IV SA/Wa 346/22

IV SA/Wa 346/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aleksandra Westra.
Jarosław Łuczaj
Piotr Korzeniowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Sygn. powiązane
III OSK 1578/22 - Wyrok NSA z 2025-09-09
Skarżony organ
Minister Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Jarosław Łuczaj sędzia SO del. Aleksandra Westra Protokolant: st. spec. Iwona Kędzior po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi W. K. i W. K. – wspólników Spółki Cywilnej [...] na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne oraz zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania i zbierania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Klimatu i Środowiska (dalej: Minister, organ odwoławczy, organ II instancji, organ) z [...] stycznia 2022 r., znak [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735, ze zm., dalej: k.p.a., w zw. z art. 40 ust. 3 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. z 2020 r. poz. 2056), po rozpatrzeniu odwołania W.K.i W.K. wspólników spółki cywilnej [...] z siedzibą w [...] przy ul. [...](dalej: skarżący), od decyzji Marszałka Województwa [...] (dalej: organ I instancji, Marszałek) z [...] listopada 2021r., znak [...] cofającej bez odszkodowania W.K.oraz W.K. wspólnikom spółki cywilnej [...] z siedzibą w [...] przy ul. [...]decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2014 r., znak [...] - pozwolenie na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne oraz zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania i zbierania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji zlokalizowanej w [...] przy ul. [...], zmienioną decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] marca 2021 r., znak [...], w części dotyczącej prowadzenia stacji demontażu pojazdów tj. wytwarzania odpadów, przetwarzania odpadów oraz zbierania będących odpadami części samochodów osobowych usuniętych w trakcie naprawy z podgrupy [...].
W decyzji z [...] stycznia 2022 r., [...]Minister utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Zaskarżona decyzja została wydana w następujących istotnych okolicznościach sprawy.
W piśmie z [...] sierpnia 2021 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ), poinformował Marszałka, na podstawie art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1070, ze zm.) o wynikach kontroli przeprowadzonej w spółce cywilnej [...] z siedzibą w [...] przy ul. [...], (dalej: Spółka, strona).
W piśmie wskazano, że podczas kontroli stwierdzono naruszenie art. 24 ust. 1 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. z 2020 r. poz. 2056, dalej: ustawa o recyklingu pojazdów) przez wystawienie zaświadczeń o demontażu pojazdów bez fizycznego przyjęcia pojazdów do stacji demontażu.
W trakcie kontroli przesłuchano W.K., wspólnika Spółki, który w dniu [...] maja 2021 r. zeznał, że "zdarzało się np. od zakładu [...], otrzymać wcześniej dokumentację pojazdu i wystawić zaświadczenie o demontażu pojazdu z datą wcześniejszą przed przywiezieniem pojazdu na naszą stację demontażu".
W dniu [...] kwietnia 2021 r. inspektorzy WIOŚ rozpoczęli kontrolę podmiotu [...], [...],[...]i przeprowadzili wizję w terenie zakładu zlokalizowanego na działce geodezyjnej o nr [...](obręb [...]), z której sporządzono protokół oględzin stanowiący integralną część protokołu kontroli nr [...]. Z treści tego dokumentu wynika, że pojazdy marki: [...]o nr VIN: [...] oraz [...]o nr VIN: [...] znajdowały się na podnośnikach w budynku warsztatu w chwili oględzin. Dodatkowo w dniu [...] czerwca 2021 r. przesłuchano właściciela podmiotu [...], i sporządzono protokół przesłuchania (stanowiący integralną część protokołu kontroli nr [...]), z którego wynika, że pojazdy o ww. nr VIN, nie zostały przekazane do stancji demontażu [...] w [...] w dniach [...] marca 2021 r. oraz [...] kwietnia 2021 r. jak zapisano w zaświadczeniach o demontażu pojazdów.
WIOŚ wskazał art. 40 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów i wniósł o podjęcie działań zgodnie z posiadanymi przez Marszałka kompetencjami. W związku z powyższym wystąpieniem, WIOŚ, Marszałek w piśmie z [...] września 2021 r. znak [...] zawiadomił wspólników Spółki o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia na podstawie art. 40 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów, decyzji Marszałka z [...] listopada 2014 r. znak W.K.- pozwolenie na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne oraz zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania i zbierania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji zlokalizowanej w [...] przy ul. [...]. Jednocześnie zawiadomiono o uprawnieniach strony wynikających z treści art. 10 k.p.a.
W decyzji z [...] listopada 2021 r., znak: [...] Marszałek cofnął bez odszkodowania W.K.oraz W.K.wspólnikom spółki cywilnej [...] z siedzibą w [...] przy ul. [...]decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2014 r., znak [...] - pozwolenie na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne oraz zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania i zbierania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji zlokalizowanej w [...] przy ul. [...], zmienioną decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] marca 2021 r., znak [...], w części dotyczącej prowadzenia stacji demontażu pojazdów tj. wytwarzania odpadów, przetwarzania odpadów oraz zbierania będących odpadami części samochodów osobowych usuniętych w trakcie naprawy z podgrupy [...].
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli obaj wspólnicy Spółki wskazując, że na sytuację stwierdzoną w decyzji Marszałka złożyło się szereg okoliczności. Strona wyjaśniła, że: 1. Przedmiotowe pojazdy przeznaczone zostały do naprawy, jednak by ocenić jej zasadność wymontowano z nich niektóre elementy do oceny zakresu robót. Po dokładnych oględzinach stanu pojazdów, ich właściciele zdecydowali o oddaniu ich do stacji demontażu; 2. Rozbieżność pomiędzy datami wystawienia zaświadczeń o demontażu pojazdów, a faktyczną datą dostarczenia ich na stację demontażu pojazdów wynikała z następujących powodów: a. odległości stacji demontażu pojazdów od miejsca oględzin pojazdów tj. ponad 200 km w obie strony, która spowodowała, że oczekiwano na zebranie większej liczby samochodów do transportu; b. w konsekwencji powyższego właściciele zwrócili się do Spółki z prośbą o wydanie zaświadczeń o demontażu pojazdów uzasadniając to kończącym się okresem ubezpieczenia; c. oczekiwano ponadto również na ponowne zamontowanie części wymontowanych w trakcie oceny zasadności naprawy; d. termin odbioru został opóźniony w związku z panującą pandemią, gdyż zachodziło podejrzenie, że ww. pojazdami mogły poruszać się osoby mające styczność z osobami zakażonymi lub będącymi nosicielami wirusa.
Strona podkreśliła, że zdaje sobie sprawę, iż w związku z ogłoszonym na terenie kraju stanem pandemii nie zmieniono regulacji art. 24 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów, ale zadziałał w tym przypadku strach przed zakażeniem, zwłaszcza, że były to tereny o najwyższym stopniu zakażeń; e. ostatecznie pojazdy zostały dostarczone do stacji demontażu pojazdów, co stwierdzili inspektorzy WIOŚ.
W odwołaniu podkreślono, że skarżący w ramach spółki cywilnej prowadzą działalność od 2007 r. Zawsze działali i działają zgodnie z przepisami ustawy o recyklingu pojazdów. Opisany przypadek jest jedynym takim przypadkiem w całym okresie działania skarżących. Sprowokowany został panującą pandemią oraz "ludzkim" podejściem do problemów właścicieli ww. pojazdów. Współwłaściciele stwierdzili, że nie są niewinni zaistniałej sytuacji, ale uważają, że istnieje stopniowanie kar za podobne złamanie przepisów i zastosowanie wobec nich tak surowej i ostatecznej kary nie jest sprawiedliwe. Cofnięcie pozwolenia wiąże się ze zwolnieniem pracowników, co w dobie pandemii i rosnącej inflacji pogorszy warunki życia ich i ich rodzin, w związku z czym zwrócono się o pozytywne rozpatrzenie sprawy.
W uzasadnieniu decyzji z [...] stycznia 2022 r., znak [...]Minister wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w sposób prawidłowy. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 40 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów, zgodnie z którym jeżeli przedsiębiorca prowadzący stację demontażu wydaje zaświadczenie o demontażu pojazdu lub zaświadczenie o przyjęciu niekompletnego pojazdu, bez przyjęcia pojazdu wycofanego z eksploatacji, marszałek województwa lub regionalny dyrektor ochrony środowiska cofa pozwolenie lub decyzję, o których mowa w ust. 1, w drodze decyzji, bez odszkodowania. Jest to samoistna podstawa do wydania decyzji o cofnięciu decyzji administracyjnej wydanej dla stacji demontażu.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przepis ten nakłada na organ właściwy, w tym wypadku Marszałka, obligatoryjny obowiązek wydania takiej decyzji nie pozostawiając organowi w tym zakresie żadnej swobody działania. Marszałek stwierdzając zaistnienie przesłanek, tj. potwierdzając, że podmiot wydawał zaświadczenie o demontażu pojazdu bez jego fizycznego przyjęcia do stacji demontażu, nie jest uprawiony, ale zobowiązany do wydania decyzji na mocy art. 40 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów. W konsekwencji powyższych wyjaśnień nie istnieją podstawy prawne do "stopniowania kary", o co wnioskowano we wniesionym odwołaniu.
Minister wskazał, że w przedmiotowej sprawie WIOŚ w trakcie prowadzonej kontroli stwierdził i odnotował w protokole z kontroli nr [...] z [...] lipca 2021 r. (karta akt 112), że ww. pojazdy znajdowały się w hali demontażu firmy [...], [...],[...], działka geodezyjna o nr [...](obręb [...]). Oględzin, w wyniku których stwierdzono powyższe dokonano w dniu [...] kwietnia 2021 r. (karty akt 16-17). Ponadto fakt ten potwierdził właściciel [...], w trakcie przesłuchania udokumentowanego protokołem z [...] czerwca 2021 r. (karta akt 7-9). Współwłaściciel Spółki W.K. w trakcie przesłuchania w dniu [...] maja 2021 r. (protokół, karty akt 68-70) potwierdził, że "zdarzało się np. od zakładu [...], otrzymać wcześniej dokumentację pojazdu i wystawić zaświadczenie o demontażu pojazdu z datą wcześniejszą przed przywiezieniem pojazdu na naszą stację demontażu". W konsekwencji potwierdzono, że Spółka wystawiała zaświadczenia o demontażu pojazdów mimo, iż fizycznie nie były one dostarczone do stacji demontażu w dniu wystawienia zaświadczenia czym naruszyła art. 24 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów i spełnione zostały przesłanki do zastosowania art. 40 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów. Przyczyny wydania zaświadczeń dla pojazdów niebędących na terenie stacji demontażu wymienione w odwołaniu Spółki pozostają bez wpływu na wynik przedmiotowej sprawy.
W skardze W.K., W.K. (dalej: skarżący) reprezentowani przez r.pr. K.O. zaskarżyli w całości decyzję Ministra z [...] stycznia 2022 r., znak [...].
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. naruszenie art. 156 § 1 pkt. 4) k.p.a. - przez niezastosowanie tego przepisu i niestwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy decyzja Marszałka Województwa [...] błędnie została zaadresowana do obu wspólników spółki [...], gdy tymczasem stosunek spółki cywilnej między skarżącymi nie uprawnia skarżącego - ad. 2 W.K.do prowadzenia spraw Spółki z zakresu czynności zwykłego zarządu i reprezentacji, co oznacza, że wydanie dwóch zaświadczeń o demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji bez przyjęcia pojazdów (nr [...]z [...] marca 2021r. oraz nr [...]z [...] kwietnia 2021r.) jako czynności jednostronne podjęte bez umocowania na podstawie art. 104 k.c., są nieważne i nie mogą odnieść skutku wobec prowadzonej w formie spółki cywilnej działalności gospodarczej, a w szczególności wobec skarżącego ad. 1 W.K., co w konsekwencji wyklucza cofnięcie pozwolenia na wytwarzanie, odpadów (...) w części dotyczącej prowadzenia stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji i ustalenia terminu na usunięcie zmagazynowanych odpadów jako takiego w całości;
2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie, tj. naruszenie art. 40 ust. 3 ustawy z 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (tekst jedn.: Dz. U. z 2020r. poz. 2056, dalej: ustawa o recyklingu pojazdów) w zw. z art. 865 i 866 k.c. i treścią umowy spółki cywilnej między skarżącymi - przez niewłaściwe zastosowanie ww. regulacji i uznanie, że organ I instancji wydał prawidłową decyzję o cofnięciu obu skarżącym pozwolenia na wytwarzanie odpadów (...) w części dotyczącej prowadzenia stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji i ustalającą termin na usunięcie odpadów zmagazynowanych, w sytuacji gdy skarżący ad. 2 W.K. nie miał uprawnienia do wystawienia zaświadczeń o demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji bez przyjęcia pojazdów (nr [...]z [...] marca 2021r. oraz nr [...]z [...] kwietnia 2021r.) i tym samym nieprawidłowość ta nie może skutkować zastosowaniem art. 40 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów i cofnięciem pozwoleń obu skarżącym jako wspólnikom Spółki [...];
3. z ostrożności procesowej – zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie, spowodowane niepodjęciem wszelkich możliwych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, prowadzące do pominięcia istotnej dla sprawy okoliczności, że skarżący ad. 2 W.K. z uwagi na treść stosunku spółki cywilnej łączącego skarżących, nie miał uprawnienia do wystawienia zaświadczeń o demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji bez przyjęcia pojazdów (nr [...]z [...] marca 2021r. oraz nr [...]z [...] kwietnia 2021r.), a co za tym idzie nieprawidłowość ta nie mogła skutkować zastosowaniem art. 40 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów i cofnięciem pozwoleń obu skarżącym jako wspólnikom spółki [...].
W skardze wniesiono o:
1. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu — umowy spółki cywilnej zawartej między W.K. i W.K. - celem wykazania, w jaki sposób skarżący ukształtowali relacje w prowadzonej przez nich działalności w formie spółki cywilnej, w szczególności jaka jest treść stosunku spółki cywilnej między skarżącymi w zakresie prowadzenia spraw i reprezentacji;
2. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Ministra Klimatu i Środowiska z [...] stycznia 2022r. nr [...]oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2021r. nr [...]- w całości, ewentualnie z ostrożności - o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Klimatu i Środowiska z [...] stycznia 2022r. nr [...]i poprzedzającej jej decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2021r. nr [...]- w całości oraz umorzenie postępowania administracyjnego w całości;
3. zasądzenie od organu na rzecz skarżących solidarnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych;
4. na podstawie art. 61 § 2 pkt 1, p.p.s.a., wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości przez organ, zaś w przypadku gdyby organ nie uwzględnił tego wniosku - na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniesiono o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji w całości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które wywoła jej wykonanie, nim Sąd rozpozna skargę.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że z rozstrzygnięciem tym nie zgadzają się skarżący. Uwadze organów obu instancji uszły istotne dla sprawy okoliczności, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego rozstrzygnięcia.
Skarżący prowadzą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. Treść tej umowy ma istotne znaczenie dla działalności gospodarczej spółki skarżących i rozstrzygnięcia, który ze wspólników prowadzi sprawy spółki w zakresie zwykłych czynności i który z nich konsekwentnie jest uprawniony do reprezentacji spółki. Zgodnie z § 3 umowy spółki, "prowadzenie spraw spółki ograniczone do czynności zwykłego zarządu wspólnicy powierzają W.K.". Tym samym skarżący dokonali umownej modyfikacji unormowania wynikającego z art. 865 k.c. i zdecydowali, że czynności zwykłego zarządu będą wykonywane jedynie przez W.K..
Czynność przyjęcia pojazdu do recyklingu i wydania zaświadczenia demontażu pojazdu jest w okolicznościach prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej czynnością zwykłego zarządu. Art. 865 k.c. uprawniający i zobowiązujący każdego ze wspólników do prowadzenia spraw spółki jest przepisem dyspozytywnym. Powyższa kwestia w doktrynie prawa cywilnego nie budzi wątpliwości.
Skarżący podpisując umowę spółki cywilnej mieli swobodę w regulacji kwestii związanych z powierzeniem prowadzenia spraw spółki, w szczególności tych, które mieszczą się w zakresie czynności zwykłego zarządu. Mimo, że czynności prowadzenia spraw spółki można odnosić w zasadzie do stosunków wewnętrznych między wspólnikami, to biorąc pod uwagę treść art. 866 k.c. w przypadku skarżących, którzy nie uregulowali w umowie Spółki zasad reprezentacji, zasady prowadzenia spraw przekładają się na sposób reprezentacji. Biorąc pod uwagę, że spółka cywilna jest jedynie umową między wspólnikami i nie tworzy żadnego odrębnego podmiotu, to reprezentacja sprowadza się w istocie do reprezentacji wszystkich wspólników prowadzących razem tę spółkę. Przekładając powyższe na realia prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej - oznacza to, że uprawnionym do reprezentowania wspólników [...] zgodnie z art. 866 k.c. był jedynie W.K..- Wydanie zaświadczenia o demontażu pojazdu jest czynnością jednostronną. Dla jej skuteczności i ważności wymagane było działanie W.K., nie zaś drugiego wspólnika W.K..
Tym samym wystawione przez W.K. zaświadczenia o demontażu dwóch pojazdów bez ich przyjęcia do recyklingu na podstawie art. 104 k.c. jest nieważne. W skardze zaznaczono, że skarżący W.K. nigdy nie zgadzał się na działanie drugiego wspólnika, które mogłoby być niezgodne z prawem. Z powyższego wynika, że nieprawidłowość, której dopuścił się skarżący W.K., nie może odnosić skutku wobec działalności gospodarczej prowadzonej przez obu wspólników w formie spółki cywilnej [...].
Treść umowy Spółki znana była organowi I instancji już wcześniej. Skarżący W.K. okazywał ją przy dokonywaniu czynności urzędowych, dotyczących przyznanych wcześniej wspólnikom pozwoleń. Faktycznie tylko ten wspólnik działał w imieniu obu wspólników, podejmując czynności związane z działalnością spółki [...]. W przypadku wątpliwości, które powinny nasunąć się organowi prowadzącemu postępowania co do reprezentacji spółki cywilnej w chwili analizowania zaświadczeń o demontażu - niezbędne było wezwanie skarżących do wyjaśnienia tej kwestii, choćby przez zobowiązania do okazania tekstu umowy spółki cywilnej ze wszystkimi zmianami, jakie miały miejsce do dnia wystawienia zaświadczeń. Organy I i II instancji nie zweryfikowały tej okoliczności i tym samym dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie.
Niezależnie od podnoszonej wyżej kwestii w skardze wskazano, że decyzja Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2014r. [...], udzielająca pozwolenia na wytwarzanie odpadów (...) (ze zmianami), była wydana W.K.i W.K.wspólnikom spółki cywilnej [...] W.K., W.K.. W sensie formalnym i materialnym jej adresatami są wspólnicy [...]. Tym samym - pozwolenie na wytwarzanie odpadów (...) posiadał każdy ze skarżących K. indywidualnie. Prawidłowość rozumienia przyznanego osobom fizycznym (wspólnikom spółki cywilnej) uprawnienia znalazła odzwierciedlenie również w literalnej treści decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2021r. nr [...], gdzie organ I instancji cofnął pozwolenie na wytwarzanie odpadów (...) w części (...) obu skarżącym K. W sytuacji stwierdzenia, że nieprawidłowości w zakresie wystawienia zaświadczenia o demontażu dopuścił się jeden ze wspólników, to negatywne konsekwencje w postaci cofnięcia pozwolenia nie mogą dotyczyć drugiego ze skarżących. Wynika to z podnoszonego już wyżej faktu, że umowa spółki cywilnej nie tworzy odrębnego podmiotu. Jest jedynie umową wiążącą wspólników w prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Potwierdzeniem tego jest treść art. 4 ust. 2 ustawy z 16 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców (tekst jedn.: Dz. U. z 2021r. poz. 162 ze zm., dalej: Prawo przedsiębiorców) (a także art. 4 ust. 2 poprzedzającej ją ustawy z 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej), zgodnie z którym przedsiębiorcami są wspólnicy spółki cywilnej.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że biorąc pod uwagę literalną treść art. 40 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów - adresatem ewentualnego cofnięcia pozwolenia jest przedsiębiorca, nie zaś spółka cywilna przedsiębiorców czy nawet wszyscy wspólnicy jako odrębni przedsiębiorcy prowadzący działalność w formie spółki cywilnej. Zważywszy na fakt, że W.K. nie mógł działać samodzielnie ze skutkiem dla obu wspólników spółki cywilnej, to jego działania nie mogły wywołać skutku wobec obu wspólników spółki cywilnej, w szczególności wobec drugiego wspólnika. Tym samym cofnięcie pozwolenia na wytwarzanie odpadów (...) w części (...) tj. decyzja organu I i II instancji nie mogły dotyczyć W.K.. W tych okolicznościach zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane w oparciu o błędne założenie, że cofnięcie pozwolenia na wytwarzanie odpadów może być adresowane do obu wspólników spółki [...]. Powyższe wskazuje, że zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 4, k.p.a. Biorąc pod uwagę, że stacja demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji prowadzona jest w ramach wspólnego przedsięwzięcia skarżących, to cofnięcie pozwolenia na wytwarzanie odpadów tylko jednemu z nich i pozostawienie uprawnienia drugiemu ze wspólników oraz zobowiązanie tego pierwszego do usunięcia z terenu stacji zmagazynowanych dotychczas odpadów, prowadziłoby do rozstrzygnięcia o niewykonalnym charakterze. W tej sytuacji możliwe jest tylko zaskarżenie i stwierdzenie nieważności całości rozstrzygnięcia, które w sposób nierozerwany dotyczy obu skarżących jako wspólników spółki cywilnej. Naruszenia prawa wskazane w zarzutach skargi doprowadziły do wydania wadliwego rozstrzygnięcia, którego skutkiem jest bezpodstawne pozbawienie skarżących możliwości prowadzenia stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji.
W odpowiedzi na skargę, Minister wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględniając zawarty w skardze wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu – umowy spółki cywilnej, sąd kierował się brzmieniem art. 106 § 3 p.p.s.a., który pozwala sądom administracyjnym przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów, pod warunkiem ponadto, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W ocenie Sądu, taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej przez Sąd sprawie.
Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Klimatu i Środowiska z [...] stycznia 2022 r., znak [...] Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Ministra nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
Skargę należało oddalić, albowiem ww. zaskarżona decyzja Szefa Urzędu nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.
Orzekające w sprawie organy nie naruszyły art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.
Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Przepis ten znajduje zastosowanie w razie błędnego ukształtowania stosunku prawnego, tj. wyznaczenia praw i obowiązków podmiotu, którego takie rozstrzygnięcie w ogóle nie dotyczy. Tym samym do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., nie wystarczy nieprawidłowe oznaczenie strony, takie jak błędna pisownia imienia, nazwiska albo nazwy strony bądź też doręczenie decyzji uczestnikom postępowania administracyjnego. Konieczne jest natomiast, by decyzja administracyjna kształtowała sytuację prawną podmiotów, którzy nie powinni być jej adresatami (zob. wyrok NSA z 13 grudnia 2018 r., sygn. II OSK 440/18, LEX nr 2632958).
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 303/12 wyraził pogląd, w myśl którego określenie strony postępowania w ten sposób, że obok podmiotów legitymujących się interesem prawnym wskazuje się również umowę konsorcjum, na podstawie której podmioty te prowadzą działalność gospodarczą, nie świadczy o skierowaniu tej decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Zawarte w uzasadnieniu tego wyroku rozważania wskazują na analogię pomiędzy umową konsorcjum, a umową spółki cywilnej w kontekście oznaczenia tych podmiotów jako strony postępowania administracyjnego. Pozwala to na odpowiednie odniesienie przedstawionej tezy do stanu faktycznego, jaki towarzyszy niniejszej sprawie. (zob. wyrok NSA z 8 stycznia 2015 r., sygn. II OSK 1395/13, LEX nr 1769836).
Spółka cywilna, co do zasady nie może skutecznie wszcząć postępowania administracyjnego, a w konsekwencji nie może też być adresatem decyzji administracyjnej. Podmiotami praw i obowiązków w stosunkach, w których występuje spółka są wspólnicy, którym przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym. To zaś oznacza, że decyzja administracyjna w sprawie dotyczącej wspólników spółki cywilnej nie może być skierowana do samej Spółki, która nie ma osobowości prawnej ani statusu przedsiębiorcy. Decyzja skierowana do spółki cywilnej nie jest decyzją skierowaną do osoby niebędącej stroną w sprawie, lecz decyzją, która nie określa osoby adresata. Skoro spółka cywilna nie ma w ogóle podmiotowości (zdolności prawnej ani zdolności do czynności prawnych) w postępowaniu administracyjnym (z wyjątkami, które w niniejszej sprawie nie występują), to nie sposób stwierdzić, że jest "osobą" w rozumieniu przepisów k.p.a. W takiej sytuacji decyzję skierowaną do spółki cywilnej należałoby raczej potraktować, jako decyzję, która w ogóle nie określa strony (adresata), a zatem wydaną z rażącym naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a., co stanowiłoby kwalifikowaną wadę prawną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skład orzekający co do zasady podziela też tezę zawartą w wyroku NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. II OSK 1395/13, (opubl. (w:) CBOSA), że w sytuacji, kiedy w nazwie spółki cywilnej wskazani są wszyscy jej wspólnicy z imienia i nazwiska, decyzja skierowana do tak oznaczonej spółki, pomimo, że wydana została z naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a., nie jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną z art. 156 § 1 pkt 2 lub 4 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 16 października 2018 r., sygn. II GSK 3311/16, LEX nr 2591729).
Taka sytuacja nie zachodzi jednak w rozpoznawanej sprawie. Organ I instancji prawidłowo skierował decyzję z [...] listopada 2021 r. do W.K.oraz W.K.– wspólników spółki cywilnej [...] – W.K., W.K. z siedzibą w [...].
Podmiotami praw i obowiązków w stosunkach administracyjnoprawnych, w niniejszej sprawie byli wspólnicy jako osoby fizyczne wyżej wymienionej spółki cywilnej, a nie sama spółka cywilna. Status strony w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu administracyjnym przysługiwał W.K.oraz W.K.(jako osobom fizycznym), którzy wybrali formę powiązania prawnego swojej działalności gospodarczej jaką jest spółka cywilna. Decyzja administracyjna organu I instancji z [...] listopada 2021 r., znak [...] cofająca bez odszkodowania pozwolenie na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne oraz zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania i zbierania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji nie została wbrew skarżącym skierowana do samej Spółki, która nie ma osobowości prawnej ani statusu przedsiębiorcy.
Zgodnie z utrwalonym w literaturze i orzecznictwie poglądem, należy uznać że w obrocie prawnym w tym w procesie, spółkę cywilną można oznaczyć tylko poprzez wskazanie wszystkich wspólników, zważywszy, że spółka cywilna jest jednostką organizacyjną, która nie posiada zdolności prawnej, a tym samym w obrocie nie może występować pod innym oznaczeniem, gdyż to co nazywamy spółką cywilną nie posiada własnej odrębnej od wspólników osobowości (zob. uchwała 7 sędziów SN, III CZP 111/95 z dnia 26 stycznia 1996 r., OSNC 1996/5/63, wyrok SN I CK 191/03 z dnia 7 listopad 2003 r., nie publ.; wyrok SN z 11 października 2013, sygn. I CSK 14/13, LEX nr 1523343.). Zgodnie z art. 865 § 1, każdy wspólnik jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki. Każdy wspólnik może bez uprzedniej uchwały wspólników prowadzić sprawy, które nie przekraczają zakresu zwykłych czynności spółki. Jeżeli jednak przed zakończeniem takiej sprawy chociażby jeden z pozostałych wspólników sprzeciwi się jej prowadzeniu, potrzebna jest uchwała wspólników ( § 1). Każdy wspólnik może bez uprzedniej uchwały wspólników wykonać czynność nagłą, której zaniechanie mogłoby narazić spółkę na niepowetowane straty (§ 3).
W piśmiennictwie wyrażono pogląd, według którego "Artykuł 865 § 2 dokonuje rozróżnienia w zakresie prowadzenia spraw spółki na sprawy z zakresu zwykłych czynności spółki i sprawy przekraczające zakres zwykłych czynności spółki. W sprawach zwykłych czynności spółki decyzja biznesowa może zostać powzięta przez każdego wspólnika samodzielnie. Każdy z pozostałych wspólników ma jednak wówczas prawo do sprzeciwienia się jej prowadzeniu. W razie sprzeciwu choćby jednego z pozostałych wspólników w odniesieniu do sposobu prowadzenia danej sprawy z zakresu zwykłych czynności spółki wymagana jest uchwała wspólników". (P. Nazaruk [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. J. Ciszewski, LEX/el. 2022, art. 865).
Zgodnie z cytowanym wyżej art. 865 § 1 k.c., każdy wspólnik jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki, może bez uprzedniej uchwały wspólników prowadzić sprawy, które nie przekraczają zakresu zwykłych czynności spółki. Jeżeli jednak przed zakończeniem takiej sprawy chociażby jeden z pozostałych wspólników sprzeciwi się jej prowadzeniu, potrzebna jest uchwała wspólników. Każdy wspólnik może bez uprzedniej uchwały wspólników wykonać czynność nagłą, której zaniechanie mogłoby narazić spółkę na niepowetowane straty. Istotny z punktu widzenia zasad reprezentacji jest podział na zwykłe czynności spółki oraz czynności przekraczające zakres zwykłych czynności, a także czynności nagłe. Według Sądu, wydanie dwóch zaświadczeń o demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji bez przyjęcia pojazdów (nr [...]z [...] marca 2021 r. oraz nr [...]z [...] kwietnia 2021r.) zaliczyć należy do czynności zwykłego zarządu do której zgodnie z przedmiotową umową spółki cywilnej uprawniony był W.K..
A skoro tak to do wydania dwóch zaświadczeń o demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji bez przyjęcia pojazdów uprawniony był W.K., jak i W.K. samodzielnie jako wspólnicy spółki cywilnej.
W.K. przed zakończeniem wydania dwóch ww. zaświadczeń o demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji bez przyjęcia pojazdów przez W.K. nie sprzeciwił się wydaniu ww. zaświadczeń. W takiej sytuacji potrzebna byłaby uchwała wspólników, która w niniejszej sprawie nie została podjęta.
Skoro podmiotem wydającym zaświadczenie o demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji był W.K. jako osoba fizyczna do której została skierowana decyzja Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2014 r., znak W.K.udzielająca ww. osobie fizycznej pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne oraz zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania i zbierania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji zlokalizowanej w [...] przy ul. [...], zmienioną decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2021 r. (znak: [...]), w części dotyczącej prowadzenia stacji demontażu pojazdów tj. wytwarzania odpadów, przetwarzania odpadów oraz zbierania będących odpadami części samochodów osobowych usuniętych w trakcie naprawy z podgrupy [...] w imieniu której działał jeden ze wspólników – W.K., prawne konsekwencje tego ponoszą obydwaj wspólnicy.
Trzeba zarazem pamiętać, że stosownie do art. 865 § 2 k.c., każdy ze wspólników może bez uprzedniej uchwały wspólników prowadzić sprawy, o ile nie przekracza to zakresu zwykłych czynności spółki. Gdyby przed zakończeniem wydania dwóch ww. zaświadczeń o demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji bez przyjęcia pojazdów W.K. sprzeciwił się wydaniu takich zaświadczeń, potrzebna byłaby uchwała wspólników. Sam W.K przyznał zresztą w toku postępowania, że miał świadomość swoich zaniedbań.
W spółce cywilnej posiadającej w swoim zakresie działalności demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji, czynności zgodnie z obowiązującymi przepisami ma obowiązek wykonywać każdy z adresatów decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2014 r. (znak: [...]) - pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne oraz zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania i zbierania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Z akt sprawy wynika, że adresatem wyżej ww. decyzji dotyczącej działalności stacji demontażu byli: W.K. i W.K. Wspólnicy spółki cywilnej nie mogą w drodze czynności prawnej modyfikować, zmieniać i ograniczać zakresu odpowiedzialności administracyjnej wynikającej w niniejszej sprawie z decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2014 r. (znak: [...]), której adresatem są: W. K. i W. K.
Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 40 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 40 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów, zgodnie z którym jeżeli przedsiębiorca prowadzący stację demontażu wydaje zaświadczenie o demontażu pojazdu lub zaświadczenie o przyjęciu niekompletnego pojazdu, bez przyjęcia pojazdu wycofanego z eksploatacji, marszałek województwa lub regionalny dyrektor ochrony środowiska cofa pozwolenie lub decyzję, o których mowa w ust. 1, w drodze decyzji, bez odszkodowania. Jest to samoistna podstawa do wydania decyzji o cofnięciu decyzji administracyjnej wydanej dla stacji demontażu. Przepis ten nakłada na organ właściwy, w tym wypadku Marszałka, obligatoryjny obowiązek wydania takiej decyzji nie pozostawiając organowi w tym zakresie żadnej swobody działania. Marszałek stwierdzając zaistnienie przesłanek, tj. potwierdzając, że podmiot wydawał zaświadczenie o demontażu pojazdu bez jego fizycznego przyjęcia do stacji demontażu, nie jest uprawiony, ale zobowiązany do wydania decyzji na mocy art. 40 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów. Co też zostało prawidłowo zastosowane w kontrolowanej przez Sąd sprawie, gdyż potwierdzono, że skarżący W. K. wystawił zaświadczenia o demontażu pojazdów mimo, że faktycznie nie były one dostarczone do stacji demontażu w dniu wystawienia zaświadczenia czym naruszył art. 24 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów i spełnione zostały przesłanki do zastosowania art. 40 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów.
Wbrew twierdzeniom skarżących należy wskazać, że umocowanie do wydawania zaświadczeń o demontażu pojazdów wynika wprost z art. 24 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów, który wskazuje, że przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, przyjmując pojazd wycofany z eksploatacji, który posiada wszystkie istotne elementy określone w przepisach wydanych na podstawie art. 23 ust. 9, jest obowiązany do: 1. unieważnienia dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu, jeżeli była wydana, oraz tablic rejestracyjnych; 2. wydania zaświadczenia o demontażu pojazdu.
Skoro dla wspólników będących osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą w ramach organizacyjno-prawnych przedmiotowej spółki cywilnej Marszałek wydał decyzję na prowadzenie stacji demontażu pojazdów to uprawnienie i obowiązek prawny wydawania zaświadczeń wynikał z ww. przepisu i przedmiotowej decyzji. Bez wpływu na to pozostają rozważania skarżących dotyczące podziału kompetencji w ramach spółki cywilnej odnośnie zarządu zwykłego. Wydawanie zaświadczeń o demontażu pojazdów jest bowiem określone przepisem prawa materialnego i dotyczy tej kategorii prowadzenia działalności jaką jest prowadzenie stacji demontażu pojazdów.
Podkreślić należy, że decyzja Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2014 r. (znak: [...]) została wydana dla wspólników działających w ramach umowy spółki cywilnej.
W ocenie Sądu, nie ma możliwości stwierdzenia cofnięcia decyzji administracyjnej wydanej dla wspólników spółki cywilnej tylko w odniesieniu do jednego ze wspólników. Decyzja została bowiem wydana dla konkretnej liczby wspólników prowadzących jako osoby fizyczne działalność gospodarczą w ramach oznaczonej w decyzji spółki cywilnej. Skoro adresat decyzji został określony w skonkretyzowany w taki właśnie sposób to nie ulega on zmianie w toku prowadzenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia.
Należy wyraźnie podkreślić, że treść umowy spółki cywilnej nie może zmieniać i kształtować na nowo treści decyzji administracyjnej oraz odpowiedzialności administracyjnej wynikającej z przestrzegania takiego aktu administracyjnego.
W ocenie Sądu, Minister podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy, w pierwszym rzędzie rozważając, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. Minister wyjaśnił w szczególności okoliczności faktyczne objęte hipotezą przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie i rozważył te przepisy w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Zgodnie z art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Kodeks postępowania administracyjnego nie określa żadnych metod ani też reguł oceny przez organ wyników przeprowadzonego postępowania dowodowego. Zarówno w orzecznictwie sądowym jak i w piśmiennictwie przyjmuje się jednolicie, że dokonywana przez organ ocena dowodów odbywa się w ramach swobodnej ich oceny. Zasada swobodnej oceny dowodów stanowi ukoronowanie całego procesu dowodowego. Przyjąć należy, że wiedza i doświadczenie życiowe, połączone z zasadami logiki, to te kryteria, które winny być stosowane przez organ przy dokonywaniu oceny zebranego materiału dowodowego. Konieczność dokonania tej oceny nadaje przeprowadzanej czynności charakter zobiektywizowany, pozwalający na wyodrębnienie kryteriów podlegających kontroli. Zasada swobodnej oceny dowodów jest jednym z koniecznych środków zapewniających podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy (prawdą obiektywną). Z zasady tej wynika, że organ - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartości poszczególnych dowodów, wymaga jednak oparcia się na całym materiale dowodowym z przyjęciem wzajemnych łączności dowodów (patrz: M. Jaskólska, A. Wróblewski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, teza 8,9, s.524).
Podkreślić także należy, że nałożony z art. 77 § 1 k.p.a., na organ obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego nie ma charakteru absolutnego. Nie można bowiem nakładać na organy nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów o faktach, o których istnieniu często jedynie ma wiedzę strona, gdyż w nich uczestniczy. Zatem strona prowadzonego postępowania powinna również brać czynny udział w ustalaniu istotnych dla sprawy faktów a nie jedynie kwestionować zebrany przez organy materiał dowodowy.
Sąd nie stwierdził naruszenia przez orzekające organy: art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, według którego "W procedurze administracyjnej ciężar wykazania okoliczności istotnych dla sprawy spoczywa co do zasady na organie. Podważenie ustaleń organu wymaga jednak inicjatywy strony". (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2020 r., sygn. II OSK 1864/18, LEX 3094961).
Ocena materiału dowodowego nie była sprzeczna z normą wynikającą z art. 80 k.p.a., ponieważ była dokonana w sposób logiczny, spójny i zgodny zasadami doświadczenia życiowego. Organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku z określonych twierdzeń strony wyciągnięcia tożsamych wniosków co strona postępowania, formułująca te twierdzenia. Organ nie może się ograniczyć tylko do przyjęcia punktu widzenia przedstawionego przez stronę. Organ ma obowiązek dokonać oceny czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, zostało to wykonane w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu, postępowanie organów dwóch instancji, czyniło zadość obowiązkom płynącym z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Wyjaśnić należy, że organ odwoławczy dysponował wystarczającym materiałem dowodowym, aby dokonać rozstrzygnięcia. W konsekwencji nie było konieczne prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 136 k.p.a.
Sąd z urzędu nie stwierdził innych uchybień, niż podniesione w skardze, które w świetle art. 145 p.p.s.a. uzasadniałyby uwzględnienie skargi.
W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.