IV SA/Wa 3415/18

IV SA/Wa 3415/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-12-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aleksandra Westra. /sprawozdawca/
Anita Wielopolska /przewodniczący/
Jarosław Łuczaj
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OSK 121/21 - Wyrok NSA z 2023-07-05
Skarżony organ
Lekarz Weterynarii
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 156
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] października 2018 r. znak [...]) Główny Lekarz Weterynarii na podstawie art. 156 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z póżn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji nr [...] [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], znak [...], utrzymał w mocy decyzję z [...] sierpnia 2018 r.
Decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
W dniu 21 listopada 2016 r. w gospodarstwie należącym do [...] zostały urzędowo pobrane próbki do badań laboratoryjnych w kierunku Salmonella. Próbki zostały tego samego dnia dostarczone do laboratorium urzędowego Zakładu Higieny Weterynaryjnej w [...]. W dniu 29 listopada 2016 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] otrzymał sprawozdanie z badań [...], w którym stwierdzono, że w badanej próbce wykryte zostały pałeczki Salmonella Enteritidis.
W dniu [...] listopada 2016 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] wydał decyzję nr [...], znak [...], w której nakazał stronie:
1) unieszkodliwienie zwłok wszystkich sztuk drobiu padłego zgodnie z przepisami rozporządzenia 1069/2009,
2) zniszczenie lub zagospodarowanie ściółki oraz odchodów, które mogły ulec skażeniu zgodnie z przepisami rozporządzenia 1069/2009 oraz środkami wykonawczymi przyjętymi zgodnie z art. 40 tego rozporządzenia
3) zniszczenie lub poddanie odkażaniu pozostałych przedmiotów, które mogły ulec skażeniu,
4) dokładne oczyszczenie i odkażenie, pod nadzorem Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...], kurnika w którym były przetrzymywane brojlery ze stada zakażonego pałeczkami Salmonella Enteritidis, otoczenia budynków, środków transportu oraz pozostałych przedmiotów, które mogły ulec skażeniu, po wykonaniu czynności wymienionych w pkt 1, 2 i 3,
5) podjęcie działań mających na celu poprawę warunków zoohigienicznych oraz bezpieczeństwa epoizootycznego w gospodarstwie, określonych w ust. 5.3. załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wprowadzenia "Krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach brojlerów gatunku kura (Gallus gallus)" na lata 2014-2016 (Dz. U. poz. 92 z póżn. zm).
Pismem z dnia 1 lipca 2018 r. [...] wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], znak [...]. W uzasadnieniu wniosku strona podała, że przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Strona wskazała, że wskutek błędnego zakwalifikowania brojlerów jako zarażonych Salmonella Enteritidis oraz wskutek zbędnego przedłużenia prowadzonych badań, jak również braku uchylenia decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], znak [...], mięso uległo zepsuciu, co naraziło stronę na straty finansowe.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak [...], [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji.
Pismem z dnia 20 sierpnia 2018 r. strona wniosła odwołanie od ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art, 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ wydał swą decyzję przedwcześnie oraz, że nie przeprowadził kolejnego badania brojlerów, mimo, że przepisy dopuszczają taką możliwość w przypadku braku pewności wyników, a także art. 25 k.p.a. poprzez niewyłączenie się ze sprawy, pomimo że [...] wytoczył przeciwko Skarbowi Państwa Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w [...] oraz Skarbowi Państwa [...] Wojewódzkiemu Lekarzowi Weterynarii powództwo o zapłatę.
Po rozpoznaniu odwołania Główny Lekarz Weterynarii wydał powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że organ orzekający o nieważności nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, a strona zakwestionowała rzetelność postępowania dowodowego prowadzonego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]. Wskazano, że strona sformułowała zarzuty, które opierają się na okolicznościach, które nie istniały w dniu rozstrzygania sprawy, tj. w dniu [...] listopada 2016 r. albowiem strona powoływała się na wyniki nieurzędowych badań laboratoryjnych z dnia 7 grudnia 2016 r. oraz 13 grudnia 2016 r. Organ wskazał również, że przedmiotem był inny materiał do badań (skóra) niż w przypadku próbek urzędowych (wymazy podeszwowe) pobranych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]. W przypadku badań urzędowych wynik badania stwierdzał występowanie Salmonella Enteritidis w środowisku bytowania brojlerów. Z kolei wynik badania nieurzędowego stwierdzał brak występowania tej bakterii w mięsie zwierząt. Organ podkreślił, że takie wyniki nie wykluczają się wzajemnie i wystąpienie Salmonella Enteritidis w próbkach środowiskowych nie jest równoznaczne z wystąpieniem tej bakterii w mięsie, ponadto jest to stosunkowo częsta sytuacja. Powołano, że w niniejszej sprawie Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] pobrał w dniu 21 listopada 2016 r. próbki do badań bakteriologicznych (wymazy podeszwowe 4 szt., tj. próbki środowiskowe z kurnika, w którym utrzymywane były brojlery), zgodnie z ust. 4.5 Części A załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 2014 r. w sprawie wprowadzenia "Krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach brojlerów gatunku kura (Gallus gallus)" na lata 2014-2016 (Dz. U. poz. 92, z późn. zm.). Jak wynika ze sprawozdania z badań z dnia [...] listopada 2016, znak: [...], w próbce pobranej w przedmiotowym stadzie stwierdzono Salmonella Enteritidis. Zgodnie z wymaganiami ww. rozporządzenia badanie zostało wykonane zgodnie z metodą [...] w Zakładzie Higieny Weterynaryjnej w [...] tj. laboratorium wyznaczonym zgodnie z art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1557). Organ zauważył, że [...] nie wniósł uwag odnośnie sposobu pobierania próbek na etapie dochodzenia epizootycznego przeprowadzonego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...], ani nie wniósł również odwołania od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Organ wywiódł, że sposób prowadzenia postępowania nie budził wówczas wątpliwości producenta brojlerów. Powołano, że po uzyskaniu wyników badań urzędowych Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] był zobowiązany do rozstrzygnięcia sprawy w sposób wskazany w ust. 4.1.2. Części B załącznika do rozporządzenia w sprawie wprowadzenia "Krajowego programu i zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach brojlerów gatunku kura (Gallus gallus)" na lata 2014-2016, co też uczynił rozstrzygając sprawę decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...]. W ocenie organu nadzoru postępowanie Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] było w tym zakresie w pełni prawidłowe i nie doszło do jakiegokolwiek naruszenia przepisów proceduralnych. Podkreślono, że wyniki badań laboratoryjnych prowadzonych już po wydaniu decyzji przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], w innych laboratoriach, z innego materiału badawczego oraz pobranego w innym czasie, nie rzutują w jakikolwiek sposób na ocenę postępowania tego organu w kontekście wad określonych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Organ ocenił zarzut strony dotyczący nieuzasadnionego nieprzeprowadzenia dodatkowych badań laboratoryjnych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] po dostarczeniu wyników badań przez stronę jako niezasadny. Podkreślono, że dodatkowe badania zostały przeprowadzone przez stronę już po dacie rozstrzygnięcia sprawy przez organ, zatem w dacie decyzji nie istniały jakiekolwiek ustalenia podważające wyniki badań urzędowych. Ponadto wskazano, że wyniki badań laboratoryjnych próbek mięsa nie mogą obalić wyników laboratoryjnych próbek środowiskowych, a tylko te, zgodnie z pkt 2.2. załącznika do rozporządzenia Komisji nr 200/2012 z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie unijnego celu ograniczenia występowania Salmonella Enteritidis i Salmonella Tiphimurium w stadach brojlerów zgodnie z rozporządzeniem (WE) 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE. L Nr 71, str. 31 z późn. zm.), są miarodajne, do dokonania oceny, czy w danym stadzie brojlerów występuje Salmonella, czy też nie. Organ podkreślił, że zgodnie z pkt 2.2.3 ww. rozporządzenia Komisji nr 200/2012 dodatkowe badania są dopuszczalne wyłącznie w przypadku istnienia ryzyka uzyskania zmienionych wyników ze względu na obecność środków przeciwdrobnoustrojowych lub innych substancji hamujących wzrost bakterii, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zarzuty dotyczące czasu trwania badania również oceniono jako bezpodstawne, zaś Główny Lekarz Weterynarii podzielił w pełni stanowisko [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w odniesieniu do czasu trwania badań, przedstawione w decyzji z dnia [...] sierpnia 2018 r.
Organ nadzoru uznał, że bezpodstawne są zarzuty kierowane do organów Inspekcji Weterynaryjnej obarczającej tę instytucję odpowiedzialnością za późniejsze zepsucie mięsa pochodzącego od drobiu z zakażonego stada. Organ wyjaśnił, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] swoją decyzję wydawał w odniesieniu do stada drobiu żywego, a zatem niezrozumiałe jest dlaczego strona twierdzi, że musiała zutylizować 44222 kg brojlerów z tego powodu, a treść decyzji nie zawierała żadnych nakazów i zakazów ograniczających możliwość uboju i następnie sprzedaży mięsa. Podkreślono, że czynności w stosunku do drobiu podejmowane przez producenta brojlerów po wydaniu przez właściwego powiatowego lekarza weterynarii decyzji na podstawie ust. 4.1.2. Części B załącznika do rozporządzenia w sprawie wprowadzenia "Krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach brojlerów gatunku kura (Gallus gallus)" na lata 2014-2016, nie powinny odbiegać swym charakterem od czynności podejmowanych w przypadku zdrowych stad brojlerów. Postępowanie zaangażowanych podmiotów po uboju, w tym wielokrotne badanie i wielodniowe przechowywanie mięsa w chłodni jest zupełnie niezrozumiałe i nie ma związku z czynnościami organów nadzoru podejmowanymi w sprawie.
Stwierdzono, że zarzut dotyczący braku wyłączenia się [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z rozstrzygania niniejszej sprawy jest niezasadny z uwagi na brzmienie art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a. Powołano, że obowiązek wyłączenia z uwagi na konflikt interesów, zgodnie z ww. przepisem, dotyczy osoby pełniącej funkcje kierownika organu, który zgodnie ze swą właściwością powinien rozstrzygnąć sprawę. Dotyczy także sfery majątkowej tej osoby. Tymczasem w sprawie nie zachodzą jakiekolwiek okoliczności, które wskazywałyby na tego rodzaju okoliczności, albowiem strona znajduje się w sporze cywilnym z osobą prawną - Skarbem Państwa, którego stationes fisci są Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] oraz [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii, a nie z osobami fizycznymi sprawującymi funkcje tych organów. Z tego względu jakiekolwiek rozstrzygnięcie nie zapadłoby w tym sporze, nie będzie ono rzutować na sferę interesów majątkowych ani osoby sprawującej funkcje kierownika [...] Inspektoratu Weterynarii ani osoby kierującej Powiatowym Inspektoratem Weterynarii w [...]. Organ nadzoru dokonał również z urzędu oceny decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., z punktu widzenia także innych, niż objęte zarzutami strony, naruszeń mogących skutkować stwierdzeniem nieważności z przyczyn wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. i uznał, że decyzja tego organu w pełni odpowiada prawu.
[...] złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W skardze podniesiono zarzuty naruszenia:
1. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegającą na uznaniu, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi nieważności w stosunku do decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] mimo, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a to poprzez uznanie, iż organ nie powinien dokonać kolejnego badania celem sprawdzenia występowania u brojlerów sallmoneli enetridids, mimo, iż rozporządzenie Komisji UE nr 200/2012 z dnia 8 marca 2012 r. przewiduje możliwość ponownego przeprowadzenia badania, w przypadku braku pewności co do wyników badań i przedłożenia przez zainteresowanego wyników, potwierdzających odmienne efekty badań;
2. art. 25 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że na tle niniejszej sprawy nie zachodziły przesłanki do wyłączenia się od rozpoznania niniejszej sprawy przez [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że w związku z błędami powstałymi na etapie badań wykonywanych przez Lekarzy Weterynarii, tj. wadliwym zakwalifikowaniem towaru tj. brojlerów jako zarażonych chorobą Salmonella Enteritidis, oraz wskutek zbędnego, nieakceptowanego przedłużenia prowadzonych badań (zarówno wynikających ze zlecenia Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] - o ok. 7 dni, jak i tych zleconych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] - o ok. 6 dni, co łącznie wydłużyło cały proces o 30 dni), mięso z kością wskutek upływu terminu przydatności do spożycia oraz braku uchylenia decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. znak [...], mimo finalnego braku wykrycia bakterii szczepu Salmonella, uległo zepsuciu. Skarżący powołał, że w efekcie powyższego poniósł szkodę w kwocie 142.806,02 PLN w związku z brakiem możliwość sprzedaży hodowanego mięsa. Wskazano, że w wydanej decyzji z [...].11.2016 r. Powiatowy Lekarza Weterynarii w [...] nakazał m.in. unieszkodliwienie zwłok wszystkich sztuk drobiu oraz zniszczenie lub zagospodarowanie ściółki z odchodów pozostałych przedmiotów, co wpłynęło na przetrzymanie 44222 kg brojlerów przez okres ponad 7 dni, tj. od 21 listopada 2016 r. do 29 listopada 2016 r. W związku z powyższym po ok. 7-dniowym przetrzymaniu przez stronę 44222 kg brojlerów, należało je zutylizować, co wpłynęło na poniesienie szkody w postaci utraty możliwości sprzedaży przez [...] sp. z.o.o. z/s w [...] przedmiotowych brojlerów. Powołano, że w badaniach zleconych przez stronę nie wykryto bakterii Salmonelli, a dodatkowo również w kolejnych badaniach (sprawozdanie z 20.12.2016 r.). Zarzucono, że pomimo przedstawienia przez stronę wyników prywatnych badań Powiatowy Lekarz Weterynarii nie uchylił swojej decyzji. Powołano niezasadne przedłużenie badań, jak również brak przeprowadzenia kolejnego badania w sytuacji istnienia dwóch różnych odmiennych wyników badań. Skarżący wskazał, że wydanie decyzji nastąpiło przedwcześnie, co doprowadziło do naruszenia interesu skarżącego. Ponadto podniósł, że przeciwko Skarbowi Państwa - Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w [...] oraz Skarbowi Państwa - Wojewódzkiemu [...] Lekarzowi Weterynarii w [...] toczy się postępowanie sądowe z powództwa Skarżącego [...] o zapłatę, a więc sprawa dotyczy interesów majątkowych Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...], jak i Wojewódzkiego [...] Lekarza Weterynarii w [...], którzy jednocześnie są kierownikami inspekcji weterynaryjnych kolejno w [...] i [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej – stwierdzenia nieważności. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo, w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a ustalenia te oparte są na zebranym materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza.
Rażące naruszenie prawa określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04). W orzecznictwie wskazuje się, że termin "rażący" winien być rozumiany w sposób powszechnie przyjęty. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego "rażący" to "dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży". Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi ona w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (wyrok NSA 21 sierpnia 2001r., sygn. akt II SA 1726/00, Lex 51233). W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997/2/26 i Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. akt III ARN 22/95). Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej.
W przedmiotowej sprawie kontrolą została poddana decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] listopada 2016 r.
Organ uznał, że w sprawie brak jest podstaw uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji, a w szczególności brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja został wydana z rażącym naruszeniem prawa. Sąd orzekający w sprawie w całości podziela ustalenia i ocenę organu dokonaną w sprawie a przytoczoną w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem Sądu organ wnikliwie rozpatrzył cały materiał dowodowy zebrany w sprawie prowadzonego postępowania i wysnuł prawidłowe wnioski, oraz logicznie je uzasadnił, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Organ szczegółowo odniósł się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę. Podkreślić należy, że prowadząc postępowanie w trybie nadzoru brak jest podstaw do przeprowadzania w sprawie nowych dowodów, a do tego zmierzały zarzuty skarżącego w zakresie badań przeprowadzonych po dniu wydania kwestionowanej decyzji. W toku postępowania nadzorczego oceny legalności decyzji dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów i dowodów zgromadzonych w nadzorowanym postępowaniu.
Jak prawidłowo ustalił organ nadzoru I instancji, badanie urzędowe zostało przeprowadzone zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 lutego 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie "Krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach brojlerów gatunku kura (Gallus Gallus)" na lata 2014-2016 r. (Dz.U. z 2015., poz 2275 i procedurą opisaną w załączniku do rozporządzenia Komisji Nr 200/2012 z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie unijnego celu ograniczenia występowania Salmonella Enteritidis i Salmonella Typhimurium w stadach brojlerów oraz zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. U. UE.L.2012.71.31). Zabezpieczone próbki dostarczone zostały we właściwy sposób, z zachowaniem wymaganego czasookresu (w ciągu 24 godzin od ich pobrania) do zatwierdzonego przez Głównego Lekarza Weterynarii laboratorium, gdzie przebadane zostały akredytowaną metodyką badawczą, na którą laboratorium ma wyznaczenie. Ten wynik należało uznać za ostateczny i brak było podstaw do przeprowadzenia dodatkowych badań. Organ I instancji po pobraniu prób urzędowych i otrzymaniu wyniku dodatniego, wedle którego Salmonella Enteritidis była obecna w badanej próbce, prawidłowo przeprowadził dochodzenie epizootyczne, a następnie wydał decyzję uznającą stado brojlerów za zakażone pałeczkami Salmonella Enteritidis.
Organ właściwie powołał, że zgodnie ze stanowiskiem Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 7 października 2015 r. w odniesieniu do stad brojlerów w przypadku uzyskania dodatniego wyniku badań laboratoryjnych w kierunku serotypów Salmonella objętych programem (S.Enteritidis i S.Typhimurium), innych niż szczepionkowe lub w przypadku wykrycia efektu hamującego wzrost bakterii w próbkach pobranych przez powiatowego lekarza weterynarii zgodnie z Krajowym programem, nie przeprowadza się w takiej sytuacji dodatkowych badań laboratoryjnych. Fakt stwierdzenia Salmonella Enteritidis w próbkach świadczy o dużym stopniu zakażenia stada. Wskazać należy, że dodatkowe badanie, o którym stanowi pkt 2.2.3. załącznika do rozporządzenia Komisji UE nr 200/2012 z dnia 8 marca 2012 r., na które powołuje się skarżący, dotyczy przypadków pobierania próbek przez hodowcę w ramach kontroli właścicielskiej, której wyniki nie mogą prowadzić do podważania wyników kontroli urzędowej. Dodatkowe badanie przeprowadza się w sytuacji kiedy w badaniu nie wykryto serotypów Salmonella, a zachodzi podejrzenie "czy wyniki nie sią zmienione ze względu na obecność środków przeciwdrobnoustrojowych lub innych substancji hamujących wzrost bakterii".
Ponadto, jak prawidłowo wskazał organ, wynik badania próbek pobranych przez urzędowego lekarza weterynarii pozostaje ostateczny i nie może być podważany w oparciu o wyniki innych badań nieurzędowych tzw. badań właścicielskich, wykonanych na podstawie próbek pobranych przez nieuprawnionego próbkobiorcę oraz wykonanych przez nieuprawnione laboratoria, jak również przy zastosowania nieakredytowanej metody badawczej. W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo wskazał metody stosowane do wykrywania przedmiotowych bakterii oraz powołał normę PN-EN ISO 6579 określającą szczegółowe postępowanie, w tym czas wykonywania badania. Sąd w całości podziela ustalenia dokonane przez organ w tym zakresie. Podkreślić należy, że kwestionowana decyzja została wydana po przeprowadzeniu badań z próbek środowiskowych, natomiast skarżący powołuje się na badania przeprowadzone na próbkach mięsa.
Również prawidłowo organ odwoławczy powołał, że skarżący nie wniósł odwołania od decyzji z [...] listopada 2016 r., a rozstrzygnięcie zawarte w kwestionowanej decyzji jest zgodne z przepisem ust. 4.1.2. Części B załącznika do rozporządzenia w sprawie wprowadzenia "Krajowego programu i zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach brojlerów gatunku kura (Gallus gallus)" na lata 2014-2016.
Sąd podziela ocenę organu, który wskazał, że decyzja z [...] listopada 2016 r. została wydana w odniesieniu do stada drobiu żywego, a treść decyzji nie zawierała żadnych nakazów i zakazów ograniczających możliwość uboju i następnie sprzedaży mięsa.
Również niezasadny jest zarzut naruszenia art. 25 § 1 pkt. 1 k.p.a. Skarżący znajduje się w sporze cywilnym z osobą prawną – Skarbem Państwa, którego statio fisci są Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] oraz [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii, a nie z osobami sprawującymi funkcje tych organów. Tak więc rozstrzygnięcie w sprawie nie będzie miało wpływu na sferę majątkową tych osób.
Zdaniem Sądu nie wskazano w toku postępowania nieważnościowego, że w sprawie spełnione zostały przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone art. 156 § 1 k.p.a. Nie można uznać, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a pozostawienie jej w obrocie prawnym jest nie do pogodzenia z zasadami praworządności i sprawiedliwości. Podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, jako wyjątek od określonej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady stabilności decyzji administracyjnych, następuje tylko wtedy, gdy bezspornie ustalone zostało istnienie przyczyny nieważności określonej w art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 19.05.1989 r" sygn. IV SA 90/89, publ. ONSA 1989/1/49). Taka okoliczność w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca.
Z przedstawionych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.