IV SA/WA 362/04

IV SA/Wa 362/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-11-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Krystyna Napiórkowska
Maria Rzążewska /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Mazur
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność aktu organu jednostki samorządu terytorialnego, niebędącego aktem prawa miejscowego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska Sędzia WSA Wojciech Mazur Protokolant Małgorzata Sokólska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2004 r. sprawy ze skargi A. R. i L. R. na uchwałę Rady Miejskiej w O. z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutu dotyczącego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "Śródmieście Płd. – [...]" w O. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
Zaskarżoną uchwałą Nr [...] z dnia [...] marca 2004r. Rada Miejska w O. w powołaniu na art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm/ w związku z art.85 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz.717/ i art.18ust.2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym/ Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz.1591 ze zm/ odrzuciła zarzut skarżących przeciwko zagospodarowaniu terenu w rejonie, którego znajdują się działki skarżących oznaczone nr ewid: [...], w tym przeciwko realizacji na terenie tych działek ulic oznaczonych w projekcie planu symbolami: [...],[...] i [...].
W uzasadnieniu uchwały podano, że projektowana trasa mostowa, czyli ulica oznaczona w projekcie planu symbolem [...] ma być podstawową arterią komunikacyjną miasta, pełniącą funkcję obwodnicy miejskiej. Jej przebieg został przesądzony już w planie ogólnym miasta i następnie potwierdzony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W projekcie planu przebieg ten został jedynie uściślony, między innymi pod katem zmniejszenia powierzchni gruntów wymagających wykupienia od poszczególnych właścicieli. Projektowane zagospodarowanie terenów w sąsiedztwie trasy jest konsekwencja jej przebiegu a realizacja będzie wymagać podjęcia reparcelacji istniejących nieruchomości w celu utworzenia prawidłowych działek pod zabudowę, możliwą do realizacji poza zasięgiem największej uciążliwości tej trasy.
W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały podano nadto, że ustalając przeznaczenie terenów i zasady ich zagospodarowania gmina realizuje politykę przestrzenną określoną w uchwalonym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
W skardze A. R. i L. R. podnoszą, że nie kwestionują celowości budowy obwodnicy /ulica [...]/ i dróg dojazdowych /[...]i [...]/, ale nie wyrażają zgody na taki ich przebieg, jaki jest przewidziany w projekcie planu. Skarżący podają, że działki ich zajmują teren ponad 2ha, który w projekcie planu został w większości rozdysponowany pod obwodnicę i inne drogi dojazdowe a części gruntu, które pozostaną po realizacji takiego układu komunikacyjnego będą praktycznie bezużyteczne dla wykorzystania pod budownictwo, bez uprzedniego łączenia kawałków terenu należących do różnych właścicieli. Skarżący powtarzają stanowisko prezentowane we wniesionym zarzucie o możliwości przesunięcia planowanej obwodnicy w stronę rozdzielni elektrycznej i na teren przyległy do pasa torów kolejowych, wskazując równocześnie, że są to tereny bezużyteczne do zagospodarowania pod budownictwo, a ich cena przy wykupie będzie o wiele niższa niż terenu należącego do skarżących.
Nadto kwestionują stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej uchwały, że zamierzony układ komunikacyjny był przewidywany w już w ogólnym planie miasta a obecny projekt planu go tylko uściśla, wskazując, że skarżący A.R. w 1994r. uzyskał pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...]/ lecz obiektu nie wykonał a tylko zgromadził materiały i wywiercił studnie/ i udzielone pozwolenie na budowę było zgodne z przywołanym w uzasadnieniu uchwały planem ogólnym zagospodarowani przestrzennego co podważa twierdzenia o tym, przyjęte w projekcie planu zapisy są kontynuacją wcześniej obowiązującego planu ogólnego.
.
Odpowiadając na skargę Rada Miejska w O. wniosła o jej oddalenie
Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Z przedstawionych akt wynika, że uchwała o przystąpieniu do sporządzeniu planu miejscowego jak i zawiadomienia o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu pochodzą sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wobec tego dopuszczalnym było, w związku z treścią art.85ust.2 tej ustawy, prowadzenie procedury planistycznej mającej na celu uchwalenie planu miejscowego na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów tj ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to, że legalność zaskarżonej uchwały podlega ocenie przez sąd przy zastosowaniu przepisów ostatniej z wymienionych ustaw.
Zgodnie z art.24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uchwała rozpoznająca zarzut winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Zaskarżona uchwała zawiera wyczerpujące uzasadnienie prawne natomiast uzasadnienie faktyczne skupiło się wyłącznie na wykazaniu niezbędności zaprojektowania w planie obwodnicy oznaczonej symbolem [...], lecz nie odnosi się w ogóle do argumentacji zawartej w zarzucie a powtórzonej obecnie w skardze, że istnieje możliwość skorygowania przebiegu tej trasy i poprowadzenia jej częściowo w innym miejscu i w taki sposób, aby działki skarżących mogły być wykorzystane na cele budowlane. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie odniosło się również do zarzutu skarżących nie przeznaczenia na cele układu komunikacyjnego już istniejącej drogi, położonej między działkami skarżących i zaprojektowaniu dróg w innych miejscach.
Gminie z mocy art.4 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przysługuje prawo ustalania przeznaczenia i zasad gospodarowaniem terenem, w tym przeznaczanie terenów pod budowę dróg publicznych. Jednak korzystając z tego prawa mając na uwadze dobro ogółu gmina musi uwzględniać i interesy indywidualnych podmiotów. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art.1ust.2pkt5 tej ustawy gmina zobowiązana jest w zagospodarowaniu przestrzennym uzwgledniać walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności. Motywacja zawarta w zaskarżonej uchwale nie zawiera w tym zakresie żadnych ustaleń, które wskazywałyby, że projekt planu uwzględnia zasady wynikające z tego uregulowania. Brak ustosunkowania się do argumentacji skarżących, co do możliwości usytuowania spornej drogi-obwodnicy w innym miejscu, świadczy o braku wszechstronnej analizy stanu faktycznego i stanowi naruszenie art.24ust3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a uchybienie temu przepisowi nie pozwala na ocenę czy przewidziane rozwiązania planistyczne w zakresie przeprowadzenia dróg przez tereny w przeważającej części należące do skarżących mieszczą się w granicach przysługującego Gminie uprawnienia wynikającego z art.4ust.1 tej ustawy, czy też stanowią nadużycie przysługującego prawa. Naruszenie zasad wynikających z cytowanych przepisów, mające wpływ na treść zaskarżonego aktu, powoduje stwierdzenie nieważności zaskarżonej
Z przyczyn wymienionych na podstawie art.147§1 oraz art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U.Nr 153, poz.1270/ orzeczono jak w sentencji.