IV SA/Wa 370/07

IV SA/Wa 370/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jarosław Trelka
Łukasz Krzycki /przewodniczący/
Małgorzata Miron /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Skarżony organ
Prezes Agencji Rynku Rolnego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie asesor WSA Jarosław Trelka, sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie przyznania indywidualnej ilości referencyjnej - oddala skargę -
Uzasadnienie
Sygnatura akt IVSA/Wa 370/07
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. Prezes Agencji Rynku Rolnego utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Rynku Rolnego w [...] z dnia [...] listopada 2006r. w sprawie przyznania indywidualnej ilości referencyjnej z krajowej rezerwy krajowej ilości referencyjnej dla dostawcy hurtowego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Dnia [...] listopada 2006r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Rynku Rolnego w [...] wydał decyzję w sprawie przyznania indywidualnej ilości referencyjnej z krajowej rezerwy krajowej ilości referencyjnej dla dostawcy hurtowego. 4 grudnia 2006r. M. G. odwołał się od w/w decyzji żądając przyznania mu większej indywidualnej ilości referencyjnej z krajowej rezerwy. Z dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie wynika, że skarżący w dniu 31 marca 2005r. był właścicielem 132 144 kg indywidualnej ilości referencyjnej dostaw. Jednocześnie w okresie od 1 kwietnia 2005r. do 31 marca 2006r. sprzedał do podmiotu skupującego mleko w ilości 173 200 kg. Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 24 lutego 2006r. o zmianie ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych ( Dz.U. nr 50, poz. 363 z późn.zm.) w roku kwotowym 2006/2007 indywidualne ilości referencyjne z krajowej rezerwy krajowej ilości referencyjnej przeznaczonych dla dostawców hurtowych zostaną przeznaczone w pierwszej kolejności tym dostawcom, którzy w roku kwotowym 2005/2006 zwiększyli sprzedaż mleka co najmniej o 5000 kg w stosunku do IIR stanowiącej ich własność w dniu 31 marca 2005r.
W przedmiotowej sprawie różnica miedzy ilością mleka sprzedanego przez skarżącego do podmiotu skupującego w okresie od 1 kwietnia 2005r. do 31 marca 2006r. ( 173 200kg) a IIR posiadaną na dzień 31 marca 2005r. ( 132 144kg) wynosi 41 056 kg, z czego wynika, że skarżący zwiększył sprzedaż mleka o co najmniej 5000 kg w stosunku do posiadanej IIR.
Jednocześnie zgodnie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 lutego 2006r. o zmianie ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych wysokość IIR przyznanej z krajowej rezerwy ustala się jako różnicę między wielkością sprzedaży mleka w roku
1
kwotowym 2005/2006 a wielkością IIR stanowiąca własność dostawcy w dniu wydania decyzji.
Różnica między tymi wielkościami wyniosła 41 056 kg . Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość IIR przyznanej skarżącemu z krajowej rezerwy.
M. G. wniósł skargę na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] stycznia 2007r. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, że przepisy prawa dopuszczają zwiększenie IIR mleka przyznanej z krajowej rezerwy ponad różnice między większością sprzedaży mleka a wielkością posiadaną przez dostawcę. Powtórzył także argumenty przedstawione w odwołaniu a odnoszące się do tego, że zwiększył obsadę krów, poczynił także nakłady inwestycyjne na obory i gospodarstwo wskazując przy tym, że organ nie wziął pod uwagę w/w argumentów rozpatrując odwołanie. Zarzucił także, że organ nie wyjaśnił czy poza ilościami określonymi w art.2 w/w ustawy nie pozostały w krajowej rezerwie dalsze ilości referencyjne mleka, które mogłyby być rozdysponowane.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.).
Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
2
Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji podstawą materialno - prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia był art. 2 ustawy z dnia 24 lutego 2006 r. o zmianie ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych ( Dz.U. nr 50, poz. 363 z późn. zm.). Zgodnie z jego treścią w roku kwotowym 2006/2007 indywidualne ilości referencyjne z krajowej rezerwy krajowej ilości referencyjnej przeznaczonej dla dostawców hurtowych zostaną przyznane w pierwszej kolejności dostawcom hurtowym, którzy:
1) w roku kwotowym 2005/2006 spełnili warunek określony w art. 16 ust. 1 ustawy z
dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, ale
nie otrzymali indywidualnych ilości referencyjnych z krajowej rezerwy, oraz
2) w roku kwotowym 2005/2006 byli właścicielami indywidualnej ilości referencyjnej
w wysokości nieprzekraczającej 800.000 kg mleka, oraz
3) do dnia 31 maja 2006 roku złożą wnioski o przyznanie indywidualnych ilości
referencyjnych z krajowej rezerwy.
Okolicznością niekwestionowaną w niniejszej sprawie jest to, że M. G. spełnił w/w warunki albowiem w roku kwotowym 2005/2006 był właścicielem IIR w wysokości nieprzekraczającej 800 000kg mleka i w tymże roku kwotowym zwiększył sprzedaż o ponad 5000 kg w stosunku do ilości posiadanej w dniu 31 marca 2005r., nie otrzymał także IIR z krajowej rezerwy i złożył stosowny wniosek do 31 maja 2006r. Wysokość przyznawanej IIR z rezerwy krajowej określał ust. 3 art. 2 w/w ustawy, który wskazywał, że wysokość indywidualnej ilości referencyjnej przyznanej z krajowej rezerwy dostawcy hurtowemu, o którym mowa w ust. 1 ( i 1a) , ustala się jako różnicę między wielkością sprzedaży mleka w roku kwotowym 2005/2006, ustaloną zgodnie z ust. 2 i 2a, a wielkością indywidualnej ilości referencyjnej stanowiącej własność tego dostawcy w dniu wydania decyzji, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, o której mowa w ust. 1 pkt 1. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego wysokość przyznanej ilości referencyjnej nie jest wielkością określaną przez organ administracji w drodze uznania lecz w sposób ściśle określony przepisami ustawy. W niniejszej sprawie organ administracji prawidłowo ustalił wysokość należnej skarżącemu IIR dla dostawcy hurtowego z rezerwy krajowej. Z matematycznego wyliczenia wynika wszak, że różnica pomiędzy ilością mleka wprowadzonego do obrotu w roku kwotowym 2005/2006 ( 173 200kg) a posiadaną ilością referencyjną na dzień 31 marca 2005r. ( 132 144kg) wynosi 41 056 kg i taką IIR przyznano skarżącemu.
Nietrafny jest zarzut skarżącego, co do tego, że organ winien rozważyć przyznanie mu IIR z puli rezerwy przypadającej dostawcom hurtowym "w dalszej kolejności" skoro - jak wskazuje skarżący - ustawodawca wprowadził określenia: "w pierwszej kolejności" i "w następnej kolejności" nie wyłączając przy tym możliwości uzyskania IIR z rezerwy krajowej przez tego samego dostawcę na podstawie zarówno art. 2 ust. 1 jak i ust. 1a powołanej wyżej ustawy. Nie sposób zgodzić się z argumentacją skarżącego zakładając racjonalność ustawodawcy polskiego. Przedstawiona przez M. G. wykładnia przepisów w/w ustawy prowadziłaby wszak do wniosku, że ustawa wprowadzałaby możliwość nierównego traktowania wobec prawa osób ubiegających się o przyznanie IIR z krajowej rezerwy dla dostawców hurtowych. Tacy dostawcy, którzy spełnialiby warunki zarówno z ust. 1 jak i ust. 1a byliby bardziej uprzywilejowani przez prawo. Konstrukcja przepisu (przy przyjęciu wykładni proponowanej przez skarżącego) i znana Sądowi z urzędu sytuacja związana z ilością posiadanych przez organ środków z rezerwy krajowej dla wszystkich dostawców prowadziłaby do tego, że dostawcy spełniający przesłanki zarówno określone ust. 1 jak i 1a otrzymaliby de facto podwójną IIR z rezerwy krajowej często uniemożliwiając w ten sposób otrzymanie takiej IIR pozostałym dostawcom z uwagi na brak środków przeznaczonych na ten cel.
Reasumując - w ocenie Sądu organ administracji prawidłowo ocenił, że skoro skarżący otrzymał IIR z rezerwy krajowej na podstawie art. 2 ust. 1a jego wniosek nie mógł być ponownie rozpoznany przy uwzględnieniu przesłanek z art. 2 ust. 1a omawianej ustawy.
Natomiast pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zarzuty skargi ( a wcześniej odwołania ) co do tego, że organ nie wziął pod uwagę, iż skarżący zwiększył obsadę krów i poczynił duże nakłady inwestycyjne na gospodarstwo. Okoliczności takie nie mogą być brane pod uwagę przy ustalaniu wysokości przyznawanej IIR w sytuacji gdy sposób obliczania tej kwoty został ustalony w ustawie, ustawodawca nie pozostawił organowi "swobodnego uznania" w tym zakresie. W konsekwencji decyzja taka nie bierze pod uwagę racji "słusznościowych" lecz opiera się na ściśle określonej literze prawa.
Rację ma wprawdzie pozwany, że uzasadnienie decyzji powinno zawierać odniesienie się do argumentów skarżącego zawartych w odwołaniu jednakże uchybienia uzasadnienia w tym zakresie - co stanowi naruszenie art. 107§3 kpa pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia organu.
Natomiast zgodnie z treścią art. 145 §1 pkt. 1 lit.c ustawy-P.p.s.a sąd uchyla zaskarżoną decyzję jeżeli stwierdzi takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Z tych względów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, nie stwierdził również naruszenia innych przepisów prawa materialnego ani procesowego, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wobec powyższego skarga podlega oddaleniu.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy - P.p.s.a - Sąd orzekł jak w sentencji.