IV SA/Wa 3288/18

IV SA/Wa 3288/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-02-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2018-12-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jarosław Łuczaj /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 1306/21 - Wyrok NSA z 2022-09-28
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 799
art. 365 ust. 2 pkt 3, art. 366 ust. 3, art. 367 ust. 2
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Dz.U. 2018 poz 992
art. 197 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, asesor WSA Paweł Dańczak, Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania przebudowanej instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz J. Z. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...], wydaną na skutek odwołania J. Z., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] w [...], od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r., nr [...] - Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Stan sprawy przedstawiał się następująco:
Decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 365 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska (dalej: poś), [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: [...] WIOŚ), wstrzymał użytkowanie przebudowanej instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów, tj. do kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę z wykorzystaniem obróbki biologicznej, prowadzonej przez J. Z., prowadzącą działalność gospodarczą pn. [...] w [...], wobec ujawnienia w ciągu 5 lat od oddania do użytkowania, że przy oddawaniu do użytkowania nie zostały spełnione wymagania ochrony środowiska określone dla nowo zbudowanych lub przebudowanych obiektów budowlanych, zespołów obiektów lub instalacji, o których mowa w art. 76 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska i nie są one nadal spełnione, a inwestor nie dopełnił obowiązku poinformowania [...] WIOŚ o fakcie oddania do eksploatacji ww. instalacji.
Strona odwołała się od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania organu I instancji w całości lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jednocześnie strona wniosła o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego we wskazanym zakresie.
Rozpatrując sprawę ponownie Główny Inspektor Ochrony Środowiska ustalił, że od [...] czerwca do [...] sierpnia 2016 r. [...] WIOŚ przeprowadził kontrolę na terenie [...] (dalej: [...]). W jej trakcie, potwierdzonej protokołem kontroli nr [...],[...] WIOŚ ustalił, że strona eksploatuje instalację do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych, tj. do kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę z wykorzystaniem obróbki biologicznej, na którą składają się trzy linie sortownicze do mechanicznego przetwarzania odpadów komunalnych o wydajności 360.000 Mg/rok - linia nr 1, nr 2 oraz linia nr 3 wraz z instalacją do wytwarzania paliwa alternatywnego oraz dziewięć bioreaktorów membranowych (trzy z nich w trakcie rozruchu technologicznego) o wydajności 114.000 Mg/rok. Jednocześnie [...] WIOŚ ustalił, że instalacja w obecnym kształcie eksploatowana jest przez stronę od [...] marca 2016 r., po dokonaniu jej przebudowy polegającej na rozbudowie o linię sortowniczą nr 3 wraz z instalacją do wytwarzania paliwa alternatywnego. W ramach procesu realizacji inwestycji, decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], zmienioną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] - Wójt Gminy [...] określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Natomiast decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. stronie udzielono pozwolenia na użytkowanie hali wykorzystywanej dla potrzeb nowej linii sortowniczej wraz z instalacją do wytwarzania paliwa alternatywnego. Jednocześnie [...] WIOŚ nie został poinformowany zgodnie z art. 76 ust. 4 poś o planowanym terminie oddania do użytkowania lub zakończenia rozruchu instalacji, jeżeli jest on przewidywany.
[...] WIOŚ ustalił w trakcie czynności kontrolnych, że przebudowana instalacja oddana do użytkowania nie spełnia następujących wymagań w zakresie ochrony środowiska:
1) nie zastosowano wszystkich wymaganych rozwiązań technologicznych i środków technicznych wynikających z decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], zmienionej decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...]:
a) pkt II.18 stanowiącego, że: "odpady przed segregacją magazynowane będą wewnątrz hali, w przypadku konieczności magazynowania poza halą przykrywane będą plandekami" - nie zrealizowano, odpady magazynowane są luzem na zewnątrz nowej hali sortowni na otwartym utwardzonym placu, bez przykrycia plandekami, co stanowi naruszenie art. 76 ust. 2 pkt 2 poś;
b) pkt II.22 stanowiącego, że: "wyładowywać odpady przed segregacją poprzez zadaszony punkt zsypowy" - nie zrealizowano, brak zadaszonego punktu zsypowego przy hali sortowni, odpady są ładowane ładowarką przez otwarte wrota wejściowe hali z otwartego placu (zabezpieczonego z jednej strony murkiem oporowym, stycznym z halą sortowni) do rozrywarki worków ustawionej w części na otwartym placu i w części w hali sortowni przy kanale załadowczym linii technologicznej do sortowania odpadów lub na kanał załadowczy linii technologicznej, co stanowi naruszenie art. 76 ust. 2 pkt 2 poś;
c) pkt III.1 nakazującego: "zlokalizowanie w budynku urządzeń do linii produkcji paliw alternatywnych i wyposażenie ich w skuteczne zabezpieczenia wibroakustyczne" - zrealizowano częściowo, rozdrabniarka i obudowane (szczelne) przenośniki doprowadzające odpady do rozdrabniarki i odbierające odpady rozdrobnione są zlokalizowane na zewnątrz budynku hali sortowni, na otwartym i utwardzonym placu, co stanowi naruszenie art. 76 ust. 2 pkt 1 ustawy poś;
d) pkt III.2 nakazującego: "wyposażenie wrót wejściowych do sortowni w kurtynę dźwiękoizolującą" - nie zrealizowano, wrota wejściowe, gdzie prowadzony jest rozładunek nie są wyposażone w kurtynę dźwiękoizolującą, natomiast wyjścia, przez które wywożone są odpady wyposażone są w zamknięte wrota, a miejsce zsypów odpadów do kontenerów ustawionych na zewnątrz hali posiadają luźno zwisające kurtyny, co stanowi naruszenie 76 ust. 2 pkt 1 ustawy poś;
e) pkt III.7 nakazującego: "uformowanie wzdłuż ogrodzenia zakładu pasa zieleni pełniącego funkcję strefy izolacyjnej złożonej z drzew i krzewów gatunków rodzimych" - zrealizowano częściowo, pas zieleni tylko od strony wschodniej (wjazdu) uformowany pas zieleni, co stanowi naruszenie art. 76 ust. 2 pkt 1 ustawy poś;
f) pkt III.13 nakazującego: "zaprojektować zadaszony punkt wyładowywania odpadów przed segregacją" - nie zrealizowano, ustalono jak w pkt b), co stanowi naruszenie art. 76 ust. 2 pkt 1 ustawy Poś;
2) nie uzyskano wymaganego pozwolenia zintegrowanego na eksploatację instalacji stanowiącej instalację wymienioną w ust. 5 pkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. poz. 1169), tj. do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę.
W związku ze stwierdzonymi naruszeniami, pismem z dnia [...] września 2016 r. [...] WIOŚ zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wstrzymania użytkowania instalacji w trybie art. 365 ust. 2 pkt 3 ustawy poś. Pismem nadanym [...] października 2016 r. strona wniosła o wyznaczenie terminu usunięcia naruszenia na okres 12 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Następnie [...] WIOŚ wydał decyzję z dnia [...] października 2016 r..
W toku postępowania odwoławczego, pismem z dnia [...] lutego 2017 r., strona poinformowała o wykonaniu wszystkich wymaganych decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], zmienioną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...]- rozwiązań technologicznych i środków technicznych. Strona wskazała, że zaprojektowano i wybudowano wiatę rozładunkową przed nową halą sortowni, odpady przed segregacją są magazynowane wewnątrz hali starej sortowni lub pod zadaszeniem, na terenie utwardzonym pod nową wiatą rozładunkową, a w przypadku magazynowania odpadów poza halą odpady przykrywane są plandekami. Zaprojektowano i wybudowano wiatę rozładunkową przed nową halą sortowni, wykonano dodatkową zabudowę, w której umieszczono rozdrabniarkę (jedyne urządzenie według strony umieszczone poza halą), zaprojektowano i wybudowano dźwiękoizolującą zabudowę wrót wejściowych do sortowni, gdzie prowadzony jest rozładunek odpadów oraz nasadzono drzewa w brakujących miejscach zaprojektowano.
Natomiast w ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska przekazane przez stronę informacje nie potwierdziły wykonania wszystkich rozwiązań technologicznych i środków technicznych. Z analizy dokumentów wynikało, że nie zrealizowano następujących warunków:
1) pkt III.1 - rozdrabniarka znajduje się poza halą sortowni, podczas gdy zobowiązano stronę do zlokalizowania tego urządzenia w budynku;
2) pkt III.2 - strona wybudowała zabudowę dźwiękoizolującą wrót wejściowych, podczas gdy w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., zmienionej decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. mowa jest o wyposażeniu wrót wejściowych w kurtynę dźwiękoizolującą;
3) pkt III.7 - budzi uzasadnione wątpliwości kwestia wykonania nasadzeń drzew z uwagi na porę zimową i występujące temperatury poniżej 0°C.
Wobec powyższego decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], GIOŚ uchylił decyzję [...] WIOŚ z dnia [...] października 2016 r. i wyznaczył nowy termin wstrzymania na dwa miesiące od dnia doręczenia decyzji. Wyrokiem z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1029/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.
Sąd wskazał w ww. wyroku, że organ nie odniósł się do przedłożonych przez stronę dowodów na realizację pkt III.1, pkt III.2 oraz pkt III.7 decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., zmienionej decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r.. WSA stwierdził również, że organ odwoławczy pominął okoliczności podniesione przez stronę dotyczące rozważenia przez organ zasadności wyznaczenia terminu do usunięcia naruszeń. Wobec powyższego GIOŚ zobligowany został do wydania nowej decyzji w sprawie.
W toku ponownego rozpatrywania sprawy Główny Inspektor Ochrony Środowiska włączył do materiału dowodowego m.in. protokół kontroli nr [...], przeprowadzonej na terenie [...] przez [...] WIOŚ w dniach od [...] kwietnia do [...] października 2017 r., wraz z załącznikami;
Na podstawie ww. protokołu Główny Inspektor Ochrony środowiska ustalił, że strona:
1) nie zastosowała wszystkich wymaganych rozwiązań technologicznych i środków technicznych wynikających z decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., zmienionej decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., a to:
a) nie zrealizowano pkt II.18, gdyż odpady magazynowane są luzem na zewnątrz nowej hali sortowni na otwartym utwardzonym placu, bez przykrycia plandekami, co stanowi naruszenie art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy poś;
b) nie zrealizowano pkt II.22, gdyż wybudowano wiatę rozładunkową, natomiast odpady wyładowywane były na plac między halami i jedynie okresowo podgarniane pod wiatę;
2) nie uzyskała wymaganego pozwolenia zintegrowanego na eksploatację instalacji stanowiącej instalację wymienioną w ust. 5 pkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, tj. do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę.
Jednocześnie z pisma Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. wynika, że postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia zintegrowanego na wniosek strony zostało zawieszone z postanowieniem z dnia [...] października 2017 r.
Ze stanowiska strony wynika jednak, że podważała ona ustalenia zawarte w ww. protokole kontroli, w tym m.in. poczynione z wykorzystaniem drona, jednak śledztwo w tym względzie zostało umorzone. W kwestii pozostałych zarzutów strony do ww. protokołu kontroli, [...] WIOŚ szczegółowo odniósł się w swoim piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r., co w ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska nie budzi wątpliwości.
Jednocześnie odnosząc się do wskazań zawartych w wyroku z dnia 8 marca 2018 r. GIOŚ wskazał, że warunki określone w pkt III.1, pkt III.2 oraz pkt III.7 decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 22 kwietnia 2010 r., zmienionej decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. zostały przez stronę zrealizowane, co ustalono na podstawie protokołu kontroli nr [...].
Wobec powyższego w ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska decyzja została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Z akt sprawy wynika, że prowadzona działalność zaliczana jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem w przypadku przedmiotowej instalacji zastosowanie mają przepisy art. 76 ust. 2 poś, który określa wymagania ochrony środowiska dla nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji.
Jednocześnie zgodnie z art. 76 ust. 4 poś, na 30 dni przed terminem oddania do użytkowania nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji realizowanych jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, inwestor jest obowiązany poinformować wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o planowanym terminie oddania do użytkowania nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji lub zakończenia rozruchu instalacji, jeżeli jest on przewidywany.
Z protokołu kontroli [...] WIOŚ nr [...] wynika, że strona nie spełniła i nadal nie spełnia wybranych warunków określonych w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., zmienionej decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., tj. pkt II.18 oraz pkt II.22, jak również nie uzyskała ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie przedmiotowej instalacji.
Jednocześnie z akt sprawy (w szczególności z informacji uzyskanych od strony) jednoznacznie wynika, że przebudowana instalacja jest użytkowana od [...] marca 2016 r., wobec powyższego nie minął termin 5 lat od oddania do użytkowania, o którym mowa w art. 365 ust. 2 pkt 3 poś, a [...] WIOŚ nie został poinformowany o fakcie oddania do użytkowania zgodnie z art. 76 ust 4 poś.
Organ odwoławczy podniósł, że w świetle art. 365 ust. 2 pkt 3 poś, organ I instancji był zobligowany do wstrzymania użytkowania instalacji w sytuacji wystąpienia łącznie określonych w tym przepisie przesłanek, a jego zdaniem nie budzi wątpliwości fakt, że te przesłanki wystąpiły.
Ponadto organ wskazał, że zgodnie z art. 372 poś, po stwierdzeniu, że ustały przyczyny wstrzymania działalności lub użytkowania, na podstawie decyzji, o których mowa w niniejszym dziale, wojewódzki inspektor ochrony środowiska (...) na wniosek zainteresowanego, wyraża zgodę na podjęcie wstrzymanej działalności lub użytkowania. Wobec powyższego w przypadku usunięcia wszystkich stwierdzonych naruszeń [...] WIOŚ będzie zobligowany do wyrażenia zgody na podjęcie użytkowania przedmiotowej instalacji.
W ocenie GIOŚ, stanowisko [...] WIOŚ odnośnie kwestii uznania trzech linii sortowniczych jako elementów jednej instalacji jest słuszne. Z akt sprawy, a w szczególności z Aneksu Nr 3 do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego jednoznacznie wynika, że instalacja objęta wnioskiem składa się z części mechanicznej i biologicznej. W skład części biologicznej wchodzą właśnie trzy linie sortownicze: nr 1, nr 2 i nr 3, natomiast część biologiczną stanowią tunele foliowe oraz bioreaktory. Powyższe potwierdza również decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., udzielająca stronie pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do kombinacji odzysku i unieszkodliwiania odpadów o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem obróbki biologicznej i obróbki wstępnej odpadów przeznaczonych do termicznego przekształcania. Decyzja ta wprawdzie została uchylona, a sprawa wydania pozwolenia zintegrowanego została przekazana do ponownego rozpatrzenia decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2017 r., niemniej jednak Marszałek Województwa [...] wskazał jednoznacznie z jakich elementów składa się instalacja będąca przedmiotem ww. pozwolenia zintegrowanego, a Minister Środowiska nie podważył ustaleń Marszałka Województwa [...] w tym zakresie. Podkreślić przy tym należy, że pozwolenie zintegrowane wydawane jest na wniosek strony, zatem to sama strona wskazała co stanowi instalację, którą eksploatuje. Wobec powyższego nie jest zrozumiałe przyjmowanie przez stronę na potrzeby różnych postępowań innej interpretacji w zakresie tej samej instalacji w zależności od tego, która interpretacja będzie bardziej korzystna w danej sytuacji. Organ wskazał ponadto, że fakt znajdowania się poszczególnych linii sortowniczych w odrębnych budynkach nie świadczy o tym, że są to odrębne instalacje w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 6 poś. Z opisu procesu technologicznego ujętego w protokole kontroli nr [...], stanowiącego dokument potwierdzający ustalenia kontroli przeprowadzonej przez [...] WIOŚ w dniach od [...] czerwca do [...] sierpnia 2016 r., jak i w załączniku do decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., udzielającej stronie pozwolenia zintegrowanego wynika, że część mechaniczna i biologiczna instalacji są ze sobą powiązane technologicznie. Również z wyjaśnień strony z dnia [...] czerwca 2016 r. przedłożonych [...] WIOŚ wynika, że linie sortownicze, jak i część biologiczna stanowią ciąg technologiczny. Wskazać ponadto należy, że w stanowisku do protokołu kontroli nr [...], pomimo wielu uwag i zastrzeżeń do tego dokumentu, strona nie podważała w żadnym miejscu ustaleń dotyczących ogólnych informacji o procesie technologicznym prowadzonym w instalacji.
Jednocześnie zgodnie z uchwałą Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...], w sprawie wykonania Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami dla [...] na lata 2012-2017 z uwzględnieniem lat 2018-2023, przedmiotowa instalacja do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów ma status regionalnej instalacji do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (RIPOK), co potwierdza tym samym, że linie sortownicze nr 1, nr 2 i nr 3 są jedynie elementami jednej instalacji i stanowią wraz z częścią biologiczną powiązany i zintegrowany układ technologiczny. Wobec powyższego uznać należało za bezzasadny zarzut nieprawidłowego zakwalifikowania poszczególnych linii technologicznych, jako jednej instalacji.
Odnosząc się do kwestii przyjęcia przez organ I instancji jakoby linia sortownicza nr 1 i nr 2 były objęte decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., zmienioną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, GIOŚ wskazał, że powyższe nie jest zgodne ze stanem faktycznym. [...] WIOŚ w swej decyzji w żadnym miejscu nie wskazywał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy linii sortowniczych nr 1 i nr 2, jak również nigdzie nie podnosił, że ww. linie sortownicze takiej decyzji wymagają. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 71 i art. 72 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - jest bezpodstawny.
Organ I instancji w zaskarżonej decyzji wskazał jedynie, że dokonano przebudowy instalacji w zakresie rozbudowy o linię nr 3 oraz przebudowy linii nr 1. Natomiast stwierdzone przez [...] WIOŚ naruszenia dotyczą niezastosowania rozwiązań technologicznych i środków technicznych w części instalacji, tj. linii sortowniczej nr 3, która jest przedmiotem decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., zmienionej decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Przy czym podczas kontroli przeprowadzonej w dniach od [...] czerwca do [...] sierpnia 2016 r. [...] WIOŚ stwierdził przebudowę instalacji do mechaniczno-biologicznego, w skład której wchodzą m.in. linie sortownicze nr 1, nr 2 i nr 3 i decyzja [...] WIOŚ dotyczy właśnie przebudowanej instalacji przetwarzania odpadów, a nie poszczególnych linii sortowniczych. Wobec powyższego zarzut zastosowania przepisów art. 365 ust. 2 pkt 3 poś wobec linii sortowniczej nr 1 i nr 2 jest całkowicie bezzasadny. Również zarzut naruszenia art. 76 ust. 1 i 2 tej ustawy nie znajduje uzasadnienia w decyzji organu I instancji.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 11 kpa organ wskazał, że [...] WIOŚ w obszernym uzasadnieniu decyzji wyjaśnił w sposób dokładny i szczegółowy jakimi przesłankami się kierował przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Organ I instancji wskazał i uzasadnił, dlaczego uznał że przeprowadzona modernizacja instalacji stanowiła przebudowę. Wobec powyższego, w ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska zarzut uznać należało za bezzasadny.
Jednocześnie z analizy protokołów kontroli [...] WIOŚ nr [...],[...] oraz [...] wynika, że linie sortownicze nr 1 i nr 2 są użytkowane od co najmniej 2012 r., natomiast protokół kontroli nr [...] wskazuje, że strona prowadzi działalność od stycznia 2008 r., a w skład instalacji wchodzą dwie linie sortownicze. Przy tym, co podniósł również [...] WIOŚ w swej decyzji, w niniejszym postępowaniu nie ma znaczenia termin oddania do użytkowania poszczególnych linii sortowniczych (nr 1 i nr 2), a organy nie podważały tego terminu, który wynika z protokołu kontroli nr [...], jak również z informacji przekazanych przez stronę, gdyż 5-letni termin, o którym mowa w art. 365 ust. 2 pkt 3 poś jest liczony od dnia oddania do użytkowania przebudowanej instalacji, a termin ten przypada na dzień [...] marca 2016 r.. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 365 ust. 2 pkt 3 poś jest bezzasadny. Ponadto, biorąc pod uwagę, że informacje zawarte w protokołach kontroli stanowiły fakty znane [...] WIOŚ z urzędu, a strona jako podmiot objęty ww. kontrolami była również w ich posiadaniu, nie można uznać, że organ I instancji dowody te pominął, naruszając tym samym art. 7 i art. 77 § 1 czy 4 Kpa. Kwestia terminu oddania do użytkowania poszczególnych linii sortowniczych nie miała znaczenia, wobec powyższego Główny Inspektor Ochrony Środowiska uznał za niecelowe przeprowadzanie dowodów z protokołów poprzednich kontroli.
Odnośnie kwestii etapowej realizacji przedsięwzięcia, dla którego określono środowiskowe uwarunkowania organ wyjaśnił, że rzeczywiście można je realizować etapowo, a decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie określa kiedy i w jakiej kolejności mają być wykonywane rozwiązania technologiczne i środki techniczne, natomiast warunkiem powyższego jest nieużytkowanie instalacji będącej przedmiotem przedsięwzięcia do czasu wypełnienia wszystkich warunków określonych w decyzjach środowiskowych. Innymi słowy eksploatacja/użytkowanie instalacji może mieć miejsce dopiero po zrealizowaniu wszystkich rozwiązań technologicznych i środków technicznych (etapowo bądź całościowo). Zatem w ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska interpretacja strony w tym zakresie jest błędna i nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa.
Odnosząc się do kwestii planowanego wdrożenia lub już wdrożonych rozwiązań technologicznych i środków technicznych wynikających z decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., zmienionej decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach GIOŚ wskazał, że warunkiem uznania realizacji rozwiązania technologicznego, bądź środka technicznego jest jego potwierdzone wykonanie, a nie jedynie zamiar realizacji. Odnosząc się do realizacji pkt II.22 wskazano, że przedmiotem ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach była linia sortownicza nr 3, a nie nr 2 - jak zresztą strona sama wskazywała w swoim odwołaniu. Wobec powyższego fakt posiadania zadaszonego punktu zsypowego przy linii sortowniczej nr 2 nie ma znaczenia w kontekście przebudowy instalacji w obszarze dobudowy linii sortowniczej nr 3.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 80 kpa organ wyjaśnił, że nie znalazł w decyzji [...] WIOŚ przesłanek świadczących o tym, aby przekroczył on swobodę w ocenie zebranego materiału dowodowego w sprawie, a biorąc pod uwagę, że strona nie wskazała na jakiej podstawie zarzut stawia, Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie miał możliwości odniesienia się do niego w sposób wyczerpujący.
W kwestii nieprzychylenia się przez [...] WIOŚ do wniosku strony o wyznaczenie terminu usunięcia naruszenia wskazano, że zgodnie z art. 367 ust. 2 poś w przypadku, o którym mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może na wniosek prowadzącego instalację, w drodze decyzji, ustalić termin usunięcia naruszenia. Wobec powyższego, do decyzji organu należy, czy termin ten zostanie wyznaczony. W sytuacji wniesienia wniosku o wyznaczenie terminu do usunięcia naruszenia, w ramach prowadzonego postępowania organ może odmówić wstrzymania, wstrzymać lub, na wniosek zainteresowanego, wyznaczyć termin usunięcia naruszenia. [...] WIOŚ przyjmując jedno z powyższych rozwiązań wyjaśnił jednocześnie, dlaczego nie przychylił się do wniosku strony. Zarówno z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i z protokołów kontroli nr [...] oraz nr [...] wynika, że działalność prowadzona przez stronę jest przedmiotem licznych interwencji społeczności lokalnej, w związku z uciążliwością odorową. Również same kontrole przeprowadzone przez [...] WIOŚ w dniach od [...] czerwca do [...] sierpnia 2016 r. oraz od [...] kwietnia do [...] października 2017 r. były kontrolami interwencyjnymi, tj. przeprowadzonymi w związku z ww. zgłoszeniami. Kontrola, w trakcie której [...] WIOŚ stwierdził naruszenia stanowiące podstawę do wydania decyzji odbyła się w dniach od [...] czerwca do [...] sierpnia 2016 r. Oznacza to, że strona miała 2 lata (do dnia wydania decyzji organu II instancji) na usunięcie stwierdzonych naruszeń. Ustalenia kontroli przeprowadzonej przez [...] WIOŚ w dniach od [...] kwietnia do [...] października 2017 r. wskazują jednak, że strona nadal nie spełnia wszystkich wymaganych rozwiązań technologicznych i środków technicznych wynikających z decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., zmienionej decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r.. Wobec powyższego, w ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, strona miała wystarczająco dużo czasu na wyeliminowanie wszystkich naruszeń, natomiast tego nie uczyniła.
Ponadto wyznaczenie terminu do usunięcia naruszeń pozwoliłoby na dalszą eksploatację przedmiotowej instalacji niezgodnie z przepisami, w sytuacji gdy w interesie społecznym jest wyeliminowanie wskazywanych przez społeczność lokalną uciążliwości zapachowych.
Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie znalazł zatem przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku strony o wyznaczenie terminu do usunięcia naruszeń, a działania [...] WIOŚ w tym przedmiocie uznał za prawidłowe i niebudzące wątpliwości, w kontekście czego nie można mówić o naruszeniu art. 367 ust. 2 poś.
Odnosząc się do kwestii stworzenia zaskarżoną decyzją zagrożenia dla środowiska, w związku z ograniczeniem możliwości zagospodarowania odpadów w regionie [...] organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 kpa organy administracji publicznej działają na podstawie prawa. [...] WIOŚ był zobligowany przepisami art. 365 ust. 2 pkt 3 poś do wstrzymania użytkowania instalacji w sytuacji zaistnienia przesłanek, o których mowa w ww. przepisach. Wobec powyższego niedopuszczalnym było ciężaru winy na organ administracji w sytuacji, gdy to strona nie zrealizowała wymaganych prawem rozwiązań technologicznych i środków technicznych.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 8 i art. 9 kpa wskazano, że z akt sprawy wynika, iż [...] WIOŚ dopełnił wszelkich obowiązków informowania strony na każdym etapie postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Przede wszystkim pismem z dnia [...] września 2016 r. [...] WIOŚ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Ponadto w odpowiedzi na pismo strony, pismem z dnia [...] września 2016 r. organ I instancji odniósł się do stanowiska prezentowanego przez stronę, wyjaśniając przy tym wszelkie wątpliwości, co do prowadzonego postępowania, jak również zawiadomił stronę o możliwości wystąpienia z wnioskiem o wyznaczenie terminu usunięcia naruszenia na podstawie art. 367 ust. 2 poś. Pismem z dnia [...] września 2016 r. [...] WIOŚ zawiadomił stronę o zakończeniu zbierania dowodów i materiałów w sprawie oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wobec powyższego, w ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska zarzut naruszenia art. 8 i art. 9 kpa jest całkowicie bezzasadny.
Co do zarzutu wyznaczenia przez [...] WIOŚ zbyt krótkiego terminu wstrzymania użytkowania instalacji wskazano, że z protokołu kontroli nr [...] wynika, iż proces technologiczny prowadzony w przedmiotowej instalacji wynosi 4 tygodnie, wobec czego 2-miesięczny termin wstrzymania wyznaczony przez [...] WIOŚ wydaje się wystarczający.
Mając powyższe na względzie, GIOŚ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
J. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, wnosząc o:
a) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji WIOŚ oraz umorzenie postępowania administracyjnego w tej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 145 § 3 i w związku z art. 135 ppsa;
b) alternatywnie, uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji WIOŚ na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ppsa;
c) alternatywnie, uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji WIOŚ, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ppsa;
d) w każdym przypadku zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucono:
1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
a) art. 15 kpa, poprzez jego niezastosowanie polegające na ograniczeniu postępowania w II instancji do kontroli prawidłowości decyzji WIOŚ w świetle zarzutów przedstawionych odwołaniu od niej, w szczególności przejawiające się w pominięciu okoliczności związanych z uzyskiwaniem przez skarżącą pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji;
b) art. 77 § 1 i 4 oraz art. 80 kpa, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach protokołu kontroli nr [...] mimo, iż protokół ten dotyczy zdarzeń mających miejsce prawie rok po wydaniu decyzji przez organ I instancji;
c) art. 81a § 1 kpa, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach protokołu kontroli nr [...] mimo, że strona kwestionowała te ustalenia;
d) art. 107 § 1 pkt 9 kpa, poprzez niepouczenie strony o wysokości wpisu od skargi, a także o możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy;
e) art. 138 § 2 kpa, poprzez nieuchylenie w całości decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r., mimo iż zachodziły warunki do jej uchylenia z uwagi na nierozpoznanie wniosku strony o wyznaczenie jej terminu do usunięcia naruszeń, na co zwracał uwagę Sąd w wyroku w sprawie IV SA/Wa 1029/17, przez co organ był związany oceną w tym zakresie w oparciu o art. 153 ppsa;
ewentualnie:
f) art. 138 § 1 pkt 2 kpa, poprzez brak uchylenia decyzji [...] WIOŚ z dnia [...] października 2016 r. w części dotyczącej określenia terminu w jakim wstrzymane ma być użytkowanie instalacji, co skutkuje wyznaczeniem zbyt krótkiego terminu na wstrzymanie użytkowania instalacji należącej do skarżącej;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy, a to:
a) art. 365 ust. 2 pkt 3 poś w związku z art. 31 ust. 3 i w związku z art. 2 Konstytucji RP;
b) art. 366 ust. 3 poś, poprzez nieuchylenie decyzji [...] WIOŚ w części dotyczącej określenia terminu w jakim wstrzymane ma być użytkowanie instalacji, co skutkowało wyznaczeniem zbyt krótkiego terminu na wstrzymanie użytkowania instalacji należącej do skarżącej, co uniemożliwia bezpieczne dla środowiska zakończenie działalności;
c) art. 367 ust. 2 poś, poprzez nieuwzględnienie wniosku strony o wyznaczenie terminu do usunięcia naruszeń;
d) art. 197 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, poprzez oparcie rozstrzygnięcia m.in. na wynikach przeprowadzonych u strony kontroli zakończonych protokołami kontroli [...] oraz [...], które to kontrole odbyły się bez zachowania wymogów przewidzianych art. 197 pkt 1 i 2 ustawy o odpadach;
e) art. 153 ppsa, poprzez jego niezastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy.
W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: ppsa), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Badając sprawę w powyższych granicach Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne.
W dniu [...] października 2016 r. organ I instancji wydał decyzję nr [...] o [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: [...] WIOŚ), wstrzymał użytkowanie prowadzonej przez skarżącą instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów. Materialnoprawną podstawą takiej decyzji był art. 365 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.). Z kolei podstawą faktyczną jej wydania było ustalenie, że nie zastosowano wszystkich wymaganych rozwiązań technologicznych i środków technicznych, wynikających z pkt II.18, pkt II.22, pkt III.1, pkt III.2, pkt III.7 i pkt III.13 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a ponadto nie uzyskano wymaganego pozwolenia zintegrowanego na eksploatację przedmiotowej instalacji. Na skutek odwołania strony, organ II instancji uchylił tę decyzję w części dotyczącej początku biegu terminu wstrzymania użytkowania instalacji i wyznaczył ten początek od dnia doręczenia decyzji ostatecznej oraz utrzymał w mocy tę decyzję w pozostałej części. Jednocześnie organ odwoławczy uznał, że wstrzymanie użytkowania instalacji jest uzasadnione z uwagi na niespełnienie trzech warunków decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wynikających z pkt III.1, pkt III.2 i pkt III.7. Wyrokiem z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1029/17, tut. Sąd uchylił decyzję GIOŚ wskazując m.in., że kwestia spełnienia tych warunków wymaga wyjaśnienia, a ponadto organ całkowicie pominął rozważenie zasadności wyznaczenia skarżącej terminu do usunięcia naruszeń, w szczególności z uwagi na rolę, jaką pełni jej zakład. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, organ II instancji orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji [...] WIOŚ, lecz u podstaw tego rozstrzygnięcia legły inne niż poprzednio przesłanki. Chodzi mianowicie o warunki określone w pkt II.18 i pkt II.22 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także o nieuzyskanie pozwolenia zintegrowanego.
Zwrócić uwagę należy, że podstawą procedowania przez organy obu instancji był przede wszystkim art. 365 ust. 2 pkt 3 (nie zaś ust. 1 tego artykułu) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Wynika to wprost z komparycji tych decyzji. Stąd też, zdaniem Sądu, kwestia zastosowania przez organ art. 365 ust. 1 tej ustawy w niniejszym postępowaniu winna pozostać poza zakresem badania. Przyjmując jednak, że art. 365 ust. 1 poś również był podstawą orzekania przez organy - należałoby zastosować w sprawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, tj. zawiesić to postępowanie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest kwestia pozwolenia zintegrowanego.
W tej mierze na uwagę zasługuje fakt, że w odrębnym postępowaniu właściwy organ I instancji udzielił skarżącej tego pozwolenia, lecz organ II instancji trzykrotnie uchylał tę decyzję, a z kolei decyzja organu odwoławczego dwukrotnie była uchylana przez tut. Sąd (w sprawach IV SA/Wa 1422/17 i IV SA/Wa 2062/18). Dopiero po trzecim uchyleniu, wyrokiem w sprawie IV SA/Wa 3115/18 sprzeciw skarżącej został oddalony (wyrok nie jest prawomocny). Nie zmienia to faktu, że skarżąca złożyła stosowny wniosek [...] września 2014 r., dopełniła więc wszelkich formalności celem uzyskania wymaganego pozwolenia zintegrowanego. Nie może więc ponosić ujemnych konsekwencji działania organów, gdyż brak tego pozwolenia nie jest wynikiem jej zaniedbań, a długotrwałości postępowania administracyjnego w tym zakresie.
Alternatywą dla zawieszenia postępowania z uwagi na występujące zagadnienie wstępne (w sytuacji ustalenia, że postawą procedowania nie jest art. 365 ust. 1 poś), jest uwzględnienie wniosku strony o wyznaczenie odpowiedniego terminu do usunięcia ewentualnych naruszeń warunków określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
W kwestii naruszenia warunków określonych w pkt II.18 i pkt II.22 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podnieść trzeba, że ustalenia w tym względzie zawarte w protokole kontroli nr [...] nie mogą być uznane za jednoznaczne, a to w świetle odnoszących się do niego wyjaśnień strony, które są logiczne, spójne i nie budzą wątpliwości.
Wskazać trzeba, że ostatecznie (według organu II instancji) wymienione wyżej uchybienia stanowiły jedyną podstawę wydania decyzji z dnia [...] października 2018 r.. Zważywszy zaś na bardzo duży zakres i zasięg prowadzonej przez skarżącą działalności, nie mają one dużego ciężaru gatunkowego. Stąd też organ nie wziął pod uwagę szeroko rozumianych skutków dla środowiska, jakie wywarłoby wstrzymanie użytkowania przedmiotowej instalacji w terminie określonym na dwa miesiące, przy uwzględnieniu właśnie zakresu i zasięgu działalności prowadzonej przez stronę. Niewątpliwie skutki te miałyby o wiele bardziej niekorzystny wpływ na środowisko, niż podnoszone przez organ ewentualne uchybienia.
Poruszone powyżej zagadnienia w pełni uzasadniały uwzględnienie skargi, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przede wszystkim art. 7 kpa, w którym zostały zawarte zasady rzetelnej procedury. Zasady te muszą być respektowane w państwie prawa, głównie zasada prawdy obiektywnej, nakazująca organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Tym samym doszło też do naruszenia art. 77 § 1 kpa (poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego), a w konsekwencji art. 81a § 1 kpa. Jeżeli bowiem przedmiotem postępowania administracyjnego jest m.in. odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony.
Zdaniem Sądu, w sprawie doszło też do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 366 ust. 3 poś, ewentualnie (w zależności od ustaleń) art. 367 ust. 2 poś.
Z kolei z całą pewnością chybiony jest zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 9 kpa, poprzez niepouczenie strony o wysokości wpisu od skargi, a także o możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Strona skutecznie wniosła skargę, a ponadto nie wykazała ujemnych skutków tego uchybienia. Równie nietrafny jest zarzut naruszenia art. 153 ppsa, gdyż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku w sprawie IV SA/Wa 1029/17 nie miały charakteru bezwzględnego, a jedynie określały kierunek badania sprawy przy jej ponownym rozpoznaniu.
Pozostałe zarzuty pozostawały bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Za niezasadny uznać należało też zawarty w skardze wniosek o umorzenie postępowania. Na obecnym etapie w sprawie występują bowiem przesłanki do prowadzenia postępowania administracyjnego, choć wymagają one dogłębnego zbadania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji przede wszystkim jednoznacznie ustali, czy podstawą prowadzenia postępowania jest również art. 365 ust. 1 poś, a jeżeli tak, to da temu wyraz w komparycji wydawanej decyzji oraz rozważy zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 kpa z uwagi na zagadnienie wstępne, jakim w tym przypadku jest kwestia pozwolenia zintegrowanego. W przeciwnym razie organ rozpozna wniosek strony o wyznaczenie terminu do usunięcia naruszeń (art. 367 ust. 2 poś) z uwzględnieniem okoliczności sprawy, tj. głównie długotrwałości postępowania w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego i skutków dla środowiska, jakie wywrze wstrzymanie użytkowania instalacji skarżącej przy uwzględnieniu rozmiaru i zasięgu jej działalności. Przy czym nastąpi to po bezspornym ustaleniu ewentualnych naruszeń warunków określonych w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, zmienionej decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...]. W przypadku zaś negatywnego stanowiska w odniesieniu do powyższego wniosku, organ wyznaczy odpowiedni termin wstrzymania użytkowania przedmiotowej instalacji, biorąc pod uwagę powyższe wskazania.
Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ppsa, Sąd orzekł jak w punkcie 1. sentencji.
O kosztach postępowania w punkcie 2. wyroku orzeczono na podstawie art. 200 ppsa. Na koszty te składa się uiszczony przez skarżącą wpis od skargi w kwocie 200 zł, ustalony na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).