IV SA/Wa 389/12

IV SA/Wa 389/12 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2013-03-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2012-02-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Małgorzata Małaszewska-Litwiniec /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Sygn. powiązane
II OZ 508/12 - Postanowienie NSA z 2012-06-19
II OSK 2086/13 - Wyrok NSA z 2014-11-04
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2013 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę -
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] grudnia 2011 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [....] lipca 2011 roku, nr [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia w C.
Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.
Decyzją z dnia [...] lipca 2011 roku, nr [...] Prezydent W. ustalił środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na realizacji instalacji do czyszczenia, odtłuszczania lub farbowania włókien lub materiałów włókienniczych, instalacji do naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych (zbiorników na olej o pojemności przekraczającej 3 m³, centrum usługowego o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1 ha wraz z towarzyszącą infrastrukturą oraz garaży dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych, w ramach budowy wielkopowierzchniowego, wysokościowego centrum biurowo – usługowego "p." z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną, na działkach o nr. ew. [...] i [...], obręb [...] przy ul. [..]. i ul. [...] w Dzielnicy [...] W,, którego Inwestorem jest miasto W. Jednocześnie organ stwierdził brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko tego przedsięwzięcia.
Odwołania od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., z zachowaniem ustawowego terminu, wniosły Stowarzyszenie S. oraz Stowarzyszenie "Z.".
Stowarzyszenie "Z." wskazało, że zwróciło się do Prezydenta W. o odmowę wydania decyzji środowiskowej dla planowanej inwestycji, podnosząc przy tym zarzuty dotyczące wpływu inwestycji na stan jakości powietrza w centrum miasta.
Natomiast Stowarzyszenie S. zarzuciło I instancji naruszenie art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227 – zwanej dalej uoś), poprzez nieuwzględnienie zapisów Programu ochrony powietrza oraz wykorzystanie charakterystyki warunków meteorologicznych w oparciu o dane ze stacji meteorologicznej IMGW W..
Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 roku znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej SKO), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu SKO wskazało, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, gdyż została wydana po pozytywnym uzgodnieniu przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W., stosownie do art. 77 ust. 1 uoś, a także zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 82 ust. 1 tej ustawy oraz spełnia wymagania z jej art. 85, dotyczące wymogów uzasadnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Także raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (zwany dalej raportem), zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 66 ust. 1 cyt. ustawy.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, iż tło substancji, dla których są określone dopuszczalne poziomy w powietrzu, stanowi aktualny stan jakości powietrza, określony przez właściwy inspektorat ochrony środowiska jako stężenie uśrednione dla roku. Dla pozostałych substancji tło uwzględnia się w wysokości 10% wartości odniesienia uśrednionej dla roku. Tym samym zarzut wykorzystania w raporcie informacji zawartych w piśmie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2010 r. o aktualnym stanie jakości powietrza, nie znajduje uzasadnienia. Ponadto, skoro w raporcie wykorzystane zostały dane sporządzone zgodnie z powołanymi przepisami, to tym samym brak jest podstaw do kwestionowania zasadności ich wykorzystania, jak również prawdziwości zawartych w nich twierdzeń.
Odnośnie wykorzystania danych ze stacji meteorologicznej EMGW W. organ wskazał, że skoro najbliższą planowanej inwestycji stacją meteorologiczną należącą do Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej dla W. jest Lotniskowa Stacja Meteorologiczna – W., to tym samym dane z tej stacji zostały wykorzystane w raporcie oddziaływania na środowisko.
W odniesieniu do zarzutu, iż zabudowa terenów, które do tej pory nie generowały ruchu samochodowego, jest niedopuszczalna wobec niedotrzymywania norm jakości powietrza, jak również wskazania, iż zmniejszenie zanieczyszczeń w warunkach w. możliwe jest jedynie poprzez zmniejszenie ruchu samochodowego - organ II instancji stwierdził, że odwołujący nie wskazał żadnych przepisów, z których wynikałby zakaz zabudowy gruntów budynkami wysokościowymi oraz wskazał, że z raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż emisja substancji do powietrza związana z eksploatacją przedsięwzięcia nie będzie powodowała przekroczeń dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu, określonych w stosownych przepisach prawa.
Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Stowarzyszenie S." zarzucając, że SKO nie odniosło się merytorycznie do zarzutów zawartych przez Stowarzyszenie w odwołaniu od decyzji organu I instancji, dotyczących naruszenia art. 66 ust. 1 uoś w związku z art. 144 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. nr 25, poz.150 – zwanej dalej Poś), przez nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji środowiskowej przez organ I instancji Programów ochrony powietrza. W ocenie skarżących organ II instancji nie podjął trudu wyjaśnienia jawnych sprzeczności w dostępnych mu dokumentach. Ponadto, Stowarzyszenie wskazało, że w zakresie warunków meteorologicznych, należy wziąć pod uwagę wskazania stacji meteorologicznej Uniwersytetu [...], gdyż pomiary stacji O. są sprzeczne z sytuacją klimatyczną centralnych części W.. W związku z powyższym Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu [...] listopada 2012 r. pełnomocnik Stowarzyszenia podtrzymał swoje stanowisko w sprawie oraz podniósł dodatkowo, że autor raportu w podsumowaniu bardzo ogólnikowo odniósł się do kwestii warunków przepływu wód gruntowych w kontekście zaburzenia ich przepływu na skutek przecięcia planowaną inwestycją. Natomiast stwierdzenie organu o braku negatywnego wpływu takiego zainwestowania na środowisko wodne nie jest uprawnione. Strona skarżąca zarzuciła także, iż organ nie zbadał wpływu planowanej inwestycji na panoramę historycznego centrum W., której obowiązek zachowania wynika z opracowań UNESCO.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego na rozprawie SKO wskazało, że do raportu jako załącznik nr 9 dołączone zostało opracowanie zatytułowane "Uwarunkowania geologiczne planowanego przedsięwzięcia", gdzie przeanalizowane zostały: budowa geologiczna terenu, na którym zaplanowano realizację przedsięwzięcia, warunki hydrogeologiczne tego terenu, w tym przewidywane warunki geotechniczne posadowienia budynków dla rozważanych wariantów realizacji przedsięwzięcia. Organ wskazał również, że w raporcie odniesiono się do wpływu przedsięwzięcia na zmianę krajobrazu w wyniku jego realizacji, tj. budowy dwóch budynków wysokościowych. Wpływ na krajobraz został opisany w odniesieniu do najbliższego otoczenia – rejonu P. które stanowią m.in. istniejące już budynki wysokościowe.
W piśmie procesowym pełnomocnik stowarzyszenia podtrzymał zarzuty dotyczące niekorzystnego wpływu planowanej inwestycji na wody podziemne, w szczególności przyjęcie w raporcie nierzeczywistych parametrów planowanej inwestycji i pominięcie faktów odnoszących się do wpływu na I poziom wodonośny oraz zarzuty dotyczące nieuwzględnienia przez raport oddziaływania planowanej inwestycji na zabytki i krajobraz kulturowy W..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, co musiało prowadzić do jej oddalenia.
Przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2011 roku utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2011 roku ustalającą środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na realizacji instalacji do czyszczenia, odtłuszczania lub farbowania włókien lub materiałów włókienniczych, instalacji do naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych (zbiorników na olej o pojemności przekraczającej 3 m³, centrum usługowego o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1 ha wraz z towarzyszącą infrastrukturą oraz garaży dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych, w ramach budowy wielkopowierzchniowego, wysokościowego centrum biurowo – usługowego "p." z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną, na działkach o nr. ew. [...] i [...], obręb [...] przy ul. [...] i ul. [...] w Dzielnicy [...] W.
Zarzuty skargi oraz stanowisko uczestnika postępowania na prawach strony - Stowarzyszenia "Z." koncentrują się wokół trzech kwestii:
- nieuwzględnienia Programu ochrony powietrza (zwanego dalej Programem) w kontekście poziomu pyłu zawieszonego PM10 występującego w aglomeracji w., w szczególności w obszarze posadowienia przewidzianej do realizacji inwestycji,
- ewentualnego wpływu jej realizacji na I poziom wodonośny,
- wpływu planowanej inwestycji na panoramę historycznego centrum W..
Rozważając pierwszy z postawionych zarzutów stwierdzić należy, iż Program taki został opracowany i uchwalony. Sformułowano go w rozporządzeniu nr [...] Wojewody [..]. z dnia [..]..12.2007 r. w sprawie określenia programu ochrony powietrza strefy aglomeracja w. (Dz. Urz. Woj. [..].. Nr [...], poz. [...]), które w § 13 termin realizacji programu ustaliło na [...].12.2016 r. Nadmienić należy, że w art. 91 ust. 9 Poś zagwarantował udział społeczeństwa w procesie tworzenia programów ochrony powietrza. Nadto podczas orzekania przez organy obu instancji obowiązywało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 8.02.2008 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać programy ochrony powietrza (Dz. U. nr 38, poz. 221, uchylone z dniem 3.10.2012 r. zmianą Poś z 2012 r., poz. 460). Zestawienie ustaleń raportu ze wskazanym rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...]12.2007 r., przyjętym w konsekwencji konieczności realizacji celów wynikających z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z 21.05.2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz. U. UE.L.2008.152.1), a w szczególności jego art. 5, zawartego w rozdziału II sekcji 1 - wskazuje na to, że wartości istniejące PM10 nie ulegną zwiększeniu w wyniku realizacji tej inwestycji. Załącznik XI B. wskazanej dyrektywy omawiając wartości dopuszczalne dla ochrony zdrowia ludzkiego, ustalił dopuszczalną wartość dobową MP10 na 50 μg/m³ z zakazem przekroczenia jej więcej niż 35 razy w roku kalendarzowym, określając margines tolerancji na 50 % oraz w roku kalendarzowym na 40 μg/m³, określając margines tolerancji na 20 %. Wskazane rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...]..12.2007 r. w sprawie określenia programu ochrony powietrza strefy aglomeracja w. do monitorowania realizacji programu wyznaczyło [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (§ 11), a Prezydenta Miasta W. zobowiązało m. in. do przekazywania informacji o pozwoleniach na budowę. Jednocześnie z rozporządzenia tego wynika, że podstawowymi kierunkami zmierzającymi do przywracania poziomów dopuszczalnych pyłu zawieszonego PM10 w aglomeracji w., w zakresie ograniczania emisji liniowej (komunikacyjnej) nie ma być przede wszystkim ograniczenie dalszej zabudowy terenu centrum W.. Służyć ma temu bowiem, jak wynika z załącznika Nr 1 tego rozporządzenia, rozwój i uprzywilejowanie komunikacji zbiorowej (osobne pasy ruchu, polityka cenowa zachęcająca do korzystania z systemu transportu miejskiego – wyższe opłaty za parkowanie), płynność kierowania ruchem drogowym, budowa obwodnic, ruch tranzytowy z ominięciem miasta, tworzenie stref z zakazem ruchu samochodów, organizacja bezpiecznych parkingów na obrzeżach miasta. Przewidziana jest także intensyfikacja okresowego czyszczenia ulic, bowiem jak wskazuje omawiany dokument, duży wpływ na stężenie wskazanej substancji w powietrzu może mieć emisja komunikacyjna z kurzu pochodzącego z zabrudzenia jezdni. Jednocześnie podkreśla się, że stężenia pochodzące z tego typu emisji są znacznie mniejsze niż stężenia pochodzące od emisji komunalnej. Zestawienie emisji z terenu aglomeracji w. wskazuje, że w emisji liniowej pyłu zawieszonego PM10 w 2004 r., wynoszącej 9,48 Mg/rok/km² kurz stanowił – 8,27 Mg/rok/km². Z tego względu wyprowadzono we wskazanym rozporządzeniu wniosek, że największy udział w emisji pyłu zawieszonego PM10 ma emisja liniowa (67.0 %), związana głównie z pyłem unoszonym w czasie ruchu pojazdów (kurzem). Analizując stężenia powodowane emisją całkowitą pyłu zawieszonego PM10 w skali roku w dokumencie tym dostrzeżono, że bardzo wysoki wpływ ma emisja powierzchniowa z ogrzewania indywidualnego.
Odnosząc się do argumentacji skarżącego należy zauważyć, iż w omawianym rozporządzeniu nr [...]. Wojewody [...] z dnia [...].12.2007 r. jako wytyczne konieczne do wdrożenia, z uwagi na przekroczenie emisji pyłu zawieszonego PM10 w Dzielnicy [...], na którym to obszarze planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji - przewidziano dla Dzielnicy [...] (kod strefy PL1401) jako działania naprawcze :
- całkowity zakaz jazdy samochodów ciężarowych,
- ograniczenie ruchu pojazdów osobowych (tylko pojazdy mieszkańców danego terenu),
- przeniesienie ruchu na Obwodnicę S. i Obwodnicę M., zgodnie ze strategią rozwoju miasta W, do 2020 r., przyjętej uchwałą Rady W. nr [...]. Przy czym propozycja obwodnicy S. zakłada pozostawienie w tej dzielnicy jedynie ruchu lokalnego i komunikacji publicznej.
Stwierdzono także, iż realizacja obu obwodnic wpłynie na obniżenie dobowego stężenia pyłu zawieszonego PM10 maksymalnie do 40 μg/m³, podczas gdy dopuszczalny poziom wynosi 50 μg/m³.
Wobec tego zważywszy, iż raport wskazuje na zachowanie dopuszczalnych wartości emisji na terenie inwestycji i wyklucza powstawanie dodatkowej, przekraczającej dopuszczalne normy emisji stężenia pyłu zawieszonego PM10 w związku z jej realizacją, czemu służyć ma zaprojektowanie specjalnie opracowywanego systemu wentylacji (pkt. 3.1.1, pkt 3.1.2 i pkt 3.1.4 decyzji środowiskowej z [...].07.2011 r.) oraz wobec wskazanych ustaleń i zapisów zawartych w rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].12.2007 r. w sprawie określenia programu ochrony powietrza strefy aglomeracja w. - nie mógł się ostać, zarzut skarżącego nieuwzględnienia wskazanego Programu ochrony powietrza w kontekście poziomu pyłu zawieszonego PM10 występującego w aglomeracji w., w szczególności w obszarze posadowienia przewidzianej do realizacji inwestycji. Organ odwoławczy w swym rozstrzygnięciu oraz późniejszych pismach procesowych potraktował tę kwestię nieco skrótowo, jednakże wyprowadził trafny wniosek końcowy.
W tym kontekście nie stanowiło o wadliwości rozstrzygnięcia wykorzystanie w raporcie oddziaływania na środowisko danych z Lotniskowej Stacji Meteorologicznej – W., jako najbliższej planowanej inwestycji stacji meteorologicznej, należącej do Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej dla W.. Wręcz przeciwnie obowiązek uwzględnienia jej wskazań wynikał z zał. 3 pkt. 1.5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26.01.2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. nr 16, poz. 87).
Trafnie SKO podzieliło także stanowisko organu I instancji, iż tło substancji, dla których są określone dopuszczalne poziomy w powietrzu, stanowi aktualny stan jakości powietrza, określony przez właściwy inspektorat ochrony środowiska jako stężenie uśrednione dla roku. Dla pozostałych substancji tło uwzględnia się w wysokości 10% wartości odniesienia uśrednionej dla roku (zał. 3 pkt 1.1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26.01.2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu). Zatem zarzut wykorzystania w raporcie informacji zawartych w piśmie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2010 r. o aktualnym stanie jakości powietrza, nie znajdował uzasadnienia.
Odnosząc się z kolei do kwestii wpływu realizacji tej inwestycji na I poziom wodonośny należy zauważyć, iż inwestor w karcie informacyjnej zamierzenia, a organ I instancji w charakterystyce przedsięwzięcia wskazał, że planowane jest pięć kondygnacji podziemnych, w tym dwie garażowe na łącznie 1800 miejsc postojowych. Obie działki przeznaczone pod tę inwestycję (o numerach [...] i [...]) razem mają pow. 1,1489 ha, a zrealizowana ma zostać zabudowa na pow. 0,1825 ha (obrys budynków), zmieniona następnie przez inwestora na 0,2 ha. Nieuzasadnione jest twierdzenie zawarte w piśmie skarżącego z [...].01.2013 r., uzupełniającym skargę, iż oba wysokie budynki (po 52 kondygnacje) mogą mieć niską cześć naziemną, a część podziemna obejmowała będzie całą powierzchnię obu działek. Nie świadczą o tym złożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty oraz wyjaśnienia inwestora składane przed organem. Potwierdza to nadto rysunek 4.1.3.-2, s. 41 raportu. Inwestor zadeklarował nadto, że dwie sąsiednie działki należące do Miasta o numerach [...] i [...] będą stanowiły enklawę zieleni dla tego zamierzenia, tworząc z nią jedną kompozycyjną całość.
Należy mieć także na uwadze, że podniesione przez skarżącego sugestie, co do zagrożeń I poziomu wodonośnego w związku z realizacją tej inwestycji nie zostały poparte żadnymi dowodami, a jedynie obawami wyprowadzanymi z problemów powstałych przy realizacji [...]. Nie zostały oparte na jakimkolwiek specjalistycznym opracowaniu, w przeciwieństwie do danych zawartych w raporcie, wynikających z wiedzy fachowej osób opracowujących ten raport, a w szczególności jego załącznik nr 9. Twierdzenia te są gołosłowne wobec ustaleń załącznika nr 9 do raportu - opracowania zatytułowanego "Uwarunkowania geologiczne planowanego przedsięwzięcia", gdzie przeanalizowane zostały: budowa geologiczna terenu, na którym zaplanowano realizację przedsięwzięcia, warunki hydrogeologiczne tego terenu, w tym przewidywane warunki geotechniczne posadowienia budynków dla rozważanego wariantu realizacji tego przedsięwzięcia. Opracowanie to odnosi się głównie do II warstwy wodonośnej. Jednakże podniesione komplikacje dotyczące stosunków hydrologicznych, powstałe przy budowie m. (stacja K.) nie są analogiczne do występujących w niniejszej sprawie, gdzie teren realizacji inwestycji jest znacznie oddalony od brzegu W.. Jednocześnie zauważyć należy, że w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji środowiskowej organ I instancji zaznaczył, iż inwestycja ta stanowi przedsięwzięcie zaliczane, w złożonych warunkach gruntowych, do drugiej kategorii geotechnicznej, dla których w myśl § 8 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z 24.09.1998 r. (Dz. U. nr 126, poz. 839) wymagania są szczególne, z uwagi na co nałożył obowiązek wykonania dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, sporządzonej zgodnie z ustawą Prawo geologiczne i górnicze.
Nie można także podzielić przekonania skarżącego, że analiza widokowa winna być elementem raportu. Wbrew twierdzeniom skarżącego w raporcie odniesiono się do wpływu zamierzonego przedsięwzięcia na krajobraz (pkt 9.2 i 9.4 raportu). Stwierdzono, iż projektowane przedsięwzięcie ma stać się częścią zamierzenia przestrzennego, mającego na celu wykształcenie ul. [...] jako wielkomiejskiej arterii z usytuowanymi sześcioma wieżowcami o wysokości co najmniej 230 m, które złamią dominację przestrzenną P.. Wpływ na krajobraz opisany został zatem w odniesieniu do najbliższego otoczenia – rejonu P.. Podkreślenia wymaga że mimo, iż S. wpisane zostało na listę światowego dziedzictwa UNESCO, to jednak Rada Miasta W, nie uchwaliła dotąd planu zarządzania historycznym Centrum W,. Wobec tego nie nadała normatywnego wymiaru m. in. ochronie widokowej zespołu S. W tym stanie rzeczy omówiony zarzut skarżącego nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Wydaje się nadto, iż naturalną cechą miasta [...] jest jego rozwój, także urbanistyczny. Winno stawać się coraz nowocześniejsze, co ściśle wiąże się z charakterem jego zabudowy. W tym kontekście ochrona widokowa winna dotyczyć zabudowy lokalizowanej w obrębie S., a także w najbliższej okolicy tego obszaru, tak by na bliższym planie zachowywany został jego zabytkowy (odrestaurowany) charakter. Wskazana ochrona widokowa nie może jednak wykluczać możliwości realizacji wysokiej zabudowy w rejonie znacznie oddalonym, choć widocznym w tle, z przeciwległego brzegu W.. Ochrona widokowa panoramy historycznego centrum W. nie powinna prowadzić do niezmiennego zachowania owej perspektywy w kształcie, jaki utrwalony został na obrazach B. B. zwanego C., czy M. B., tworzących jeszcze na dworze króla S..
Sąd z urzędu stwierdza nadto, że decyzja środowiskowa - skarżona w niniejszej sprawie - posiada wszystkie niezbędne elementy, sporządzona została przez uprawniony organ, zgodnie z obowiązującym prawem, a podjęto ją z zachowaniem wszystkich wymaganych zasad proceduralnych, w tym wynikających z K.p.a. Podobnie decyzja organu odwoławczego jest prawidłowa, choć nie do końca wyczerpująco organ stanowisko swe uzasadnił. Uchybienie to jednakże nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
Konkludując raz jeszcze wskazać należy, że zarzuty skargi i uzupełniającego ją pisma procesowego nie zasługiwały na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a.- orzekł jak w sentencji.