IV SA/WA 2877/23

IV SA/Wa 2877/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-03-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-12-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wąsikowska /przewodniczący/
Elżbieta Granatowska
Monika Barszcz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 126 w zw. z  art. 105 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1094
art. 74 ust. 3a
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska Sędziowie Sędzia WSA Monika Barszcz (spr.) Asesor WSA Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. z siedzibą w W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 3 sierpnia 2023 r., znak sprawy DOOŚ-WDŚZIL.420.2.2023.mk.4 w przedmiocie umorzenia postępowania o wstrzymanie wykonania decyzji oddala skargę.
Uzasadnienie
Wniesiona do Sądu skarga dotyczy postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (GDOŚ) z dnia 3 sierpnia 2023 r., nr DOOŚ-WDŚZIL.420.2.2023.mk.4 umarzającego postępowanie wszczęte wnioskiem W. w W. (Wspólnota) z dnia [...] stycznia 2023 r. o wstrzymanie wykonania decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) w [...] z dnia [...] grudnia 2022 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Przebudowa linii kolejowej nr [...] i nr [...] na odcinku od ul. [...] do przystanku kolejowego [...]" realizowanego w ramach projektu "Prace na linii [...] w [...] na odcinku [...] - [...]" w wariancie inwestycyjnym.
Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie sprawy:
Decyzją z [...] grudnia 2022 r. (nr jak wyżej) RDOŚ w [...], na wniosek P. S.A., określił środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia. Zgodnie z pkt 5 decyzji nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że zgodnie z art. 108 § 1 K.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Biorąc powyższe pod uwagę, po przeanalizowaniu przedstawionych argumentów wskazujących na ważny interes społeczny oraz ważny interes strony, organ uznał wniosek inwestora za zasadny i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 5 sentencji decyzji). Organ stwierdził więc, że decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.
W dniu 13 stycznia 2023 r. odwołanie od powyższej decyzji RDOŚ w [...] wniosła z zachowaniem ustawowego terminu W. Wraz z odwołaniem złożony został wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji RDOŚ w [...]. W uzasadnieniu odwołania wskazano m.in., że wobec przedstawionej argumentacji należy uznać, iż w niniejszej sprawie organ I instancji uchylając się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy nie miał podstaw do wydania decyzji środowiskowej. Biorąc pod uwagę charakter i lokalizację planowanej Inwestycji w sąsiedztwie zabudowy wielorodzinnej, organ zobowiązany był do zobowiązania inwestora do przedstawienia raportu i oszacowania zasięgów dopuszczalnych poziomów hałasu na nieruchomość Wspólnoty. Co więcej raport nie zawiera oceny oddziaływania drgań na budynek Wspólnoty. Budynki Wspólnoty powinny zostać zakwalifikowane w raporcie jako tereny podlegające ochronie akustycznej z podaniem źródła klasyfikacji i odległości od osi najbliższego toru. Mając na względzie brak zakwalifikowania w analizie akustycznej budynków Wspólnoty do obiektów narażonych na ponadnormatywną emisję hałasu, organ I instancji zobowiązany był wezwać inwestora do uzupełnienia raportu w zakresie analizy akustycznej. Zdaniem strony skarżącej wobec powyższego, za zasady uznać należy złożony wniosek oparty na podstawie art. 135 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać natychmiastowe wykonanie decyzji. Przepis art. 135 K.p.a. uprawnia organ odwoławczy do wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji, jeżeli przemawiają za tym "uzasadnione przypadki". Przesłanka wstrzymania wykonania oparta jest na pojęciu nieostrym i podlega ocenie organu odwoławczego w ramach uznania administracyjnego. Nawiązując do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2562/11 Wspólnota wskazała, że w trybie art. 135 K.p.a. organ odwoławczy nie podważa zasadności, czy zgodności z prawem nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, lecz stwierdzając istnienie uzasadnionego przypadku, wstrzymuje możliwość jej wykonania przed uzyskaniem cechy ostateczności. Do "uzasadnionych przypadków", w rozumieniu art. 135 K.p.a., stanowiących podstawę do wstrzymania natychmiastowej wykonalności zalicza się m.in. prawdopodobieństwo wadliwości decyzji nieostatecznej (B. Adamiak, w: Adamiak, Borkowski, KPA. Komentarz, 2009, s. 482). Z uwagi na podniesioną w odwołaniu argumentację skarżąca podkreśliła, że raport nie spełnia ustawowych wymagań, koniecznych do wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji danego przedsięwzięcia, a w związku z tym zaskarżona decyzja środowiskowa powinna zostać wstrzymana.
Decyzją z dnia 3 sierpnia 2023 r. (nr jak wyżej) GDOŚ działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 3 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji RDOŚ w [...] wskazując, że Wspólnota nie posiada legitymacji procesowej uprawniającej do wniesienia środka zaskarżenia.
Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2023 r. (nr jak wyżej) GDOŚ działając na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 126 K.p.a., w związku z wnioskiem Wspólnoty o wstrzymanie wykonania decyzji RDOŚ w [...] z [...] grudnia 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia umorzył postępowanie.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał na regulację art. 86e w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094, ze zm.), który stanowi lex specialis względem art. 135 K.p.a. Przywołano art. 105 K.p.a. Zdaniem organu w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją bezprzedmiotowości postępowania, bowiem brak jest podstawy prawnej do uznania Wspólnoty za stronę przedmiotowego postępowania. Także doktryna opowiada się za koniecznością umorzenia postępowania administracyjnego, gdy okaże się, że toczyło się ono z inicjatywy osoby nielegitymowanej do wystąpienia o wydanie rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość tego postępowania będzie polegała na braku podmiotu mającego legitymację strony. Mając na uwadze, że decyzją z dnia 3 sierpnia 2023 r., GDOŚ umorzył postępowanie odwoławcze z wniosku Wspólnoty, bowiem nie została ona uznaną za stronę postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, również należało umorzyć postępowanie wszczęte z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji RDOŚ w [...].
Skargę na powyższe postanowienie wniosła skarżąca Wspólnota. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia, tj.
1) art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i umorzenie postępowania odwoławczego wobec bezpodstawnego stwierdzenia braku legitymacji procesowej po stronie Wspólnoty,
2) art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj.
a) bezpodstawne uznanie, że skarżąca nie może zostać uznana za stronę postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach,
b) nieprzeprowadzenie własnego postępowania dowodowego w celu ustalenia czy stronie skarżącej przysługiwał w postępowaniu administracyjnym status strony,
c) pominięcie, iż nieruchomość skarżącej znajduje się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia,
d) wadliwe uznanie, że Wspólnocie nie przysługiwał status strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie oceny oddziaływania na środowisko inwestycji, podczas gdy skarżąca powinna być uznana za stronę w tym postępowaniu.
3) art. 6 w zw. z art. 7 oraz w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia z rażącym naruszeniem zasady praworządności, zasady słusznego interesu strony oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji.
Mając na uwadze podniesione zarzuty wniesiono o uchylenie w całości postanowienia GDOŚ i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że w ocenie skarżącej, ze stanowiskiem GDOŚ nie sposób się zgodzić, a zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania, które to naruszenia mają istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Zdaniem strony kluczową sprawą w każdym postępowaniu administracyjnym jest określenie kręgu stron postępowania. W przypadku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określenie kręgu podmiotów, których interesu prawnego postępowanie dotyczy, nastręczało pewnych trudności. W orzecznictwie sądów administracyjnych zaczął przeważać pogląd zgodnie, z którym sam fakt objęcia nieruchomości oddziaływaniami generowanymi przez planowane przedsięwzięcie jest wystarczający dla uznania, że dany podmiot posiada interes prawny w postępowaniu w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W wyroku z 16 sierpnia 2012 r. (II OSK 832/11) NSA orzekł: "Należy więc zgodzić się z poglądem Sądu, że dla ustalenia czy dany podmiot ma interes prawny w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i w związku z tym czy ma przymiot strony w tym postępowaniu, nie ma znaczenia czy oddziaływanie na jego nieruchomość będzie w granicach dopuszczalnych norm, czy też będzie ponadnormatywne, wystarczy, że nieruchomość znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. Dostrzegając problem określenia stron postępowania w kontekście decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ustawodawca podjął próbę ustawowego unormowania tej kwestii. Po raz pierwszy przepisy określające strony postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pojawiły się wraz ze zmianami wprowadzonymi przez ustawę - Prawo wodne, tj. od 1 stycznia 2018 r. Zgodnie z wprowadzonym nowym ust. 3a za stroną postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poza wnioskodawcą jest podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Komentarz., red. dr Tomasz Filipowicz, Alicja Plucińska-Filipowicz, prof. dr hab. Marek Wierzbowski, Legalis 2020). Jednocześnie ustawodawca zdefiniował, iż przez obszar ten rozumie się: 1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie; 2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska; 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.
W ocenie Wspólnoty przede wszystkim należy zauważyć, że spór prawny zainicjowany wniesieniem niniejszej skargi sprowadza się do kwestii prawidłowości umorzenia przez GDOŚ postępowania z wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonalności decyzji RDOŚ w [...]. Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., "gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części". Zdaniem Wspólnoty, w postępowaniu zakończonym wydaniem postanowienia GDOŚ doszło do wadliwego uznania, że Wspólnocie nie przysługiwał status strony postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej Inwestycji. Organ jedynie lakonicznie stwierdził, że brak jest podstawy prawnej do uznania Wspólnoty za stronę postępowania, a bezprzedmiotowość polega na braku podmiotu mającego legitymację strony. Organ nie przeprowadził własnego postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy skarżącej przysługiwał ten status, jedynie wskazał, że "z sytuacją bezprzedmiotowości postępowania mamy do czynienia w omawianej sprawie, bowiem brak jest podstawy prawnej do uznania Wspólnoty za stronę przedmiotowego postępowania. Także doktryna opowiada się za koniecznością umorzenia postępowania administracyjnego, gdy okaże się, że toczyło się ono z inicjatywy osoby nielegitymowanej do wystąpienia o wydanie rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość tego postępowania będzie polegała na braku podmiotu mającego legitymację strony".
W ocenie skarżącej, powyższe stanowisko organu nie zasługuje na aprobatę. Wobec powyższego uznać należało, że organ nie dokonał rzeczywistej analizy czy Wspólnocie przysługuje status strony postępowania i zaniechał czynności dowodowych w tym zakresie. Organ przedwcześnie, bez wnikliwej refleksji i bez dostatecznych w sprawie ustaleń, przesądził o braku posiadania przez Wspólnotę przymiotu strony. Takie ustalenie istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy kwestii dokonano z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zwłaszcza art. 7 i 8 K.p.a. W niniejszej sprawie nie powinno budzić wątpliwości, że Wspólnota powinna zostać uznana za stronę postępowania i ma interes prawny w niniejszym postępowaniu, bowiem znajduje się w strefie oddziaływania planowanej inwestycji. Organ oparł się bezwarunkowo na dokumentacji przedłożonej przez inwestora, nie przeprowadzając z urzędu postępowania dowodowego we własnym zakresie. Dodatkowo wskazano przepisy określające zdaniem Wspólnoty, jej interes prawny umożliwiający udział w postępowaniu jako strona, a także możliwość zaskarżenia decyzji środowiskowej: art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93 ze zm.): "W granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą"; art. 144 ww. ustawy: "Właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych".
W ocenie skarżącej planowana Inwestycja oddziaływać będzie wprost na budynki skarżącej, co zostało wykazane powyżej. Wszelkie planowane w przyszłości roboty budowlane mające na celu realizację przedmiotowej inwestycji będą oddziaływać negatywnie na zabudowania Wspólnoty wobec generowanego hałasu i oddziaływania akustycznego. Zgodnie z przedłożonym raportem oceny oddziaływania na środowisko znajdującym się w aktach sprawy, podczas przebudowy linii kolejowych objętych planowanym przedsięwzięciem na analizowanym odcinku mogą wystąpić okresowo oddziaływania akustyczne i wibracyjne związane z wykorzystaniem maszyn (m.in. walec wibracyjny, koparki, dźwigi budowlane, spycharki, ręczne kruszarki do betonu i młoty, maszyny do zagęszczenia) i środków transportu podczas prowadzonych prac emitujących hałas (LWA) na poziomie ok. 92-115 dB. Wielkość i zasięg emitowanego hałasu, w związku z prowadzonymi pracami budowlanymi na analizowanych liniach kolejowych będzie uzależniony od rodzaju i liczby użytego sprzętu, a niekorzystny wpływ na klimat akustyczny w otoczeniu robót będzie miała przede wszystkim duża koncentracja pracujących maszyn i urządzeń. Znajomość obu powyższych czynników jest możliwa najczęściej dopiero na etapie sporządzania projektu wykonawczego. Wszystkie źródła hałasu na etapie realizacji będą źródłami ruchomymi. Zarówno ich miejsce pracy, jak i czas pracy zależą od stanu zaawansowania prac budowlanych, potrzeb transportowych i przeładunkowych. W przeważającym czasie będą prowadzone jednocześnie prace budowlane, rozbiórkowe i prace ziemne, jednakże w różnych miejscach terenu inwestycji. Sytuacja taka będzie miała charakter lokalny, tymczasowy i ustanie wraz z zakończeniem robót. Na etapie eksploatacji linii kolejowych objętych planowanym przedsięwzięciem, na których w ramach inwestycji będą prowadzone prace torowe, dla obu analizowanych wariantów przewiduje się identyczne źródła emisji akustycznej zależnej od: typu torowiska, liczby pojazdów szynowych w porze nocy oraz w porze dnia (prognoza ruchu), prędkości poruszania się pojazdów szynowych. Jak wskazano w raporcie, przeprowadzona analiza akustyczna dla wariantów wykazała, iż po zastosowaniu absorberów przyszynowych nie dojdzie do przekroczenia wartości dopuszczalnych poziomu hałasu w środowisku, jak i wewnątrz budynków. Szczegółowe informacje na temat analizy klimatu akustycznego zamieszczono w zał. 6 do raportu. W analizie akustycznej, stanowiącej załącznik nr 6 do raportu - w pkt. 3.2.5. przedstawiono prognozowane wartości poziomu hałasu w środowisku w punktach obliczeniowych zlokalizowanych przy elewacji budynków mieszkalnych, położonych najbliżej względem linii kolejowej. Co istotne, w załączniku do raportu uwzględniono jedynie nieruchomości położone opodal linii kolejowych, zaś raport nie zawiera wartości poziomu hałasu na nieruchomości, na które według raportu nie oddziałuje planowana inwestycja, w tym dla budynków skarżącej Wspólnoty. W zasadzie należy przyznać, że raport nawet nie wskazuje jakie wartości hałasu zostały odnotowane w rejonie budynków Wspólnoty, aby móc wprost przyznać czy inwestycja będzie oddziaływać na budynki skarżącej czy też nie. W ten sposób organ dowolnie dobrał tereny podlegające ochronie akustycznej z podaniem źródła klasyfikacji i odległości od osi najbliższego toru. W niniejszej sprawie niezbędnym jest zastosowanie oceny oddziaływania akustycznego na budynki skarżącej. Jak wynika z obliczeń wskazanych w analizie akustycznej, w przypadku analizowanych linii kolejowych może dochodzić do przekroczenia wartości dopuszczalnych poziomu hałasu, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Konieczne jest zatem podjęcie działań ograniczających oddziaływanie akustyczne. Na etapie budowy na obszarach zlokalizowanych najbliżej linii kolejowych objętych raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, może lokalnie wystąpić pogorszenie się stanu klimatu akustycznego oraz zwiększenie emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych, które będą wynikać z pracy ciężkich maszyn budowlanych, niezbędnych do wykonania zamierzonych robót. Przyczyną skarg mieszkańców przy liniach objętych raportem, w szczególności w centrum miasta, może być również hałas związany z czasowo zwiększonym natężeniem ruchu pojazdów szynowych podczas prowadzonego objazdu pociągów na czas realizacji inwestycji. Wnioskodawca sporządzając raport zobowiązany był do sporządzenia analizy akustycznej także dla innych nieruchomości zabudowanych, na które oddziałuje przedmiotowa inwestycja. Zgodnie z art. 66 u.o.o.ś. raport, który nie zawiera omówionych powyżej danych wskazanych w tym przepisie lub w inny sposób wadliwie przedstawia warianty realizacji przedsięwzięcia, nie spełnia ustawowych wymagań, koniecznych do wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji danego przedsięwzięcia (wyr. NSA z 14 stycznia 2020 r., II OSK507/18). Wskazana przez Wspólnotę obraza przepisów postępowania związana jest z naruszeniem przez organ art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie dążył do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, uwzględniając słuszny interes skarżącej, jak również nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego. Zaniechanie powyższych działań skutkowało niepodjęciem przez GDOŚ postępowania dowodowego we własnym zakresie w celu ustalenia czy skarżącej przysługuje status strony w postępowaniu. W wyniku złożonego przez Wspólnotę wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji, zadaniem organu było dokonanie rzetelnej oceny kwestii wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia (z uwzględnieniem całego obszaru inwestycji) na nieruchomości skarżącej, zaś organ stwierdził jedynie, że brak jest podstawy do uznania Wspólnoty za stronę postępowania i doktryna opowiada się za koniecznością umorzenia postępowania administracyjnego - nie powołując w uzasadnieniu postanowienia żadnego orzeczenia potwierdzającego twierdzenie organu. Zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. - uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wobec powyższego, organ dopuścił się również naruszenia art. 6 w zw. z art. 7 oraz art. 8 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego orzeczenia z rażącym naruszeniem zasady praworządności, zasady słusznego interesu strony oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji. Wobec przedstawionej powyżej argumentacji należy uznać, że w niniejszej sprawie organ uchylając się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy nie miał podstaw do umorzenia postępowania. Jak już zostało podniesione powyżej, GDOŚ nie przeprowadził własnego postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy skarżącej przysługiwał status strony postępowania. Organ zatem przedwcześnie, bez wnikliwej refleksji i bez dostatecznych w sprawie ustaleń, przesądził o braku posiadania przez Wspólnotę przymiotu strony. Takie ustalenie istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy kwestii, przyjmujące postać stwierdzeń organu bazujących w istocie jedynie na dokumentach przedłożonych przez inwestora, należy uznać za zdecydowanie niewystarczające i dokonane z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, wskazanych przez skarżącą w treści niniejszej skargi. Z uwagi na podniesioną przez skarżącą argumentację, w niniejszej sprawie, GDOŚ nie miał podstaw do umorzenia postępowania. Niewątpliwie w świetle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, umorzenie postępowania odwoławczego było przedwczesne, a co za tym idzie nieuprawnione i niezasadne.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), dalej: "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c P.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem postępowania jest postanowienie GDOŚ z dnia 3 sierpnia 2023 r. umarzające postępowanie wszczęte wnioskiem Wspólnoty z dnia [...] stycznia 2023 r. o wstrzymanie wykonania decyzji RDOŚ w [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Przebudowa linii kolejowej nr [...] i nr [...] na odcinku od ul. [...] do przystanku kolejowego [...]".
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia tego, czy organ prawidłowo stwierdził, że postępowanie w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji stało się bezprzedmiotowe.
Organ twierdzi, że bezprzedmiotowość tego postępowania będzie polegała na braku podmiotu mającego legitymację strony. Mając na uwadze, że decyzją z dnia 3 sierpnia 2023 r., GDOŚ umorzył postępowanie odwoławcze z wniosku Wspólnoty, bowiem nie została ona uznaną za stronę postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, również należało umorzyć postępowanie wszczęte z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji RDOŚ w [...].
Skarżąca Wspólnota zaprzecza powyższemu twierdząc, że posiada przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu oraz, że z uwagi na podniesioną w odwołaniu argumentację przedłożony przez inwestora raport nie spełnia ustawowych wymagań, koniecznych do wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji danego przedsięwzięcia, a w związku z tym zaskarżona decyzja środowiskowa powinna zostać wstrzymana na podstawie art. 135 K.p.a.
Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowisko organu.
Argumentacja organu dotycząca braku podstaw do uznania Wspólnoty za stronę postępowania została szeroko przedstawiona w uzasadnieniu do ww. decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W kontekście powyższego brak było podstaw do jej powielania w treści uzasadnienia niniejszego postanowienia, zwłaszcza, że w obydwu postępowaniach (w przedmiocie rozpoznania odwołania i w przedmiocie zawartego w nim wniosku o wstrzymanie) argumenty strony skarżącej są tożsame, gdyż zostały zawarte w jednym dokumencie - w odwołaniu.
W niniejszej sprawie Sąd analizując uzasadnienie zaskarżonego postanowienia stwierdził, że organ prawidłowo wskazał, że jako podstawę prawną wniosku o wstrzymanie przytoczono art. 135 K.p.a., jednak zgodnie z ustawą z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 784) został dodany art. 86e w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094, ze zm.), który wszedł z życie 13 maja 2021 r. Zgodnie z tym przepisem organ rozpatrujący odwołanie od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na wniosek strony, może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać natychmiastowe wykonanie tej decyzji (ust. 1). Wstrzymanie albo odmowa wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (ust. 2). Omawiany przepis stanowi lex specialis względem art. 135 K.p.a., wskazanego przez skarżącą.
Ponadto jednocześnie organ, również prawidłowo, odwołując się do art. 105 § 1 K.p.a. wskazał, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przesłanka umorzenia postępowania, tj. jego bezprzedmiotowość występuje wówczas gdy brak jest jednego z konstytutywnych elementów materialnego stosunku prawnego (brak podmiotu i przedmiotu postępowania) co powoduje, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty.
Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 3 sierpnia 2023 r. (nr jak wyżej) GDOŚ działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 3 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji RDOŚ w [...] wskazując, że Wspólnota nie posiada legitymacji procesowej uprawniającej do wniesienia środka zaskarżenia.
Mając powyższe na uwadze prawidłowym działaniem organu było także umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie dot. wniosku Wspólnoty o wstrzymanie wykonania decyzji RDOŚ w [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia.
Zauważyć jednocześnie należy, że ww. decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego została poddana kontroli Sądu, który wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt 2878/23 oddalił skargę wniesioną przez Wspólnotę. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu powyższego wyroku jest aktualna również na gruncie niniejszej sprawy.
W uzasadnieniu skargi skarżąca, jako przepisy określające jej interes prawny, umożliwiające Wspólnocie udział w postępowaniu jako strona, a także możliwość zaskarżenia decyzji środowiskowej wskazała art. 140 i art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić, gdyż rację ma organ, że w sprawie, której przedmiotem są środowiskowe uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, stronami są podmioty wymienione w art. 74 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, "u.o.o.ś.").
Zgodnie z ww. przepisem stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1.
Przez obszar ten rozumie się:
1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu;
2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub
3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.
Zauważyć należy, że pojęcie "zasięg oddziaływania przedsięwzięcia" w rozumieniu art. 74 ust. 3a ustawy musi być interpretowany z uwzględnieniem przepisów tej ustawy. Wynika to z tego, że jest to regulacja wyjątkowa, stanowiąca wyjątek od ogólnej zasady ustalenia stron postępowania z art. 28 K.p.a. i jako wyjątek musi być interpretowana ściśle (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2022 r. III OSK 713/21). Tymczasem strona skarżąca w niniejszej sprawie prezentuje interpretację rozszerzającą.
Prawidłowo organ zauważył, że zgodnie z mapami poglądowymi załączonymi do raportu (i jego uzupełnień) nieruchomości skarżącej zlokalizowane są około 240 m w linii prostej od obu linii kolejowych, na wysokości około ich km 1+800 - 1+900, niedaleko przystanku kolejowego [...]. Ponadto oddalone są około 168 m od terenu realizacji przedsięwzięcia, czyli około 68 m od granicy zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, które zostały zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 3a u.o.o.ś. oznaczone na załączonej do wniosku mapie. Obie linie kolejowe są tam usytuowane na wiadukcie nad ul. [...]. Pomiędzy nieruchomościami Wspólnoty, a linią kolejową znajduje się Park [...] oraz wiadukt (zlokalizowany równolegle do linii kolejowych), na którym usytułowana jest [...] biegnąca od mostu [...] do [...]. Analizę akustyczną oddziaływania linii kolejowych przedstawiono w Załączniku 6 do raportu. Na załączniku graficznym 6.3 "Oddziaływanie akustyczne - stan prognozowany - wariant inwestycyjny" (prognoza dla 2028 r.) przedstawiono przestrzenny rozkład dopuszczalnych wartości hałasu związanych z oddziaływaniem linii kolejowych, wyrażonych we wskaźnikach (LAeq D i LAeq N) określonych z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Zasięgi oddziaływania ponadnormatywnego hałasu na etapie eksploatacji przedsięwzięcia nie obejmują żadnej z działek wskazanych przez Wspólnotę. Natomiast w przypadku etapu realizacji przedsięwzięcia oszacowano, że zasięg oddziaływania akustycznego o poziomie 60 dB, odniesionego do pory dziennej, wyniesie około 15 m od strefy prowadzonych prac. Zasięg oddziaływania akustycznego o poziomie 65 dB wyniesie około 8 m. Dodatkowo należy zauważyć, że zasięg pozostałych oddziaływań związanych z realizacją i eksploatacją przedsięwzięcia jak np. drgania czy też emisja do powietrza będzie zawarty w obszarze mniejszym niż obszar wyznaczony odległością 100 m od granic terenu realizacji przedsięwzięcia, zatem również nie obejmują żadnej z działek wskazanych przez Wspólnotę.
Brak jest więc podstaw do uwzględnienia stanowiska skarżącej.
Zdaniem Sądu, gdyby nawet przyjąć, że nieruchomości skarżącej leżą - jak twierdzi ona - w odległości 160 m w linii prostej od linii kolejowych, na których planowana jest realizacja przedsięwzięcia, to i tak z akt sprawy wynika, iż nieruchomość skarżącej nie przylega bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie, ani nie jest w odległości 100 m od granicy tego terenu. Nadto ze zgromadzonej w toku postępowania dokumentacji, wynika jednoznacznie, że na działce skarżącej nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska, ani też nie nastąpi ograniczenie w jej zagospodarowaniu, zgodnie z aktualnym przeznaczeniem.
Sąd podziela pogląd, że obowiązek inicjatywy dowodowej spoczywa na stronie, która wywodzi z określonych okoliczności korzystne dla siebie skutki prawne. Skoro organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił, że skarżąca nie była stroną postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej, to zatem na stronie skarżącej spoczywał obowiązek wykazania, że w niniejszej sprawie zaistniała któraś z przesłanek zawarta w art. 74 ust. 3a ustawy. Tego rodzaju inicjatywy skarżąca nie wykazała, poprzestając na kwestionowaniu merytorycznej poprawności decyzji organu.
Rację ma organ, że z akt sprawy wynika, iż ocena oddziaływania planowanej przebudowy linii kolejowych na teren działek skarżącej została przeprowadzona. Fakt, że na wysokości działek wskazanych przez Wspólnotę, nie umiejscowiono punktów obliczeniowych w zakresie hałasu, czy też nie oznaczono przestrzennego rozkładu rozprzestrzeniania hałasu o wartościach niższych niż dopuszczalne nie oznacza, że zawarty w aktach sprawy raport jest wadliwy w tym zakresie.
Słusznie zauważył organ, że w odwołaniu Wspólnota zamieściła mapę hałasu na 2022 r., wygenerowaną (jak przypuszcza organ) ze strony internetowej Urzędu m. [...], przedstawiającą działki Wspólnoty oraz teren realizacji przedsięwzięcia z zaznaczonym zasięgiem dopuszczalnego długookresowego średniego poziomu dźwięku A dla wskaźnika Ln (przedział czasu odniesienia równy wszystkim porom nocy) od linii kolejowej. Z mapy tej wynika, że część działek wskazanych przez Wspólnotę znajduje się w zasięgu hałasu o wartości 45 do 55 dB wyrażonego we wskaźniku Ln, a nie jak wskazano w skardze 55-60 dB. Słusznie jednak wskazał organ, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112) wartość dopuszczalna Ln dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego wynosi 59 dB, natomiast dla terenów w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców wynosi 65 dB. Prawidłowo również zauważył organ, że do oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji, a także do ustalania warunków korzystania ze środowiska zastosowanie znajdują wyłącznie wskaźniki krótkookresowe (LAeq D i LAeq N) przeanalizowane w raporcie, a nie wskaźniki długookresowe, mające zastosowanie co do zasady wyłącznie do prowadzenia długookresowej polityki w zakresie ochrony przed hałasem (jak np. mapy akustyczne Miasta [...]).
Zdaniem Sądu słusznie zauważył organ, że strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które podważałyby ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie odwołuje się w swoich ocenach do jakichkolwiek dowodów przeciwnych dowodom przedstawionym przez inwestora, a wskazywanych przez organ w zaskarżonej decyzji, jako podstawa podjętych rozstrzygnięć. W ocenie Sądu brak jest podstaw do kwestionowania ww. stanowiska organów w sytuacji gdy skarżąca, poza swoimi twierdzeniami, nie przedstawia żadnego dowodu równorzędnego przedstawionemu przez inwestora raportu, świadczącego o powyższym. Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że zarzuty wobec przedłożonego przez inwestora raportu nie mogą być gołosłowne, lecz poparte np. inną ekspertyzą. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 965/17 wskazał, że: "Zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie będą uznane za gołosłowne, jeżeli są poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przypisuje się szczególną wartość dowodową. Podważenie jego treści (ustaleń) może nastąpić, co do zasady, jedynie przez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z wnioskami zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora". Powyższe jest konsekwencją szczególnej wartości dowodowej raportu, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia.
Sąd podziela pogląd organu, że w skardze zamieszczone zostały fragmenty raportu opisujące oddziaływanie planowanej przebudowy linii kolejowych na środowisko na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, jednakże sam fakt wybiórczego cytowania raportu nie świadczy o tym, że planowane przedsięwzięcie będzie miało wpływ na teren, na którym usytuowane są budynki Wspólnoty.
Jednocześnie w odniesieniu do obaw skarżącej Sąd zauważa, że zgodnie z decyzją środowiskową planowane przedsięwzięcie polega nie na budowie, tylko na przebudowie linii kolejowych nr [...] i nr [...] na odcinku od ul. [...] do przystanku kolejowego [...]. Istotnym jest, że do głównych celów przedmiotowego przedsięwzięcia można zaliczyć, m.in.: zwiększenie korzyści społecznych poprzez poprawę i rozbudowę infrastruktury technicznej oraz zwiększenie przepustowości linii; zwiększenie atrakcyjności transportu kolejowego poprzez uzyskanie poprawy oferty przewozowej, a w konsekwencji zwiększenie liczby klientów przez: lepszy komfort i jakość podróży, zwiększenie bezpieczeństwa podróżnych, eliminację barier dla osób niepełnosprawnych oraz osób z ograniczonymi możliwościami poruszania się, zwiększenie oferty przewozowej, poprawę estetyki obiektów i integrację z innymi środkami transportu.
W odniesieniu do zarzutów skargi dotyczących ewentualnych uciążliwości wskazać należy na pkt 1.2. decyzji środowiskowej, w której przewidziano warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. W tej części decyzji nałożono na inwestora określone obowiązki, m.in. że:
- prace stanowiące uciążliwość akustyczną (z wyłączeniem sytuacji wyjątkowych np. prac wymagających zachowania ciągłości robót), w sąsiedztwie miejsc ochrony akustycznej wykonywać w porze dziennej (od 6:00 do 22:00). W przypadku konieczności prowadzenia prac budowlanych w porze nocy należy zastosować dodatkowe środki ochrony przed hałasem minimalizujące negatywne oddziaływanie prowadzonych prac na tereny akustycznie chronione zlokalizowane w sąsiedztwie realizowanej inwestycji (pkt 1.2.5.);
- do realizacji przedsięwzięcia wykorzystywać sprzęt i urządzenia sprawne technicznie, eksploatowane i konserwowane w sposób prawidłowy (...); o najmniejszej możliwej uciążliwości akustycznej; wyłączać silniki pojazdów w czasie postoju (pkt 1.2.6.);
- zaplecza budowy, w tym bazy sprzętowo-materiałowe lokalizować w możliwie największej odległości od zabudowy podlegającej ochronie akustycznej. W przypadku konieczności realizacji zaplecza budowy w pobliżu ww. zabudowy należy przewidzieć zabezpieczenia minimalizujące uciążliwości zaplecza budowy dla użytkowników tych budynków. Obiekty kubaturowe zaplecza budowy należy lokalizować w taki sposób, aby stanowiły elementy ekranujące dla najbardziej narażonych na hałas obiektów chronionych akustycznie (pkt 1.2.7.);
- opracować i wdrożyć taki plan robót, aby w miarę możliwości urządzenia emitujące hałas o dużym natężeniu nie pracowały w pobliżu zabudowań mieszkalnych jednocześnie oraz aby zoptymalizować wykorzystanie sprzętu budowlanego i środków transportu (np. poprzez wyeliminowanie zbędnych przejazdów) (pkt 1.2.8.);
- zastosować absorbery przyszynowe w poniższej lokalizacji, które ograniczą emisję hałasu o co najmniej 2 dB (pkt 1.2.9.).
W odniesieniu do obaw skarżącej, że po zakończeniu realizacji przedsięwzięcia nastąpi zwiększenie oddziaływania akustycznego na jej budynki Sąd zauważa, że w pkt 4. decyzji środowiskowej nałożono na inwestora obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie emisji hałasu w terminie 12 miesięcy od dnia oddania przedmiotowej inwestycji do użytkowania i przedstawić jej wyniki odpowiedniemu organowi w terminie 18 miesięcy od dnia oddania przedmiotowej inwestycji do użytkowania. Kontrolne pomiary hałasu należy wykonać w szczególności w punktach zlokalizowanych w sąsiedztwie przedmiotowego odcinka linii kolejowej, na wysokości pierwszej linii zabudowy podlegającej ochronie akustycznej. W przypadku niedotrzymania standardów jakości środowiska należy przedstawić rozwiązania zabezpieczające tereny chronione przed ponadnormatywnym oddziaływaniem akustycznym i zastosować odpowiednie dodatkowe zabezpieczenia. W sytuacji, w której standardy w środowisku nie będą mogły być dotrzymane (nie będzie możliwości technicznych, technologicznych i organizacyjnych), należy podjąć działania mające na celu utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania.
Podsumowując stwierdzić należy, że nieruchomości wskazane przez Wspólnotę nie stanowią terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, a także nie znajdują się w odległości 100 m od granic tego terenu, na działkach tych nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska w wyniku realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. W raporcie (i jego uzupełnieniach) nie wykazano również aby nieruchomości Wspólnoty znajdowały się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu tych nieruchomości, zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem. Po zrealizowaniu przebudowy linii kolejowych nieruchomości te w dalszym ciągu będą mogły być użytkowane zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. W tym stanie rzeczy wskazać należy, że nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 74 ust. 3a u.o.o.ś.
W tych okolicznościach sprawy zgodzić się należy z organem, że nie można było przyjąć, iż działki skarżącej mieszczą się w obszarze, na które będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Prawidłowe stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnosząca odwołanie nie jest do tego legitymowana, co w konsekwencji prowadziło do umorzenia postępowania odwoławczego, nie dawało podstaw organowi odwoławczemu do merytorycznego badania sprawy administracyjnej.
Biorąc powyższe pod uwagę w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów, gdyż organ zasadnie umorzył postępowanie w niniejszej sprawie (art. 105 § 1 K.p.a.), materiał dowodowy został zgromadzony i rozpatrzony w prawidłowy sposób, uzasadnienie zawiera prawidłowe motywy rozstrzygnięcia (art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a.), w konsekwencji zaskarżone postanowienie czyni zadość zasadzie praworządności, słusznego interesu strony oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji (art. 6 w zw. z art. 7 oraz w zw. z art. 8 K.p.a.).
Z powyższych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.