III OSK 6034/21

III OSK 6034/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maciej Kobak
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący sprawozdawca/
Teresa Zyglewska
Symbol z opisem
6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Ochrona środowiska
Odpady
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 2686/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-03-08
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, arrt. 76 § 1 i 3, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 189f § 1pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: asystent sędziego Anna Krupa po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2686/20 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 5 października 2020 r. nr DKGO-420/1093/2019/rp w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 marca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2686/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej także jako: "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie", "spółka") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej także jako: "GIOŚ", "organ II instancji", "organ odwoławczy") z dnia 5 października 2020 r., nr DKGO-420/1093/2019/rp w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej: oddalił skargę.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:
W okresie od dnia 23 lipca 2019 r. do dnia 27 września 2019 r. upoważnieni przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej także jako: "WIOŚ" lub "organ I instancji") inspektorzy przeprowadzili kontrolę interwencyjną na przedmiotowej działce, gdzie spółka prowadziła działalność w zakresie zbierania odpadów. Celem kontroli obejmującej bieżący stan działalności spółki było przestrzeganie przepisów w zakresie gospodarki odpadami, przepisów ochrony środowiska w zakresie emisji gazów i pyłów do powietrza oraz w zakresie emisji hałasu do środowiska. W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniach 23 lipca 2019 r. i 27 września 2019 r. WIOŚ stwierdził, że zebrane odpady gromadzone były luzem w pryzmach na utwardzonym terenie. Wśród zebranych odpadów były beczki metalowe, grzejniki, siatki ogrodzeniowe, dachówki metalowe, elementy ogrodzenia i elementy pochodzące z maszyn rolniczych. Ponadto z masy zbieranych odpadów złomu wydzielono zużyte opony, puszki aluminiowe, felgi z pojazdów, które gromadzone były selektywnie przy ogrodzeniu od strony południowej zakładu. W okresie kontroli spółka zebrała 3.36 Mg odpadów o kodzie 17 04 05 (żelazo i stal) i w tym czasie nie przekazywała ich odbiorcy. Powyższy sposób gromadzenia odpadów był, jak ustalił kontrolujący, niezgodny z pkt 2 ppkt 2, 3 i 4 decyzji Starosty [...] z [...] 2015 r., [...], zezwalającej spółce na zbieranie odpadów, gdyż powinny być one składowane w kontenerach. Powyższe ustalenia zawarte zostały w protokole kontroli nr WIOS-LUBL 275/2019. sygn. Wl.7024.94.2019.RJ.AT, podpisanym w dniu 27 września 2019 r. przez kontrolujących i kontrolowaną - bez zastrzeżeń.
W związku ze stwierdzonym naruszeniem w zakresie sposobu magazynowania odpadów WIOŚ pismem z 7 października 2019 r., WI.7062.24.2019.AT. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie, a decyzją z 30 października 2019 r., Wl.7062.24.2019.AT, wymierzył spółce administracyjną karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za gospodarowanie odpadami na nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka o numerze ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...], niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.
Pismem z 18 listopada 2019 r. skarżąca odwołała się od przedmiotowej decyzji organu I instancji, zarzucając jej naruszenie: art. 194 ust. 7 i art. 199 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r., poz. 797; dalej: "u.o.o.") poprzez nieuwzględnienie przy ustalaniu wysokości kary okoliczności powstania naruszenia; art. 7 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego niezbędnego do ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia; art. 11 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu decyzji przedstawienia procesu ustalania stanu faktycznego i zastosowanych w związku z tym przepisów prawa; art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez brak w zaskarżonej decyzji wszystkich elementów, jakie powinna ona zawierać, w tym uzasadnienia faktycznego (brak wskazania faktów, które organ uwzględnił przy ustalaniu wysokości kary).
Decyzją organu odwoławczego (GIOŚ) z dnia 5 października 2020 r., DKGO-420/1093/2019/rp utrzymano w mocy decyzję WIOŚ orzekającą o wymierzeniu spółce administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł za gospodarowanie odpadami na nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako działka o numerze ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...], niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.
Pismem z 10 listopada 2020 r., spółka wywiodła skargę na decyzję GIOŚ z dnia 5 października 2020 r., DKGO-420/1093/2019/rp zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie: art. 7 k.p.a. i art. 77 ust 1 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z treścią a contrario art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., art. 194 ust. 7 u.o.o., poprzez nie uwzględnienie przy obliczaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wymienionych w tym przepisie przesłanek wymierzenia kary, w tym: naruszenia ustawy, ilości odpadów składowanych bez kontenerów oraz art. 199 u.o.o. poprzez błędne zastosowanie przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wymienionych w tym przepisie przesłanek wymierzenia kary, w tym: rodzaju naruszenia, okresu trwania naruszenia oraz rozmiaru prowadzonego skupu w okresie kontroli. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz o wydanie decyzji o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę, GIOŚ wniósł o jej oddalenie.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 marca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2686/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: oddalił skargę.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że bezzasadne okazały się wszystkie zarzuty, w tym dotyczące naruszenia przez GIOŚ przepisów postępowania związanych z zebraniem i oceną materiału dowodowego (art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a.). Przede wszystkim, istotne z punktu widzenia relewantnych przepisów prawa materialnego elementu stanu faktycznego były w istocie bezsporne. Dotyczy to zwłaszcza faktu głównego, a mianowicie dopuszczenie się przez skarżącą deliktu administracyjnego w postaci składowania odpadów o kodzie 17 04 05 (żelazo i stal) niezgodnie z punktem 2 ppkt 2, 3 i 4 decyzji Starosty [...] z 23 marca 2015 r., OŚR.6233.13.2015.AW, zezwalającej spółce na zbieranie odpadów. Zgodnie z tą decyzją, wspominane odpady powinny być gromadzone w kontenerach na utwardzonym placu, selektywnie i w uporządkowany sposób zapewniający ochronę środowiska przed negatywnym oddziaływaniem magazynowanych odpadów. Tymczasem, opady o kodzie 17 04 05, zarówno w dniu wszczęcia kontroli (23 lipca 2019 r.), jak i w dniu jej zakończenia (27 września 2019 r.), nie były gromadzone w kontenerach, ale luzem na pryzmach co potwierdzał podpisany protokół kontroli w dniu 27 września 2019 r.).
Dalej wojewódzki sąd administracyjny uznał za bezzasadne również zarzuty naruszenia art. 194 ust. 5 u.o.o. Przepis określa administracyjną karę za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41. Kara wynosi nie mniej niż 1000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł. W przepisie tym wyraźnie wskazano, że karę "wymierza się", a nie, że przedmiotową karę "można wymierzyć". Decyzja organów ochrony środowiska ma tu charakter decyzji związanej, a nie decyzji uznaniowej. odpowiedzialności obiektywnej, niezależnej od winy podmiotu posiadające pozwolenie na gospodarowanie odpadami. Innymi słowy, dla powstania przedmiotowej odpowiedzialności administracyjnej bez znaczenia jest to, czy brak kontenerów był wynikiem niewywiązania się przez spółkę [...] z o.o. z obowiązku dostarczenia kontenerów.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca Spółka zaskarżając go w całości i zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., obrazę przepisów postępowania gdyż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w tym następujących przepisów ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735; dalej jako: "k.p.a."), przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie:
1) art. 6 i art. 7 k.p.a. w związku z art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie wagi i okoliczności naruszenia pozwolenia Starosty [...] z dnia 23.03.20015 r. znak: OŚR.6233.13.2015.AW na zbieranie odpadów, co praktycznie prowadzi do naruszenia zaufania do organów Państwa;
2) art. 11 k.p.a., poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA przedstawienia procesu ustalania stanu faktycznego i zastosowanego do niego przepisu prawa;
3) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wszystkich elementów jakie powinna zawierać orzeczenie w zakresie obligatoryjnego rozpatrzenia odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej;
4) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 189d pkt 1 k.p.a., poprzez uznanie, że nie jest znikoma waga naruszenia pozwolenia Starosty [...] z dnia 23.03.20015 r. znak: OŚR.6233.13.2015.AW na zbieranie odpadów gdyż prowadzenie jakiejkolwiek działalności niezgodnie z decyzją tę działalność regulującą nie ma znikomego charakteru.
Mając na uwadze powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie i o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 05.10.2020 r. znak: DKGO-420/1093/2019/rp utrzymującej w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektor Ochrony Środowiska z dnia 30.10.2019 r., znak WI.7062.24.2019.AT wymierzającej [...] Sp. z o.o. administracyjną karę pieniężną w wysokości 5 000 zł oraz o orzeczenie o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i zasądzenie od przeciwnika skargi Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Ponadto Spółka wniosła o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Jak wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Dalej, wskazać należy, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA).
W rozpatrywanej sprawie skarżący kasacyjnie przywołując przepisy art. 173 §1 oraz art. 177 § 1 p.p.s.a., oparł skargę kasacyjną, wskazując na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (174 pkt 2 p.p.s.a.) Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia.
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne.
Celem postępowania administracyjnego jest przede wszystkim zapewnienie realizacji norm materialnego prawa administracyjnego (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne a postępowanie cywilne – porównanie funkcji i zasad (w:) Prawo – administracja – obywatele, Białystok 1997, s. 30). Postępowanie administracyjne kończy się wydaniem aktu stosowania prawa, który urzeczywistnia normy prawa materialnego i procesowego. Obowiązkiem organu, który postępowanie prowadzi, jest wskazanie zaistnienia faktów i zdarzeń, za pomocą prawem przepisanych środków dowodowych, a następnie przypisanie ich do konkretnej normy prawnej. Postępowanie administracyjne jest więc sekwencją czynności zmierzających do rekonstrukcji stanu faktycznego, a następnie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie – na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Przepisy proceduralne normują tok czynności procesowych, podmioty w nich uczestniczące oraz ich prawa procesowe, a także przewidują skutki naruszenia procedury. Procedura powinna zatem gwarantować prawo do rzetelnego postępowania z punktu widzenia ochrony interesów podmiotu administrowanego, a jednocześnie być skutecznym narzędziem w działaniu administracji publicznej, służącym procesowi stosowania prawa w ramach istniejących procedur. Wskazuje się, że postępowanie administracyjne ma być pragmatyczne, to znaczy powinno ono toczyć się sprawnie, szybko, oszczędnie, przy ograniczeniu czynności do niezbędnego minimum, z jednoznacznym ukierunkowaniem w celu uzyskania określonego efektu (J. Wegner-Kowalska, Idea pragmatyzmu w postępowaniu administracyjnym, w: Aksjologia prawa administracyjnego, t. 1, red. J. Zimmermann, Warszawa 2017, s. 965 i n.). Jednocześnie organ prowadzący postępowanie musi udzielić odpowiedzi na wszystkie kluczowe pytania z punktu widzenia przedmiotu tego postępowania. Pragmatyzm procedury administracyjnej nie może bowiem przesłaniać obowiązku wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności z punktu widzenia danej sprawy – czyli takich, które mają znaczenie prawne z punktu widzenia rozstrzygnięcia w danej sprawie. Prowadząc postępowanie w konkretnej sprawie organ musi więc mieć na względzie owe dwie wartości. Niewątpliwie jednak pragmatyzm i sprawność postępowania administracyjnego jurysdykcyjnego nie mogą odbywać się kosztem zasady prawdy obiektywnej – byłoby to zaprzeczeniem funkcji jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego.
W sprawie niniejszej organy administracji sprostały tym wymogom, kompletując niekwestionowany materiał dowodowy i dokonały właściwej jego oceny w decyzjach podlegających kontroli sądu pierwszej instancji.
Zgodnie natomiast z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a., Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Ma zatem obowiązek ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia, jaki stan faktyczny wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Mówiąc innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu przed organami administracyjnymi, odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 31).
Dokonana ocena, zaskarżonych decyzji przez Sąd pierwszoinstancyjny była prawidłowa i właściwie umotywowana. Uzasadnienie zawierało wszystkie konieczne elementy i wyjaśniało podstawy prawne rozstrzygnięcia.
W konsekwencji, nie ulega najmniejszym wątpliwościom konstatacja, że obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego spoczywa na organach prowadzących postępowanie administracyjne w sprawie, a nie na sądzie administracyjnym, czego jakby się wydawało skarżący nie dostrzega, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Powyższe okoliczności przemawiają też o bezzasadności skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny pochylił się przede wszystkim nad konstrukcją zarzutów skargi kasacyjnej, które zarzucają tylko naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.
Konstrukcja ta sprowadza się do przytoczenia poszczególnych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego do naruszenia, których podobno doszło przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Przywołane przepisy to: art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 189d pkt 1 k.p.a. Tak skonstruowane zarzuty skargi kasacyjnej są przeniesieniem, przytoczeniem wprost redakcji skargi skierowanej do Sądu meriti.
Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok Sądu pierwszej instancji, co powoduje, że zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej odnosić się muszą do działania tego Sądu, a nie organów. Sąd I instancji nie stosuje przepisów kodeksu postępowanie administracyjnego w procesie rozpoznania skargi. Dla poprawności zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów postępowania konieczne jest co do zasady wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez ten Sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność administracji publicznej. Sąd administracyjny nie stosuje bowiem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie ocenia prawidłowość ich zastosowania przez organy.
Tymczasem, autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów dotyczących samego postępowania administracyjnego, bez niezbędnego powiązania go z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucając nierozpoznanie istoty sprawy i zaniechanie ustaleń własnych, co czyniło te zarzuty bezskutecznymi.
W przypadku zarzutów procesowych w treści zarzutu należy wskazywać na czym polegało naruszenie przepisów proceduralnych, natomiast uzasadnienie takiego zarzutu powinno wyjaśniać, jak przepis należało zastosować oraz przedstawić wpływ tego naruszenia na rozstrzygnięcie. Wypełnienie tych formalnych warunków jest niezbędne z tego powodu, że nie wszystkie naruszenia przepisów postępowania mogą być podstawą skutecznej skargi kasacyjnej, ale tylko takie, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego złożona w sprawie skarga kasacyjna nie zawiera również należytego uzasadnienia odnośnie do zarzutów procesowych, co oznacza, że nie odpowiada ona wymogom stawianym temu środkowi odwoławczemu określonym w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Uzasadnienie skargi kasacyjnej jest przytoczeniem stanu faktycznego i przedstawieniem poglądu przeciwnego. Przypomnieć przy tym należy, że to na stronie skarżącej ciąży obowiązek wykazania, iż gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia procedury, to wyrok byłby inny. Ten warunek nie został w przedmiotowej sprawie zrealizowany.
Zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania czy też ich nieskuteczność powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez sąd pierwszej instancji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.