IV SA/Wa 3406/15

IV SA/Wa 3406/15 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-02-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-11-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Alina Balicka /przewodniczący/
Aneta Dąbrowska /sprawozdawca/
Anita Wielopolska-Fonfara
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 3, art. 134, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 267
art. 10, art. 77, art. 80, art. 138
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2016 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] września 2015 r. – zaskarżoną skargą przez M. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z [...] września 2011 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym i elementami zagospodarowania terenu na działce o numerze ew. [...] i części działki o numerze ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] m. W. Stan sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2008 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym i elementami zagospodarowania terenu na działce nr ew. [...] i części działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] m. W. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Prezydent m. W. odmówił ustalenia warunków zabudowy. Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Rozpatrując ponownie sprawę Zarząd Dzielnicy [...] m. W. decyzją z dnia [...] września 2011 r. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym i elementami zagospodarowania terenu na działce nr ew. [...] i części działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] w W. Ustalono następujące parametry inwestycji: wskaźnik powierzchni zabudowy: 0,25, szerokość elewacji frontowej wzdłuż granicy A-B: do 56 m, wzdłuż granicy D-E: do 36 m, wysokość zabudowy liczona od poziomu terenu istniejącego do kalenicy: zgodnie z załącznikiem graficznym, tj.: dla budynku usytuowanego w północno-zachodniej części terenu inwestycji - do IV kondygnacji naziemnych do 15 m, dla budynku usytuowanego we wschodniej części terenu inwestycji - do III kondygnacji nadziemnych do 12 m, kształt i forma dachu - dachy dwuspadowe lub wielospadowe o kątach nachylenia połaci dachowych od 25 do 40 stopni; główne kalenice równoległe do granic A-B i D-E.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyli: Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w W., Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. oraz M. D. Do akt sprawy złożono również pismo Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...], które z uwagi na jego treść potraktowane zostało przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W jako odwołanie od wydanej w niniejszej sprawie decyzji. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z dnia [...] września 2011 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazując na treść art. 61 § 4 i art. 10 § 1 k.p.a. organ odwoławczy stwierdził, że wątpliwości budzi w niniejszej sprawie prawidłowość ustalenia kręgu stron postępowania. Podkreślił, że na konieczność zweryfikowania prawidłowości postępowania pod kątem ustalenia kręgu stron postępowania zwrócono uwagę już w decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r., a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznający skargę od decyzji Kolegium i Naczelny Sąd Administracyjny, który rozpoznał skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku – zdaniem organu – że po wydaniu powyższych orzeczeń organ pierwszej instancji nie podjął czynności mających na celu zweryfikowanie kręgu stron postępowania w sprawie. Zwrócił uwagę, że w aktach sprawy brak jest wypisów z ewidencji gruntów dla wszystkich działek, których właściciele lub użytkownicy wieczyści powinni być stroną w niniejszej sprawie. Konieczność zweryfikowania kręgu stron postępowania uzasadniona jest również upływem czasu od wszczęcia postępowania do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
Odnosząc się do treści merytorycznej zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że zgodnie z przepisem art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się na wniosek inwestora. Kolegium zwróciło uwagę, że z porównania treści wniosku o wydanie decyzji z treścią decyzji wynika, że zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie z wnioskiem inwestora w zakresie parametru wysokości planowanej inwestycji. Z treści wniosku wynika, że inwestor określił liczbę kondygnacji naziemnych na V, a wysokość budynku na 14 m. W decyzji natomiast ustalono wysokość budynku usytuowanego w północno - zachodniej części terenu inwestycji - do IV kondygnacji naziemnych do 15 m, dla budynku usytuowanego we wschodniej części terenu inwestycji - do III kondygnacji nadziemnych do 12 m. Organ drugiej instancji wskazał, że z treści art. 54 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy, a także z § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588), wynika, że załącznikiem do decyzji o warunkach zabudowy jest mapa. Zgodnie z przepisem art. 52 ust. 2 powyższej ustawy mapa, o której mowa powyżej powinna mieć skalę 1:500 lub 1:1000. W niniejszym przypadku załącznik do zaskarżonej decyzji stanowi mapa w skali 1:2000, co jest nieprawidłowe w świetle przywołanych wyżej przepisów. Przytaczając następnie treść art. 61 ust. 1 powyższej ustawy, oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. organ odwoławczy stwierdził, że w celu ustalenia wymagań dla planowanej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, z powodu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczono wokół przedmiotowej działki granice obszaru analizowanego i przeprowadzono w nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 powyższej ustawy. Na mapie stanowiącej załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji zaznaczono granice obszaru analizowanego, a także przypisano działkom znajdującym się w obszarze analizowanym parametry, o których mowa w przywołanym powyżej rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. analiza częściowo nie została sporządzona prawidłowo, a mianowicie: z części tekstowej analizy nie wynika, na jakiej podstawie ustalono, że średni wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki (§ 5 rozporządzenia), który wynosi 0,27, jeśli nie liczyć stwierdzenia, że dla poszczególnych działek położonych w granicach obszaru analizowanego wartość tego wskaźnika waha się w granicach 0,15-0,38; ust. 1 powołanego paragrafu wyraźnie stanowi, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, zaś ust. 2 powyższego paragrafu wskazuje, że dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Wątpliwości Kolegium budzi również kompletność danych zawartych w analizie w zakresie powyższego parametru, ponieważ nie przypisano tego parametru do każdej z działek w obszarze analizowanym; brak jest danych odnośnie wskaźnika szerokości elewacji frontowej dla działek w obszarze analizowanym; zgodnie z § 8 powyższego rozporządzenia, geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji nie wskazał, jakie dachy mają budynki na działkach w obszarze analizowanym (i na jakich konkretnie działkach). W analizie wskazano jedynie ogólnie, że zgodnie z wizualizacją przedstawioną przez inwestora dla planowanych budynków przewidziane są dachy skośne, co jest zgodne z kształtem dachów znajdujących się w rejonie inwestycji. Za uchybienie organ odwoławczy uznał to, że wbrew obowiązkowi organ pierwszej instancji nie ustalił w decyzji wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej dla działki, na której planowana jest inwestycja. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z przepisem art. 60 ust. 1 powyższej ustawy, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy stanowi, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Jak wynika z akt sprawy, teren planowanej inwestycji budowlanej przylega do pasa drogowego ul. [...] i od tej ulicy przebiegać ma obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji. W aktach sprawy znajduje się pismo Wydziału Architektury i Budownictwa w Dzielnicy [...] dotyczące pozytywnego zaopiniowania planowanej inwestycji w zakresie obsługi komunikacyjnej.
Końcowo organ drugiej instancji wskazał, że zarzuty dotyczące procesu budowlanego, m. in. dotyczące niedogodności związanych z budową nie są rozpoznawane w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Na tym etapie postępowania nie rozpoznaje się również zarzutów dotyczących przepisów przeciwpożarowych - kontrola inwestycji pod kątem spełniania wymogów w tym zakresie odbywa się na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Nie jest również uzasadniony – zdaniem organu odwoławczego – zarzut sprzeczności planowanej inwestycji ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W. Studium nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego i nie ma charakteru wiążącego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożył inwestor [...] sp. z o.o. z siedzibą w W.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 sierpnia 2013 r. (IV SA/Wa 807/13) uznał skargę za uzasadnioną, kwestionując zastosowanie przez organ art. 138 § 2 K.p.a. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W pierwszej kolejności Sąd podkreślił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. kwestionując prawidłowość ustalenia stron postępowania w niniejszej sprawie, wskazało jedynie w uzasadnieniu decyzji, że należy zweryfikować prawidłowość postępowania pod kątem ustalenia kręgu stron, powołując się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zostały wydane w niniejszej sprawie. Tymczasem wyrokiem z dnia 22 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. B. i A. O. w przedmiocie uznania skarżących za stronę postępowania w niniejszej sprawie, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 marca 2011 r. oddalił skargę kasacyjną wskazując w uzasadnieniu wyroku, iż członków Wspólnoty Mieszkaniowej w postępowaniu tym reprezentuje Wspólnota Mieszkaniowa. Tylko Wspólnota Mieszkaniowa powinna być zawiadamiana o toczącym się postępowaniu i tylko Wspólnocie Mieszkaniowej powinny być doręczane wydawane w toku postępowania rozstrzygnięcia organów administracji, a nie poszczególnym członkom tej Wspólnoty. Uchylając decyzję organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - wbrew ustawowemu obowiązkowi – wskazało ogólnikowo na konieczność ponownego ustalania kręgu stron postępowania, uzasadniając to upływem czasu. Wskazało, że brak jest wypisu z ewidencji gruntów dla wszystkich działek. Skoro zatem organ przeprowadzał weryfikację w tym zakresie to – w ocenie Sądu - winien wskazać, właściciele lub użytkownicy wieczyści których działek zostali pominięci w sprawie.
Odnosząc się merytorycznego rozstrzygnięcia organu drugiej instancji Sąd wskazał, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje bezwzględnego związania organu ustalającego warunki zabudowy wnioskiem inwestora w zakresie gabarytów projektowanej inwestycji. Po przeprowadzeniu analizy, o której mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, przy rozstrzyganiu o możliwości ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji organ nie jest związany wskazanymi przez inwestora poszczególnymi parametrami technicznymi, opisującymi planowany obiekt budowlany. Mogą one być ustalone w decyzji o warunkach zabudowy w sposób nieco odmienny niż wskazany we wniosku inwestora. Inwestor, wskazując te parametry we wniosku nie jest w stanie przewidzieć wyników analizy, dlatego musiałby kilkakrotnie występować z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, dotyczącym tej samej inwestycji aż do momentu, w którym wniosek co do tych parametrów byłby całkowicie zgodny z warunkami zabudowy ustalonymi przez organ (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007 r., II OSK 602/06). Sąd uznał również za trafny zarzut skarżącego co do nałożenia na organ pierwszej instancji obowiązku wyznaczenia powierzchni biologicznie czynnej. Rozporządzenie Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy w § 2 pkt 3 wymieniając treść decyzji ustalającej warunki zabudowy wskazuje na ustalenie powierzchni biologicznie czynnej, jednakże nie jest to wymóg dopuszczalności prawidłowego ustalenia warunków zabudowy i nie wynika z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Za nietrafne Sąd uznał rozważania organu drugiej instancji co do niewłaściwego określenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu przeznaczonego pod zabudowę. Podkreślił przy tym, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy określa się w stosunku do powierzchni terenu inwestycji oznaczonej liniami rozgraniczającym. Określony decyzją wskaźnik zabudowy 0,25 odpowiada ustaleniom analizy wskazującej, iż średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy na analizowanym obszarze wynosi właśnie 0,25, biorąc pod uwagę, że wskaźniki w analizowanym obszarze wahają się od 0,15 do 0,38. Zgodnie z § 6 powyższego rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 % (§ 6 ust. 1). Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 6 ust. 2). W analizie sporządzonej w niniejszej sprawie, a następnie w wydanej decyzji o warunkach zabudowy, ustalono, iż szerokość elewacji frontowej wzdłuż granicy A-B powinna wynosić 56 m., natomiast szerokość elewacji wzdłuż granicy D-E powinna wynosić 36 m. Z analizy i z treści uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że średnia szerokości elewacji frontowych zabudowy bezpośrednio sąsiadującej z planowaną inwestycją wynosi 56 m, a zatem – jak uznał Sąd - organ prawidłowo ustalił przedmiotowy parametr. Następnie Sąd zaznaczył, że stosownie do § 8 cytowanego rozporządzenia określić należy wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. Organ pierwszej instancji określił, że dla projektowanych budynków należy przyjąć dachy dwuspadkowe o kątach nachylenia połaci dachowych od 25º do 40º. Określono również, że dla budynku usytuowanego wzdłuż granicy A-B kierunek kalenicy równoległy będzie do tej granicy, a dla budynku usytuowanego wzdłuż granicy D-E kierunek kalenicy będzie równoległy do ulicy [...].
Ponadto Sąd podkreślił, że skoro z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika obowiązek uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego z właściwym zarządcą drogi, to może powstać sytuacja (i taka właśnie powstała w rozpoznawanej sprawie), że prezydent miasta jest właściwy zarówno do wydania decyzji o warunkach zabudowy, jak i do uzgodnienia tej decyzji. W takiej sytuacji, nie powstaje obowiązek uzgodnienia. W związku z powyższym Sąd uznał, że nietrafne są rozważania organu drugiej instancji zawarte w pkt III zaskarżonej decyzji. Konkludując Sąd stwierdził, że w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nieprawidłowe są ustalenia i ocena prawna odnośnie spełnienia przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien dokonać oceny spełnienia przesłanek wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji określonych w art. 61 ust. 1 ustawy, uwzględniając zawartą w wyroku ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania. A. O. od powyższego wyroku wniósł skargę kasacyjną.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie tej skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 lutego 2015 r. (II OSK 237/14) oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wskazał, że nie sposób uznać argumentacji skarżącego za uzasadnioną. Przede wszystkim zauważył, że prowadzi ona w istocie do podważenia instytucji decyzji kasacyjnej typowej znajdującej swoją podstawę w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., polegającej na wydaniu rozstrzygnięcia merytoryczno-reformacyjnego przez organ odwoławczy. Wskazać bowiem należy, że organ odwoławczy rozpatrując odwołanie ma obowiązek podjęcia wszystkich zgodnych z prawem czynności mających na celu ustalenie stanu faktycznego, nie będąc w dokonywaniu jego oceny skrępowany już poczynionymi ustaleniami, ani granicami środka zaskarżenia. Co więcej, jeżeli dojdzie do przekonania, że w materiale zebranym przez organ I instancji znajdują się luki, może sam przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, bądź tez zlecić przeprowadzenie takiego postępowania organowi I instancji (art. 136 k.p.a.). W piśmiennictwie podkreśla się, że organ odwoławczy – prowadząc postępowanie wyjaśniające – powinien dążyć przede wszystkim do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym do jej zakończenia. Zatem ilekroć jest to możliwe, powinien on rozstrzygnąć sprawę w sposób określony w § 1 art. 138 k.p.a. Zasadnie uznał Sąd I instancji, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy za nieuprawnione należało ocenić oparcie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na art. 138 § 2 k.p.a. W świetle przesłanek wyrażonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kwestia uzgodnienia, czy właściwie przeprowadzonej przez organ I instancji analizy funkcji cech zabudowy, nie świadczyły o konieczności wydania decyzji kasacyjnej, tj. uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przeszkody te bowiem mogły zostać usunięte w uzupełniającym postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przez organ odwoławczy. Nie sposób również uznać za uzasadniony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. Stwierdzony fakt niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalenia kręgu stron postępowania, brak danych odnośnie wskaźnika szerokości elewacji frontowej dla działek w obszarze analizowanym, brak ustaleń odnośnie dachów występujących w obszarze analizowanym nie zwalniał organu odwoławczego od wykonania nałożonego nań obowiązku ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie dopuścił się też naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wyjaśniając w dostateczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia wskazując na naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy oraz udzielając wytycznych organowi co do dalszego postępowania. Odnosząc się końcowo do zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. upatrywanego przez autora skargi kasacyjnej w przyjęciu, że właściciele nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, na której ma być zlokalizowana inwestycja, nie są stroną postępowania, Sąd wskazał, że zarzut ten jest o tyle nieuzasadniony, że nie wiąże się w żaden sposób z sytuacją procesową skarżącego. Na żadnym etapie postępowania prowadzonego w tej sprawie jego legitymacja do występowania w charakterze strony nie była bowiem podważana. Natomiast w kwestii posiadania uprawnień strony przez członków Wspólnoty Mieszkaniowej wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w wiążącym w tej sprawie wyroku z dnia 4 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 419/10. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] września 2015 r. utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z [...] września 2011 r. Organ, po przytoczeniu stosownych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazał, iż w granicach obszaru analizowanego działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej zabudowane są zabudową mieszkaniową wielorodzinną i jednorodzinną w zabudowie szeregowej. W związku z powyższym organ I instancji zasadnie ustalił, że planowana inwestycja stanowi kontynuację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Dodać również trzeba, iż parametry projektowanej analizy zostały również ustalone prawidłowo i wynikają z przeprowadzonej analizy przez organ I instancji. Organ zauważył, że prawidłowo organ I instancji ustalił linie zabudowy w nawiązaniu do zabudowy budynków sąsiednich z uwzględnieniem prawidłowego nasłonecznienia projektowanych i istniejących budynków. Wskaźniki powierzchni zabudowy do powierzchni działek gruntu w obszarze analizowanym kształtują się od 0,15 do 0,38. Organ pierwszej instancji, dla przedmiotowej inwestycji ustalił wskaźnik zabudowy na 0,25 jako średni wskaźnik dla zabudowy mieszkaniowej występującej w obszarze analizowanym. Powyższe ustalenie odpowiada § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w myśl którego wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy zagospodarowania obszaru. Za prawidłowe należy uznać również ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku usytuowanego w północno-zachodniej części terenu inwencji na max 15 m a budynku usytuowanego od wschodu na max 12 m w nawiązaniu do "kaskadowego". Szerokość elewacji frontowej wyznaczono na max. 56 m. wzdłuż granicy A-B natomiast wzdłuż granicy D-E na max. 36m. Z analizy i treści uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że średnia szerokość elewacji frontowych zabudowy bezpośrednio sąsiadującej z planowaną inwestycją wynosi 56 m. Geometria dachu została ustalona w nawiązaniu do geometrii dachów znajdujących się na działkach sąsiednich, a więc zgodnie z § 8 rozporządzenia. W związku z powyższym stwierdzono, iż planowana inwestycja zapewnia kontynuację, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ dodał, że planowana inwestycja, jak wynika z przeprowadzonej analizy, ma dostęp do drogi publicznej od ul. [...]. Istnieje możliwość doprowadzenia do terenu inwestycji sieci infrastruktury technicznej, a tym samym została wypełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy. Teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Dlatego też wobec spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 powołanej ustawy należało ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. W tym miejscu zwrócono uwagę na zasadę wynikającą z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegającą na prawie do zabudowy jak też wystrzegania się zachowań nadmiernie formalistycznych, nieproporcjonalnych do potrzeb interesu publicznego. Z przepisu tego wynika, że właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu terenu, nie można odmówić wydania pozytywnej decyzji w sprawie z wniosku o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla danej (określonej we wniosku) inwestycji, wówczas gdy brak jest ustawowej regulacji, która stanowi, że zamierzenie inwestycyjne narusza chroniony prawem interes publiczny, jak też chroniony prawem interes osób trzecich. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu Kolegium wskazało, iż zarzuty dotyczące procesu budowlanego, m. in. dotyczące niedogodności związanymi z budową nie są rozpoznawane w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Na tym etapie postępowania nie rozpoznaje się również zarzutów dotyczących przepisów przeciwpożarowych - kontrola inwestycji pod kątem spełniania wymogów w tym zakresie odbywa się na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Nie jest również uzasadniony zarzut sprzeczności planowanej inwestycji ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W. Ponadto studium nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego i nie ma charakteru wiążącego. Do czasu, kiedy ustalenia studium nie znajdą się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie wiążą powszechnie, nie mogą tworzyć materialnoprawnej podstawy do wydawania rozstrzygnięć administracyjnych." Z tego powodu ewentualna niezgodność planowanej inwestycji z zapisami studium nie może mieć wpływu na treść wydanej w sprawie decyzji o warunkach zabudowy.
Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że skoro z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika obowiązek uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego z właściwym zarządcą drogi, to może powstać sytuacja (i taka właśnie powstała w rozpoznawanej sprawie), że prezydent miasta jest właściwy zarówno do wydania decyzji o warunkach zabudowy, jak i do uzgodnienia tej decyzji. W takiej sytuacji, nie powstaje obowiązek uzgodnienia. M. D. w skardze wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] września 2015 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności: - art. 138 § 2 K.p.a. przez jego niezastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z [...] września 2011 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, podczas gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, w szczególności czy wnioskodawca posiada wymagane uzgodnienia, ma istotny wpływ na wynik sprawy oraz z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika, że organ drugiej instancji nie posiadał wystarczających materiałów dowodowe, aby móc wydać decyzję merytoryczną w niniejszej sprawie, - art. 10 w zw. z art. 28 K.p.a. przez niezawiadomienie odwołującej się o prawie do czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, - art. 77 i art. 80 K.p.a. przez nieuwzględnienie odwołania w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie danych odnośnie wskaźnika szerokości elewacji frontowej dla działek w obszarze analizowanym, brak ustaleń odnośnie dachów występujących w obszarze analizowanym oraz brak uzgodnień z zarządcą drogi oraz warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej i cieplnej co maiło istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji organu 1 instancji, - art. 6 i art. 8 K.p.a. przez naruszenie prawa oraz zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; 2) naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy: - przez błędną wykładnię art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. przez uznanie, że organ pierwszej instancji uzgodnił z zarządcą drogi wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy oraz posiada wymagane uzgodnienia i warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej oraz zasilenia ogrzewania (które utraciły ważność) i tym samym nie są wymagane uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego w sytuacji, gdy organ wydający decyzję jest właściwy również do uzgodnienia tej decyzji w zakresie drogi, - przez błędną wykładnię art. 61 ust 1 u.p.z.p. w zw. z § 3, § 6, § 7, § 8 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) przez błędne przyjęcie, że decyzja o warunkach zabudowy nie musi spełniać warunków określonych w przepisach odrębnych, w szczególności określonych w tym Rozporządzeniu, a także poprzez ich błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że organ II instancji powinien rozpoznawać sprawę merytorycznie, a nie przekazać jej do ponownego rozpatrzenia, pomimo tego, iż to organ pierwszej instancji wadliwie sporządził analizę obszaru. W motywach skargi zauważono, że sprawa była ponownie rozpatrywana przez SKO, wskutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 22 sierpnia 2013 r. i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lutego 2015 r. oddalającego skargę kasacyjną. Kolegium było zobowiązane podporządkować się ocenie prawnej i wskazaniom co do dalszego postępowania zawartym w ww wyrokach, jednakże pomimo związania powinno uwzględnić zmianę stanu faktycznego. Mianowicie okoliczność braku uzgodnień i zapewnień odnośnie przyłączeń. SKO błędnie uznało, że nie było na tyle istotnej zmiany stanu faktycznego prawnego, która zdezaktualizowała ocenę prawną i wskazania WSA i NSA w przedmiotowej sprawie. Według skarżącej organ odwoławczy winien zastosować art. 138 § 2 K.p.a. Należało uzupełnić dowody, a mianowicie ustalić czy wnioskodawca posiada ważne warunki na przyłączenie do sieci elektroenergetycznej oraz do SPEC. Zgodnie z art. 136 K.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić odpowiednie postępowanie dowodowe mające na celu wyjaśnienie sprawy. Jednakże jeżeli tego nie uczynił w ocenie odwołującej się, konieczne jest uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi i instancji. Według odwołującej się upływ czasu od dokonania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art 61 ust. 1- 5 u.p.z.p. może skutkować uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dalej decyzja została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a., gdyż organy mają obowiązek zapewnić stronom czynny udział w sprawie. Nadto, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji winien uzgodnić z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, tj. do ul. [...]. Kolegium błędnie ustaliło, że organ pierwszej instancji nie zaniechał dokonania takich uzgodnień. Dodać należy, że zarządcą drogi jest organ pierwszej instancji - Prezydent m. W. W związku z Tym uzgodnienia powinny być dokonane z Prezydentem m. W. Zarządcą drogi nie jest Zarząd Dzielnicy [...], tj. organ który wydał zaskarżoną decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze – w odpowiedzi na skargę – wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] września 2015 r. nie narusza prawa w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Z przedstawionego stanu sprawy i akt sprawy wynika, że decyzją z [...] lutego 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] września 2011 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 22 sierpnia 2013 r. (sygn. akt IV SA/Wa 807/13) uchylił ww decyzję Kolegium z 15 lutego 2013 r. Od przedmiotowego wyroku wywiedziono skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 lutego 2015 r. (sygn. akt II OSK 237/14) oddalił. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Kolegium zaskarżoną decyzją z [...] września 2015 r. utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z [...] września 2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. W ocenie Sądu przedmiotową decyzję należało uznać za legalną. Oznacza to, że nie stwierdzono, aby przy jej wydawaniu doszło do naruszenia przywołanych w zarzutach skargi przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Żadnego naruszenia również Sąd nie stwierdził z urzędu.
Po pierwsze niezasadny jest zarzut skargi wskazujący na niezastosowanie w sprawie art. 138 § 2 K.p.a., tym samym błędne uznanie, że nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z [...] września 2011 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 lutego 2015 r. stwierdził, że Sąd I instancji, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, w tym więc i przy uwzględnieniu ustaleń wynikających z decyzji organu pierwszej instancji, zasadnie uznał za nieuprawnione oparcie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na art. 138 § 2 K.p.a. i stwierdzenie naruszenia art. 77 i art. 80 K.p.a. W świetle przesłanek wyrażonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. skontrolowanie ustaleń w przedmiocie uzgodnień z zarządcą drogi i kręgu stron postępowania, czy wreszcie właściwie dokonanej analizy funkcji i cech zabudowy, w szczególności w zakresie wskaźnika dotyczącego szerokości elewacji frontowej dla działek w obszarze analizowanym, ustaleń odnośnie dachów występujących w obszarze analizowanym, nie mogło przemawiać za koniecznością wydania decyzji kasacyjnej, tj. uchylającej decyzję Prezydenta m. W. i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji i zwalniać organ odwoławczy od wykonania nałożonego nań obowiązku ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Przeszkody te mogły zostać usunięte w postępowaniu przeprowadzonym przez organ odwoławczy.
I tak Kolegium, stosując się do oceny i wskazań wynikających z ww orzeczeń, w postępowaniu odwoławczym ustaliło, że obszar analizowany został wyznaczony w sposób prawidłowy, czyli zgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej wykazało, że w granicach obszaru analizowanego działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej zabudowane są zabudową mieszkaniową wielorodzinną i jednorodzinną w zabudowie szeregowej, co oznacza, że planowana inwestycja stanowi kontynuację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Również parametry projektowanej zabudowy wynikają z prawidłowo przeprowadzonej analizy terenu wokół inwestycji i także zostały ustalone zgodnie z wymogami wynikającymi z ww rozporządzenia. Przede wszystkim chodzi o ustalenie linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku usytuowanego w północno-zachodniej części terenu inwencji i szerokość elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Zatem wbrew twierdzeniu skargi decyzja spełnia warunki określone w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r. i tym samym odpowiada zasadzie dobrego sąsiedztwa unormowanej w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po drugie należy odeprzeć zarzut naruszenia art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. i powtórzyć za ówcześnie orzekającym w sprawie sądem i organem odwoławczym, że skoro z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika obowiązek uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego z właściwym zarządcą drogi, to może powstać sytuacja (i taka właśnie powstała w rozpoznawanej sprawie), że prezydent miasta jest właściwy zarówno do wydania decyzji o warunkach zabudowy, jak i do uzgodnienia tej decyzji. W takiej sytuacji, nie powstaje obowiązek uzgodnienia. Mianowicie zarządcą ul. [...], jak sama skarżąca zauważyła jest Prezydent m. W. i on też był organem właściwym do wydania przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast Zarząd Dzielnicy [...] m. W. wydał decyzję z [...] września 2011 r. na podstawie powołanej w niej uchwały Nr [...] Rady m. W. z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m. W. do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m. W. i zajmując stanowisko w piśmie z [...] stycznia 2011 r. w zakresie obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji również działał zgodnie z upoważnieniem udzielonym przez Prezydenta m. W. Po trzecie wskazywany przez skarżącą brak zapewnień co do uzbrojenia terenu jest niezasadny. Z akt sprawy wynika, że inwestor załączył do wniosku o ustalenie warunków zabudowy stosowne dokumenty pochodzące od podmiotów dających zapewnienie, że istniejące czy projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego (pisma: MPWiK w m. W. sp. akcyjna, SPEC i RWE). Dokumenty te były załącznikiem wniosku, czyli spełnieniem wówczas przez inwestora wymogów dotyczących wniosku, a wynikających z art. 52 ust. 2 w z. z art. 64 ust. 1 czy odpowiadających wymogowi z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Faktem jest, że postępowanie toczy się od 2008 r., było dwukrotnie przedmiotem, tak postępowania odwoławczego, jak i sądowoadministracyjnego, na poszczególnych jego etapach, w tym i na etapie składania wniosku, odpowiadało przepisom ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem część dokumentacji w nim zgromadzonej terminowością odpowiada danemu etapowi postępowania i skutków takiego stanu rzeczy nie można w tym momencie przerzucać na inwestora, jak tego chce skarżąca, i zobowiązywać go do ponownego przedkładania dokumentów, które już raz były złożone i odpowiadały prawu. Zwłaszcza w sytuacji, gdy na czasookres postępowania w dużej mierze miały wpływ działania innych stron postępowania (nie inwestora), w efekcie uznane za bezzasadne, czego dowodem są orzeczenia sądów administracyjnych jakie zapadły w tej sprawie. W tych też postępowaniach sądowoadministracyjnych orzekające Sądy dokumentacji tej nie zakwestionowały, co było wiążące dla organu, a i teraz dla Sądu. Po czwarte, w świetle powyższego, Sąd nie podziela twierdzeń skarżącej, że w sprawie doszło do zmiany stanu faktycznego, która czyniłaby ocenę prawną i wskazania wynikające z wcześniej wymienianych wyroków Sądów za nieaktualną, tym samym niewiążącą. Po piąte, Sąd nie stwierdził w sprawie naruszenia art. 10 K.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a i sama skarżąca takiego wpływu nie wywiodła. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę.