IV SA/Wa 3165/16

IV SA/Wa 3165/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-12-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Falkiewicz-Kluj
Grzegorz Rząsa /przewodniczący/
Kaja Angerman /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Skarżony organ
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant sekr. sąd. Robert Dudek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2017 r. sprawy ze skargi N. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę
Uzasadnienie
IV SA/Wa 3165/16
UZASADNIENIE
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] października 2016r. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez V. A., przedstawiciela ustawowego obywatelki [...] - małoletniej N. A., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., Nr [...], orzekającą o odmowie udzielenia małoletniej cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Powyższa decyzja była wynikiem następujących rozważań i oceny prawnej.
W dniu 29.07.2015 r. V. A. i L. S. wystąpili do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla swej małoletniej córki N. A., na podstawie art. 187 pkt 6 i 7 ustawy o cudzoziemcach. Motywując wniosek wskazano, że małoletnia cudzoziemka "(...) uczęszcza do polskiego przedszkola, jest bardzo zintegrowana z koleżankami i utożsamia się z kulturą polską. (...) Ponadto, jest bardzo zżyta ze swoim dziadkiem – L. S.."
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].11.2015 r., orzekł o odmowie udzielenia małoletniej N. A. przedmiotowego zezwolenia stwierdzając, że przedstawiciele ustawowi małoletniej cudzoziemki nie uzasadnili konieczności jej zamieszkiwania w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące.
Od powyższego rozstrzygnięcia w dniu 29.12.2015 r. N. A., złożyła odwołanie.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu złożenia przedmiotowego wniosku małoletnia N. A. przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Jej rodzice - pan V. A. oraz pani L. S. również przebywają w Polsce nielegalnie. Z materiału dowodowego znajdującego się w posiadaniu tut. urzędu oraz sprawdzeń dokonanych w Krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców wynika, że w dniu [...].05.2015 r. został złożony wniosek o udzielenie pani L. S. zezwolenia w trybie art. 187 pkt 6 i 7 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto, w dniu 25.09.2015 r. do Wojewody [...] wpłynął także wniosek pana V. A. o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Organ zauważył, iż w dniu złożenia ww. wniosku, pan V. A. przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie udzielonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...].05.2015 r. zezwolenia na pobyt czasowy z okresem ważności do dnia [...].09.2015 r. Zezwolenie to zostało wydane na podstawie art. 181 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie natomiast z art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, gdy przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, udzielonego w przypadkach, o których mowa w art. 181 ust. 1 ww. ustawy.
Organ odwoławczy podkreślił, że przepis art. 187 ustawy o cudzoziemcach stanowi o możliwości, nie zaś obligatoryjnej konieczności udzielenia ww. zezwolenia cudzoziemcowi, który powołuje się na inne okoliczności, w tym przypadku na konieczność poszanowania prawa do życia rodzinnego (art. 187 pkt 6), tj. na pobyt małoletniej cudzoziemki z rodzicami, nie posiadającymi prawa pobytowego w Polsce, oraz prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989r. (art. 187 pkt 7). Brzmienie regulacji wskazuje, że pomimo nielegalnego pobytu w wyjątkowych sytuacjach ustawodawca przewidział możliwość legalizacji pobytu cudzoziemcom prowadzącym życie rodzinne w Polsce. Jednak warunkiem zastosowania art. 187 pkt 6 cytowanej ustawy jest sytuacja, w której pobyt cudzoziemca w Polsce musi być "niezbędny", co z kolei wskazuje jednoznacznie na wyjątkowy charakter zezwolenia udzielanego w oparciu o ww. regulację. Możliwość legalizacji pobytu w takiej formie jest przewidziana wyłącznie w tych przypadkach, w których opuszczenie przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wiązałoby się z naruszeniem art. 8 Konwencji. W przeciwnym przypadku, pobytu cudzoziemca w Polsce nie można uznać za niezbędny w rozumieniu ww. regulacji.
W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja nie stanowi niedopuszczalnej ingerencji w prawo małoletniej cudzoziemki do poszanowania życia rodzinnego i prywatnego w rozumieniu art. 8 Konwencji.
Organ podniósł, że przepisy ww. Konwencji nie mogą być interpretowane w sposób prowadzący do narzucenia państwu przyjmującemu cudzoziemców konieczności legalizowania im pobytu w formie przez nich wybranej, na wybranej przez nich podstawie prawnej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy. Przy rozpatrywaniu tego typu spraw uwzględnia się nie tylko aspekty dot. życia rodzinnego, ale również aspekty dot. legalności pobytu w Polsce (podstawa pobytu i jej trwałość; przyczyny nielegalnego pobytu; czy cudzoziemiec wjechał nielegalnie; czy podejmował próby uregulowania swojej sytuacji pobytowej; jak długo przebywał nielegalnie; czy naruszał inne przepisy; świadomość niepewnego statusu imigracyjnego) oraz aspekty dot. możliwości przeniesienia tego życia do kraju pochodzenia czy też innego państwa.
Organ wskazał, że w niniejszej sprawie istotny jest fakt, że członkowie rodziny małoletniej N. A. - rodzice, pani L. S. i pan V. A., nie posiadają tytułów pobytowych uprawniających do zamieszkiwania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Cudzoziemcy od czerwca 2012 r. przebywają w Polsce nielegalnie. Jak wynika z materiału dowodowego, pozostanie na terytorium naszego kraju było spowodowane głównie względami ekonomicznymi. Decyzja o dalszym nielegalnym pobycie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz podjęciu nielegalnie pracy została podjęta przez cudzoziemców świadomie, z pełną wiedzą odnośnie ewentualnych konsekwencji.
Organ zauważył, że decyzją z dnia [...].10.2015r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia matce małoletniej cudzoziemki, pani L. S. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stwierdzając, iż wobec cudzoziemki nie zachodzą okoliczności określone w art. 187 pkt 6 i 7 ustawy o cudzoziemcach. W dniu [...].10.2016 r. decyzją Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu I instancji. Ponadto, w dniu [...].08.2016 r. Wojewoda [...] wydał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy panu V. A. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...].10.2016 r. Nr [...] utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie.
Z uwagi na powyższe, odmowa udzielenia małoletniej cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy, w tym przypadku nie stanowi ingerencji w dobro prawne, jakim jest życie rodzinne, które małoletnia N. A. prowadzi w Polsce z rodzicami, gdyż wszystkie te osoby przebywają w Polsce nielegalnie i powinny opuścić Jej terytorium. Zatem wyjazd małoletniej cudzoziemki z Polski wraz z rodziną nie spowodowałby rozdzielenia poszczególnych członków rodziny, w tym również rozdzielenia rodziców i dziecka. Organ podkreślił jednocześnie, iż za okoliczności relewantne dla oceny czy odmowa udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stanowi niedopuszczalną ingerencję w prawo do poszanowania życia rodzinnego, nie mogą być uznane okoliczności związane z chęcią utrzymania przez rodziców małoletniej cudzoziemki trybu życia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prowadzonego dotychczas. Prowadzenie życia rodzinnego w Polsce nie oznacza samo w sobie konieczności udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w trybie art. 187 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Natomiast okoliczności ujawnione w toku postępowania wyjaśniającego nie wskazują, aby pobyt małoletniej N. A. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był "niezbędny" w rozumieniu wyżej cytowanego przepisu.
W odniesieniu do podstawy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy wynikającej z art. 187 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach, organ wskazał, iż wymieniony przepis, podobnie jak przeanalizowany powyżej art. 187 pkt 6 przywołanej ustawy, zakłada istnienie stanu konieczności dalszego przebywania cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wynikającego z tego, że ewentualny jego wyjazd naruszałby konwencyjne prawa dziecka w stopniu kwalifikowanym. Z okoliczności sprawy nie wynika natomiast, aby wyjazd małoletniej cudzoziemki z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej implikował naruszenie praw dziecka określonych w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych z dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym rozwojowi psychofizycznemu dziecka. Przedmiotowe rozstrzygnięcie nie ma bowiem wpływu na zmianę sytuacji rodzinnej małoletniej N. A. Nie ulega wątpliwości, iż jej pobyt jest integralnie związany z pobytem matki pani L. S. oraz ojca pana V. A., zatem opuszczenie Polski przez całą rodzinę, nie spowoduje, iż zostanie ona pozbawiona opieki i kontaktów z rodzicami. Organ zauważył, że z uwagi na wiek małoletniej cudzoziemki, istnieje duża możliwość jej adaptacji do zmienionych warunków. Brak jest zatem podstaw do udzielenia małoletniej N. A. przedmiotowego zezwolenia w oparciu o przesłankę z art. 187 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach.
Organ odwoławczy zaznaczył, że pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obliguje cudzoziemca do poszanowania porządku publicznego i prawnego obowiązującego na Jej terytorium. Natomiast rodzice dziecka przebywając i pracując nielegalnie w Polsce świadomie i konsekwentnie, ignorują przepisy prawa obowiązujące na tym terytorium.
Wobec dokonanych ustaleń, w ocenie organu odwoławczego, uzasadnione jest twierdzenie, iż przedmiotowy wniosek został złożony w celu uniknięcia konsekwencji wynikających z zawinionego, nielegalnego pobytu w Polsce, zaś powołane w nim okoliczności, wymienione w art. 187 pkt 6 i 187 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach oraz stan faktyczny sprawy nie uzasadniają udzielenia wnioskowanego zezwolenia.
Przedmiotowe rozstrzygnięcie nie narusza art. 37 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, według którego kto znajduje się pod władzą Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności i praw zapewnionych w Konstytucji, a wyjątki od tej zasady, odnoszące się do cudzoziemców, określa ustawa. W art. 31 ust. 3 pkt 1 ustawy zasadniczej ustawodawca wskazał, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. W związku z powyższymi przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wyżej wskazanym stanem faktycznym, zasadne jest zastosowanie podstawy prawnej wskazanej na wstępie przedmiotowej decyzji.
Organ wskazał, że z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 100 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy (" Udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi...") podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył działając w imieniu małoletniej N. A. jej przedstawiciel ustawowy V. A. zaskarżając decyzję Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z [...].10.2016r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z [...].11.2015r. i wnosząc o ich zmianę na korzyść.
Decyzjom zarzucił: naruszenie przepisów Ustawy o cudzoziemcach, postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 ,77,107, ustawy o cudzoziemcach - art. 187 pkt. 7, zapisów Konstytucji, zasad ochrony dziecka i rodziny wynikających z przepisów i zasad prawa polskiego oraz umów międzynarodowych, których RP jest stroną.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Szef Urzędu ds. Cudzoziemców nie wziął pod uwagę rzeczywistych okoliczności sprawy, a przepis 187 pkt 6 i 7 ustawy o cudzoziemcach potraktował zawężająco.
Wniosek o legalizację pobytu córki złożyliśmy wraz z żoną w lipcu 2015 roku. Córka była wówczas w okresie tuż przed rozpoczęciem nauki w zerówce, a więc obowiązkowym rokiem wychowania przedszkolnego, poprzedzającego naukę w I klasie. W chwili wydania decyzji ostatecznej w sprawie, córka uczęszczała już do I klasy szkoły podstawowej. Rok w życiu dziecka to bardzo dużo. N. już rok temu preferowała w rozmowie język polski, w chwili obecnej praktycznie nie używa [...]. Doskonale za to mówi po polsku, naukę pisania również ma ograniczoną do polskiego. Jest dzieckiem komunikatywnym, bystrym i towarzyskim. Wszyscy ją lubią. Trudno wyobrazić sobie jak ogromnym szokiem dla niej byłoby przeniesienie się teraz w realia [...]. Poprzez barierę językową i nieumiejętność nawiązania kontaktu słownego straciłaby to, co dla dziecka jest tak ważne - poczucie akceptacji, sympatii rówieśników. W przypadku wyjazdu do [...], prawdopodobnie nawet na dwa lata musiałaby wrócić do przedszkola, aby przystosować się językowo, ale również zostać przygotowaną do zupełnie innego systemu edukacyjnego. To będzie ogromny cios w jej dotychczasowy rozwój. Cios w jej psychikę, poczucie własnej wartości i bezpieczeństwa, bo przecież trudno będzie jej zrozumieć, że ta sytuacja nie zaistniała z jej winy.
Stanowimy rodzinę, dlatego proces legalizacji naszej trójki toczył się prawie równolegle. Żona i córka otrzymały odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt w tym samym czasie. Ja - w nieodległym. Jako że bardzo leży mi na sercu spokój i bezpieczeństwo córki, zdecydowałem się na wyjazd z Polski, celem uzyskania wizy i ponownej próby długoterminowej legalizacji pobytu u Wojewody [...]. Córka i żona, w mojej ocenie jako ojca rodziny, powinny w Polsce pozostać i obie starać się o legalizację pobytu na miejscu.
Podjęcie pracy jest zamiarem żony na przyszłość (podobnie moim). Jesteśmy ludźmi zdolnymi do pracy, mamy dziecko na utrzymaniu i nie zamierzamy żyć na koszt teścia, czy państwa nas przyjmującego! Praca i względy ekonomiczne nie jest natomiast w chwili obecnej naszym celem pobytu. Zamiar jej podjęcia jest środkiem, aby ten pobyt w okresie długoterminowym był możliwy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2016r. nie narusza przepisów prawa.
W ocenie sądu organ prawidłowo uznał, że wobec małoletniej skarżącej nie zachodzą przesłanki określone w art. 187 pkt 6 i 7 ustawy o cudzoziemcach, wskazujące na konieczność udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy.
Stosownie do treści art. 187 w/w ustawy zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności można udzielić cudzoziemcowi m.in. jeżeli:
- jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niezbędny z uwagi na konieczność poszanowania prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., a cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie (pkt 6), lub
- jego wyjazd z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej naruszałby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526, z 2000 r. Nr 2, poz. 11 oraz z 2013 r. poz. 677), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu, a cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie (pkt 7).
Niewątpliwie wymienione we wskazanym przepisie okoliczności mają charakter wyjątkowy, co oznacza, że nie każda sytuacja związana z posiadaniem przez cudzoziemca członków rodziny na terytorium Polski albo posiadaniem statusu dziecka (jak w przedmiotowym przypadku) albo opieką nad dzieckiem stanowi usprawiedliwienie dla dalszego pobytu cudzoziemca na terytorium Polski i podstawę do zalegalizowania jego dotychczas nielegalnego pobytu.
W ocenie sądu w niniejszej sprawie odmowa udzielenia zgody na pobyt nie stanowi nadmiernej, a więc nieuzasadnionej ingerencji w prawo małoletniej cudzoziemki do poszanowania jej praw w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, jak też Konwencji o prawach dziecka, gdyż nie naruszy prawa do życia rodzinnego, ani też nie naruszy praw dziecka w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu, co w szczególności zaakcentowano w skardze. Skoro naruszeń wskazanych praw nie spowoduje, nie jest uzasadnione twierdzenie o konieczności pobytu małoletniej, a także jej rodziców w Polsce.
Nie może być wątpliwości co do tego, że suwerenne państwo uprawnione jest do określenia warunków po spełnieniu których obywatele innego kraju mogą przebywać na jego terytorium.
Skarżąca takiego warunku nie spełniała, gdyż jej matka, a w konsekwencji także małoletnia nie posiadały dokumentu uprawniającego do legalnego pobytu na terytorium Polski lub obszaru Schengen. Ojciec małoletniej skarżącej z kolei w dacie złożenia wniosku posiadał tylko zezwolenie na pobyt czasowy krótkotrwały tj. do [...].09.2015r., które nie zostało następnie przedłużone. Sytuacja członków tej rodziny nie różni się więc w zasadniczy sposób, wszyscy powinni opuścić terytorium Polski. Oczywista rzeczą jest to, że życie rodzinne małoletniej cudzoziemki związane jest integralnie z jej rodzicami i ich sytuacją życiową. Materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że matka cudzoziemki znajduje się w identycznej sytuacji co ona sama, gdyż nie uzyskała zezwolenia na pobyt. Ojciec dziecka, co wynika ze skargi również nieposiadający tytułu pobytowego, zdecydował się opuścić Polskę, by jak twierdzi uzyskać wizę uprawniającą go do wjazdu i legalnego pobytu. Odmowa udzielenia zgody na dalszy pobyt nie spowoduje więc zerwania więzów rodzinnych z najbliższymi osobami dla małoletniej, a więc rodzicami ponoszącymi odpowiedzialność za utrzymanie i wychowanie dziecka, niezależnie od miejsca będącego centrum życia rodzinnego. W przedmiotowej sytuacji życie rodzinne nie zostanie z pewnością zniweczone, a jedynie nastąpi jego przeniesienie do kraju pochodzenia członków rodziny cudzoziemki i jej samej. Z punktu widzenia małoletniej cudzoziemki jej prawo do poszanowania życia rodzinnego realizowane jest przez zachowanie bezpośrednich więzów z jej rodzicami, a te nie zostaną w żaden sposób ograniczone na skutek przedmiotowej decyzji. Ograniczenie więzów z dalszą rodziną, którą wobec małoletniej stanowi przebywający na stałe w Polsce jej dziadek, w sytuacji gdy małoletnia ma rodziców realizujących swoje obowiązki wobec niej, nie wiąże się w żaden sposób z naruszeniem prawa do życia rodzinnego, którego fundament stanowią bezpośrednie relacje dziecka z rodzicami i ich opieka. Tego typu relacja nie wymaga tak szczególnej ochrony, by ograniczać mogła uprawnienie organów państwa do decydowania o prawie pobytu cudzoziemca na terytorium Polski.
Matka małoletniej cudzoziemki przebywając od kilku lat w Polsce nielegalnie i nielegalnie podejmując pracę z pewnością musiała liczyć się z możliwością przerwania w każdej chwili rozpoczętego w Polsce w warunkach tak wielkiej niepewności życia rodzinnego (dowód z zeznań L. S. akta admin. do sprawy IV SA/Wa 3164/16). Prowadzenie życia rodzinnego w Polsce z uwagi na przyjazd całej najbliższej rodziny (dziecko, żona, mąż) w tak oczywistym stanie niepewności, tj. gdy ostatecznie wszyscy członkowie rodziny przebywają w Polsce nielegalnie nie stanowi co do zasady wartości trwale związanej z terytorium państwa goszczącego. W przeciwnym razie państwo goszczące z góry pozbawione byłoby możliwości decydowania o prawie pobytu cudzoziemca na jego terytorium.
Udzielenie zezwolenia na pobyt nie następuje automatycznie i nie wiąże się wyłącznie z subiektywnymi potrzebami czy odczuciami danej jednostki, w tym przypadku rodziców małoletniej, a warunki jego udzielenia są określone rygorystycznie. Sam fakt czteroletniego przebywania z rodziną na terytorium kraju goszczącego czy też przekonanie rodziców dziecka o lepszych warunkach dla wychowania dziecka nie jest wystarczającą podstawą do udzielenia zezwolenia.
W ocenie sądu decyzja nie narusza praw dziecka w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Konieczność wyjazdu i realizowania prawa do nauki w państwie pochodzenia z pewnością stanowić będzie dolegliwość dla dziecka, jednak brak jest podstaw do twierdzenia, że tego rodzaju zmiana spowoduje istotne skutki dla rozwoju dziecka. Trafnie wywiódł organ odwoławczy, że pobyt dziecka w Polsce trwał tylko kilka lat, a zmiana środowiska następować będzie pod opieką rodziców.
Organ nie kwestionował zdolności asymilacyjnych dziecka, ani tego że stara się funkcjonować w środowisku polskim jak najlepiej, jak też że dziecko czuje się tutaj dobrze i polskie środowisko traktuje jak własne. Trzeba jednak podkreślić, że to rodzice dziecka podjęli świadomie decyzję o zdestabilizowaniu dotychczasowej sytuacji życiowej tej rodziny, a teraz pomogą dziecku powrócić do środowiska w kraju pochodzenia. Sytuacja związana ze zmianą środowiska i szkoły nie będzie różniła się od sytuacji innych dzieci zmieniających szkołę z powodu wyboru dokonywanego przez ich rodziców, a związanego ze zmianą miejsca zamieszkania, pracy, warunków finansowych czy też chociażby z powodu ukończenia pewnego etapu życia dziecka. Nie ma powodów przypuszczać, by dziecko które tak świetnie zasymilowało się w początkowo obcym środowisku odczuło głęboki uraz związany z powrotem do środowiska rodzinnego i koleżeńskiego w kraju pochodzenia.
Oczywiście sytuacja ta z pewnością będzie wiązała się z pewnymi dolegliwościami, chociażby w komunikacji z rówieśnikami, jednak opieka rodziców, przebywanie w środowisku rodzinnym, stały kontakt z językiem, którym przecież posługują się rodzice pozwoli na ich minimalizację.
Jak słusznie podniósł organ odwoławczy sytuacja małoletniej, która jest aktualnie siedmioletnim dzieckiem, rozpoczynającym dopiero edukację szkolną nie uzasadnia konieczności jej dalszego pobytu w Polsce.
Zapewnienie praw dziecka nie może następować bez uwzględnienia praw i obowiązków jego rodziców i musi być realizowane zgodnie z prawem obowiązującym na terytorium państwa goszczącego. Decyzja nie narusza praw i wolności gwarantowanych w Konstytucji ze względu uprawnienie do ich ograniczenia wobec cudzoziemców na podstawie regulacji ustawowej, a taką podstawę stanowią zastosowane przez organ przepisy ustawy o cudzoziemcach (art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 187 pkt 6 i 7).
Z powyższych względów zarzuty podniesione w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie. Wobec brzmienia art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy odmowa udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy była obligatoryjna.
Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.