IV SA/Wa 3625/15

IV SA/Wa 3625/15 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2015-12-28
Data wpływu
2015-12-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Wanda Zielińska-Baran /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 61 par. 3 i 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.I. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.I. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Uzasadnienie
W piśmie z dnia 28 października 2015 r. A.I. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] września 2015 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] orzekającą o odmowie nadanie statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu skarżący podał, że skutkiem zaskarżonej decyzji jest zobowiązanie go do opuszczenia terytorium RP. Ponadto wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu mogłoby nastąpić przed dokonaniem przez Sąd kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Skarżący wskazał również, że chciałby uczestniczy w postępowaniu sądowym – a po opuszczeniu terytorium RP nie będzie to możliwe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwaną dalej P.p.s.a) Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić przy tym należy, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a, mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.
Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie nadaje się do przymusowego wykonania. Orzeka bowiem o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej.
Zgodnie z art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.) cudzoziemiec, któremu odmówiono nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja w powyższym przedmiocie stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Opuszczenie terytorium Polski przez cudzoziemca ma zatem charakter dobrowolny. Jeśli jednak tego nie uczyni w określonym terminie, zostanie wszczęte postępowanie w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu (art. 302 ust. 1 pkt 16 powołanej ustawy).
Stwierdzić zatem należy, że w aktualnym stanie prawnym niewykonanie obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej we wskazanym terminie nie stanowi bezpośredniej przesłanki do przymusowego wydalenia, w przeciwieństwie do regulacji art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2003 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.) w zw. z art. 48 ust. 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jest natomiast podstawą do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach), która podlega przymusowemu wykonaniu (art. 329 tej ustawy).
Wobec tego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja bezpośrednio nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1384/14 czy z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. II OZ 41/15 , z dnia 7 maja 2015 r., sygn. II OZ 378/15, z dnia 2 października 2015 r., sygn. II OZ 907/15 ).
W ocenie Sądu, dopiero w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu, zasadne jest poszukiwanie ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 P.p.s.a, zwłaszcza, że zgodnie z art. 331 ust. 1 powoływanej ustawy o cudzoziemcach w przypadku gdy cudzoziemiec złożył skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie tego wniosku. Wobec tego ustawodawca uznał, że już w chwili złożenia skargi wraz z wnioskiem o wstrzymanie w postępowaniu zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu należy objąć cudzoziemca ochroną przed wydaleniem. Takiej regulacji nie ma natomiast w przypadku wydania decyzji w przedmiocie statusu uchodźcy. Zastosowanie mają zatem ogólne reguły wynikające z art. 61 § 3 P.p.s.a.
W ocenie Sądu realność spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków można upatrywać jedynie decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Zaskarżona zaś w niniejszym postępowaniu decyzja nie podlega przymusowemu wykonaniu, dlatego nie może powodować skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wobec tego podniesione przez skarżącego argumenty nie przemawiają za uwzględnieniem wniosku.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.