II SA/Kr 1247/10

II SA/Kr 1247/10 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2011-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-10-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /sprawozdawca/
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Renata Czeluśniak
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
art. 41  ust. 1 i art., 16
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Renata Czeluśniak Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24 maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego J. W. kwotę 757 zł (słownie siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SA/Kr 1247/10
Uzasadnienie
Ostateczną decyzją z dnia 18.12.1998r. znak: [...] Prezydent Miasta, na wniosek J.W. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pensjonatu z apartamentami mieszkalnymi wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] , w K. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że planowana inwestycja jest zgoda z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. zatwierdzonym Uchwałą nr VII/58/94 Rady miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994r. (Dziennik Urzędowy Województwa Krakowskiego nr. 24, poz.108). W decyzji tej, stosownie do art. 42 ust. 1 pkt. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, został również określony termin jej ważności - 31.12.1999r.
Następnie, w wyniku wniosku inwestora, wyżej opisana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, została decyzją z dnia 28.03.2000r. znak: [...] zmieniona w ten sposób, iż termin jej ważności został przedłużony do dnia 31.12.2000r.
Pismem z dnia [...] 2007r. (data wpływu) Zespół Uzdrowisk [...] S.A. w K. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z podaniem o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pensjonatu z apartamentami mieszkalnymi oraz infrastrukturą techniczną. W ocenie wnoszącego podanie decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, polegającym na wydaniu decyzji w sposób niezgodny z postanowieniem Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia 2.09.1997r., uzgadniającym planowaną inwestycję; postanowieniem Ministra Zdrowia z dnia 13.07.1997r. opiniującym pozytywnie budowę pensjonatu; statutem Uzdrowiska S. oraz przepisami ustawy z dnia 17.06.1966r. o uzdrowiskach i leczeniu uzdrowiskowym (Dz.U. nr 23, poz.150).
O ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zwrócił się również Wojewoda [...] , wskazując na konieczność zbadania zgodności decyzji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta oraz z treścią uzgodnień poprzedzających wydanie tej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, z uwagi na fakt, iż przedstawione zarzuty i wątpliwości odnosiły się do zbadania dopuszczalności podjęcia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 18.12.1998r., zmienionej następnie decyzją tego organu z dnia 28.03.2000r. Z uwagi na fakt, iż zarówno pismo Zespołu Uzdrowisk [...] S.A. w Krakowie, jak i wystąpienie Wojewody [...] dotyczyły tego samego stanu faktycznego, tej samej decyzji oraz wskazywał na tę samą podstawę prawną, w oparciu, o którą miałoby zostać przeprowadzone odpowiednie postępowanie, sprawy te połączono i rozpoznano na zasadzie art. 62 k.p.a.
W wyniku wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, swój udział w postępowaniu administracyjnym zgłosił, na zasadzie art. 183 § 1 k.p.a., Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] oraz pełnomocnik Pana J.W. – Pan M.S.
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] i nr [...] z dnia 8 listopada 2007 roku stwierdzono - po rozpoznaniu z urzędu - nieważność decyzji nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta w dniu 18 grudnia 1998 roku w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Następnie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z dnia 25 stycznia 2008 roku utrzymano w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] i nr [...] z dnia 8 listopada 2007r. w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej powyżej decyzji organu I instancji.
Kolejno, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2008r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję SKO w [...] z dnia 25 stycznia 2008r., nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 listopada 2008r. sygn. akt II/SA/Kr 280/08 (w aktach sprawy) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję w Krakowie z dnia 8 listopada 2007r.
W uzasadnienie tegoż wyroku Sąd wskazał na naruszenie przez Kolegium przepisów proceduralnych zaznaczając, iż z uwagi na ich występowanie przedwczesna jest prezentacja wiążącej oceny prawnej na gruncie przepisów prawa materialnego. Sąd stwierdził, że decyzje nie zawierają pełnych ustaleń odnoszących się do kręgu stron postępowania, nie prowadzono żadnych czynności wyjaśniających w sprawie, nie kierowano zawiadomień w trybie art. 10 k.p.a. Sąd zaznaczył przy tym, iż pominięto bezzasadnie udział aktualnego właściciela nieruchomości stanowiącej teren inwestycji, nie są znane przyczyny, dla których pominięto, jako strony postępowania G.W. i I.W. , natomiast przyznano taki status P. I.W. , brak również ustaleń, co do podmiotów inicjujących postępowanie. Sąd wskazał także na brak rozważań dotyczących stron postępowania oraz na wątpliwości dotyczące pełnomocnictwa udzielonego P. M.S. , przez P. J.W. reprezentującego [...] Sp. z o.o, na którym dodatkowo widnieje pieczęć [...] Sp. z o.o i wyjaśnienia roli w sprawie [...]. Nadto wskazano na niedokładność i wątpliwość, co do przedmiotu rozstrzygnięcia i odrębność decyzji Prezydenta Miasta z dn. 18.12.1998r. oraz decyzji tego organu z dn. 28.03.2000r.
Dnia 30 października 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję o sygn. [...] , którą na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 k.p.a. w związku z art. 40 ust. 1 i 4, art. 41, art. 42, art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, orzekło o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 18 grudnia 1998r. znak: [...] .
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia opisało sposób i rezultaty wykonania wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawartych w wyroku tego sądu z dnia 17 listopada 2008r., sygn. akt II SA/Kr 280/08.
Kolegium zwróciło się o udzielenie informacji na podstawie rejestru gruntów w zakresie danych dotyczących działek objętych zakresem inwestycji oraz sąsiadujących z terenem inwestycji (pismo z dnia ... sierpnia 2009r. - w aktach sprawy). Po otrzymaniu danych Kolegium ustaliło, iż stronami postępowania winni być aktualni właściciele tj. P. P.W. - właściciela działki nr [...], [...] Spółka z o.o. - właściciel działki [...] , P. I.W. - właściciel działki [...] (której poprzednimi właścicielami byli na zasadzie wspólności ustawowej także P. I.W. c. S. i B. (oznaczona w ewidencji -k 43 jako G.W. c. S. i B. , do której wystosowano decyzję I instancji pod imieniem G.W. ) oraz I.W. ) oraz władający działkami drogowymi nr [...] , [...] , [...] , (ul.....) za Skarb państwa i Gminę K. zarządca drogi ZIKiT. Nadto stronami postępowania stosownie do wskazań Sądu winny być osoby z kręgu postępowania zwykłego (nawet, jeśli krąg ten określony został błędnie). Zatem stroną postępowania winien być również FUH "[...] ", do którego skierowano decyzję organu I instancji. W konsekwencji Kolegium wystosowało zawiadomienia uzupełniające o wszczęciu postępowania z urzędu do stron pominiętych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się również do wnoszącego odwołanie tj. do Radcy prawnego S.K. pismem z dnia [...] 2009r. o wyjaśnienie czy P. M.S. reprezentuje w przedmiotowym postępowaniu [...] sp. z o.o. Przedłożone pełnomocnictwo (z dnia....2006r) udzielone P. M.S. przez P. J.W. (w aktach sprawy) jest pełnomocnictwem udzielonym przez mocodawcę reprezentującego "[...] " sp. z o.o. W dacie udzielenia pełnomocnictwa Spółka [...] sp. z o.o. nie istniała (wykreślenie z KRS nastąpiło 31.08.2006r.). Zatem przedłożone pełnomocnictwo było wadliwe i nie mogło wywierać skutku prawnego dla [...] Sp. z o.o., wadliwe stało się w konsekwencji pełnomocnictwo substytucyjne. Z uwagi na powyższe Kolegium zwróciło się o wyjaśnienie czy P. M.S. reprezentuje w przedmiotowym postępowaniu [...] Sp. z o.o. i jednocześnie w sytuacji takiej reprezentacji zwróciło się do wnoszącego podanie o uzupełnienie braku formalnego podania poprzez wykazanie prawidłowego umocowania do działania w postępowaniu w imieniu [...] Sp. z o.o. W wyniku wezwania przez Kolegium uzupełniono braki poprzez przedłożenie aktualnego KRS dla [...] Sp. z o.o., wyjaśnień oraz prawidłowego pełnomocnictwa (pismo z dnia 24 sierpnia 2009r. - w aktach sprawy) udzielonego przez P. J.W. działającego w imieniu [...] sp z o.o. radcy Prawnemu P. S.K.
Kolegium podzieliło stanowisko wyrażone już we wcześniejszych decyzjach, które zostały uchylone przez WSA w Krakowie. Podkreślając, że Sąd odniósł się w swoim uzasadnieniu do naruszenia przepisów proceduralnych, z tej też racji za przedwczesne uznając prezentację wiążącej oceny prawnej na gruncie prawa materialnego. Dlatego jak wyjaśniono w uzasadnieniu decyzja Prezydenta Miasta z dnia 18.12.1998r. Nr [...] znak [...] zmieniona w części decyzją Nr [...] znak [...] z dnia 28.03.2000r jest obarczona wadami, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W szczególności, decyzja ta obarczona jest wadą rażącego naruszenia art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 24 ust. 3 i 2 planu miejscowego ustalonego uchwałą nr VII/58/94 Rady Miasta K. z dnia 16.11.1994r. (Dz. Urz. Woj. Krakowskiego nr 24 poz. 108), stanowiącego z mocy art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przepis gminny. Powołując treść art. 41 tej ustawy wskazano, że w aktach sprawy znajduje się wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 18.061997r. podpisany przez MS. Wprawdzie w treści wniosku wskazane jest, że M.S. działa na zlecenie inwestora J.W. , jednakże ani z oznaczenia wnioskodawcy, ani też formy podpisu ("wnioskodawca - arch. M.S. ") nie wynika, że M.S. był pełnomocnikiem J.W., który winien być stroną postępowania i adresatem wydanej w nim decyzji administracyjnej. Wskazanie, jako adresata decyzji organu pierwszej instancji J.W., jako wnioskodawcy w ocenie Kolegium w sposób rażący narusza art. 41 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na fakt, że osoba ta nie złożyła wniosku skutecznie i prawidłowo wszczynającego postępowanie w sprawie.
Wskazano następnie, że decyzja organu I instancji była nieważna już w dacie wydania, z uwagi na jej sprzeczność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wypełnia normę art. 16 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji. Sprzeczne w ocenie Kolegium z ustaleniami planu było dopuszczenie realizacji inwestycji o przeznaczeniu dopuszczalnym w danym terenie, uzupełnionej funkcją dopuszczalną, tj. - w odniesieniu do przedmiotowej sprawy budowa pensjonatu (funkcja dopuszczalna Obszaru Usług Publicznych) z apartamentami mieszkalnymi (funkcja dopuszczalna Obszar Usług Publicznych). Nadto zamiar inwestora sprecyzowany w piśmie z dnia [...] .1998r., opisany w decyzji organu I instancji nie wskazuje, że apartamenty mieszkalne znajdą się na wyższych kondygnacjach pensjonatu. Powołane postanowienia planu są jednoznaczne i nie pozwalają na uzupełnienie i wzbogacanie obiektów o przeznaczeniu dopuszczalnym innymi obiektami o przeznaczeniu dopuszczalnym, co miało miejsce w omawianej sprawie. W ocenie kolegium wskazane powyżej rażące naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z wypełnieniem normy art. 16 pkt 1 tej ustawy, na mocy art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. stanowią, zatem przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji. Brak w treści decyzji również zapisów odnośnie ochrony interesów osób trzecich, co z kolei wskazuje na rażące naruszenie art. 42 ust. 1 ustawy.
Decyzją nr SKO. [...] z dnia 24 maja 2010r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 października 2009r., sygn. akt [...] . W uzasadnieniu przytaczając argumenty podniesione już wcześniej w decyzji nr [...] .
Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 maja 2010r. (sygn.....) pełnomocnik Pana J.W. domagał się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucał naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia 30.X.2009r. pomimo istnienia przesłanki do jej uchylenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.; art. 77 § 1 k.p.a. poprzez rezygnację z wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; art. 7 k.p.a. przez rezygnację z realizacji zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu; art. 107 § 3 k.p.a. przez niewłaściwe sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji; art. 10 § 1 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym; art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z zasady przekonywania; art. 8 k.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.
Treść § 24 ust. 2 pkt. 4 zapisów planu miejscowego nie pozwala zdaniem skarżącego na kategoryczne stwierdzenie, że mieszkania zlokalizowane na wyższych kondygnacjach muszą być związane z funkcjami podstawowymi Obszaru Usług Publicznych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że plan miejscowy przewidywał na terenie gdzie znajduje się sporna inwestycja, lokalizację między innymi usług komercyjnych oraz mieszkań w dwóch formach albo na wyższych kondygnacjach, albo jako samodzielnych obiektów mieszkalnych, brak zatem podstaw do twierdzenia, że inwestycja jest sprzeczna z planem.
Odnośnie kwestii umocowania M.S. do występowania w imieniu inwestora skarżący podniósł, że brak dokumentu pełnomocnictwa w aktach sprawy jest dla niego nie zrozumiały, tym bardziej, że organ I instancji uznawał M.S. za osobę właściwie umocowaną. Jeżeli istniały jakieś wątpliwości organ winien wezwać do uzupełnienia braków. Brak takiego wezwania nie może zostać uznany za rażące naruszenie prawa.
Za chybiony uznał skarżący również rażące naruszenie art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez pominięcie w treści decyzji punktu dotyczącego ochrony interesów osób trzecich. Jak wyjaśniał skarżący kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta zawiera między innymi wymóg sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z przepisami wykonawczymi i w sposób zapewniający ochronę interesów osób trzecich, więc odnosi się do tej problematyki. Również brak określenia, czy inwestycja mieści się w zakresie przeznaczenia podstawowego obszaru zgodnie z planem miejscowym, czy też w zakresie przeznaczenia dopuszczalnego, nie jest rażącym naruszeniem prawa z uwagi na brak bilansu terenu dla danego obszaru nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji.
Skarżący podkreślał ze wskazaniem na poglądy orzecznictwa, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. musi polegać na oczywistej sprzeczności z przepisem prawa i nie może być to naruszenie zwykłe. Dlatego, zdaniem skarżącego brak podania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyczerpującego uzasadnienia, z jakich powodów uznało ustalone naruszenie prawa za rażące stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji z analogiczną argumentacją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." sądy administracyjne są powołane do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Badając prawidłowość decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. należy zwrócić uwagę na instytucję stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych. Jest to instytucja prawa stwarzająca możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji, dotkniętych jedną z wad wyczerpująco wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy braku przesłanek negatywnych z § 2 lub przepisów szczególnych. Zarówno w literaturze jak i orzecznictwie przyjmuje się, iż stwierdzić nieważność można jedynie wobec takich decyzji, które w sposób bezsporny naruszają przepisy prawa materialnego w sposób określony w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracyjny uznający, iż dana decyzja dotknięta jest wadą nieważności winien wskazać przepis prawa, który decyzja w sposób rażący narusza oraz podać wyczerpujące uzasadnienie.
Odnosząc się do kwestii rażącego naruszenia art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym należy wskazać, że pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie jest trafny. Z wniosku o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz akt administracyjnych wynika bowiem jednoznacznie, że M.S. działał na rzecz inwestora J.W. jako jego pełnomocnik. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy nie można przyjąć, że inna osoba złożyła wniosek o wydanie decyzji, a na rzecz innej decyzja została wydana. W toku postępowania administracyjnego doszło do uchybienia polegającego na tym, że M.S. działał na rzecz inwestora J. W. bez pełnomocnictwa, jednakże tego rodzaju uchybienie nie może być ocenione jako rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Nie zasługuje również na uwzględnienie pogląd SKO, iż decyzja organu I instancji nie porusza kwestii ochrony interesów osób trzecich, co miałoby powodować rażące naruszenie przepisu art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 89 poz.415 z późniejszymi zmianami). W sposób wyraźny organ I instancji zaznaczył, że "projekt budowlany inwestycji należy wykonać zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej z dnia 14.12.1994r, w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w sposób zapewniający ochronę interesów osób trzecich" Wobec czego można z pełnym przekonaniem stwierdzić, iż powyższa decyzja normuje kwestię ochrony interesów osób trzecich.
Co się tyczy naruszenia art. 16 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, to w pierwszej kolejności należy wskazać, że z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta zatwierdzonym Uchwałą nr VII/58/94 Rady miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994r. wynika, że nieruchomość stanowiąca działkę ewidencyjną, nr [...] obr. [...] w K. znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem UP. § 24 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta (Dziennik Urzędowy Województwa Krakowskiego nr. 24, poz.108), stanowi:
1. Wyznacza się "obszar usług publicznych" – (obszar UP) z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod:
1) usługi nauki, oświaty, kultury, a także usługi zdrowia i opieki społecznej,
2) obiekty administracji publicznej,
3) obiekty sakralne,
4) urządzenia specjalne (w tym zakłady karne),
5) inne usługi publiczne.
2. Dopuszcza się nadto lokalizację:
1) terenów zieleni i urządzeń sportu,
2) urządzeń infrastruktury technicznej oraz urządzeń komunikacji, za wyjątkiem obiektów usług technicznych motoryzacji i stacji paliw,
3) usług komercyjnych,
4) mieszkań na wyższych kondygnacjach oraz obiektów mieszkalnych związanych z użytkowaniem określonym w ust. 1,
5) inkubatorów przedsiębiorczości, parków technologicznych, targów i wystaw.
3. Obiekty lub urządzenia, o których mowa w ust. 2 można lokalizować pod warunkiem:
1) że stanowią one uzupełnienie lub wzbogacenie przeznaczenia podstawowego,
2) zachowania zasady, aby takie obiekty lub urządzenia projektowane i istniejące z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego łącznie, nie zajmowały więcej niż 20% danego obszaru (wyżej wymieniony współczynnik nie obowiązuje przy zmianie istniejących pojedynczych obiektów zakwalifikowanych jako UP na usługi komercyjne (UC) oraz w przypadku zajęcia całości terenów UP na użytkowanie określone w ust. 2, pkt 5 ),
3) nienaruszenia ustaleń obowiązujących dla stref polityki przestrzennej.
Analiza treści zacytowanego § 24 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i treści decyzji Prezydenta Miasta z dnia 18.12.1998r. Nr [...] znak [...] i decyzji zmieniającej Nr [...] znak [...] z dnia 28.03.2000r nie daje podstaw do stwierdzenia, że decyzji Prezydenta Miasta z dnia 18.12.1998r.jest sprzeczna z § 24 zapisów miejscowego planu, a co za tym idzie nieważna. Jest to związane z niedookreśleniem, nieścisłością treści tej decyzji. Z całą pewnością sprzeczność ww. decyzji z miejscowym planem zachodziłaby w przepadku, zezwolenia na przeprowadzenie inwestycji polegającej na wybudowaniu apartamentów mieszkalnych na parterze. To, że decyzja nie określa, gdzie mają być ulokowane apartamenty mieszkalne, czy też jak wymaga plan nie nakazuje ich ulokowania na piętrze, nie oznacza natomiast, że jest ona z planem sprzeczna. Nie zasługuje również na aprobatę pogląd SKO, że w świetle treści § 24 Planu, nie jest dopuszczalna lokalizacja mieszkań na wyższych kondygnacjach w sytuacji, gdy dolne kondygnacje są przeznaczone na usługi komercyjne, mieszczące się w funkcji dopuszczalnej - § 24 ust. 2 pkt 3 Planu. Przepis ten nie ma bowiem na celu eliminacji funkcji mieszkaniowej z Obszaru Usług Publicznych, lecz uniemożliwienie na tym terenie budownictwa mieszkalnego niezależnego tj. nie powiązanego z zabudową podstawową. Na tej płaszczyźnie rozważań dodać również należy, iż to czy decyzja Prezydenta Miasta z dnia 18.12.1998r. Nr [...] znak [...] nie narusza warunków z § 24 ust. 3 Planu, nie zostało przez SKO zbadane. W tym stanie rzeczy niedopuszczalne jest przyjęcie, że brak bilansu terenu dla obszaru inwestycji określonych w § 24 ust. 3 ustaleń planu miejscowego (wg, którego obiekty lub urządzenia z celu dodatkowego nie mogły zajmować łącznie więcej niż 20 % powierzchni danego obszaru) powoduje sprzeczność decyzji Prezydenta Miasta z zapisami miejscowego planu. Podnosząc taki zarzut, Kolegium powinno w tym przedmiocie poczynić stosowne ustalenia, a następnie w sposób nie budzący wątpliwości uzasadnić, dlaczego planowana inwestycja narusza warunek określony w ust. 3 § 24 Planu.
Z powyższych przyczyn nie można twierdzić, że spełniona została przesłanka nieważności przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy, określona w art. 16 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowił, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, rzeczą organu będzie zatem zbadanie, czy decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 18.12.1998r. Nr [...] znak [...] narusza warunki z § 24 ust. 3 Planu i wydanie decyzji uwzględniającej powyżej przedstawione poglądy prawne.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a, przy czym o kosztach na podstawie art. 200 ustawy z dnia z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.