IV SA/Wa 2709/18

IV SA/Wa 2709/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-03-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-10-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aleksandra Westra.
Anna Falkiewicz-Kluj
Anna Sękowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 3611/19 - Wyrok NSA z 2022-11-22
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant st. sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
[...] S.A. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej "organ odwoławczy") z [...] lipca 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego o nr [...] na cz. dz. ew. nr [...] z obrębu [...] w rejonie ul. [...] i ul. [...] w Dzielnicy Ursynów [...] .
Stan sprawy przedstawia się następująco:
6 marca 2014r. spółka [...] S.A. złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji.
[...] czerwca 2014r. została wydana decyzja nr [...] odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji, która po odwołaniu wnioskodawcy, została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] sierpnia 2014r., sygn. akt [...] . Po ponownym rozpatrzeniu sprawy 15 maja 2015r. została wydana decyzja nr [...] odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Powyższa decyzja, po złożeniu odwołania przez wnioskodawcę, została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] stycznia 2016r., sygn. akt [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [...] lipca 2016r. została wydana decyzja nr [...] odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta, po złożeniu odwołania przez wnioskodawcę, została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] października 2016r., sygn. akt [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [...] lutego 2017r. została wydana decyzja nr [...] odmawiająca ustalenia warunków zabudowy i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego o nr [...] (o całkowitej wysokości max. 9 m, wymiarach płyty reklamowej 5,9 m x 2,9 m, umieszczonej na słupie o wysokości 3,5 m, posadowionym na fundamencie trwale związanym z gruntem, o wymiarach 2,40m x 2,20 m) na części działki nr ew. [...] w obrębie [...] w rejonie ul. [...] /ul. [...] w Dzielnicy Ursynów [...]. Po złożeniu odwołania przez wnioskodawcę, ww. decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] kwietnia 2017r. sygn.. akt [...] .
Decyzją Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego o nr [...] na cz. dz. ew. nr [...] z obrębu [...] w rejonie ul. [...] i ul. [...] w Dzielnicy [...] .
W uzasadnieniu organ odnosząc się do art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm., dalej "u.p.z.p.").stwierdził, że nie jest możliwe określenie parametrów dotyczących nowej inwestycji w zakresie wynikającym z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Realizacja przedmiotowej inwestycji jest niezgodna z obowiązującymi przepisami prawa, gdyż nie wypełnia łącznie zapisów art. 61 ust.1 ww. ustawy, co uniemożliwia wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy.
Przepis art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Przesłanki w nim wymienione tworzą ograniczenie w zagospodarowywaniu przestrzeni pozbawionej planu miejscowego. Regulacja ta ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt. 1 ww. ustawy jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne.
Organ podkreślił także, że zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do zastanych cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Warunkiem koniecznym do uzyskania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy jest istnienie w sąsiedztwie działek zabudowanych, które tworzą pewien harmonijny układ oceniany z punktu widzenia urbanistyki. Sąsiedztwo terenu objętego wnioskiem stanowią zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, handlowo- usługowa (kubaturowa), której parametry nie dają się zastosować w przypadku zamiaru zlokalizowania tablicy reklamowej oraz urządzenia reklamowego lokalizowanego w sposób przypadkowy, pozbawiony walorów funkcjonalnych, co radykalnie burzy ład przestrzenny i będące samowolą budowlaną.
Przeprowadzona przez organ analiza wykazała zatem brak możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji. W obszarze analizowanym brak jest co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej (ul. [...] ), zabudowanej legalnie usytuowanym urządzeniem reklamowym tj. obiektem mogącym stanowić odniesienie dla inwestycji projektowanej w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, o których mowa w art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p.
Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożyła [...] S.A., reprezentowana przez r. pr. G. F., zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 7, 77 i 80 Kpa oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Decyzją z [...] lipca 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z [...] kwietnia 2018 r.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w przedmiotowej sprawie w celu ustalenia wymagań dla planowanej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, z powodu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczono wokół przedmiotowej działki granice obszaru analizowanego i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
Z wyników analizy wynika, że planowana inwestycja nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, ponieważ nie jest dostosowana do istniejącej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Ustawienie nośnika reklamowego jest elementem obcym w przestrzeni tego regionu, nie związanym z funkcją ani konkretną lokalizacją, a także nie nawiązuje do określonych standardów w zakresie zagospodarowania obszarów przyulicznych. Teren, na którym skarżąca usytuowała reklamę stanowi taką przestrzeń w krajobrazie miasta, którą należy zagospodarować ze szczególna starannością. Ład przestrzenny tego obszaru został zdegradowany poprzez usytuowanie w jego obszarze urządzeń reklamowych, rozmieszczonych w sposób nieuporządkowany na skutek ich realizacji w sposób niezgodny z prawem. W ocenie organu odwoławczego nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy ze względu na brak podobnego obiektu budowlanego w obszarze analizowanym pozwalającego na ustalenie parametrów nowej zabudowy. Podkreślono także, że organy nie mogą uwzględniać w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy obiektów budowlanych wzniesionych niezgodnie z przepisami. Podstawę ustalenia parametrów dla nowej zabudowy stanowią bowiem jedynie legalnie powstałe obiekty budowlane. W przeciwnym wypadku dochodziłoby do utrwalania się cech architektonicznych samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego, co z kolei rodziłoby ryzyko dalszego zaburzenia dotychczasowego ładu przestrzennego.
W ocenie organu odwoławczego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania. Wbrew twierdzeniom strony odwołującej się organ pierwszej instancji nie naruszył art. 7, 77- §1 i. 107 § 3 Kpa, bowiem odmowa ustalenia warunków zabudowy znajduje potwierdzenie w sporządzonej na potrzeby postępowania analizie obszaru.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej "Skarżąca"), zaskarżając powyższą decyzję w całości i zarzucając jej naruszenie:
a) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia poprzez błędne ustalenie, że brak jest budowli sąsiednich, które mogłyby stanowić – w zakresie kontynuowania funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu – punkt odniesienia do ustalenia, czy nośnik reklamowy Skarżącej będzie stanowił kontynuację zabudowy i zagospodarowania terenu,
b) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z 7, 77, 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o:
1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji,
2) przyznanie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że organ odwoławczy podchodzi niejako mechanicznie do kwestii kontynuowania funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Przyjmowane jest założenie, że skoro nie ma takiego samego nośnika reklamowego legalnie wybudowanego na sąsiedniej działce, to nie może funkcjonować również ten. Nie liczy się to, że okolica ma charakter po części usługowy, ponieważ zarówno na działce, na której znajduje się tablica reklamowa Skarżącej, jak i na działkach sąsiadujących z nią znajdują się obiekty handlowo-usługowe oraz znajdują się również reklamy w postaci szyldów, reklam w wiatach przystankowych. Zdaniem skarżącej spółki, funkcjonowanie w sąsiedztwie obiektów handlowo - usługowych oraz reklam w wiatach przystankowych może być podstawą do przyjęcia, że przedmiotowy nośnik reklamowy, dla którego dokonywane jest ustalenie warunków zabudowy, kontynuuje funkcję reprezentowaną na sąsiedniej działce. Z oczywistych względów nośnik reklamowy nie musi kontynuować parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, ponieważ jest on budowlą a nie budynkiem. Skarżąca podkreśliła, iż ustawodawca nie miał na myśli całkowitego kopiowania dotychczasowej zabudowy przy okazji planowania nowej. Zasadę "kontynuacji funkcji" należy rozumieć nie w sposób dosłowny, ale systemowy. Zdaniem Skarżącej jej nośnik będzie właśnie oznaczał uzupełnienie dotychczasowej funkcji, ponieważ jak sam organ wskazuje, przedmiotowy nośnik reklamowy stanowi kontynuację funkcji usługowej dostępnej z tej samej drogi publicznej ([...] ). Zatem w sprzeczności z tymi ustaleniami pozostaje stwierdzenie, iż nośnik nie kontynuuje cech zagospodarowania terenu, ponieważ brak jest identycznego nośnika reklamowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna,
Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, tj. prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia, Sąd doszedł do przekonania, że decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym skutkować koniecznością jej uchylenia. W ocenie Sądu bowiem nie można organom orzekającym w przedmiotowej sprawie skutecznie zarzucić, iż przy rozpatrywaniu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego, co uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. Sąd może uchylić zaskarżoną decyzją gdy stwierdzone uchybienia natury procesowej mogły mieć wpływ na wynik sprawy albo gdy uchybienia prawa materialnego taki wpływ miały (art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a.).
Podstawą prawną wydania kontrolowanej decyzji o warunkach zabudowy są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym przepis art. 61 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z regulacjami tam zawartymi, w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego inwestor zobowiązany jest do uzyskania dla planowanej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ocenia w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie, czy planowana inwestycja spełnia przesłanki o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Celem zatem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Należy przy tym mieć na uwadze, że art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Regulacja ta ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ww. ustawy jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Spełnienie ww. warunku jest również wymagane w przypadku gdy postępowanie o wydanie decyzji wz prowadzone jest w ramach legalizacji istniejącej inwestycji, jak to ma miejsce w rozpoznanej sprawie.
W celu spełnienia wyżej określonych wymagań, w procesie decyzyjnym związanym z ustalaniem warunków zabudowy, ustawodawca ustanowił obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikającej z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) i w oparciu o jej wyniki, ustalenie czy realizacja planowanej inwestycji (względnie wydanie decyzji dla inwestycji zrealizowanej w ramach samowoli) jest dopuszczalna, bowiem odpowiada zasadzie dobrego sąsiedztwa i wkomponowuje się w zastany na danym obszarze ład przestrzenny. W ocenie Sądu w rozpoznanej sprawie organy obydwu instancji z ww. obowiązku się wywiązały.
Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że jakkolwiek organy stwierdzają, że podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji jest brak występowania obszarze analizowanym legalnie posadowionego obiektu odpowiadającego cechom i parametrom obiektu planowanego, to w konkluzji wskazują również, że planowana inwestycja sprzeczna jest z ustalonym na danym terenie ładem przestrzennym. Powyższa konkluzja, jest zdaniem Sądu zasadna.
Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 stycznia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2471/18, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją w której organ ocenia pod względem zasad ładu przestrzennego czy zaproponowany przez inwestora sposób zagospodarowania nieruchomości jest zgodny z istniejącym na danym terenie sposobem zagospodarowania. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa bowiem zasady kształtowania polityki przestrzennej na danym terenie, wskazując jako ich podstawę dwie kategorie: ład przestrzenny i zrównoważony rozwój (art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 4 u.p.z.p.).
Pod pojęciem ładu przestrzennego ustawodawca rozumie "takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne" – art. 2 u.p.z.p.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że – stosownie do treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p. – w przypadku spełnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie, organ ma obowiązek wydania decyzji pozytywnej. Skoro jednak – jak wyżej było powiedziane – zgodnie z wyrażoną w tym przepisie zasadą dobrego sąsiedztwa, zmiana w zagospodarowaniu terenu jest uzależniona od dostosowania planowanej inwestycji do określonych cech urbanistycznych i architektonicznych zagospodarowania terenu sąsiedniego, to organ oceniając spełnienie przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. musi jednocześnie mieć na uwadze cel decyzji o warunkach zabudowy. Celem takiej decyzji jest zaś zapewnienie ładu przestrzennego na danym terenie (wsi, gminy, osiedla, czy kwartału ulic). Mając zaś na uwadze wcześniej przytoczoną definicję ładu przestrzennego, uzyskanie decyzji wz jest wymagana dla takiego ukształtowania przestrzeni, aby tworzyła spójną, harmonijną całość w aspekcie widokowym, estetycznym, funkcjonalnym i społeczno-gospodarczym (art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 6 u.p.z.p).
W konsekwencji, przy ustalaniu warunków zabudowy należy mieć na względzie jak planowany do realizacji, względnie już zrealizowany samowolnie obiekt, komponuje się z dotychczasowym zabudowaniem terenu.
Oceniając planowaną inwestycję organy prawidłowo doszły do wniosku, że nie została spełniona zasada dobrego sąsiedztwa uwzględniająca konieczność zapewnienia ładu przestrzennego. Nie każdy bowiem obiekt, który może stanowić uzupełnienie funkcji istniejącej obszarze analizowanym, będzie mógł istnieć na danej przestrzeni i tworzyć z nią spójną oraz harmonijną całość, uwzględniając w szczególności uwarunkowania kompozycyjno-estetyczne. Innymi słowy, nie każdy obiekt wpisujący się w dominującą funkcję na danym terenie, będzie możliwy do zrealizowania, z uwagi na ukształtowany ład przestrzenny.
W tym miejscu Sąd wskazuje, że rację ma skarżąca spółka, że nośnik reklamowy spełnia funkcję usługową oraz że na analizowanym terenie występuje funkcja handlowo – usługowa, jak i reklamy w wiatach przystankowych. Sąd podziela również przytoczone w skardze stanowisko wyrażane w orzecznictwie, iż zasadę "kontynuacji funkcji" należy rozumieć w sposób systemowy i że nośniki reklamowe mogą – co do zasady – stanowić element uzupełniający istniejącego zagospodarowania. Aby jednak posadowienie danego obiektu było dopuszczalne, stosownie do treści art. 1 ust. 1 pkt oraz art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., musi on gwarantować realizację postulatu takiego kształtowania przestrzeni aby uwzględniony został ład przestrzenny.
Jak wyjaśniły organy orzekające w sprawie, sąsiedztwo terenu objętego wnioskiem stanowią zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, handlowo- usługowa (kubaturowa), zaś usytuowanie inwestycji objętej wnioskiem burzy ład przestrzenny. Sąd podziela stanowisko organu I instancji, iż nośnik reklamowy jest elementem obcym, nie odpowiadającym ładowi przestrzennemu tego regionu i nie nawiązującym do standardów w zakresie zagospodarowania obszarów przyulicznych. Sąd podziela również ocenę, że akceptacja istnienia tego rodzaju inwestycji, w szczególności z uwagi na występujące w omawianym obszarze sytuowanie podobnych obiektów nielegalnie, prowadzi do degradacji ładu przestrzennego, poprzez rozmieszczanie urządzeń reklamowych w sposób nieuporządkowany. Powyższe zaś czyni zasadną konkluzję, że wnioskowana inwestycja jest sprzeczna z zasadą ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju wyrażoną w art. 1 ust. 2 oraz art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Należy jeszcze raz podkreślić że zasada kontynuacji funkcji uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania planowanej (tu: istniejącej) zabudowy do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Zabudowa ma się więc wkomponować w istniejący stan na gruncie w zakresie rodzaju i parametrów o charakterze urbanistycznym. Tylko w takim wypadku możliwe jest zachowanie ładu przestrzennego na danym terenie. Nowa zabudowa nie może wprowadzać chaosu urbanistycznego.
Sąd również wskazuje, że okolicznością bezsporną jest iż w obszarze analizowanym brak jest legalnie postawionych tablic reklamowych. Należy zgodzić się z poglądem, że punktem odniesienia dla inwestycji, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, może być wyłącznie zabudowa legalna, co wyklucza uwzględnienie nośników reklamowych usytuowanych nielegalnie (por. Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, C.H. Beck 2013, s. 513 i n.). Analizując warunki zawarte w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, których łączne spełnienie jest niezbędne dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, należy więc zgodzić się z organami, że w obszarze analizowanym nie występują legalne obiekty budowlane o charakterze wolnostojących urządzeń reklamowych lub obiektów podobnych.
Mając na uwadze powyższe, Sąd za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. , a w konsekwencji również art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7, 77, 80 k.p.a.
Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżących zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.
Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.