IV SA/Wa 267/04

IV SA/Wa 267/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-11-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Otylia Wierzbicka
Tadeusz Cysek
Zofia Flasińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność aktu organu jednostki samorządu terytorialnego, niebędącego aktem prawa miejscowego
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 147 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska, Sędziowie sędzia NSA Otylia Wierzbicka, sędzia NSA Tadeusz Cysek, Protokolant Danuta Gorzelak-Maciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2004 r. sprawy ze skargi H. i S. D. na uchwałę Rady Gminy w K. z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Rady Gminy w K. kwotę 300 zł (trzysta zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego na rzecz H. i S. D.; 3. zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnienie
H. i S. D. wnieśli zarzut do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi O. i L., oponując przeciwko przeprowadzeniu przez ich działkę nr [...] drogi. Zdaniem skarżących istnieje możliwość przeprowadzenia tej drogi obok działki przy lesie przedłużając ul. [...].
Rada Gminy uchwałą nr [...] z [...] stycznia 2004 r. odrzuciła ten zarzut, podnosząc, że w rejonie działki nr [...] planowane są tereny pod budownictwo mieszkaniowe. Oczywistą konsekwencją takiego przeznaczenia terenu jest konieczność stworzenia infrastruktury dróg spełniających normy dróg publicznych. Następnie Rada Gminy powołała się na art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i przysługujące jej władztwo planistyczne.
W skardze na tę uchwałę H. i S. D. podnieśli zarzut naruszenia art. 7, 30 i 64 Konstytucji RP oraz nie ustosunkowanie się do zarzutu i podniesionych argumentów. Projektowana droga dzieli ich działkę nr [...] na dwie części tworząc działkę o pow. 550 m- otoczoną z 3 stron drogami. Oznacza to, że ta działka stanie się bezużyteczna. Przedstawiona argumentacja jest "mętna i mało konkretna".
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie wskazując, że u podstaw odrzucenia zarzutu leżały istotne powody. Podział działki nr [...] przez projektowaną drogę spowoduje powstanie dwóch działek o wielkościach umożliwiających zabudowę każdej z nich budynkiem jednorodzinnym. Rada Gminy powołała się na art. 7 i 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zasadnie Rada Gminy powołuje się na art. 10 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.), który daje podstawę do określania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego m.in. przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających ulice, place i drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi.
Jednak z uwagi na to, że ustalenia miejscowego planu kształtują wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, uchwała o odrzuceniu zarzutu musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie to nie może być lakoniczne i ogólnikowe.
Powołanie się na konieczność stworzenia infrastruktury dróg spełniających normy dróg publicznych oraz art. 10 ustawy nie spełnia wymogu uzasadnienia faktycznego i prawnego uchwały. Odrzucenie zarzutu do projektu planu tak głęboko ingerującego w prawo własności nieruchomości wymaga bardzo wnikliwego i szczegółowego uzasadnienia faktycznego jak i prawnego. Rada Gminy w żaden sposób nie odniosła się do zgłoszonej w zarzucie propozycji innego przebiegu projektowanej drogi. Nie przedstawiła też żadnego uzasadnienia dlaczego taki właśnie przebieg projektowanej drogi uznano za optymalny, celowy i racjonalny.
Naruszenie art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w niniejszej sprawie jest na tyle istotne, że uniemożliwia sadowi ocenę legalności zaskarżonej uchwały.
Nadto w aktach sprawy brak jest dokumentów pozwalających na ocenę zasadności zastosowania art. 85 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717). Brak jest jakichkolwiek dokumentów, dotyczących poprzedniego wyłożenia planu.
Również brak jest stanowiska Wójta Gminy K. o nie uwzględnieniu zarzutu, o którym mowa w art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z 1994 r.
Mając te okoliczności na uwadze Sąd na podstawie art. 147 § 1 oraz art. 200 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.