IV SA/WA 2700/23

IV SA/Wa 2700/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-03-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-11-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anita Wielopolska /sprawozdawca/
Elżbieta Granatowska
Kaja Angerman /przewodniczący/
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Ochrona zdrowia
Skarżony organ
Lekarz Weterynarii
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art 28
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Kaja Angerman Sędziowie Sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) Asesor WSA Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 8 marca 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z 19 września 2023 r. nr BP.024.13.2023.jg w przedmiocie zakazania przywozu przesyłki materiałów paszowych na terytorium Unii Europejskiej i nakazania jej zniszczenia oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Lekarz Weterynarii (dalej: "GLW", "organ II instancji") decyzją z 19 września 2023 r. nr BP.024.13.2023.jg, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775. z późn. zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania V. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: "Spółka", "Strona", "Skarżąca") od decyzji Granicznego Lekarza Weterynarii w D. (dalej: "LWD", "organ I instancji") z [...] lipca 2023 r. znak [...], mocą której zakazano przywozu przesyłki materiałów paszowych na terytorium Unii Europejskiej oraz nakazano zniszczenie przesyłki w terminie 60 dni od dnia wydania decyzji, obejmującej kukurydzę z U. w ilości 1117150 kg, nr środka transportu: 62944152, 64483522, 61035382, 67188656, 58432899, 67191031, 63267074, 67864959, 68138304, 68143437, 61709317, 63149264, 63189286, 54786223, 60633146, 61504536, 60631801, 60415049, utrzymał ją w mocy.
Stan sprawy przedstawiał się następująco.
Graniczny Lekarz Weterynarii po przeprowadzeniu kontroli weterynaryjnej przesyłki w postaci importowanej przez Spółkę kukurydzy, przeznaczonej na pasze, w ilości 1 117 150 kg, przewożonej z terytorium U. na terytorium P. stwierdził, że przesyłka ta nie spełnia wymagań przywozowych. W jej trakcie ustalono bowiem, że przewożony materiał był zapleśniały – stwierdzono kożuchowy wzrost na powierzchni i w głębi materiału, zmianę zabarwienia materiału, zmianę struktury, zakisły zapach w środkach transportu. W ocenie organu I instancji, stwierdzony stan przesyłki stanowił naruszenie art. 15 ust. 1 pkt. 2 ustawy o paszach z 22 lipca 2006 r. (Dz.U. 2023 poz. 1149), wedle którego zabrania się wytwarzania, wprowadzania do obrotu i stosowania w żywieniu zwierząt pasz zawierających substancję lub produkt, z wyłączeniem czynników patogennych obecnych w paszy lub na jej powierzchni, które stanowią potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt lub dla środowiska oraz mogą niekorzystnie wpływać na produkcję zwierzęcą, zwanych dalej "substancjami niepożądanymi", w ilości przekraczającej ich dopuszczalną zawartość. Stanowił także naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 178/2002 z 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, wedle którego pasza, która jest niebezpieczna nie może być wprowadzana na rynek ani podawana zwierzętom hodowlanym. Pasza uznana jest za niebezpieczną do wykorzystania zgodnie z jej przeznaczeniem, jeżeli uważa się. że ma negatywne skutki dla zdrowia ludzi i zwierząt.
W toku prowadzonego przez GrLW postępowania Stronę trzykrotnie pisemnie wezwano do złożenia wyjaśnień w sprawie stwierdzonych uchybień wskazując, że brak udzielenia odpowiedzi będzie skutkować wydaniem decyzji nakazującej zniszczenie przesyłki zawierającej badany materiał paszowy w postaci kukurydzy. W odpowiedzi na wezwanie Strona 15 maja 2023 r. złożyła pismo, w którym poinformowała, że właścicielem przesyłki jest A. w B., podmiot z H.. Jednocześnie Spółka wniosła o:
1. zawiadomienie właściciela przesyłki o toczącym się postępowaniu ze względu na przysługujący mu status strony w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego,
2. przeprowadzenie dowodu z umowy dostawy z 2 lutego 2023 r. oraz opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu jakości towarów rolnych, na okoliczność wykazania terminu/czasu rozpoczęcia się negatywnych dla jakości kukurydzy procesów, wpływu okresu przetrzymywania przesyłki w punkcie kontroli granicznej na stan jej jakości oraz ustalenia czy ww. negatywne dla kukurydzy procesy obejmują całość przesyłki, czy jedynie jej część, a jeżeli tak - to jaką.
Zdanie to Spółka podtrzymała w piśmie z 31 maja 2023 r., wnosząc jednocześnie o przekazanie przesyłki we władanie A. z siedzibą w B. celem umożliwienia powrotnego transportu przesyłki pod adres nadania.
W tak ustalonym stanie faktycznym organ I instancji wydał decyzję z [...] lipca 2023 r., zakazującą przywozu przesyłki materiałów paszowych w postaci kukurydzy i nakazującą jej zniszczenie, opierając się o art. 15 ust. 1 pkt 2 i art. 46 ust.1 ustawy o paszach oraz art. 66 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt. zdrowia roślin i środków ochrony roślin.
Pismem z 1 sierpnia 2023 r. przedstawiciel Spółki odwołał się od decyzji organu I instancji, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odwołaniu Strona w pierwszej kolejności zarzuciła przeprowadzenie postępowania z pominięciem jednej z jego stron tj. A., co doprowadziło do pominięcia jego interesu prawnego, niewysłuchania strony postępowania, nakazanie zniszczenia przesyłki podmiotowi niebędącemu jej właścicielem, bezpodstawne nakazanie wysłania przesyłki poza teren Unii Europejskiej. Ponadto zarzucono niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego.
Po rozpoznaniu powyższego odwołania GLW wydał wskazaną na wstępie decyzję z 19 września 2023 r. utrzymującą ją w mocy. Organ II instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy stwierdził, że zgodnie z art. 66 ust. 3 lit. a-c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 w odniesieniu do przesyłki, która jest niezgodna z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2, niezwłocznie nakazuje, by podmiot odpowiedzialny za przesyłkę: a) zniszczył przesyłkę, b) ponownie wysłał przesyłkę poza Unię zgodnie z art. 72 ust. 1 i 2 lub c) poddał przesyłkę szczególnemu traktowaniu zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 lub zastosował inny środek w celu zapewnienia zgodności z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz, w stosownych przypadkach, przeznaczył przesyłkę do celów innych niż te, do których była pierwotnie przeznaczona. Przed wydaniem podmiotowi nakazu przeprowadzenia działań zgodnie z lit. a), b) i c) akapitu pierwszego, właściwy organ wysłuchuje danego podmiotu.
Zdaniem GLW organ I instancji spełnił ten obowiązek, bowiem wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień w kwestii niespełnienia warunków przewozowych przez importowany przez nią transport kukurydzy. W ocenie organu II instancji, Spółka uchylała się od zajęcia stanowiska, wskazując, że podmiotem odpowiedzialnym za przesyłkę jest A., wobec czego należało wydać decyzję nakazującą zniszczeni przesyłki. Jednocześnie za słuszną uznano konstatację, że podmiotem odpowiedzialnym za zniszczenie przedmiotowego materiału paszowego powinna być Strona, jako jego importer i podmiot odpowiedzialny za przesyłkę. Spółka była w tej roli wskazana w dokumentacji dotyczącej przeprowadzenia kontroli przesyłki pasz i zgodnie z treścią art. 66 ust. 3 Rozporządzenia 2017/625 powinna być za nią odpowiedzialna.
Zdaniem Głównego Lekarza Weterynarii bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy pozostają tu przytaczane przez Stronę dowody w postaci umowy z 2 lutego 2023 r. pomiędzy V. Sp. z. o. o. z siedzibą w G. a A. z siedzibą w B. oraz pism z 8 i 9 sierpnia 2023 r., stanowiących korespondencję między kontrahentami. Dokumenty te potwierdziły stan wiedzy organu I instancji, a mianowicie, że podmiotem zgłaszającym przesyłkę do kontroli i odpowiedzialnym za nią jest Spółka. W tej sytuacji niezasadnym był zdaniem organu II instancji zarzut pominięcia w toku postępowania A. z siedzibą w B., mający prowadzić do stwierdzenia nieważności zakwestionowanej decyzji.
Za niezasadny uznano także zarzut naruszenia art. 84 § 1 k.p.a. poprzez brak powołania biegłego. Organ II instancji zaznaczył, że oględziny materiału paszowego zostały przeprowadzone przez wykwalifikowanego lekarza weterynarii i jednoznacznie wskazały, że w momencie kontroli materiał ten nie był zdatny do użycia zgodnie z prawem. Bez znaczenia jest przy tym ustalenie okoliczności, które doprowadziły do takiego stanu rzeczy. Odnosząc się do wskazania w zaskarżonej decyzji terminu wykonania obowiązku w postaci zniszczenia materiału paszowego, GLW wskazał, że wynika on z przepisów Rozporządzenia 2017/625, a ponadto jest to maksymalny możliwy termin 60 dni.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Spółki do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniesiono o stwierdzenie jej nieważności, alternatywnie o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia:
1. art. 66 ust. 3 lit. a) Rozporządzenia 2017/6252 w zw. z art. 28 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez:
a. uznanie, że A. nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, a jej wezwanie do wypowiedzenia się w kwestii dalszego postępowania z przesyłką oraz zawiadomienie o toczącymi się postępowaniu przez organ I instancji było działaniem "zbędnym i zbyt daleko idącym", a także "nosiło znamiona błędu formalnego niemającego znaczenia dla ważności postępowania", podczas gdy przedmiot postępowania administracyjnego dotyczył interesu prawnego A. jako właściciela przesyłki i w związku z tym A. powinna być stroną tego postępowania,
a w konsekwencji:
b. utrzymanie w mocy decyzji wydanej w stosunku do Skarżącej, tj. podmiotu który nie jest (i nigdy nie był) właścicielem Przesyłki i przez to nie powinien być stroną niniejszego postępowania, w szczególności w zakresie nakazania Skarżącej zniszczenia przesyłki podczas gdy Skarżąca, niebędąca jej właścicielem, nie ma prawa rozporządzać przesyłką;
co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności Decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.;
2. art. 66 ust. 3 Rozporządzenia 2017/625 poprzez błędną wykładnię pojęcia "podmiot odpowiedzialny za przesyłkę" i przyjęcie, że podmiotem tym może być wyłącznie podmiot zgłaszający przesyłkę do kontroli urzędowej, a nie właściciel przesyłki, w sytuacji, w której takiego wniosku nie sposób wyprowadzić z treści Rozporządzenia 2017/625, w szczególności z uwagi na fakt, że przepisy tego aktu nie definiują pojęcia "podmiotu odpowiedzialnego za przesyłkę";
3. załącznika do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 lipca 2022 r. w sprawie wzoru dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie kontroli urzędowej przesyłki pasz oraz sposobu wystawiania i wypełniania tego dokumentu (Dz.U. 2022 poz. 1661; dalej: "Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi") tj. "instrukcji" (sposobu) wystawiania i wypełniania dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie kontroli urzędowej przesyłki pasz" poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i błędne przyjęcie, jakoby z załącznika tego wynikało, iż podmiotem odpowiedzialnym za przesyłkę jest wyłącznie podmiot zgłaszający przesyłkę do kontroli, a nie właściciel przesyłki, podczas gdy załącznik ten nie ma charakteru normatywnego i nie zawiera definicji prawnej pojęcia "podmiotu odpowiedzialnego za przesyłkę";
4. art. 66 ust. 3 lit. a Rozporządzenia 2017/625 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakazującej Skarżącej zniszczenie Przesyłki, a w konsekwencji obarczenie Skarżącej kosztami zastosowania tego środka i jednoczesne niezastosowanie przewidzianych w Rozporządzeniu 2017/625 środków mniej dolegliwych, w mniejszym stopniu ingerujących w prawo własności, a także pozwalających na uchronienie towaru przed jego zmarnowaniem (w postaci nakazania wysłania przesyłki poza Unię, zgodnie z art. 66 ust. 3 lit. b) Rozporządzenia 2017/625 lub poddania przesyłki szczególnemu traktowaniu czy też przeznaczenia przesyłki do celów' innych niż te, do których była pierwotnie przeznaczona, zgodnie żart. 66 ust. 3 lit. c) Rozporządzenia 2017/625), co narusza zasadę proporcjonalności.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki podkreślił, że pomimo poprawnych ustaleń faktycznych w sprawie decyzja jest obarczona wadą nieważności, albowiem została wydana w stosunku do podmiotu nie będącego właścicielem przesyłki w postaci transportu kukurydzy o przeznaczeniu paszowym. Wymusza ona natomiast rozporządzanie ww. przesyłką tak, jakby to Skarżąca była jego właścicielem. Spółka wskazała, że ustalenie organów obu instancji, iż jest ona podmiotem odpowiedzialnym za przesyłkę, jest błędne, albowiem w oparciu o nieuprawnioną interpretację przepisów Rozporządzenia 2017/625 zawężono to pojęcie jedynie do podmiotu zgłaszającego przesyłkę do kontroli, podczas gdy ani z treści tego aktu, ani również z treści Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie wynika, aby takie zawężenie było zasadne. Przyjęta interpretacja doprowadziła do wykluczenia z postępowania właściciela przedmiotowego transportu i bezpodstawnego obciążenia odpowiedzialnością za niego Skarżącej. Jednocześnie nakazano zniszczenie materiału paszowego bez czekania na decyzję faktycznego właściciela tj. A..
Jednocześnie wskazano, że nakazanie zniszczenia transportu było nieproporcjonalnym środkiem, podjętym bez rozważenia racji Spółki i możliwości zastosowania innych, mniej inwazyjnych środków. Również nakazanie odesłania transportu z powrotem na teren U., bez rozważenia możliwości innego wykorzystania kukurydzy, stanowi naruszenie przepisu art. 66 ust. 3 lit. a Rozporządzenia 2017/625. Zaznaczono, że kukurydzę można by wykorzystać np. przy produkcji biopaliw. Jednocześnie podkreślono, że właściciel przesyłki próbował uzyskać do niej dostęp w celu sprawdzenia jej stanu i podjęcia decyzji co dalszych działań, jednak zostało mu to uniemożliwione.
W odpowiedzi na skargę GLW wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ II instancji zaznaczył, że to sama Skarżąca wskazała się jako podmiot odpowiedzialny za przedmiotową przesyłkę w momencie zgłoszenia na podstawie instrukcji wystawiania i wypełniania dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie kontroli urzędowej przesyłki pasz. Wątek A. .pojawił się natomiast dopiero w momencie wezwania Skarżącej do zajęcia stanowiska co do dalszych losów przesyłki jako niespełniającej wymogów przewozowych. Organ II instancji zaznaczył, że w sprawie niniejszej Skarżąca została słusznie uznana za stronę postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. wskazując, że przepisy prawa administracyjnego nie uzasadniały w sprawie niniejszej przyjęcia norm prawa cywilnego jako wyznaczających podmiot posiadający interes prawny. Kwestia podmiotu odpowiedzialnego za przesyłkę jest natomiast zdefiniowana w przepisach Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, konkretnie w treści jego załącznika, który jest integralną częścią aktu prawnego i wbrew twierdzeniom skargi stanowi o obowiązujących normach prawnych.
Odnosząc się do kwestii zniszczenia materiału paszowego, GLW wskazał, że wobec uchylania się przez Skarżącą od zajęcia stanowiska co do dalszego postępowania nakazanie jego zniszczenia było słuszne. Ponadto zaznaczono, że kukurydzę to można zniszczyć również w procesie spalenia dla celów grzewczych czy też energetycznych, zatem możliwa jest minimalizacja strat podmiotu odpowiedzialnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022, poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2023, poz. 1634; dalej "p.p.s.a."). Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu skarga nie była zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W wyniku analizy całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, Sąd nie stwierdził przywołanych w skardze naruszeń przepisów prawa, jak i naruszeń, które winien byłby wziąć pod uwagę z urzędu.
Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o art. 66 Rozporządzenia 2017/625, zgodnie z którym właściwe organy dokonują urzędowego zatrzymania przesyłki zwierząt lub towarów wprowadzanych na terytorium Unii, która jest niezgodna z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2, i odmawiają wprowadzenia jej na terytorium Unii (ust. 1). Właściwy organ, w odniesieniu do przesyłki, o której mowa w ust. 1, niezwłocznie nakazuje, by podmiot odpowiedzialny za przesyłkę zniszczył przesyłkę (art. 66 ust.1 pkt 3 lit. a). Zgodnie z dalszą częścią przytoczonego przepisu, przed wydaniem podmiotowi nakazu przeprowadzenia działań zgodnie z lit. a), b) i c) akapitu pierwszego, właściwy organ wysłuchuje danego podmiotu, chyba że konieczne jest natychmiastowe działanie w odpowiedzi na ryzyko dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, dobrostanu zwierząt lub - w odniesieniu do GMO i środków ochrony roślin - również środowiska.
Stan faktyczny w sprawie pozostaje niesporny – przesyłka zawierająca materiał paszowy w postaci kukurydzy została poddana kontroli organu I instancji przy przekraczaniu granicy p.-u., w wyniku której ustalono, że uległ on zepsuciu – był zapleśniały zarówno na powierzchni jak i w głębi materiału, zmieniło się zabarwienie materiału, nastąpiły wylewy i stwierdzono zakisły zapach w środkach transportu. W związku z tym ustaleniem GrLW zwrócił się zgodnie z treścią powyżej przytoczonego przepisu do Skarżącej o zajęcie stanowiska co do dalszego postępowania z materiałem wskazując, że w świetle art. 66 ust. 3 Rozporządzenia 2017/625 może on zostać zniszczony, wysłany poza obszar Unii Europejskiej lub poddany innemu szczególnemu traktowaniu. W odpowiedzi Skarżąca konsekwentnie przedstawiała stanowisko, zgodnie z którym to nie ona, a właściciel przesyłki powinien być stroną przedmiotowego postępowania.
W odpowiedzi na najdalej idący zarzut nieważności postępowania, dotyczący błędnego określenia strony postępowania i pominięcia interesu A.jako strony postępowania Sąd stwierdza, że nie jest on zasadny, albowiem z akt sprawy wprost wynika, że podmiotem organizującym transport kukurydzy paszowej była Skarżąca. To jej dane – jako importera – widnieją w – przygotowanych przez nią samą – dokumentach potwierdzających przeprowadzenie kontroli urzędowej przesyłki pasz, ponadto to w jej imieniu były przeprowadzane czynności związane z kontrolą graniczną przez Agencję Celną [...] sp. z o.o. w W.. Zatem za słuszne należy przyjąć ustalenie organu I instancji, iż to Skarżąca była "podmiotem odpowiedzialnym za przesyłkę" w rozumieniu art. 66 ust. 3 Rozporządzenia 2017/625, a co za tym idzie słusznie do niej zwrócono się z wezwaniem o zajęcie stanowiska co do dalszego postępowania z nią. Ustalony stan faktyczny sprawy nie pozostawiał wątpliwości co do tej kwestii.
Bez wpływu na to ustalenie pozostają kwestia praw właścicielskich co do przedmiotowego transportu oraz kwestia wzajemnych zobowiązań obu spółek wynikających z zawartej umowy. To Skarżąca była jednoznacznie wskazana jako importer przedmiotowej kukurydzy i to ona ponosi w świetle wskazanego powyżej przepisu odpowiedzialność za jego losy. Należy przy tym zaznaczyć, że interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a. odnosi się do przedmiotu postępowania. Jakkolwiek nie można zaprzeczać, że po stronie A. istniały uprawnienia cywilnoprawne wynikające z zawartej ze Skarżącą umowy, to nie miały one w niniejszej sprawie przełożenia na obowiązki wynikające z przepisów prawa administracyjnego. Przedmiotem niniejszego postępowania była bowiem odpowiedzialność za wprowadzenie na obszar Unii Europejskiej materiału paszowego w postaci kukurydzy, a podmiotem wprowadzającym jak już wskazano powyżej była Skarżąca, a nie podmiot holenderski.
W świetle powyższego za całkowicie bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia załącznika do Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w pierwszej kolejności dlatego, że nie był on podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Natomiast należy zauważyć, że organ II instancji odniósł się do wspomnianego Rozporządzenia w kontekście analizy materiału dowodowego w postaci treści dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie kontroli urzędowej przesyłki pasz – którego wzór został w ww. załączniku określony – i na tej podstawie ustalił, że podmiotem odpowiedzialnym za przesyłkę była Skarżąca.
Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 66 ust. 3 Rozporządzenia 2017/625 poprzez orzeczenie o zastosowaniu najdalej idącego środka w postaci zniszczenia przesyłki, Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że wobec przyjętej przez Skarżącą postawy zmierzającej do uwolnienia się od ponoszenia odpowiedzialności za organizowany transport zasadnym było przyjęcie, że nie podejmie się ona ponownej jego wysyłki poza Unię. Nie sposób tez uznać, że wobec spleśniałego transportu kukurydzy można było podjąć działanie, o jakim mowa w art. 71 ust. 1 Rozporządzenia 2017/625 tj. obróbkę zmierzającą do jego "uzdatnienia" w celach spożywczych. Zatem w realiach sprawy Sąd uznaje, że organy obu instancji słusznie orzekły o konieczności zniszczenia transportu kukurydzy paszowej.
Mając na uwadze wszystkie powyższe rozważania, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.