IV SA/Wa 446/04

IV SA/Wa 446/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-10-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Otylia Wierzbicka /sprawozdawca/
Tadeusz Cysek /przewodniczący/
Tomasz Wykowski
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędzia NSA Otylia Wierzbicka (spr.) Asesor WSA Tomasz Wykowski Protokolant Julia Dobrzańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2004 r. sprawy ze skargi T. W. na uchwałę Rady Gminy N. z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. w Gminie N. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Rady gminy N. na rzecz skarżącego T. W. 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
T. W. wniósł zarzut do wyłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. w gminie N. kwestionując zapisy tego planu w zakresie przeznaczenia w nim działek nr [...] i [...] (działka [...] oznaczona na rysunku planu symbolem Ls, zaś działka [...] w części symbolem Ls i w części symbolem ZN – zieleń naturalna).
Zdaniem wnoszącego zarzut działki te przylegają do działek zabudowanych oraz przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i nie ma uzasadnienia by nadal miały dotychczasowe przeznaczenie zwłaszcza, że 100-letni las w sposób naturalny wypada z eksploatacji.
Rozpoznając ten zarzut – Rada Gminy N. uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. powołując się na przepis art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zarzut ten odrzuciła.
W uzasadnieniu uchwały wskazano, że teren wsi S. leży w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu i objęty jest ochroną prawną na podstawie przepisów rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia Obszaru Chronionego Krajobrazu na terenie Województwa [...] wraz z późniejszymi zmianami. Rozporządzenie wyodrębnia w granicach obszaru strefę ochrony urbanistycznej obejmującej obszary o wzmożonym naporze urbanistycznym, posiadające szczególne wartości przyrodnicze i przedmiotowe działki znajdują się w tej strefie. Nadto opracowane studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy N. z dnia [...].10.2000 r. za główne kierunki działań w zakresie ochrony środowiska przyrodniczego uznaje ochronę kompleksów leśnych i łąkowych przed zainwestowaniem. Wskazane w studium funkcje dla poszczególnych terenów należy traktować jako preferowane, a ustalenia miejscowego planu muszą być zgodne ze studium.
Analizując możliwości dopuszczenia zabudowy na gruntach leśnych przyjęto, że grunty położone w kompleksie powyżej 5,0 ha nie podzielone istniejącymi drogami pozostawia się w dotychczasowym użytkowaniu. Działki skarżącego [...] i [...] to grunty leśne położone w kompleksie powyżej 5,0 ha.
Utrzymanie ich dotychczasowego przeznaczenia pozostaje w zgodzie z obowiązującą w rozporządzeniu ochroną kompleksów leśnych. W części działki [...] pozbawionej lasu występuje obszar doliny rzeki [...] o niekorzystnych warunkach gruntowo-wodnych i klimatycznych i z tego względu nie może być przeznaczony pod zabudowę. Bez zmiany ukształtowania powierzchni działki (nasypania) nie ma możliwości wprowadzenia zabudowy, a w Obszarze Chronionego Krajobrazu takie działania są zabronione. Pozostałości układu wydmowego i bardzo głęboko występujące torfy dodatkowo uzasadniają zachowanie doliny rzeki [...] jako obszaru przyrodniczo-czynnego.
Skarga kwestionuje uchwałę w części dotyczącej przeznaczenia działki [...]. Skarżący podnosi, że działka [...] o powierzchni 1,54 ha obejmuje części przeznaczone pod uprawy rolne, łąkę i las. Przeznaczenie w projekcie planu terenu rolnego i łąki o powierzchni około 0,71 ha jako terenu zieleni naturalnej nie jest uzasadnione i zrozumiałe, gdyż sąsiednia działka [...] jest w całości przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe i nie ma żadnej groźby zalania lub nadmiernego podsiąkania gruntu, skoro nie zdarzyło się to w okresie wielopokoleniowego użytkowania.
Teren wsi S [...] przeznaczony jest w planie pod budownictwo ekologiczne z zachowaniem 80% każdej działki pod las i zadrzewienie, co oznacza, że w przypadku części działki [...] z powierzchni 0,71 ha 80% miałoby takie przeznaczenie. Ustalenie planu jest według skarżącego krzywdzące, a uzasadnienie uchwały to "pustosłowie" nie mające żadnego znaczenia. Działka ma dostęp do drogi gminnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wywodząc, że według projektu planu działka może być wykorzystywana w sposób dotychczasowy – rolniczo, co nie narusza prawa skarżącego do dysponowania nieruchomością. Część niezalesiona działki położona jest w dolinie rzeki [...], co związane jest z poziomem wód gruntowych powyżej 1 m p.p.t. Nizinne ukształtowanie doliny powoduje, że występują okresowe podtapiania i zalewanie terenów przylegających do rzeki. Granica terenu z wysokim poziomem wód gruntowych oznaczona jest na rysunku planu symbolem linii falistej. Linia ta oddala się od rzeki, zaś na sąsiedniej działce [...] zbliża się do rzeki. Zarzut skarżącego dotyczący odmiennego ustalenia przeznaczenia sąsiedniej działki jest nieuzasadniony. Obszar niekorzystnych warunków wodnych na działce [...] występuje tylko wzdłuż rzeki, co pozwoliło na wyznaczenie terenu pod zabudowę. Według organu projekt planu pozostawia obszary szczególnie cenne przyrodniczo bez zabudowy i jednym z nich jest dolina rzeki [...]. Niezalesiona część działki [...] nie ma dostępu do drogi gminnej. Przejazd byłby możliwy przez grunt leśny po wycięciu części drzew i uzyskaniu zgody na przeznaczenie lasu na cele nieleśne. Rada odrzucając zarzut działała zgodnie z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 02.153.1264) przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowo administracyjnym jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Działając na podstawie tego przepisu Sąd w rozpoznawanej sprawie ocenia wyłącznie legalność uchwały kontrolując, czy prawidłowo rozstrzygnięto o odrzuceniu zarzutu.
W sprawie niniejszej nie ma wątpliwości, że pismo skarżącego kwestionujące ustalenie projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu miało charakter zarzutu. Projekt planu utrzymał dotychczasowe przeznaczenie działki [...], jako grunty leśne i zieleń naturalną (uprawy rolne i łąka), choć we wniosku z dnia 16.12.2002 r. skarżący wnosił o zmianę przeznaczenia działki pod budownictwo mieszkaniowe. O uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga Rada Gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 24 ust. 3 cyt. ustawy). Nieprawidłowe uzasadnienie uchwały odrzucającej zarzut jest istotną wadą prowadzącą do stwierdzenia jej nieważności.
W uzasadnieniu uchwały organ winien dążyć do przekonania strony, że jej stanowisko zostało rozważone, a jeżeli zapadło niekorzystne dla niej rozstrzygnięcie, to przyczyną tego były istotne powody. W niniejszej sprawie Sąd podzielił stanowisko skarżącego, że uzasadnienie uchwały nie jest ani przekonywujące, ani wyczerpujące, zwłaszcza, że sąsiednia działka [...] położona także w dolinie rzeki [...] została w całości przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe, a twierdzenie, że działka [...] to teren zalewowy nie zostało niczym wykazane. Trzeba bowiem wskazać, że zarówno studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy N. jak również przepisy powołanego rozporządzenia Wojewody nie zakazują przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w strefie ochrony urbanistycznej, pozostawiając to ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro działka [...] położona jest w tej strefie organ zobligowany był do przedstawienia jasnych, czytelnych argumentów, które zaważyły na nieuwzględnieniu zarzutu. Jak wynika z uzasadnienia uchwały powodem takiego rozstrzygnięcia były niekorzystne warunki gruntowo-wodne, inaczej mówiąc wysoki poziom wód gruntowych – 1 m p.p.t., a podwyższenie terenu nie jest możliwe z uwagi na zakaz zmiany stosunków wodnych, pogarszających warunki siedliskowe lasów. Uchwała nie zawiera żadnych wskazań na czym oparto ustalenie, że działka [...] stanowi teren "potencjalnych tarasów zalewowych" na których obowiązuje zgodnie z pkt III pp. 6 rozporządzenia zakaz lokalizacji obiektów budowlanych poza stwierdzeniem, że jest to dolina rzeki [...]. Nie może to być argument przesadzający w sytuacji, gdy sąsiednia działka [...], a także działka [...], położone również w dolinie rzeki zostały przeznaczone pod budownictwo. Niektóre argumenty przytoczone w odpowiedzi na skargę nie mogą być traktowane jako dodatkowe uzasadnienie uchwały. Nie zostało też wykazane, że działka w części niezalesionej nie ma bezpośredniego dostępu do drogi gminnej, na co powołuje się organ w odpowiedzi na skargę. Stanowisko skarżącego w tej kwestii jest odmienne. Na rozprawie okazał plan podziałowy działki [...] wraz z wytyczoną drogą dojazdową i twierdził, że nie ma potrzeby wycięcia lasu dla zapewnienia dojazdu. Droga dojazdowa, o której mówił skarżący jest oznaczona na rysunku planu symbolem KD. Nie jest też całkiem jasne, czy ograniczenia przyjęte w projekcie planu w odniesieniu do kompleksów leśnych powyżej 5,0 ha mogą być rozważane w odniesieniu do działki [...]. Według zapisu projektu planu przeznaczenie gruntu leśnego ustala się ewidencyjnie. Organ twierdzi, że jest to działka leśna, choć przyznaje, że tylko jej część jest zalesiona, reszta to użytki rolne. Zapisów w ewidencji gruntów uchwała nie przytacza. Nie zostało też wykazane, że działka [...] wchodzi w skład kompleksu leśnego powyżej 5,0 ha.
Od strony zachodniej działka graniczy z drogą oznaczoną na rysunku planu symbolem 7 KUD. Droga ta oddziela działkę od kompleksu leśnego, zaś obszar działek leśnych od strony południowej (nr [...], [...], [...]) nie został ustalony.
W tym stanie rzeczy wobec naruszenia art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, pozostającego w związku z kwestionowanym rozstrzygnięciem nakazał na podstawie art. 147 ust. 1 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1270), stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki [...] i orzec o wstrzymaniu wykonania uchwały w części zaskarżonej do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.