IV SA/WA 368/06

IV SA/Wa 368/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wójcik. /sprawozdawca/
Łukasz Krzycki
Małgorzata Małaszewska-Litwiniec /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2006 roku sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2005 roku nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy R. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 roku, 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego R. K. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] znak [...] z dnia [...] sierpnia 2005r. Wójt Gminy R., po rozpatrzeniu wniosku M. i K. O., ustalił warunki zabudowy dla przebudowy i adaptacji pomieszczeń hali magazynowej w budynku magazynowo-biurowym usytuowanym na działkach nr ewid. [...],[...],[...] przy [...] we wsi S. gm. R.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł R. K., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucając decyzji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że urządzenia energetyczne zamontowane na terenie nieruchomości objętej decyzją nie stanowią zagrożenia dla środowiska oraz nie są uciążliwe dla nieruchomości sąsiednich. Strona skarżąca zwraca uwagę, iż w jej opinii wytwarzające tak dużą moc energetyczną urządzenia pracują znacznie przekraczając dopuszczalne normy natężenia dźwięku i nie można wskazać, że umieszczenie tych urządzeń wewnątrz budynku spowoduje odizolowanie ich szkodliwego działania od środowiska. Skarżący zwraca uwagę, że katalog przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska zawarty w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest katalogiem zamkniętym a postęp technologiczny powoduje konieczność ciągłej kontroli coraz to nowych rozwiązań technicznych. Zdaniem odwołującego zmiana przeznaczenia budynku usytuowanego na przedmiotowej nieruchomości może mieć negatywne skutki dla życia i zdrowia mieszkańców sąsiednich nieruchomości.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpoznaniu powyższego odwołania utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] sierpnia 2005r.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż zarzuty odnośnie ewentualnej uciążliwości planowanego zamierzenia nie zostały poparte żadnymi merytorycznymi argumentami. Nie jest takim argumentem w ocenie organu opinia skarżącego, że tu cytat "wytwarzające tak dużą moc energetyczną urządzenia pracują znacznie przekraczając dopuszczalne normy natężenia dźwięku i nie można wskazać, że umieszczenie tych urządzeń wewnątrz budynku spowoduje odizolowanie ich szkodliwego działania od środowiska." Odnosząc się do zarzutu zwartego w odwołaniu dotyczącego kwestii zastosowania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko organ uznał, że zarzut ten ma charakter postulatu skierowanego w kierunku organów prawodawczych a nie stosujących prawo. Przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska łączą bowiem określone skutki proceduralno — merytoryczne tj. konieczność prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć a w jego ramach sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, jedynie w przypadku zamieszczenia inwestycji w katalogu inwestycji wymienionych w § 2 bądź § 3 ww. rozporządzenia, zaś planowane zamierzenie w tym katalogu nie jest wymienione. W aktualnym stanie prawnym realizacja przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do art. 46 ustawy Prawo ochrony środowiska wymaga wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Przy czym ww. decyzję wydaje się przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nie zaś przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy.
Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, iż stan prawny w zakresie spraw objętych przedmiotową decyzją został ukształtowany ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm, zwana w dalszej części ustawą). Stosownie do przepisu art. 59 ust. 1 w/w ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Z dokonanych przez organ ustaleń wynika, że dla obszaru wskazanego we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie nie obowiązuje plan miejscowy. Analiza zaskarżonej decyzji wykazała, że postępowanie i wydana w konsekwencji jego przeprowadzenia decyzja, jest zgodna z przepisami prawno-materialnymi stanowiącymi podstawę jej wydania a ustalenia faktyczne nie budzą zastrzeżeń organu odwoławczego. Stosownie do przepisu art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2 )stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a przepis art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 precyzuje jakie elementy winna zawierać decyzji o warunkach zabudowy. Dyspozycja cytowanego przepisu w ocenie organu znalazła realizację w pkt 1 -8 omawianej decyzji. Ponadto zgodnie z przepisem art. 60 ust. 4 ustawy sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Warunki te zostały w rozpatrywanym stanie faktycznym zachowane. Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że zgodnie z przepisem art 56 ustawy nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, ponadto stosownie do przepisu art. 63 ust. 2 ustawy decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. W pkt. 7 zaskarżonej decyzji znalazły się wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz ochrony środowiska. W kontekście cyt. przepisów należy zaznaczyć, że decyzja o warunkach zabudowy z samej ustawy nie narusza prawa własności i interesów osób trzecich, który to zapis znalazł się w treści zaskarżonej decyzji.
Skargę na powyższą decyzję wniósł R. K., reprezentowany przez adwokata P. R. Domagając się jej uchylenia, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego, tj.
a) art. 46 ust. 4a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku prawo ochrony środowiska, poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, iż przy wydawaniu decyzji dotyczącej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części nie jest konieczne uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia,
b) art. 56 w zw. z art. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, iż przedmiotowa inwestycja ma charakter "inwestycji celu publicznego", mimo iż nie stanowi ona realizacji celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami,
c) art. 61. ust 1 w zw. z ust 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, mimo niespełnienia łącznie wszystkich warunków przewidzianych przez ten przepis, a w szczególności faktu, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna z przepisami odrębnymi, a to rozporządzeniem Rady Ministrów z 9 listopada 2004 roku w sprawie określenie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.
2. przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
a) art. 7 Kpa., 75 § 1 Kpa, 77 § 1 Kpa. i 78 § 1 Kpa, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji słusznego interesu skarżącego, nie powołanie — z urzędu — dowodu z opinii biegłego ds. ochrony środowiska na okoliczność określenia stopnia szkodliwości emitowanych fal elektromagnetycznych oraz poziomu hałasu oraz zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący
b) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia swego stanowiska, a w szczególności nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy decyzję wójta Gminy R., naruszyło dyspozycję art. 46 ust. 4a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku prawo ochrony środowiska, poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, iż przy wydawaniu decyzji dotyczącej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części nie jest konieczne uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Art. 46 ust. 4a dodany został przez art. 1 pkt 19 lit. f) ustawy z dnia 18 maja 2005 r. (Dz.U Nr 113, poz.954) zmieniającej niniejszą ustawę z dniem 28 lipca 2005 r., zaś jego treść nie budzi wątpliwości "Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje także przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych oraz zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Natomiast w zaskarżonej decyzji wyrażono pogląd, że "Prawo ochrony środowiska wymaga wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Przy czym w/w decyzję wydaje się przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych (...). W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja narusza także art. 56 w zw. z art. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez stwierdzenie, iż przedmiotowa inwestycja ma charakter "inwestycji celu publicznego", mimo iż nie stanowi ona realizacji celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
Zdaniem skarżącego decyzja Samorządowego Kolegium narusza także art. 61 ust 1 w zw. z ust 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, mimo niespełnienia łącznie wszystkich warunków przewidzianych przez ten przepis, a w szczególności, faktu, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna z przepisami odrębnymi, a to rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Otóż § 1 ust 2 punkt b w/w rozporządzenia nakazuje sporządzić raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, także gdy przedsięwzięcia te są przedsięwzięciami niewymienionymi w ust. 1 (§2) lub w §3 ust. 1, a ich realizacja spowoduje wzrost emisji o nie mniej niż 20 % lub wzrost zużycia surowców (w tym wody), materiałów, paliw, energii, o nie mniej niż
20%. Natomiast w zaskarżonej decyzji wyrażono pog1ąd, iż " (..) konieczność prowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko(..) dotyczy jedynie zamieszczania inwestycji w katalogu wymienionym w § 2 i § 3 w/w rozporządzenia, a planowane zamierzenie w tym katalogu nie jest wymienione(..).Przepis zaś jednoznacznie wskazuje, iż w przypadku ustalenia, że przedsięwzięcie może spowodować wzrost zużycia określonych surowców należy sporządzić raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Umieszczenie urządzeń o znacznej mocy (2000 kW) może spowodować niestabilność sieci elektrycznej, niebezpieczeństwo narażenia mieszkańców na oddziaływanie pola elektromagnetycznego oraz wzrost ryzyka związanego ze znacznym przekroczeniem dopuszczalnych norm poziomu hałasu. Należy zaznaczyć, iż nie ustalono czy powyższe, wskazane w piśmie do wójta okoliczności mają potwierdzenie i na ile opisane zagrożenia są uzasadnione. Organ I instancji, odnosząc się do pisma R. K., poniósł natomiast tylko, iż "podniesione uwagi nie podlegają rozpatrzeniu w niniejszej decyzji ". Zdaniem skarżącego zasadne byłoby powołanie biegłego ds. ochrony środowiska. zaś jego niepowołanie stanowi naruszenie art. 75 §1 w zw. z art. 78 § 1 Kpa. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego "zarzuty skarżącego nie zostały poparte żadnymi merytorycznymi argumentami ". Takie stanowisko, zdaniem skarżącego narusza art. 7 Kpa Przepis ten stanowi, że "W toku postępowania organy administracji państwowej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względnie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Naczelny Sąd Administracyjny w swych licznych orzeczeniach wielokrotnie podkreślał, że w postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku, nie wyłączając decyzji tzw. uznaniowych, powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istniejącego w sprawie stosownie do art. 7 i 77 § 1 Kpa.
Zgodnie zaś z art. 107 § 3 kpa decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Zaskarżona decyzja nie czyni zadość warunkom przewidzianym w wymienionym artykule. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie w sposób właściwy narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Skarga jest zasadna i jako taka prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] sierpnia 2005r., aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi
art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U
Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego budynku i adaptacji pomieszczeń hali magazynowej w budynku magazynowo-biurowym usytuowanym na działkach nr ewid. [...],[...],[...] przy [...] we wsi S. gm. R. Przewidziana adaptacja pomieszczeń magazynowych na funkcję biurowo-techniczną, jak wynika z załączonego do akt sprawy "Opisu planowanego zamierzenia inwestycyjnego" polegać ma na przebudowie budynku poprzez realizację konstrukcji żelbetowej – słupów, ścian, podciągów i stropów. W wyniku przebudowy w miejscu istniejącego na parterze hali magazynu, powstaną pomieszczenia techniczne, mieszczące serwery, agregaty prądotwórcze, rozdzielnie elektryczne itp. Pokrycie tych pomieszczeń stropem spowoduje zaś powstanie dodatkowej kondygnacji-antresoli, przez co wygospodarowanych zostanie ok. 1400 m2 dodatkowej powierzchni użytkowej, która przeznaczona zostanie na rezerwę powierzchni biurowej wraz z zapleczem sanitarno-socjalnym.
W ocenie strony skarżącej umieszczenie w powyższym budynku urządzeń o znacznej mocy (2000 kW) może spowodować niestabilność sieci elektrycznej, niebezpieczeństwo narażenia mieszkańców na oddziaływanie pola elektromagnetycznego oraz wzrost ryzyka związanego ze znacznym przekroczeniem dopuszczalnych norm poziomu hałasu. Dlatego też przed wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy koniecznym było przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zgodnie z art. 46 ust. 4a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku -Prawo ochrony środowiska ( Dz. U Nr 62 poz. 627 ze zm.). stosownie do treści którego to przepisu wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje także przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, oraz zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części- na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. -Prawo budowlane.
Odnosząc się do niniejszego zarzutu skarżącego należy wskazać, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Realizacja planowanego zamierzenia nie wymaga bowiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o których mowa w art. 46 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z tym przepisem decyzja taka jest wymagana przy realizacji:
1) planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2,
2) planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar
Przy czym stosownie do treści art. 46 ust. 2 pod pojęciem przedsięwzięcia, należy rozumieć zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin, wymagającą decyzji, o której mowa w ust. 4 pkt 2-9, lub zgłoszenia, o którym mowa w ust. 4a.
Stosownie do art. 46 ust. 4 i 4a ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje zaś przed uzyskaniem:
1) decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.)
2 ) decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę obiektów
3) koncesji na poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin, na wydobywanie kopalin ze złóż, na bezzbiornikowe magazynowanie substancji oraz składowanie odpadów w górotworze, w tym w podziemnych wyrobiskach górniczych - na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96, z późn. zm.),
4) pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych - na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne,
5) decyzji ustalającej warunki prowadzenia robót polegających na regulacji wód oraz budowie wałów przeciwpowodziowych, a także robót melioracyjnych, odwodnień budowlanych oraz innych robót ziemnych zmieniających stosunki wodne na terenach o szczególnych wartościach przyrodniczych, zwłaszcza na terenach, na których znajdują się skupienia roślinności o szczególnej wartości z punktu widzenia przyrodniczego, terenach o walorach krajobrazowych i ekologicznych, terenach masowych lęgów ptactwa, występowania skupień gatunków chronionych oraz tarlisk, zimowisk, przepławek i miejsc masowej migracji ryb i innych organizmów wodnych - na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,
6) decyzji o zatwierdzeniu projektu scalenia lub wymiany gruntów - na podstawie ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. z 2003 r. Nr 178, poz. 1749 oraz z 2004 r. Nr 116, poz. 1206),
7) decyzji o zmianie lasu na użytek rolny - na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435),
8) decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady - na podstawie ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571 i Nr 273, poz. 2703),
9) decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej - na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 i Nr 217, poz. 2124).
10) przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych oraz zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
W świetle powyższego należy podnieść, iż przed wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy, dla inwestycji określonej we wniosku inwestora, nie istnieje obowiązek uzyskania w/w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Wbrew twierdzeniu strony skarżącej objęta wnioskiem inwestycja nie jest także zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w
§ 1 i 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U.Nr 257poz.2573 ze zm), dla których wymagane jest lub może być sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko.
Zgodzić się jednak należy ze stroną skarżącą, iż zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa. W ocenie Sądu decyzje te naruszają także art. 54 ust. 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. (Dz. U Nr 80, poz. 717 ze zm.).
Zgodnie z art. 7 Kpa. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Obowiązek ochrony prawnie uzasadnionych interesów osób trzecich przez organy wydające decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika także z art. 54 ust. 2 lit d w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Jak wynika z akt sprawy już na etapie postępowania przed organem I instancji strona skarżąca podnosiła, iż w jej ocenie realizacja planowanej inwestycji, polegającej między innymi na umieszczeniu w jednym miejscu wielu urządzeń elektrycznych o znacznej mocy może spowodować niestabilność sieci elektrycznej, niebezpieczeństwo narażenia mieszkańców na oddziaływanie pola elektromagnetycznego oraz wzrost ryzyka związanego ze znacznym przekroczeniem dopuszczalnych norm poziomu hałasu (pismo z dnia 13 lipca 2005r.-k.30 akt administracyjnych). Powyższe argumenty podnoszone były przez skarżącego także w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
Organy orzekające w niniejszej sprawie nie odniosły się do tych zarzutów, ograniczając się jedynie do wskazania, iż planowane zamierzenie inwestycyjne nie zalicza się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Fakt iż planowana inwestycja nie jest ujęta w § 1 i § 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nie oznacza, jednak iż organy, nie są zobowiązane do badania kwestii jej potencjalnego negatywnego oddziaływania na środowisko na gruncie innych przepisów. Wydając decyzję o warunkach zabudowy, zobowiązane są one bowiem do szczegółowego i wyczerpującego zebrania całości materiału dowodowego, oraz do właściwego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Organy te mają także ustawowy obowiązek ( art. 54 ust. 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) dbałości o ochronę interesu osób trzecich, co oznacza, iż w decyzji tej organ winien jest wskazać jakie niezbędne działania powinien podjęć inwestor w celu zapewnienia niniejszej ochrony. Przy czym należy wskazać, iż nałożenie takich obowiązków na inwestora, musi być prawnie uzasadnione.
Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, iż w ocenie Sądu, wobec nieodniesienia się przez orzekające w niniejszej sprawie organy do podniesionych przez skarżącego kwestii, wskazujących na ewentualne ujemne skutki jakie mogą nastąpić w konsekwencji realizacji planowanej rozbudowy tj. niestabilność sieci elektrycznej, niebezpieczeństwo narażenia mieszkańców na oddziaływanie pola elektromagnetycznego oraz wzrost ryzyka związanego ze znacznym przekroczeniem dopuszczalnych norm poziomu hałasu wobec umieszczenia urządzeń o znacznej mocy (2000 kW), mogło dojść do wydania decyzji naruszających prawnie chronione interesy osób trzecich, co uzasadnia koniczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, jako wydanych z naruszeniem art. 7, 77, 107 Kpa.
Należy bowiem podnieść, iż nie można wykluczyć, że obawy strony skarżącej o których mowa powyżej mogą być uzasadnione. Z akt sprawy wynika, że celem objętej wnioskiem rozbudowy jest między innymi pozyskanie powierzchni technicznej w której zlokalizowane zostaną serwery, agregaty prądotwórcze, rozdzielenie elektryczne (planowane zwiększenie mocy elektrycznych o 1600 kW, do 2000 kW, dla zasilania podstawowego i 2000 kW dla zasilania rezerwowego). We wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy z dnia 6 czerwca 2005r., inwestor wskazał, że w sytuacjach awaryjnych-zanik prądu, na terenie objętym planowaną rozbudową, będzie następował okresowy hałas agregatu prądotwórczego-do 105 dBA. Do wniosku została zaś dołączona ekspertyza w zakresie zabezpieczeń akustycznych 4 agregatów prądotwórczych P700E1, posadowionych w budynku biurowo-techniczym w S., wykonana przez E. U., rzeczoznawcę L. nr [...]. Analiza akt administracyjnych w tym przede wszystkim ich załączników graficznych (k-3 i 4 akt administracyjnych) wskazuje, iż pomieszczenia techniczne umieszczone mają zostać w budynku znajdującym się w odległości ok. 5 metrów od krawędzi działki nr [...] będącej własnością skarżącego na której posadowiony jest jego budynek mieszkalny.
Powyższe prowadzi do wniosku, iż ze względu na typ inwestycji i miejsce jej usytuowania organy winne były wziąć pod uwagę, czy z punktu widzenia przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska i wydanych na jej podstawie Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 178, poz.1841) oraz Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymania poziomów (Dz. U Nr 192, poz. 1883) nie zachodzi uzasadniona obawa przekroczenia dopuszczalnych w tych rozporządzeniach wielości poziomów hałasu i pól elektroenergetycznych, co uzasadniałoby wydanie decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej wskazania dla inwestora w zakresie konieczność ochrony interesów osób trzecich, w tym oczywiście skarżącego. Niewyjaśnienie powyższych kwestii, stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd decyzji obu instancji.
Na marginesie należy także podnieść, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w ocenie Sądu wydana została również z naruszeniem art. 15 Kpa.. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. Wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 1999 Sygn akt.I SA/Łd 112/98, Wyrok NSA z dnia 20 stycznia 1998r. Sygn. akt I SA/Ka 1050/96), dla uznania, że zasada dwuinstancyjności została zrealizowana, nie wystarcza bowiem stwierdzenie, iż w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest, by rozstrzygnięcia te poprzedzone zostały przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których jest prowadzone. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale jest zobowiązany ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, a więc rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Wynika to z art. 138 kpa, który przyznaje organowi II instancji kompetencje do merytorycznego rozstrzygania sprawy, czego procesowym wyrazem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, a nie oddalenie odwołania, bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podobnie jak organ I instancji wskazało, iż planowane zamierzenie inwestycyjne, wbrew zarzutom strony skarżącej nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 1 i § 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257 poz.2573 ze zm), a następnie uznając, iż zarzuty strony odnośnie ewentualnej uciążliwości nie zostały poparte żadnymi merytorycznymi argumentami, dokonało oceny zaskarżonej decyzji organu I instancji, wywodząc, iż zawiera ona wszystkie elementy jakie winna określać decyzja o warunkach zabudowy zgodnie z art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Samo powołanie się na ww bez dokonania wszechstronnej ich analizy na gruncie rozpoznawanej sprawy, nie może być - co musi być oczywiste - uznane za spełnienie przez organ odwoławczy swej procesowej roli.
Za nietrafny należy uznać natomiast zarzut skargi, że zaskarżona decyzja narusza art. 56 w zw. z art. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez stwierdzenie, iż przedmiotowa inwestycja ma charakter "inwestycji celu publicznego", mimo iż nie stanowi ona realizacji celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W ocenie Sądu analiza zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, wprawdzie niejednokrotnie organ przywołuje w uzasadnieniu tej decyzji przepisy dotyczące decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego (np. art. 53 ust 3, art. 54, art. 56) niemniej jednak należy wskazać, iż przepisy te stosownie do treści art. 64 ust. 1 ustawy stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy.
W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa procesowego art. 7 , 77. 107 Kpa, oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 54 ust. 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. (Dz. U Nr 80, poz. 717 ze zm.) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Na mocy art. 152 cyt. ustawy Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.
Rozpoznając ponownie sprawę organ winien odnieść się do wszystkich zarzutów i wniosków strony skarżącej, celem rzetelnego wyjaśnienia czy emitowane w wyniku planowanej rozbudowy poziomy hałasu i pół elektromagnetycznych spełniają określone prawnie normy, oraz dokona w decyzji określenia warunków ochrony interesów osób trzecich, jeżeli na gruncie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego zaistnieje taka konieczność.