IV SA/WA 315/04

IV SA/Wa 315/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-10-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Maria Rzążewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6290 Reforma rolna
Skarżony organ
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Maria Rzążewska, po rozpoznaniu w dniu 29 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie przejęcia na rzecz Państwa nieruchomości rolnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1996r. 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz A. D. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów sądowych.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2004r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi po rozpoznaniu odwołania A. D. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1996r. odmawiającej wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...] października 1965r. w sprawie przejęcia na rzecz Państwa nieruchomości rolnej o pow. 6,0950 ha położonej w W. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Przejęcie przedmiotowej nieruchomości rolnej na rzecz Państwa nastąpiło na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego ( Dz. U. z 1989r. Nr 58, poz.348). Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi ustalił, że P. i F. D. ( rodzice skarżącego) w dniu 5 kwietnia 1958r. tj. w dniu wejścia w życie ustawy o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego, nie posiadali tej nieruchomości. Nieruchomość ta pozostawała we władaniu Państwa, które w jego imieniu wykonywał rolnik W. K. Wydanie decyzji o przejęciu na rzecz Państwa nieruchomości, jak twierdzi organ, było więc usankcjonowaniem stanu prawnego nieruchomości pozostającej w dniu 5 kwietnia 1958 bez tytułu prawnego we władaniu Państwa.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. D. ( następca prawny F. i P. mał. D.) domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącego decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2004r. oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 1996r. naruszają przepisy prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię art.9 ust. 1 ustawy o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego, na podstawie którego została przejęta na własność Państwa przedmiotowa nieruchomość rolna. Wydanie natomiast przez Kierownika Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Powiatowej Rady Narodowej decyzji z dnia [...] października 1965r. zdaniem skarżącego nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i niezależnie od podniesionych w niej zarzutów dokonuje kontroli legalności zaskarżonych aktów. Dlatego też działając na podstawie powyższego przepisu Sąd, z przyczyn które zostaną przedstawione poniżej, doszedł do przekonania, że sprawę rozpoznał organ niewłaściwy rzeczowo i w związku z tym decyzje obu instancji dotknięte są wadą nieważności przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.
O tym, który organ jest właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej stanowi art. 157 § 1 kpa. W myśl tego przepisu wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej rozpoznaje organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - te organy. Natomiast jakie organy są organami wyższego stopnia w rozumieniu tego przepisu, określa art. 17 kpa. Wątpliwości co do właściwości organu w sprawie nieważności decyzji pojawiają się wówczas, gdy wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy decyzji od wydania których upłynął znaczny okres czasu i nastąpiła zmiana właściwości rzeczowej organu załatwiającego tego typu sprawy.
Kontrolowana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzja z dnia [...] października 1965r. została wydana przez prezydium powiatowej rady narodowej na podstawie kompetencji przyznanych temu organowi w art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego ( Dz. U. Nr 17, poz.71). Powyższy akt prawny został znowelizowany ustawą z dnia 24 lutego 1989r. o zmianie ustawy o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzaniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego ( Dz. U. Nr 10, poz. 56). Art. 1 pkt 1 tej ustawy wprowadził zmianę tytułu poprzednio obowiązującej ustawy nadając jej brzmienie: ,,o sprzedaży nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego". Zgodnie zaś z treścią art. 9 ust. 3 znowelizowanej ustawy właściwymi do orzekania o przejęciu nieruchomości rolnych na własność Państwa stały się terenowe organy administracji państwowej o właściwości szczególnej do spraw gospodarki gruntami stopnia podstawowego.
Należy jednak zważyć, że w obowiązującym obecnie systemie prawnym brak jest przepisów materialnoprawnych pozwalających na przejmowanie przez państwo mocą decyzji administracyjnych nieruchomości objętych w posiadanie Państw przed 1958r. Nie istnieją również wskazane powyżej organy, które wydały kontrolowaną w postępowaniu nadzorczym decyzję. Z dniem bowiem wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990r.- Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych ( Dz. U. Nr 32, poz.291 z późn. zm.) przestały istnieć dotychczasowe terenowe organy administracji państwowej o właściwości ogólnej i szczególnej, a ich kompetencji przejęły organy nowo utworzonych gmin oraz organy administracji rządowej. Powołane powyżej okoliczności prowadzą do pojawienia się trudności w ustaleniu właściwego organu dla stwierdzenia nieważności zakwestionowanego przez skarżącego aktu. W niniejszej sprawie należy przyjąć więc domniemanie kompetencji starosty.
Jak wynika bowiem z art. 5 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1990r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 34, poz.198 ze zm.) należące dotychczas do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego zadania i kompetencje określone w ustawie z dnia 12 marca 1958r. o sprzedaży nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego, przeszły do właściwości rejonowych organów rządowej administracji ogólnej.
Powyższy artykuł stanowiący o kompetencji rejonowych organów rządowej administracji ogólnej został skreślony przez art. 12 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1998r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem reformy ustrojowej państwa ( Dz. U. Nr 162, poz. 1126 ze zm.). W sposób wyraźny nie została ta właściwość przypisana żadnemu innemu organowi.
Zgodnie z art. 94 ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz. U. Nr 133, poz.872 ze zm.) do właściwości starosty przechodzą, jeżeli przepisy szczególne nie stanową inaczej, jako zadania z zakresu administracji rządowej, określone w przepisach zadania urzędów rejonowych rządowej administracji ogólnej i kompetencje kierowników tych urzędów.
Dlatego też kompetencja do orzekania we wspomnianych sprawach w pierwszej instancji przeszłaby obecnie na starostę. W myśl natomiast art.17 pkt 1 kpa, w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 29 grudnia 1998r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem reformy ustrojowej państwa ( Dz. U. Nr 162, poz. 1126) organami wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. W niniejszej sprawie brak jest zaś przepisów szczególnych, które stanowiłyby o właściwości w tych sprawach wojewody jako organu wyższego stopnia.
Przedstawione powyżej okoliczności wskazują na to, że organem wyższego stopnia właściwym do rozpoznawania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 1965r. wydanej przez prezydium powiatowej rady narodowej jest samorządowe kolegium odwoławcze. Dlatego też rozpoznanie przez Wojewodę [...] wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...] października 1965r. w I instancji, a przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi jako organu odwoławczego w II instancji oznacza, że postępowanie nadzorcze prowadziły niewłaściwe rzeczowo organy. Zaskarżone decyzje wydane zostały przez te organy z naruszeniem przepisów o właściwości, przez co dotknięte są z mocy art.156 § 1 pkt 1 wadą nieważności.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 119 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) postanowił jak w sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 210 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.