IV SA/Wa 2857/18

IV SA/Wa 2857/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-10-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Joanna Borkowska
Małgorzata Małaszewska-Litwiniec /przewodniczący/
Tomasz Wykowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Skarżony organ
Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2206
art. 44 ust 1 pkt 4
Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant ref. Joanna Kicińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Y. K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę
Uzasadnienie
I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją" albo "decyzją odwoławczą") Komendant Główny Straży Granicznej (dalej "KGSG"), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatela [...], pana Y. K. (dalej "Skarżącego") od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] (dalej "KPSG") z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], w sprawie w sprawie odmowy wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – utrzymał decyzję KPSG w mocy.
II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez KGSG zaskarżonej obecnie decyzji odwoławczej przedstawia się następująco:
1. [...] maja 2018 r. Skarżący - obywatel [...], zgłosił się do kontroli granicznej na kierunku wjazdowym do Polski w przejściu granicznym w [...]. Skarżący legitymował się zezwoleniem na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego nr [...], wydanym w dniu [...] lipca 2016 r. przez Konsula RP we [...], ważnym do dnia [...] lipca 2021 r.
2. Decyzją z [...] maja 2018 r., wydaną na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 oraz art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2017 r., poz.1257 ze zm.) oraz art. 104 § 1 k.p.a., KPSG odmówił wjazdu na terytorium RP, stwierdzając że jego wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany.
3. Skarżący wniósł do KGSG odwołanie od decyzji KPSG, w szczególności podnosząc, iż decyzja narusza art. 4 Rozporządzenia (WE) nr 1931/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. dot. przepisów dotyczących małego ruchu granicznego, albowiem Skarżący nie jest osobą wobec której dokonano wpisu do celów odmowy wjazdu w systemie informatycznym Schengen (SIS) oraz nie jest uważany za osobę stanowiącą zagrożenie.
III. Jak już wskazano, zaskarżoną obecnie decyzją odwoławczą KGSG rozpatrzył odwołanie Skarżącego od decyzji KPSG, utrzymując tę decyzję w mocy.
Uzasadniając w/w rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał w szczególności, co następuje:
W toku czynności kontrolnych przeprowadzonych [...] maja 2018 r. przez funkcjonariuszy Placówki SG stwierdzono, że dane osobowe Skarżącego figurują w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany.
W myśl przepisu art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcowi przekraczającemu granicę w ramach małego ruchu granicznego odmawia się wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jeżeli jego wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Stosownie do art. 41 ust. 3 ustawy do odmowy wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach małego ruchu granicznego stosuje się odpowiednio przepisy art 33 ust. 1-3 i art. 34.
Niezasadnie podnosi Skarżący zarzut naruszenia art. 4 lit. c rozporządzenia (WE) nr 1931/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r., ustanawiającego przepisy dotyczące małego ruchu granicznego na zewnętrznych granicach lądowych państw członkowskich i zmieniającego postanowienia Konwencji z Schengen. Przepis ten stanowi, że mieszkańcy strefy przygranicznej mogą przekraczać zewnętrzną granicę lądową sąsiadującego państwa członkowskiego w ramach zasad małego ruchu granicznego, pod warunkiem że nie są uważani za stanowiących zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub stosunków międzynarodowych żadnego z państw członkowskich, a w szczególności nie dokonano wobec nich, na tej samej podstawie, wpisu do celów odmowy wjazdu w krajowych bazach danych państw członkowskich, jest bezzasadny. Podstawą wydania odmowy wjazdu Skarżącego jest bowiem figurowanie jego danych w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany (w tym przypadku wynika ze skazania cudzoziemca prawomocnym wyrokiem w Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe na karę grzywny lub karę pozbawienia wolności). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym ochrona porządku publicznego jest nierozerwalnie związana z ochroną porządku prawnego (przestrzeganie przepisów prawa). Naruszeniem bezpieczeństwa i porządku publicznego jest postępowanie sprzeczne z powszechnie obowiązującymi normami prawa, którego skutkiem jest skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu karnego, stwierdzającym winę oskarżonego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2014 r., IV SA/Wa 841/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 października 2014 r., V SA/Wa 1440/14, publ. cbois).
Fakt figurowania danych cudzoziemca wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany na podstawie prawomocnego wyroku sądu oznacza, że naruszył on obowiązujący na terytorium RP porządek prawny, a tym samym i porządek publiczny. Zasady i skutki umieszczania danych cudzoziemców w wykazie osób niepożądanych zostały unormowane w ustawie o cudzoziemcach i stanowią jedną z konsekwencji prawa państwa do kształtowania ruchu cudzoziemców przez granicę. Wykaz cudzoziemców niepożądanych jest szczególnym instrumentem prawnym ochrony interesów państwa, który zapewnia poszanowanie porządku prawnego oraz wymagań bezpieczeństwa i porządku publicznego. W przypadku stwierdzenia obowiązującego wpisu rola organu Straży Granicznej ogranicza się do rzetelnego sprawdzenia powyższej okoliczności w systemie, przeprowadzenia postępowania administracyjnego i wydania rozstrzygnięcia - w tym przypadku o odmowie wjazdu na terytorium RP. Co istotne, fakt figurowania danych cudzoziemca w wykazie stanowi samoistną i wystarczającą przesłankę do wydania decyzji o odmowie wjazdu niezależnie od tego, na jakiej podstawie został on przez właściwy organ zamieszczony.
Wobec przyjętych w krajowym porządku prawnym rozwiązań, gdy chodzi o funkcjonowanie wykazu, kompetencje w zakresie weryfikacji prawidłowości zapisów, co do umieszczonych w nim osób przypisano innemu organowi administracji (wyspecjalizowanemu w danych sprawach merytorycznie, tj. Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców) niż orzekające o zakazie wjazdu organy o funkcjach stricte policyjnych (organy Straży Granicznej). Tego rodzaju podział — przypisanie jednemu z organów kompetencji w zakresie nadzoru nad prawidłowością danych, gdy chodzi o prowadzenie wykazu (przy czym - co istotne - orzeczenia w tym przedmiocie mają formę władczych rozstrzygnięć - decyzji administracyjnych) wyklucza przyjęcie, jakoby inne organy były uprawnione w praworządnym państwie do zajmowania stanowiska w tożsamych kwestiach - co do zasadności umieszczenia danej osoby w wykazie. Organy bowiem mają obowiązek z urzędu przestrzegać swojej kompetencji (art. 19 kpa). Należy zwrócić uwagę, że przyjęte rozwiązania w zakresie funkcjonowania wykazu i procedur wykorzystania wynikających z niego danych nie naruszają prawa stron dla ochrony ich interesu, o ile stosowne dane zamieszczono by w wykazie bezprawnie. Zwalczeniu takiej sytuacji służy możliwość wystąpienia ze stosownym wnioskiem do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W oparciu o art. 444 ust. 1 uoc, cudzoziemiec może złożyć do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dane teleadresowe - ul. Taborowa 33, 02-699 Warszawa, www.udsc.gov.pl) wniosek o udostępnienie informacji o umieszczeniu jego danych osobowych w wykazie, o terminie obowiązywania wpisu i podstawie prawnej i faktycznej wpisu, sprostowanie jego danych, jeżeli stwierdzi, że są niekompletne, nieaktualne lub nieprawdziwe, lub usunięcie jego danych, jeżeli zostały umieszczone lub są przechowywane z naruszeniem przepisów ustawy. Z wnioskiem takim strona może wystąpić natychmiast po powzięciu wiadomości o umieszczeniu jej danych w wykazie, co jednak nie wstrzymuje czynności organów właściwych w sprawie odmowy wjazdu wobec figurowania w systemie określonych informacji na dzień orzekania.
Ze sprawdzeń dokonanych w dostępnych systemach informatycznych wynika, że na dzień wydania niniejszego rozstrzygnięcia, dane pana Y. K. figurują w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Na marginesie należy również wskazać, że ze sprawdzeń w dostępnych bazach danych wynika, że Konsul RP we [...][...]czerwca 2018 r. cofnął cudzoziemcowi zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego.
W oparciu o stan faktyczny oraz przepisy prawa materialnego, po ponownym rozpatrzeniu zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe. Ustalenia dokonane podczas kontroli granicznej wskazywały, iż cudzoziemcowi należało wydać decyzję o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i merytorycznie zasadna. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie nie znaleziono podstaw do uchylenia decyzji wydanej przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...]u.
IV. Pismem z [...] września 2018 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję KGSG, zarzucając tej decyzji naruszenie następujących przepisów prawa:
- art. 10 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Traktat Nicejski)/ art. 4 Traktatu o Unii Europejskiej stanowiących zasadę lojalności z której Trybunał Sprawiedliwości w Strasburgu wywodzi prymat prawa wspólnotowego nad prawem krajowym oraz art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przyznającej pierwszeństwo prawa unijnego nad ustawami poprzez błędną ocenę, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 1931/2006 oraz nie zastosowanie reguły kolizyjnej przy konflikcie ustawy zwykłej z prawem wtórnym Unii Europejskiej.
- art. 4 Rozporządzenia (WE) 1931/2006 - poprzez wydanie decyzji i utrzymanie w mocy decyzji o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z naruszeniem wymogów zawartych w tymże artykule.
W uzasadnieniu w/w zarzutów wskazano w szczególności, co następuje:
(i) Zasadnicze znaczenie dla oceny prawnej niniejszej sprawy ma fakt, iż przesłanki do odmowy mieszkańcowi strefy przygranicznej wjazdu na terytorium państwa członkowskiego reguluje w sposób wyczerpujący przepis prawa wspólnotowego, tj. art.4 rozporządzenia (WE) 1931/2006. Stosownie do powyższego przedmiotowa odmowa może nastąpić tylko w przypadku, gdy mieszkaniec strefy przygranicznej: 1) nie posiada zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego, 2) jego dane osobowe wpisane byłyby do SIS dla celów odmowy wjazdu, 3) stanowiłby zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub stosunków międzynarodowych któregokolwiek z państw członkowskich, a w szczególności dokonano wobec niego wpisu na tej podstawie wpisu dla celów odmowy wjazdu w krajowych bazach danych Państwa Członkowskiego (Polski).
Ponieważ rozporządzenie WE jako akt prawny wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich, państwo członkowskie nie może - chyba, że co innego stanowi rozporządzenie - podejmować działań na rzecz wykonania rozporządzenia, których przedmiotem byłaby zmiana znaczenia lub uzupełnienie jego przepisów. W zakresie, w jakim państwa członkowskie przekazały kompetencje do stanowienia prawa [...] Wspólnotom, tracą one uprawnienia do stanowienia prawa w tej dziedzinie. (40/69 Bollmann) "(P)aństwa członkowskie nie mogą ... przyjąć ... żadnego środka, który ukrywałby przed osobami, do których ma on zastosowanie, wspólnotową naturę i skutki jakiegokolwiek postanowienia prawnego." (C-253/00 Muñoz) "Bezpośrednie stosowanie rozporządzenia wspólnotowego oznacza, że jego wejście w życie i stosowanie na korzyść lub przeciwko podmiotom prawnym następuje bez żadnych działań transformujących w prawo krajowe.".
(ii) Polskie przepisy krajowe zwłaszcza art. 41 bardzo dalece wkracza w materie zarezerwowaną wyłącznie dla prawa Unii Europejskiej. Żadne Państwo Członkowskie nie dostało kompetencji do modyfikacji zasad wjazdu i pobytu w ramach małego ruchu granicznego określonych w art. 4 rozporządzenia (WE) 1931/2006. Taka modyfikacją jest zaś choćby wyłączenie z możliwości wjazdu osoby, których dane widnieją w krajowych wykazach. Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) 1931/2006 środek kompensacyjny jakim jest odmowa wjazdu może nastąpić wyłącznie, gdy dane mieszkańca strefy przygranicznej widnieją w SIS II, albo, gdy stanowi on zagrożenie porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub stosunków międzynarodowych któregokolwiek Państwa Członkowskiego a w szczególności gdy na tej podstawie dokonano wpisu do bazy krajowej.
Trybunał Sprawiedliwości w wyroku C-554/13 (motyw 50) stwierdza Państwo członkowskie ma obowiązek przeprowadzania oceny pojęcia zagrożenia dla porządku publicznego (...) indywidualnie, w celu ustalenia, czy osobiste zachowanie danego obywatela państwa trzeciego stanowi rzeczywiste i aktualne zagrożenie dla porządku publicznego. Jeżeli w celu, stwierdzenia istnienia takiego zagrożenia opiera się ono na powszechnej praktyce lub jakimkolwiek domniemaniu, bez należytego uwzględnienia osobistego zachowania obywatela i zagrożenia, jakie zachowanie to oznacza dla porządku publicznego, to państwo członkowskie narusza wymogi indywidualnego badania danego przypadku oraz zasady proporcjonalności. Wynika stad, że fakt, że obywatel państwa trzeciego jest podejrzewany o popełnienie czynu podlegającego wprawie krajowym karze jako występek lub zbrodnia lub został skazany za popełnienie takiego czynu, sam w sobie nie może uzasadniać uznania tego obywatela za stanowiącego zagrożenie dla porządku publicznego.
(iii) Przesłanką do odmowy Skarżącemu wjazdu na terytorium RP, orzeczonego na podstawie art.41 ust.1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, było umieszczenie Skarżącego w krajowym wykazie, do którego doszło nie dlatego, że Skarżący stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego [...] a wyłącznie dlatego, ze został skazany prawomocnym wyrokiem. Wyrok, jaki otrzymał Skarżący jest wyrokiem w zawieszeniu, dlatego też samo przez się wyklucza, by stanowił on zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego. Jaki sąd warunkowo zawiesiłby wykonanie kary, gdyby obwiniony stanowił zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego. Gdyby takie zagrożenie stanowiła obecność mojego mocodawcy w Polsce Szef Urzędu nie miałby innej możliwości jak wpisanie jego danych do SIS II dla celów odmowy wjazdu i pobyt - a tego nie uczynił.
(iv) W wyroku C - 254/11 z dnia 21.03.2013 r., dotyczącym możliwości przekraczania granicy w ramach małego ruchu granicznego Trybunał Sprawiedliwości udzielił jasnej wykładni, iż Państwa Członkowskie zawierając umowy z państwem trzecim nie może w sposób instrumentalny zmieniać zasad małego ruchu granicznego. Skoro więc rozporządzenie stanowi, że mieszkaniec strefy przygranicznej może przebywać na wyznaczonym terytorium Państwa Członkowskiego taką ilość dni jaką przewiduje umowa za każdym razem wjeżdżając na terytorium tego Państwa to nie można ograniczyć mu tego do 3 miesięcy w ciągu pół roku. Tak samo skoro rozporządzenie (WE) 1931/2006 mówi, że dopiero figurowanie danych w SIS II jest przeszkodą do wjazdu to prawo krajowe nie może rozciągać tego na wykaz krajowy, chyba że podstawą faktyczna tego wpisu byłoby zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego [...].
Z wyłożonych wyżej względów należy przyjąć, iż w sprawie Skarżącego zastosowanie maja przytoczone wyżej przepisy prawa unii europejskiej, a nie sprzeczne z nimi przepisy prawa krajowego.
(v) Na organach państw członkowskich ciąży zarówno obowiązek polegający na zakazie stanowienia norm prawnych sprzecznych z prawem wspólnotowym, obowiązek powstrzymywania się od stanowienia aktów prawnych niezgodnych z prawem wspólnotowym albo usuwania już istniejących z systemu źródeł, jak i zakaz stosowania prawa krajowego sprzecznego z normami wspólnotowymi czy zakaz kwestionowania ważności norm prawa wspólnotowego. W przeciwnym razie doszłoby do naruszenia spójności prawa wspólnotowego, a co za tym idzie, naruszenia przepisów traktatowych zwłaszcza art. 10 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Traktat Nicejski)/art. 4 Traktatu o Unii Europejskiej stanowiących zasadę lojalności. Co więcej, Trybunał Sprawiedliwości stoi na stanowisku, że w celu zapewnienia pełnej skuteczności norm prawa UE, sądy krajowe mogą odmówić zastosowania przepisów krajowych z nimi sprzecznych zarówno tych wcześniejszych, jak i późniejszych, nawet bez potrzeby zwracania się o ich uprzednie usunięcie w drodze ustawodawczej lub w innej konstytucyjnej procedurze (w tym przez sąd konstytucyjny) - Wyrok TS z dnia 9 marca 1978 r. nr 106/77 w sprawie Amministrazione delie Finanze delio Stato v. Simmenthal S.p.A., ECR [1978], s. 629.
Z zasady pierwszeństwa wynika obowiązek każdego organu stosującego przepisy prawa oceny istnienia kolizji między normami prawa unijnego i kraj owego. Artykuł 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, taką normę kolizyjną zawiera. Stanowi on, że jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami. Przepis ten nie wskazuje tylko sądów jako uprawnionych do bezpośredniego stosowania prawa stanowionego przez organy organizacji międzynarodowej, której Polska jest członkiem, jak i inna fundamentalna zasada prawa Unii Europejskiej, zasada bezpośredniego skutku. W świetle tej zasady każdy może powołać się przed krajowymi sądami lub organami stosującymi prawo na prawa wynikające z norm j wspólnotowych, jeśli spełniają one trzy podstawowe warunki: 1) są jasne, precyzyjne, i konkretne i nie budzą wątpliwości interpretacyjnych, 2) są bezwarunkowe, co oznacza, że nie wymagają podjęcia przez organy władzy publicznej dodatkowych działań, np. ¡implementacyjnych, 3) nie pozostawiają swobody państwom (organom) członkowskim w zakresie ich stosowania lub swobody uznania - Zasada bezpośredniego skutku została sformułowana przez ETS w orzeczeniu nr 26/62 w Msprawie Van Gend en Loos v. Nederlandese Administratie der Belastingen z 5 lutego M1963 r., ECR [1963] s. L Skoro zatem każda jednostka może między innymi przed organami administracji publicznej domagać się rozstrzygnięcia jej sprawy na gruncie korzystniejszego dla niej prawa wspólnotowego, organ ten ma obowiązek zastosować w pierwszej kolejności to prawo.
V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z [...] października 2018 r., Skarżący wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję KGSG z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1066 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2017 poz.1369 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").
W myśl art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.
W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:
1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.
VII. Kontrola legalności zaskarżonej do Sądu decyzji prowadzi do następujących wniosków:
1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego było orzeczenie w stosunku do Skarżącego, zamierzającego przekroczyć granicę Rzeczypospolitej Polskiej w ramach małego ruchu granicznego, o odmowie wjazdu na terytorium RP na podstawie art.33 ust.1 w związku z art.41 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, tj. z uwagi fakt, iż wjazd ten miałby nastąpić w okresie obowiązywania wpisu do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Wydane w tym przedmiocie decyzje organów obu instancji, oparte na ocenie, iż konkretna przyczyna ujawnienia Skarżącego w wykazie upoważnia do uznania, iż Skarżący stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, są w pełni zgodne z prawem. Z tych względów zarzutów skargi nie można było uwzględnić.
2. Stan prawny, który należało uwzględnić w niniejszej sprawie przedstawia się następująco:
Cudzoziemcowi przekraczającemu granicę w ramach małego ruchu granicznego odmawia się wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany (art.41 ust.1 pkt 4 ustawy). Do odmowy wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach małego ruchu granicznego stosuje się odpowiednio przepisy art. 33 ust. 1-3 i art. 34.
Wykaz cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, zwany dalej "wykazem", prowadzi Szef Urzędu (art.434 ustawy).
Stosownie do art. 435 ust.1 w wykazie umieszcza się i przechowuje dane cudzoziemca, jeżeli: (...):
- cudzoziemiec został skazany prawomocnym wyrokiem w Rzeczypospolitej Polskiej - za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe na karę grzywny lub karę pozbawienia wolności (pkt 2 lit.a),
- wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 4).
W myśl art. 4 Rozporządzenia (WE) nr 1931/2006 mieszkańcy strefy przygranicznej mogą przekraczać zewnętrzną granicę lądową sąsiadującego państwa członkowskiego w ramach zasad małego ruchu granicznego, pod warunkiem że:
a) posiadają zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego oraz, jeżeli jest to wymagane na podstawie właściwej umowy dwustronnej, o której mowa w art. 13, ważny dokument lub dokumenty podróży;
b) nie są osobami, wobec których dokonano wpisu do celów odmowy wjazdu w Systemie Informacyjnym Schengen (SIS);
c) nie są uważani za stanowiących zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub stosunków międzynarodowych żadnego z państw członkowskich, a w szczególności nie dokonano wobec nich, na tej samej podstawie, wpisu do celów odmowy wjazdu w krajowych bazach danych państw członkowskich.
3. Odnosząc powyższe uwarunkowania prawne do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, co następuje:
Bezspornym w sprawie jest to, że w dniu podjęcia próby wjazdu na terytorium RP ([...] maja 2018 r.) obowiązywał wpis Skarżącego do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany (wpis obowiązujący do [...] lutego 2021 r.). Podstawę w/w wpisu stanowił art.435 ust.1 pkt 2 lit.a ustawy w związku ze skazaniem Skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] – Zamiejscowego Wydziału [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., sygn. akt [...], na łączną karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat tytułem próby. Skarżący skazany został za czyn:
- z art.224 § 2 k.k. (stosowanie przemocy lub groźby bezprawnej w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego albo osoby do pomocy mu przybranej do przedsięwzięcia lub zaniechania prawnej czynności służbowej)
- art.190 § 1 w zw. z art.11 § 2 k.k. (grożenie innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona),
- art.226 § 1 w związku z art.91 § 1 kodeksu karnego (znieważenie funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej, podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych - jeżeli sprawca popełnia w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw).
Organy obu instancji uznały, iż w/w obowiązywanie wpisu Skarżącego do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany z uwagi na skazanie prawomocnym wyrokiem w Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwa umyślne jest równoznaczne ze (-) spełnieniem się w sprawie hipotezy art.41 ust.1 pkt 4 ustawy, (-) stwarzaniem przez Skarżącego zagrożenia dla porządku publicznego (niezależnie do tego, że wpis Skarżącego do wykazu nie odwołuje się do tego zagrożenia bezpośrednio, jak ma to miejsce w sytuacji, o której mowa w art.435 ust.1 pkt 4 ustawy) - które to okoliczności pociągają za sobą konieczność zastosowania przewidzianej w art.41 sankcji w postaci orzeczenia wobec Skarżącego o odmowie wjazdu na terytorium RP.
W odniesieniu do argumentacji skargi, zarzucającej organom oparcie rozstrzygnięć o art.41 ust.1 pkt 4 ustawy, będący zdaniem Skarżącego regulacją niezgodną z prawem wspólnotowym, tj. z art.4 rozporządzenia nr 1931/2006, w sytuacji, w której w/w przepis prawa krajowego przewiduje przesłanki odmowy wjazdu cudzoziemca inne niż przewidziane w przepisie prawa wspólnotowego (wskazując zatem jako taką przesłankę generalną sam wpis cudzoziemca do wykazu krajowego bez uwzględnienia faktu, iż zdaniem Skarżącego prawo wspólnotowe upoważnia do uwzględniania tylko takiego wpisu, który odwołuje się wprost do klauzuli bezpieczeństwa), należy wskazać, co następuje:
(i) Analiza treści art.4 pkt c rozporządzenia nr 1931/2006 prowadzi do wniosku, że: (-) w przepisie tym normodawca unijny przewidział dopuszczalność odmowy cudzoziemcowi wjazdu na teren państwa członkowskiego w sytuacji, w której cudzoziemiec stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub stosunków międzynarodowych żadnego z państw członkowskich, (-) przepis nie uzależnia jednakże w sposób bezwzględny możliwości reglamentowania wjazdu na terytorium państwa członkowskiego, w kontekście stosowania klauzuli bezpieczeństwa, od uprzedniego wpisania danego cudzoziemca do krajowego wykazu ściśle z uwagi na zastosowanie tej klauzuli, (-) posłużenie się w treści przepisu sformułowaniem "a w szczególności" należy w sposób oczywisty wykładać w ten sposób, iż przepis ten upoważnia w/w reglamentację, co do zasady opartą wyłącznie na klauzuli bezpieczeństwa, nie tylko wtedy, gdy cudzoziemiec został wcześniej wpisany do wykazu bezpośrednio w konsekwencji zastosowania tej klauzuli (tak jak ma to miejsce w przypadku uregulowanym w art.435 ust.1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach), ale również w innych przypadkach, w których konieczność zastosowania klauzuli bezpieczeństwa jest konieczna;
(ii) Uznać należy, iż odzwierciedleniem w/w regulacji unijnej w prawie krajowym są w pierwszej kolejności art.41 ust.1 pkt 6 i 7 ustawy o cudzoziemcach, stanowiące iż cudzoziemcowi przekraczającemu granicę w ramach małego ruchu granicznego odmawia się wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli: pkt 6) jego wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub pobyt na tym terytorium może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, lub 7) wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i ochrony lub stosunki międzynarodowe Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej;
(iii) Całościowe rozważenie kwestii ewentualnej niezgodności z art.4 pkt c rozporządzenia nr 1931/2006 - powołanego przez organy art.44 ust.1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, odwołującego się wyłącznie w sposób generalny, tj. bez bezpośredniego powiązania ze w/w klauzulą bezpieczeństwa, do umieszczenia cudzoziemca w wykazie krajowym, są na gruncie niniejszej zbędne w sytuacji, w której w odniesieniu do Skarżącego w sposób oczywisty spełniona zostaje hipoteza art.44 ust.1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach, tj. odmowa wjazdu Skarżącego jest uzasadniona względami ochrony porządku publicznego.
Wbrew ocenie skargi przesądza o tym sam charakter popełnionych przez Skarżącego przestępstw, stypizowanych w rozdziale XXIX kodeksu karnego "Przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego", które skutkowały wymierzeniem Skarżącemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Trafnie zatem przyjęły organy, w oparciu o stosowne orzecznictwo sądowe, że: (-) porządek publiczny to zespół norm, którym przyświeca konkretny cel, niezakłócone i bezkonfliktowe funkcjonowanie jednostek w społeczeństwie, (-) co do zasady każde naruszenie porządku prawnego (przepisów prawa) stanowi jednocześnie naruszenie porządku publicznego, będącego w swej istocie wolnym od zakłóceń biegiem życia zbiorowego, uporządkowanym przepisami prawnymi. O ile nie można dogmatycznie zakładać, iż skazanie cudzoziemca prawomocnym wyrokiem za jakiekolwiek przestępstwo stanowi obligatoryjną przesłankę do przyjmowania, iż cudzoziemiec ten stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, o tyle przyjęcie, iż zagrożenie takie stanowi Skarżący, dokonujący czynów zabronionych wobec funkcjonariuszy publicznych, jest w pełni zasadne;
(iv) W tej sytuacji uznać należy, iż art.41 ust.1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach w zakresie, w jakim pozostaje on w zbiegu z art.44 ust.1 pkt 7 ustawy w tym sensie, że istniejący w wykazie krajowym wpis cudzoziemca, dokonany na podstawie art.435 ust.1 pkt 2 lit.a (tj. w związku ze skazaniem cudzoziemca prawomocnym wyrokiem w Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe na karę grzywny lub karę pozbawienia wolności), upoważnia do przyjmowania, iż cudzoziemiec ten stanowi zagrożenie dla porządku publicznego (którą to przesłankę organ orzekający o odmowie wjazdu ma prawo oceniać niezależnie do faktu, iż wpis cudzoziemca do wykazu nie nastąpił na podstawie art.435 ust.1 pkt 4 ustawy) – nie jest regulacją niezgodną z art.4 rozporządzenia nr 1931/2006.
W świetle powyższych okoliczności wniesioną skargę należy uznać za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.