IV SA/Wa 396/21

IV SA/Wa 396/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-07-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Alina Balicka /przewodniczący/
Joanna Borkowska /sprawozdawca/
Katarzyna Golat
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 283
art. 59 ust. 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Z. F. i J. F. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia oraz określenie warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia oddala skargę
Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2020r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej organ), po rozpoznaniu odwołania Z. F. i J. F. (dalej skarżący) od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na Rozbudowie oczyszczalni ścieków wraz modernizacją części osadowej w K., stwierdził m.in. brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oraz określił środowiskowe uwarunkowania jego realizacji.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
Decyzją z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K., po rozpatrzeniu wniosku Gminy L. z dnia 20 listopada 2017 r., na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz art. 84 ustawy ooś, stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oraz określił środowiskowe uwarunkowania jego realizacji.
Zaskarżoną decyzją, rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji wniesione przez Z. F. i J. F., organ orzekł reformatoryjnie, podtrzymując jednak stanowisko organu I instancji co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oraz określił środowiskowe uwarunkowania jego realizacji.
Uzasadniając orzeczenie, organ wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane na podstawie § 3 ust. 2 pkt 2 w związku z § 3 ust. 1 pkt 77 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U z 2019 r. poz. 1839): (instalacje do oczyszczania ścieków inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 40, przywidziane do obsługi nie mniej niż 400 równoważnych mieszkańców w rozumieniu art. 43 ustawy y dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy ooś), oraz dla których może być wymagany obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Uznał także, że przedłożona w sprawie dokumentacja spełnia wymogi wskazane w przepisach ustawy ooś w stopniu umożliwiającym ocenę uwarunkowań wskazanych w art. 63 ust. 1 ustawy- ooś oraz określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Wskazał, że organ właściwy do rozpoznania wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dokonuje oceny zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie bada natomiast zasadności lub braku uwzględnienia w mpzp konkretnych zapisów. Także przeprowadzenie analizy możliwych konfliktów społecznych nic stanowi elementu wymaganego w przedmiotowym postępowaniu.
Odnosząc się do kwestii oddziaływania w zakresie zanieczyszczenia mikologicznego, oddziaływania bakteriologicznego oraz oddziaływania wirusowego, GDOŚ wskazał, że wezwał Wnioskodawcę (pismem z dnia 17 grudnia 2018 r. r., znak: [...]) do przedstawienia wyjaśnień m.in. w powyższym zakresie i w oparciu o uzupełniony o ww. kwestie materiał dowodowy, organ II instancji w pkt 11 niniejszej decyzji nałożył na inwestora obowiązki, które skutecznie ograniczą emisję zanieczyszczeń i odorów do powietrza, w tym bioareozoli.
Dla potrzeb określenia wpływu realizacji inwestycji na klimat akustyczny otoczenia wprowadzono do programu komputerowego SON2 wersja 5.4 siatkę obliczeniową oraz wyznaczono punkty obserwacji. Na podstawie przeprowadzonej analizy obliczeniowej, organ stwierdził, że planowane przedsięwzięcie zrealizowane zgodnie z postanowieniami wynikającymi z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie będzie negatywnie oddziaływać na klimat akustyczny otoczenia. Dopuszczalne poziomy hałasu na granicy najbliższych terenów chronionych nie będą przekraczane. Odnosząc się do emisji zanieczyszczeń do powietrza, organ wskazał, że zgodnie z informacjami zawartymi w uzupełnieniu do kip, przedmiotowe przedsięwzięcie będzie emitować zanieczyszczenia w sposób ciągły. Nieznaczne emisje odorotwórcze mogą występować nad obiektami mechanicznego oczyszczania ścieków oraz reaktorami biologicznymi. W ocenie organu – w analizowanym zakresie - przedmiotowe przedsięwzięcie zrealizowane zgodnie z założeniami projektu oraz eksploatowane ściśle wg reżimu technologicznego będzie obiektem całkowicie bezpiecznym dla otoczenia w zakresie dotrzymania najwyższych dopuszczalnych stężeń w powietrzu na terenie oczyszczalni i poza jej granicami. Potencjalne negatywne oddziaływanie obiektu na wody powierzchniowe może być związane z niekontrolowanym odprowadzeniem niedostatecznie oczyszczonych ścieków, np. na skutek awarii. W trakcie prawidłowej pracy oczyszczalni nie przewiduje się możliwości wstąpienia powyższej sytuacji, w związku z czym eksploatacja obiektu nic powinna negatywnie wpływać na jakość wód prowadzonych przez odbiornik, tj. rzekę K. oraz na jakość wód podziemnych.
Organ wskazał, że w analizowanym przypadku oddziaływaniem o największym zasięgu jest zasięg oddziaływania izofony 40 dB w porze nocnej. W MPZP Gminy L. tereny znajdujące się w zasięgu ww. oddziaływania zostały określone jako obszar przeznaczony pod zabudowę zagrodową. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska na terenie zabudowy zagrodowej dopuszczalny maksymalny poziom hałasu w porze nocy me może przekraczać 45 dB, a w porze dnia 55 dB. Powyższe rozporządzenie Ministra Środowiska określa wartości, których bezwzględnie przekroczyć nie można. Jak wynika z materiału dowodowego na ww. terenie me zostanie przekroczony dopuszczalny maksymalny poziom hałasu w porze nocy (45 dB).
W skardze na powyższą decyzję Z. F. i J. F. zaskarżyli decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2020r. nr [...] w całości wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W ich ocenie naruszeniem tym było nieuwzględnienie zapisów z uzasadnienia postanowienia z dnia [...].03.2018 r. znak [...] Państwowego Powiatowego Inspektor Sanitarnego w S., z którego wynikało że: " ...wydaje się zasadne przeprowadzenie pełnej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W raporcie oddziaływania na środowisko szczególnej analizie zależałoby poddać występujące konflikty społeczne, wpływ inwestycji na poziom hałasu emitowanego przez urządzenia oczyszczalni a także powstawanie odorów."
Ponadto skarżący wskazali, iż nie wykonano badań tła środowiska w zakresie umożliwiającym prawidłowy stan środowiska, nNie pobrano próbek powietrza, gruntu oraz wody na terenie oczyszczalni jak i w promieniu 100 metrów od oczyszczalni. Z tego powodu po uruchomieniu oczyszczalni nie będzie można określić czy zmiany zachodzą i w jakim kierunku zmiany zachodzą w środowisku. W ich ocenie powyższe uchybienia skutkują brakiem w karcie informacyjnej przedsięwzięcia przeanalizowania oddziaływania w zakresie zanieczyszczenia mikologicznego.
Zarzucili również brak w karcie informacyjnej przedsięwzięcia przeanalizowania oddziaływania w zakresie oddziaływania bakteriologicznego i wirusowego. Wskazali, że oddziaływanie oczyszczalni ścieków w zakresie, grzybów, bakterii, wirusów, odorów, ma szeroką literaturę naukową i wskazuje na zanieczyszczenia patogenami w odległości od 150 metrów do 3500 metrów. Zarzucili, że nie wyznaczono miejsc monitoringu poza obszarem inwestycji w miejscach gdzie przebywają ludzie, a badanie w ilości trzy razy w roku jest stanowczo za małą ilością badań. Nie wskazano również czy badania prowadzić w porze dziennej czy nocnej, jaką metodykę badań przyjąć.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Stosownie do uregulowania art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części, sąd skargę oddala w całości lub w części.
W ocenie składu orzekającego, organy prowadzące postępowanie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanych postanowień.
Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie prowadzące do wydania decyzji środowiskowej regulują przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:
1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy.
W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy). W przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach kpa, winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w tym przedmiocie (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 234/16).
W sprawie nie ulega wątpliwości, iż planowana inwestycja została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ocena, czy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko nie została pozostawiona organom wydającym decyzje środowiskowe, lecz wynika z przepisów prawa tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie to jednoznacznie wskazuje, które przedsięwzięcia mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również te, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a przy określaniu wskazanych przedsięwzięć uwzględniono uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy. Z przepisu § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 77 rozporządzenia wynika, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oczywiście powyższa okoliczność nie oznacza, że w sposób automatyczny powstaje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek ten może być nałożony przez organ prowadzący postępowanie w razie stwierdzenia, że jest to konieczne by wydać decyzje środowiskową, w związku ze stwierdzeniem, że konkretne przedsięwzięcie, z uwagi na uwarunkowania w jakich ma powstać i funkcjonować może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując tej oceny organ winien kierować się uwarunkowaniami określonymi w art. 63 ust. 1 ustawy, które wskazują, że organ powinien w zakresie tej oceny uwzględnić m.in. rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do ww. kryteriów oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy. Podkreślenia jednak wymaga, że obowiązek łącznego uwzględnienia uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy nie oznacza, że dla ustalenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagane jest stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia we wszystkich wymienionych w tym przepisie uwarunkowaniach. Uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy mają bowiem charakter ogólny i choć organ musi je wszystkie przeanalizować to nie oznacza, że przy każdej planowanej inwestycji one zaistnieją. Nie każde bowiem przedsięwzięcie będzie związane z wykorzystaniem zasobów naturalnych, czy też będzie występowało ryzyko jego awarii. Dlatego oczywistym jest, że pomimo sformułowania, że należy "uwzględnić łącznie" wskazane uwarunkowania, ich ocena ograniczy się tylko do tych, które realnie występują w danej sprawie.
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, stanowisko organów obu instancji zasługuje na uwzględnienie. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia odpowiadają prawu, a organy stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia przedstawiły jakie okoliczności zostały wzięte pod uwagę.
W pierwszej kolejności podkreślić wypada, iż karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem, w którym przedstawione zostaje planowane przedsięwzięcie. Jest to swego rodzaju prezentacja inwestycji, na podstawie której organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje tę decyzję lub stwierdza konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływań na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić wypada, iż inwestor składając wniosek inicjujący postępowanie w sprawie dołączył do niego dokument, czyli kartę informacyjną przedsięwzięcia, która - po uzupełnieniu dokumentacji na skutek wezwania Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska - oceniona została jako kompletna, zatem mogąca stanowić podstawę do wydania rozstrzygnięć w sprawie planowanej inwestycji.
Sąd podziela powyższą ocenę. Wyspecjalizowany organ uzgadniający, czyli Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S., dostrzegł potrzebę przeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, jednak stanowisko podmiotów opiniujących w sprawie wydania decyzji środowiskowej nie jest wiążące dla organu prowadzącego postępowanie i to do niego należy ostateczna ocena. Treść decyzji potwierdza, że organ wywiązał się z obowiązku przeprowadzenia samodzielnej analizy z uwzględnieniem uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy i scharakteryzował zamierzone przedsięwzięcie z uwzględnieniem służącej mu infrastruktury, przedstawił charakterystykę terenu inwestycji z uwzględnieniem jego położenia względem najbliższych obszarów, a także określił rodzaj i cechy spodziewanego oddziaływania inwestycji na poszczególne elementy środowiska. Na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów (w tym wniosku i karty informacyjnej) organy słusznie stwierdziły, że wydanie dla przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest możliwe bez przeprowadzenia uprzedniej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wskazać należy, że w uzupełnieniu kip przedstawiono wartości stężeń średniorocznych pyłów i gazów występujących na obszarze: obręb K. (gm. L., pow. S.) - dane uzyskane z Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska, Departament Monitoringu Środowiska Regionalnego Wydziału Monitoringu Środowiska w K. Uzyskane dane określały tło zanieczyszczeń powietrza i zostały wykorzystane do wykonania obliczeń rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń wokół planowanego przedsięwzięcia. Obliczenia te wykazały, że dla żadnego z tych parametrów nie stwierdzono przekroczeń stężeń jednogodzinnych.
Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić pry wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego stężenia odprowadzanych ścieków nie mogą przekraczać wielkości: BZT5 - 25 mg/l, ChZT - 125 mg/l, zawiesiny ogólne - 35 mg/l Dodatkowo zgodnie z wyżej przywołanym rozporządzeniem badania odprowadzanych do środowiska ścieków wykonywane są 4 razy w roku.
Swąd podziela ocenę organu, że przedmiotowe przedsięwzięcie zrealizowane zgodnie z założeniami projektu oraz eksploatowane ściśle wg reżimu technologicznego będzie obiektem całkowicie bezpiecznym dla otoczenia w zakresie dotrzymania najwyższych dopuszczalnych stężeń w powietrzu na terenie oczyszczalni i poza jej granicami. Dodatkowo obowiązek prowadzenia przez eksploatatora oczyszczalni ścieków monitoringu prawidłowości funkcjonowania oczyszczalni, poprzez wykonywanie jakości odprowadzanych ścieków, stwarza możliwość szybkiego reagowania na ewentualne zakłócenia w procesie technologicznym i wprowadzania niezbędnych korekt. GDOŚ pismem z dnia 17 grudnia 2018 r., znak: DOOŚ-WDŚ/Z00.420.148.2018.AK.1, wezwał wnioskodawcę do przedstawienia wyjaśnień min. w zakresie zanieczyszczeń powietrza, w szczególności w zakresie emisji substancji złowonnych (odorów) oraz mikrobiologicznych zanieczyszczeń powietrza (bioaerozoli). W oparciu o uzupełniony o ww. kwestie materiał dowodowy, organ nałożył na inwestora obowiązki, które skutecznie ograniczą emisję zanieczyszczeń i odorów do powietrza, w tym bioarcozoli. Organ odwoławczy nałożył na wnioskodawcę min. obowiązek dwuletniego monitoringu porealizacyjnego (od dnia oddania inwestycji do eksploatacji) w zakresie badań olfaktometrycznych, o czym szerzej mowa na str. 8-9 zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutu skargi, że w decyzji nie wskazano metodyki wykonywanych badań olfaktometrycznych oraz nie wyznaczono miejsc wykonywania monitoringu porealizacyjnego poza obszarem planowanego przedsięwzięcia, Sąd podziela argumentację organu, że aktualnie brak jest unijnych uregulowań prawnych, jak również aktów wykonawczych do art. 222 ust. 5 ustawa" z dnia 27 kwietnia 2001 r. — Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, ze zm.), które określałyby wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu oraz metody oceny zapachowej jakości powietrza. W związku z powyższym tk. ze względu na brak przepisów wprowadzających metodyki referencyjne w zakresie wykonywania badań olfaktometrycznych, organ zobowiązał inwestora do przedstawienia wyników przeprowadzonego monitoringu wraz z opisem zastosowanej metodyki badawczej. RDOŚ w K. po otrzymaniu wyników badań wraz z opisem zastosowanej metodyki, jest obowiązany do ich weryfikacji. Sąd uznaje to rozwiązanie za wystarczające.
Sąd wyjaśnia, że w jego ocenie żaden z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie został także naruszony. W szczególności należy dostrzec, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem praw strony, która w toku postępowania informowana była o możliwości zapoznania się z zebranymi w sprawie dokumentami przed wydaniem decyzji w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto, wszelkie pisma i wnioski stron były przedmiotem uwagi organów, które kompleksowo wyjaśniły sprawę i wszelkie okoliczności z nią związane, czemu dały wyraz z uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć, które zostały skonstruowane stosownie do wymagań określonych art. 107 § 3 k.p.a.
Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi w całości.