IV SA/Wa 2608/12

IV SA/Wa 2608/12 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2013-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Dąbrowska
Anna Szymańska
Wanda Zielińska-Baran /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 53 ust. 4, art. 60
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77, art. 80, art. 124 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2003 nr 162 poz 1568
art. 6 ust. 1 lit. b, art. 89, art. 93 ust. 4, art. 3 pkt 12, 13
Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącej [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Minister Kultury postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. wydanym na art. 6 ust. 1 lit. b, art. 7 pkt 1, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2004 nr 162, poz. 1568, z poźn. zm. ), art. 53 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.),
art. 106 § 1 i 5, art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia 3. Sp. z oo. Spółka komandytowaz siedzibą w W., utrzymał w mocy postanowienie [...] Konserwatora Zabytków nr [...], z dnia [...] stycznia 2012 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego z garażem podziemnym na działce nr ew. [...] oraz budowie wjazdu na część działki nr ew. [...] (obręb [...]) położonych przy ul. [...] nr [...] w W..
W uzasadnieniu rozstrzygięcia podano, iż Minister postanowieniem z dnia [...].01.2012 r. w wyniku rozpatrzenia zażalenia Spółki uchylił postanowienie z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleaniu watrunków zabudowy dla ww. opisanej inwestycji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
[...] Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], ponownie odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Organ wskazał, iż w najbliższym sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się obiekty w zabudowie szeregowej i bliźniaczej oraz obiekty wolnostojące, jednorodzinne. Obiekty te nie przekraczają wysokości trzech kondygnacji. Są to niewielkie segmenty lub budynki otoczone ogrodani. Większości są to obiekty z II połowy XX wieku, kontynuują one z powodzeniem intencje przedwojennych projektantów "[...].". Wszystkie zespoły w sąsiedztwie planowanej inwestycji, mimo zróżnicowania architektonicznego, uzupełniają zabytkowy zespół miasta-ogrodu. Założeniem projektantów kolonii ogrodowo-willowych była realizacja na wytyczonych działkach powtarzalnych 2-3 typów małych budynków jednorodzinnych o wysokości do dwóch kondygnacji. Na przedmitowym obszarze nie ma historycznego uzasadnienia dla lokalizowania na przedmiotowym obszarze budynku o funkcji biurowej.
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik Spółki stwierdził, iż fakt wpisania zespołu urbanistycznego do rejestru zabytków nie oznacza, iż organ konserwatorski jest uprawniony do regulowania funkcji obiektu budowlanego. Podniósł nadto, że budynki w sąsiedztwie planowanej inwestycji są budynkami usługowymi, wielkogabarytowymi, zaś budynek na działce sąsiedniej, do którego planowana inwestycja ma być dobudowana, jest budynkiem trzykondygnacyjnym.
Minister wskazał, że ww. działki gruntowe zlokalizowane są na terenie zespołu urbanistycznego i budowlanego dawnego "[...]." wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...].12.1993 r. W decyzji tej podano, że zespół ten posiada duże wartości przestrzenne, architektoniczne, kulturowe, historyczne i przyrodnicze. Rozwój urbanistyczno-budowlany łączy się z powstaniem w 1924 r. "Towarzyska M..", następnie z założeniem w 1924 r. Oficerskiej Spółdzielni Mieszkaniowej "S.". Układ urbanistyczny komponowany jest wokół fortu /z lat 1883-87/stanowiącego centralny obiekt. Pozostały teren ma szachownicowy układ ulic. Występuje tu architektura willowo-dworkowa z odgrodami, nawiązująca głównie do tradycyjnych form architektury polskiej projektowana m. in. przez: T. T. , K. T., A. W..
Planowana inwestycja miałaby polegać na budowie budynku biurowego z garażem podziemnym na działce nr ew. [...] oraz budowie wjazdu na część działki nr ew. [...], w obrębie [...], przy ul. [...] w W..
Minister stwierdził, iż [...] Konserwator Zabytków słusznie odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, kierując się zasadą określoną w treści art. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zgodnie z którą ochrona zabytków polega m. in. na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków oraz udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków.
Zabytkiem w tym wypadku jest układ urbanistyczny w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, jako przestrzenne założenie miejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg oraz zespół budowlany dawnego "[...].", rozumiany zgodnie z art. 3 ust. 13 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, jako powiązana przestrzennie grupa budynków wyodrębniona ze względu na formę architektoniczną styl, zastosowane materiały, funkcję, czas powstania lub związek z wydarzeniami historycznymi.
Z akt sprawy wynika, że planowany budynek miałby zostać dobudowany do istniejącego trzykondygnacyjnego budynku na działce nr ew, [...]. W wyniku realizacji tej inwestycji powstałby zwarty w swej bryle obiekt w zabudowie bliźniaczej, o łącznej długości elewacji frontowej od strony ul. [...] wynoszącej 30 m i maksymalnej wysokości kalenicy do 12 m. Planowana powierzchnia zabudowy przedmiotowych działek gruntowych jest porównywalna z powierzchnią zabudowy istniejącego budynku przy ul. [...].
Powyższy sposób zabudowy, długość elewacji frontowej oraz wysokość połączonych ze sobą budynku istniejącego z budynkiem planowanym jest niezgody z historycznym sposobem zagospodarowania zabytkowego obszaru, który jak wynika z decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...].12.1993 r., polegał na budowie niewielkich budynków mieszkalnych z wolnymi od zabudowy ogrodami w głębi działki. Na analizowanym obszarze zabytkowego zespołu urbanistycznego i budowlanego zlokalizowane są na działce nr ew. [...] przy ul. [...] dwukondygnacyjne budynki z poddaszem w zabudowie szeregowej o wysokości 11, 6 m, jednak zlokalizowane są one przy ulicy i posiadają niezabudowaną część ogrodową w głębi działki. Negatywne przekształcenia zabytkowego obszaru "[...].", polegające m. in. na budowie obiektów w zabudowie szeregowej, nie implikują konieczności dalszej degradacji zabytkowego obszaru. Realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wpłynie negatywnie na zabytkowy układ urbanistyczny poprzez zmianę historycznego rozplanowania, funkcji terenów, wielkości działek budowlanych, a także gabarytów zabudowy oraz zaburzy relacje przestrzenne pomiędzy elementami zabudowy i zagospodarowania tego terenu. Doprowadziłaby do zmiany historycznej funkcji mieszkalnej zabytkowego zespołu urbanistycznego i budowlanego dawnego "[...].". Ochrona historycznej funkcji terenu wynika wprost z definicji historycznego zespołu budowlanego, zawartej w art. 3 ust. 13 ww. ustawy, którą określono jako powiązaną przestrzennie grupę budynków wyodrębnione ze względu na formę architektoniczną styl, zastosowane materiały, funkcję, czas powstania lub związek z wydarzeniami historycznymi.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia Minister wskazał, że wielkogabarytowe budynki usługowe przy ul. [...] zlokalizowane są poza granicami wpisanego do rejestru zabytków zespołu urbanistycznego i budowlanego dawnego "[...].", wobec tego nie jest uprawniony do zajmowania stanowiska w ich sprawie. Minister podniósł, iż ponownie powołane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ustalenia Ogólnego Planu Zabudowania Miasta W. z 1931 r. oraz lat 1937-38, Studium wartości kulturowych architektoniczno-urbanistycznych i krajobrazowych obszaru zwanego "[...]." oraz odpis z księgi wieczystej dla przedmiotowej nieruchomości, nie mogą stanowić podstawy dla organu ochrony zabytków, do nałożenia ograniczeń i obowiązków z zakresu ochrony zabytków. Dokumenty te są źródłem wiedzy o zabytkach, ale nie zawierają informacji o aktualnym stanie zachowania zabytku.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła 3. Spółka z o. o. Spółka komandytowa z siedzibą w W. zarzucając mu: 1. art. 4 pkt l) - 6) ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2003 r., nr 162, poz. 1568 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, iż: - sposób zabudowy, długość elewacji frontowej oraz wysokość połączonych ze sobą budynków, tj. istniejącego z planowanym, jest niezgodny z historycznym sposobem zagospodarowania zabytkowego obszaru, pomimo, że ochrona zabytków polega między innymi na zapewnieniu warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie oraz zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków, nie zaś w żadnym razie na regulowaniu kwestii (wykorzystywania) nieruchomości, - realizacja inwestycji doprowadzi do dalszej degradacji obszaru, pomimo braku jednoznacznego wskazania, która z form prawnych ochrony zabytków przemawia za odmową uzgodnienia planowanej inwestycji, - realizacja inwestycji doprowadzi do zmiany historycznej funkcji mieszkalnej zabytkowego zespołu urbanistycznego i budowlanego dawnego "[...],", pomimo, że przedmiotowe kryterium nie znajduje odzwierciedlenia w podstawie prawnej - nie wynika z ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, - na analizowanym obszarze zabytkowego zespołu urbanistycznego i budowlanego zlokalizowane są dwukondygnacyjne budynki z poddaszem w zabudowie szeregowej o wysokości 11,6 m, jednak zlokalizowane są przy ulicy i posiadają niezabudowana część ogrodową, pomimo, że planowany obiekt zostanie dobudowany do już istniejącego budynku o tej samej wysokości (12 m), a architektura będzie zgodna z historycznymi założeniami, - budynki szeregowe znajdujące się w bezpośredniej bliskości planowanej inwestycji, tj. ulicy [...] i ulicy [...], są obiektami współczesnymi w zabudowie szeregowej i bliźniaczej o wysokości trzech kondygnacji (wysokość 11,6 m oraz 11,8 m) oraz budynek o wysokości 12 m, do którego ma zostać dobudowany planowany obiekt, a organ ochrony zabytków przy orzekaniu pominął aktualny stan zachowania układu, stopień dokonanych przekształceń oraz charakter tych przekształceń; 2.naruszenie art. 4 pkt 2) ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2003 roku, Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, iż [...] Konserwator Zabytków słusznie odmówił uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, kierując się zasadą określoną w art. 4 ustawy o ochronie zabytków, pomimo, że na nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, znajduje się zdewastowany jednokondygnacyjny budynek murowany, wykorzystywany w przeszłości jako budynek warsztatowy (warsztat samochodowy), zaś w najbliższej okolicy (sąsiedztwie) są wielkogabarytowe budynki usługowe, a przedstawiona wizualizacja zamierzenia inwestycyjnego w pełnym zakresie realizuje (wpisuje się) w historyczne założenia urbanistyczno-budowlane; 3.naruszenie art. 4 pkt l)-6) w związku z art 6 ust 1 pkt 1) lit a), b), c) i g) w związku z art 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2003 roku, Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.) w związku z art 53 ust 4 pkt 2) w związku z art. 60 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 roku, Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) poprzez ich błędną wykładnię, "skutkującą błędnym uznaniem, iż sposób zabudowy, długość elewacji frontowej oraz wysokość połączonych ze sobą budynków, tj. istniejącego z planowanym, jest niezgodny z historycznym sposobem zagospodarowania zabytkowego obszaru, pomimo, że przedmiotowe kryterium nie znajduje odzwierciedlenia w podstawie prawnej - nie wynika z ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, 4.naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 1) lit. a), b), c) i g) ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2003 roku, Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, iż projektowana inwestycja narusza chronione wartości zabytkowe wynikające z decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 1993 roku o wpisie zespołu urbanistyczno-budowlanego "[...].", pomimo, źe objęcie ochroną zespołu urbanistyczno-budowlanego nie oznacza objęcia ochroną wszelkich nieruchomości na chronionym obszarze, zwłaszcza budynków planowanych do wybudowania, bowiem w decyzji o wpisie nie wymienia się obiektów, lecz granice obszaru; 5.naruszenie art. 4 pkt 1)
6) w związku z art. 6 ust. 1 pkt 1) lit. a), b), c) i g) w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2003 roku, Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.) poprzez: - brak wskazania w jaki sposób planowana inwestycja wpłynie na zabytkowy zespół dawnego [...].", - wskazanie, iż z uzasadnienia decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]. grudnia 1993 roku wynika, że zabytkowy obszar polegał na budowie niewielkich budynków mieszkalnych z wolnymi od zabudowy ogrodami w głębi działki, pomimo, że z analizy aktualnego układu urbanistycznego, dokonanych przekształceń na analizowanym terenie wynika jednoznacznie, iż na analizowanym obszarze znajdują się budynki szeregowe będące obiektami współczesnymi o wysokości trzech kondygnacji, -brak analizy aktualnego układu urbanistycznego, dokonanych przekształceń na analizowanym terenie oraz nie uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, pomimo dokonanych na analizowanym terenie przekształceń; 6.naruszenie art. 6 ust 1 pkt 1) lit. a), b), c) i g) w związku z art. 4 pkt 1)
6) ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2003 roku, Nr 162, poz, 1568 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, iż: -w wyniku realizacji tej inwestycji powstałby zwarty w swej bryle obiekt w zabudowie bliźniaczej, pomimo, że zabudowa ulicy [...] i [...] w W. ma już charakter zabudowy wielkogabarytowej, usługowej, zaś na nieruchomości, na której jest planowana inwestycja znajduje się murowany budynek warsztatowy, w którym prowadzono warsztat samochodowy, - projektowana inwestycja narusza chronione wartości, pomimo, że organ ochrony zabytków nie wskazał, które z ustawowych kryteriów (form) ochrony zabytków zostaną w wyniku realizacji zamierzenia inwestycyjnego naruszone, jak również organ nie wskazał przepisu rangi ustawowej, który zostałby naruszony przez inwestora przy realizacji inwestycji; 7.naruszenie art. 6, art. 7, art 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) poprzez: - brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy przejawiający się brakiem pełnego i rzeczowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, - wydanie orzeczenia pozbawionego oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego, co przejawia się w błędnym założeniu braku możliwości realizacji inwestycji - dobudowania projektowanego budynku do już istniejącego budynku - oraz dowolnym, bez wskazania podstawy prawnej, stwierdzeniu, iż zamierzenie inwestycyjne naruszy walory historyczne, pomimo, że już istniejący na tym obszarze budynek, do którego planowany budynek miałaby zostać dobudowany, jest trzykondygnacyjny i zwrócony "ślepą" ścianą do nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, a na nieruchomości w chwili obecnej posadowiony jest budynek garażowo- warsztatowy, - całkowite pominięcie obecnej, już istniejącej, zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie, tj. przy ulicy [...] u zbiegu z ulicą [...], odwołując się wyłącznie do historycznej zabudowy, zwłaszcza, że odtworzenie proponowanej przez organ na nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, historycznej, tradycyjnej funkcji mieszkalnej jednorodzinnej jest nierealne ze względu na odległość nieruchomości od cmentarza, która praktycznie uniemożliwia zabudowę nieruchomości z przeznaczeniem na funkcję mieszkaniową.
Pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia orgau pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związny granicami skargi, powolana w niej podstawą prawną, zarzutami i wnioskami art. 134 p.p.s.a. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717, ze zm.) - dalej w skrócie: u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 (w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), w tym wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską (pkt 2). Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 kpa (art. 60 ust. 5 p.z.p.). Organem uzgadniającym jest organ właściwy w sprawach będących przedmiotem uzgodnienia, a zatem wyspecjalizowany, stąd też do jego właściwości przechodzi kontrola zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. Organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2004, str. 428). W niniejszej sprawie przedmiotem uzgodnienia był projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego z garażem podziemnym na działce ew. nr [...], w obrębie [...], położonej przy ul. [...] nr [...] oraz budowie wjazdu na części działki ew. nr [...], w obrębie [...]
( ul. [...]) na trenie Dzielnicy M. w W.. Z treści projektu decyzji wynika, że teren inwestycji podlega przepisom ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków, gdyż planowana inwestycja położona jest na terenie "[...].", którego zespół urbanistyczny i budowlany wpisany jest do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją z dnia [...] lutego 1993 r. Rolą organu konserwatorskiego było zatem dokonanie oceny planowanej inwestycji czy pod względem konserwatorskim planowana do realizacji inwestycja nie naruszy wartości historycznych chronionego obiektu, określonego mianem historycznego układu urbanistycznego, czyli przestrzennego założenia miejskiego, zawierającego zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg (art. 3 pkt 12 i 13 ustawy o ochronie zabytków). Przedmiotem ochrony konserwatorskiej - stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków - są zabytki nieruchome będące układami urbanistycznymi, ruralistycznymi i zespołami budowlanymi, dziełami architektury i budownictwa. Ochrona zabytków - według normy art. 4 ustawy o ochronie zabytków - polega m. in. na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków, udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków, kontrolę stanu zachowania i przeznaczenia zabytków. W wyniku tego działalność inwestorska w strefach podlegających przedmiotowej ochronie konserwatorskiej podporządkowana jest wymogom konserwatorskim. Ocena konserwatora zabytków w niniejszej sprawie sprowadzała się do kwestii czy przedmiotowa inwestycja w planowanym kształcie pod względem wymagań konserwatorskich może być zrealizowana na terenie wpisanym do rejestru zabytków jako obszar "[...].. Zauważyć należy, iż ocena ta ma charakter uznania administracyjnego i winna być dokonana po wnikliwej analizie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w kontekście założeń objętego ochroną konserwatorską obszaru analizowanego, czy planowana do realizacji inwestycja da się pogodzić, lub też nie, z chronionymi na tym terenie wartościami i dlaczego. Wyniki takiej ceny powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego postanowienia w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W rozpoznawanej sprawie Minister stwierdził, iż odmawiając uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż sposób zabudowy polegający na dobudowaniu do usytuowanego na sąsiedniej działce nr ew. [...] planowanego budynku, w wyniku czego powstałaby zabudowa bliźniacza o długości elewacji frontowej od ul. [...] wynoszącej 30 m i wysokość 12 m, jest niezgodny z historycznym sposobem zagospodarowania obszaru, który według tego co wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, polegał na budowie niewielkich budynków mieszkalnych z wolnymi od zabudowy ogrodami w głębi działki. Minister przyznał, iż na analizowanym obszarze zabytkowego zespołu urbanistycznego i budowlanego na działce ew. nr [...] przy ul. [...] zlokalizowane są dwukondygnacyjne budynki z poddaszem w zabudowie szeregowej o wysokości 10,6 m, z tym że usytuowane są od ulicy
i mają ogrodową część w głębi działki. Minister również stwierdził, iż wielkogabarytowe obiekty przy ul. [...], na które powołała się Spółka, znajdują się poza granicami wpisanym do rejestru zabytków zespołu urbanistycznego i budowlanego "[...].". W ocenie Sądu powyższa argumentacja organu przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jest bardzo ogólnikowa, oceny warunków możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji dokonano jedynie w porównaniu do zabudowy szeregowej usytuowanej przy ul. [...], lecz położonej po drugiej stronie planowanej zabudowy przy tej ulicy. Tymczasem ze względu na to, iż planowany do realizacji budynek położony jest w kwartale urbanistycznym pomiędzy ulicami: [...], [...], [...], [...], ocena taka powinna obejmować również ten obszar, zwłaszcza, że u zbiegu ul. [...] z ul. [...] znajduje się zabudowa wielkogabarytowa, usługowa, a więc podobna do planowanej inwestycji. Ze względu na taki istniejący stan zagospodarowania nieruchomości należało więc wnikliwie przeanalizować czy warunkach ochrony konserwatorskiej możliwa jest zabudowa wskazana w projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Wprawdzie organ pierwszej instancji w sposób ogólnikowy stwierdził ,że zabudowa ta jest zabudową wtórną, wprowadzoną po 1945 roku i jest czynnikiem negatywnie wpływającym na walory zabytkowe "Miasta-Ogrodu-C.", jednakże Minister Kultury do tego stwierdzenia w ogóle się nie odniósł. Natomiast podniósł, że nie może odnosić się do argumentów strony skarżącej wskazujących, iż przy ul. [...] znajduje się zabudowa wielkogabarytowa, ponieważ położona jest ona poza obszarem ochrony, przy czym nie podał, w którym miejscu ta granica ochrony się kończy. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, po przeanalizowaniu akt sprawy, doszedł do przekonania, że organy konserwatorskie dokonując uzgodnienia przedłożonego przez Prezydenta W. projektu decyzji o warunkach zabudowy naruszyły art. 7, 77, 80 i 124 § 2 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedstawiona w uzasadnieniach rozstrzygnięć obu instancji argumentacja nie wypełnia uznania administracyjnego, gdyż jest bardzo ogólnikowa, nie odnosi się w pełni do rzeczywistego stanu faktycznego, jak również nie znajduje potwierdzenia w przekazanym Sądowi materiale dowodowym. Podniesienia wymaga, iż Sąd nie przesądza, czy inwestycja określona w projekcie decyzji o warunkach zabudowy będzie możliwa do realizacji z punktu widzenia konserwatorskiego, gdyż ocena w tym zakresie należy do organów konserwatorskich, które rozpoznając ponownie sprawę wnikliwe rozważą, czy w wyraźnie wskazanych granicach objętego ochroną konserwatorską "[...]." wobec istniejącego rzeczywistego stanu zagospodarowania ze względu m. in. na miejsce usytuowania i architekturę planowanego budynku dopuszczalna jest jego realizacja. Mając powyższe na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 tej ustawy.