IV SA/WA 265/05

IV SA/Wa 265/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Joanna Kabat-Rembelska /przewodniczący/
Tadeusz Cysek /sprawozdawca/
Wanda Zielińska - Baran
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska, Sędziowie asesor WSA Wanda Zielińska – Baran, sędzia NSA Tadeusz Cysek (spr.), Protokolant Agnieszka Wójcik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz J. K. 200, - (dwieście) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004r. Wojewoda [...] w wyniku rozpatrzenia odwołania J. K. od decyzji Starosty M. z dnia [...] listopada 2003r. znak [...] orzekającej o odmowie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów we wsi H. gmina M., polegającej na połączeniu działek o numerach ewidencyjnych [...] w jedną działkę i wykazaniu H. i J. K. jako jej właścicieli, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono między innymi, że wnioskodawca- J. K. nie przedstawił wymaganych treścią art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086- zwanej w dalszej części Prawem geodezyjnym i kartograficznym) dokumentów, które uzasadniałyby dokonanie zmiany danych w ewidencji gruntów odnośnie właścicieli działek nr ew. [...] i [...]. Dokumenty przedstawione przez wnioskodawcę : postanowienie Sądu Powiatowego w M. z dnia [...] września 1964 r.- o dokonaniu wpisu prawa własności w księdze wieczystej [...], umowa przedwstępną kupna nieruchomości o powierzchni 7634 m2 położonej w H., mapa sytuacyjno-wysokościowa w skali 1:1000 z 2000r. nie mogą stanowić podstawy do dokonania zmian obecnych zapisów w ewidencji gruntów w odniesieniu do danych przedmiotowych i podmiotowych tej ewidencji.
Skargę na powyższą decyzję złożył J. K. Żądając jej uchylenia, zwrócił uwagę, że jedynym wydanym dotychczas orzeczeniem sądowym w sprawie działki nr [...] jest prawomocne postanowienie Sądu Powiatowego w M. z dnia [...] września 1964r. określające powierzchnię tej działki na 7634 m2 oraz opis jej granic według załączonego planu sytuacyjnego w skali 1: 1000. Według skarżącego mapa z 1974r., określająca powierzchnię niniejszej działki na 6800 m2 jest błędna, podaje ona bowiem jej powierzchnię bez części dojazdowej do domu skarżącego. Nieporozumienie to wynika z faktu, iż przedmiotowa działka składa się z dwóch części: zasadniczej mającej kształt trapezu o powierzchni 6800 m2, oraz części dojazdowej do ulicy [...] o powierzchni 464 m2, określonej obecnie jako działki nr [...], które wobec nieustalenia właściciela zostały przejęte we władanie Gminy M. Suma wskazanych wyżej powierzchni działek nie odpowiada zaś powierzchni działki nr [...], określonej w prawomocnym postanowieniu Sądu na 7634 m2, co zdaniem skarżącego wymaga wyjaśnienia.
Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu podniósł, iż błędne jest twierdzenie skarżącego, że prawomocne postanowienie Sądu Powiatowego w M. z dnia [...] września 1964r. dotyczy działki nr [...]. Postanowienie to dotyczy bowiem urządzenia księgi wieczystej [...] dla działki o powierzchni 7634 m2, której granice zostały zapisane w [...], a jako właściciele tej działki wykazane zostały Panie K. i M. S. W postanowieniu tym nie ma mowy o działce ewidencyjnej nr [...], ponieważ ewidencja gruntów wsi H. została założona dopiero w roku 1965. Wykazana w niej działka nr [...] stanowiła własność M. S., zaś działki o nr [...] i [...], były we władaniu Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w M.-Powiatowy Zarząd Dróg Lokalnych. Aktem notarialnym [...] z dnia [...] sierpnia 1974r. Państwo J. i H. K. kupili zaś od Pań K. i M. S. działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni 68 arów.
Ponadto organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi i niezależnie od podniesionych w niej kwestii dokonuje kontroli legalności zaskarżonych aktów. W niniejszej sprawie z urzędu należy podnieść, że Wojewoda [...] nie był właściwy do rozpoznania sprawy jako organ II instancji i w związku z tym zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności przewidzianą w art. 156 § 1 pkt.1 k.p.a.
Z akt sprawy nie wynika, natomiast aby zaskarżona decyzja wydana została przy jakimkolwiek udziale wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego do którego skarżący zgodnie z pouczeniem organu I instancji wniósł odwołanie.
Stosownie do treści art. 7b ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego to, wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jest w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, organem wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej.
Zatem tylko wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jako organ administracji publicznej uprawniony był do wykonania powierzonych mu z mocy ustawy zadań. Należy bowiem wskazać, iż w świetle cytowanego przepisu, ustawa prawo geodezyjne i kartograficzne dokonała wyraźnego wyodrębnienia wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego, wskazując go wprost jako organ wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej.
W konkretnym przypadku zachodzi sytuacja odmienna niż np. w relacji wojewoda i wojewódzki konserwator przyrody. W myśl bowiem ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody Dz. U. Nr 92 poz 880 ze zm, organem w zakresie ochrony przyrody jest wojewoda (art. 91) i wykonuje on zadania tylko przy pomocy wojewódzkiego konserwatora przyrody, który nie jest organem (art. 93).
Wprawdzie przepis art. 7b ust 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego stanowi, że wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego działa w imieniu wojewody, niemniej jednak nie oznacza to, że wojewoda może dowolnie, w zależności od swego uznania przejmować zadania powierzone wojewódzkiemu inspektorowi nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. Zadania wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego określone w art. 7 b ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego stanowią bowiem jego zadania własne, a zatem niemożliwym było, aby wojewoda mógł je wykonywać zamiast lub obok wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. Przy przyjęciu odmiennego poglądu za nieracjonalne uznać należałoby wyodrębnianie wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jako organu administracji publicznej.
Wykonanie przez Wojewodę [...] zadania, które zgodnie z ustawą przepisane zostało innemu organowi, tzn. w przedmiotowej sprawie wojewódzkiemu inspektorowi nadzoru geodezyjnego i kartograficznego, stanowi naruszenie właściwości oznaczające wadliwość o charakterze kwalifikowanym, będące podstawą stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 pkt 1 Kpa.
Z uwagi na charakter przyczyny wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego Sąd nie ustosunkował się do zarzutów skargi.
W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego orzeczono na podstawie art. 200 wyżej wymienionej ustawy.