IV SA/Wa 2553/17

IV SA/Wa 2553/17 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2018-04-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-09-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Owsińska-Gwiazda
Leszek Kobylski /sprawozdawca/
Łukasz Krzycki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III OSK 1366/21 - Wyrok NSA z 2022-11-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 105 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skarg Stowarzyszenia "W." z siedzibą w P., R. J. i W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargi.
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ( dalej jako: "SKO", "organ odwoławczy") z dnia [...] lipca 2017r. nr [...], którą ww. organ po rozpatrzeniu odwołań W. M., R. J. oraz Wójta Gminy [...]. od decyzji nr [...] Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] czerwca 2016r. znak [...] na podstawie której umorzono postępowanie administracyjne dotyczące wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia polegającego na "Adaptacji istniejących budynków magazynowych na punkt zbierania odpoadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne w miejscowości Z. przy ul. [...]. na działce nr ew.[...] obręb [...]" – orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego.
W uzasadnieniu wydanej decyzji SKO podniosło, że decyzją nr [...] Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. (znak: [...]), w której ów organ umorzył postępowanie administracyjne dotyczące wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia polegającego na "Adaptacji istniejących budynków magazynowych na punkt zbierania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne w miejscowości Z. przy ul. [...]., na dz. ew. nr [...] obręb [...]".
Odwołania od powyższej decyzji złożyli m.in. W. M., R. J., J. C. - Wójt Gminy [...].
SKO wskazało, że stosownie do art.28 kpa za stronę postępowania administracyjnego może być uznany jedynie podmiot, który posiada interes prawny lub obowiązek, o których należy rozstrzygnąć przez wydanie decyzji administracyjnej. Żądanie wszczęcia postępowania, wniesione przez ten podmiot, będzie jednak skuteczne tylko wtedy, gdy można wskazać przepis prawa materialnego, który dopuszcza istnienie takiego właśnie interesu prawnego lub obowiązku.
Ponadto w myśl art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz U z 2016r. poz.353, dalej jako; "u.u.i.ś"), przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu. Społeczeństwo ma zagwarantowany udział w postępowaniu, w tych kategoriach spraw, w których ustawa lub inne przepisy szczególne mu taką możliwość przyznają. Dlatego też ustawodawca kierując się tą dyrektywą w art. 79 ust. 1 ustawy przewidział, że społeczeństwo ma zagwarantowany udział w tych postępowaniach w przedmiocie określenia uwarunkowań środowiskowych, w których przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko. Rozwiązanie to ma swoje racjonalne uzasadnienie w tym, że skoro zagrożenia ze strony konkretnego przedsięwzięcia dadzą się ocenić bez konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to znaczy, że udział czynnika społecznego nie jest konieczny. Natomiast jeżeli na wstępnym etapie (oczywiście w stosunku do tych przedsięwzięć, do których jest to możliwe) skutków oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie da się przewidzieć, to udział ten jest uzasadniony (za: Gruszecki K., komentarz do art. 79 ustawy, LEX/el. 2009).
Z powyższego wynika zatem, że udział społeczeństwa w postępowaniu zakończonym decyzją umarzającą postępowanie administracyjne dotyczące wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia polegającego na "Adaptacji istniejących budynków magazynowych na punkt zbierania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne w miejscowości Z. przy ul. [...]., na dz. ew. nr [...] obręb [...]", a co za tym idzie - odwołanie od takiej decyzji złożone przez R. J., W. M. oraz J. C - Wójta Gminy [...]. nie będących stronami postępowania należy uznać za nieskuteczne i umorzyć postępowanie.
Jak wynika z powyższych rozważań brak jest podstaw do uznania składających odwołania za strony niniejszego postępowania.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli:
1/ Stowarzyszenie [...] w [...]. ( pismo z dnia 24 sierpnia 2017r.)
2/ R. J. (pismo z dnia31 sierpnia 2017r.)
3/ W. M. ( pismo z dnia 31 sierpnia 2017r.)
Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...]. zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie:
- art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. poprzez niezasadne umorzenie postępowania odwoławczego, co zaskutkowało niewydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,
- art. 28 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że brak jest podstaw do uznania składających odwołania za strony postępowania,
- art. 8 k.p.a. poprzez niebudzące zaufania postępowanie w przedmiocie nieodniesienia się w sposób merytoryczny do zaistniałego stanu faktycznego oraz stanu prawnego,
art. 71 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko poprzez błędną wykładnię i uznanie, że udział czynnika społecznego nie jest konieczny, a tym samym niezasadne umorzenie postępowania administracyjnego.
Na podstawie art.145§1 pkt.1 lit. C p.p.s.a skarżące stowarzyszenie wniosło o:1/ uchylenie zaskarżonej decyzji SKO ,2/ zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu złożonej skargi skarżące stowarzyszenie podniosło, że organ niezasadnie umorzył postępowanie odwoławcze uznając, że brak jest podstaw do uznania składających odwołania za strony postępowania.
Organ odwoławczy naruszył art. 28 k.p.a. i dokonał jego błędnej wykładni, niewłaściwie stosując ten przepis poprzez uznanie, że brak jest podstaw do uznania składających odwołania za strony postępowania. Naruszając powyższy przepis organ naruszył również art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do obywateli i nie odniesienie się w sposób merytoryczny do zaistniałego stanu faktycznego oraz stanu prawnego.
Organ odwoławczy podejmując rozstrzygnięcie określone w zaskarżonej decyzji naruszył tym samym art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 127 § 1 k.p.a., bowiem niezasadne umorzył postępowanie odwoławcze, co zaskutkowało niewydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Skarżące stowarzyszenie podniosło, że organ naruszył także art. 71 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko poprzez błędną wykładnię i uznanie, że udział czynnika społecznego nie jest konieczny, a tym samym niezasadne umorzył postępowanie administracyjne.
Według stowarzyszenia organ odwoławczy dokonał pobieżnej wykładni przepisów, co w efekcie doprowadziło go do błędnego stanowiska.
W ocenie Skarżącego przedsięwzięcie objęte niniejszą skargą jest przedsięwzięciem ingerującym w faunę i florę miejsca, w którym ewentualna działalność ma być prowadzona. Nadto wskazać należy, że teren, na którym ma znajdować się przedsięwzięcie, to tereny bagniste i podmokłe - co jednoznacznie może wskazywać na to, że w przypadku podjęcia działalności bez jakiejkolwiek decyzji środowiskowej może doprowadzić do negatywnych skutków środowiskowych nie tylko na terenie prowadzonej działalności, jednakże za pośrednictwem wód gruntowych, może spowodować to negatywne konsekwencje dla roślinności oraz środowiska sensu largo w nieznanym obszarze.
W przekonaniu skarżącego stowarzyszenia w zaistniałym stanie faktycznym, organ odwoławczy winien uchylić decyzję organu I instancji, który to powinien zająć stanowisko w sprawie i wydać decyzję środowiskową, bowiem przedsięwzięcie tego rodzaju, które chce zrealizować [...], jest przedsięwzięciem, które w rzeczywistości może dopuścić się rażącej ingerencji w środowisko naturalne, a tym samym, dbając o interes publiczny, należy zadbać o należyte oraz stanowiące egzemplifikację realizację przepisów prawa materialnego.
Natomiast R. J. i W. M. w złożonych skargach ( jednakowej treści) zaskarżonej decyzji zarzucili:
1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
art. 140 i 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - poprzez niezastosowanie w sprawie i pominięcie faktu, że przepisy te stanowią podstawę do nadania Skarżącej statusu strony przedmiotowego postępowania administracyjnego oraz brak przeprowadzenia badania, czy planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływać na teren nieruchomości Skarżącej,
2/ art. 44 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez błędne zastosowanie w sprawie,
3/ art. 79 ustawy z dnia 3 października 2008 r poprzez jego błędne zastosowanie, przejawiające się w uznaniu, że przepis ten uniemożliwia stronie wniesienie odwołania od decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej względnie pozbawia Skarżącą interesu prawnego w tym zakresie;
II/ naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- art. 138 § 1 pkt 3 KPA oraz 28 KPA poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania odwoławczego wszczętego odwołaniem Skarżącej, wynikające z braku przeprowadzenia analizy posiadania interesu prawnego strony zgodnie z dyrektywami wynikającymi z art.28 kpa
-art. 28 KPA poprzez bezpodstawne uznanie, że Skarżącej nie przysługuje przymiot strony postępowania, a zatem także legitymacja do wniesienia odwołania;
- art. 6 KPA, tj. naruszenie zasady praworządności, poprzez umorzenie postępowania odwoławczego bez podstawy prawnej,
- art. 7 KPA oraz art. 7 Konstytucji RP, tj. zasady prawdy obiektywnej, poprzez dokonanie pobieżnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że działki stanowiące własność Skarżącej nie znajdują się ani nie mogą potencjalnie znajdować się na obszarze oddziaływania planowanej inwestycji i że Skarżąca nie posiada interesu prawnego,
- art. 80 KPA w zw. z art. 7 KPA poprzez brak przedstawienia jasnej i przekonującej argumentacji, która była podstawą do wydania przedmiotowej decyzji oraz przekroczenie granic uznania administracyjnego,
- art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 KPA oraz art. 7 Konstytucji 11P poprzez zawarcie w decyzji jedynie lakonicznego uzasadnienia polegającego na powołaniu dwóch przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz nie wyjaśniające w żaden sposób ich związku ze sprawą,
- art. 8 KPA, tj. zasady pogłębiania zaufania do obywateli, poprzez nieuwzględnienie wszelkich okoliczności sprawy
- art. 9 KPA, tj. zasady należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych, poprzez lakoniczne uzasadnienie wydania przedmiotowej decyzji,
- art. 11 KPA, tj. zasady przekonywania, poprzez jedynie lakoniczne uzasadnienia podstawy wydania przedmiotowej decyzji oraz brak odniesienia się do istotnych okoliczności sprawy,
- art. 12 KPA, tj. zasady szybkości i prostoty postępowania, poprzez brak podjęcia w sprawie najprostszego rozstrzygnięcia, które pozwoliłoby na szybkie i pozytywne dla Spółki zakończenie sprawy,
- art. 15 KPA, tj. zasady dwuinstancyjności, poprzez uznanie, że Skarżącej nie przysługiwało prawo do odwołania.
Powołując się podniesione zarzuty ww. skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania wg. norm przepisanych.
Uzasadniają zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący podnieśli, że podstawowym źródłem interesu prawnego w niniejszym stanie faktycznym były przepisy prawa cywilnego przejawiające się w art. 144 KC statuującym zakaz immisji, a jednocześnie wprowadzającym ograniczenia w zakresie korzystania z prawa własności w celu ochrony wykonywania uprawnień z tytułu tego prawa przyznanych właścicielowi na mocy art. 140 KC. Strony wskazywały, że są właścicielami nieruchomości, która znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji będącej przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej.
Przytaczając wybrane przez siebie tezy orzeczeń sądowych, skarżący wskazali że w świetle przytoczonego orzecznictwa nie powinno zatem ulegać wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja może naruszać uprawnienia strony wynikające z art. 140 KC, implikując jednocześnie istnienie interesu prawnego w rozumieniu art. 28 KPA. Do powyższej oczywistej konstatacji Organ w skarżonej decyzji nie odniósł się jednak wcale. Należy zatem domniemywać, że nie została ona wzięta pod uwagę w toku wydawania decyzji umarzającej postępowanie. Jednocześnie aby stwierdzić, czy Skarżącym przysługuje status strony w niniejszym postępowaniu, Organ powinien w praktyce przeprowadzić badanie, czy planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływać na teren ich nieruchomości - niezależnie od tego, czy oddziaływanie to mieści się w standardach jakości środowiska lub standardach emisyjnych.
Rozstrzygnięcie i przedstawiona przez Organ w przedmiotowej decyzji argumentacja naruszają również szereg innych zasad postępowania administracyjnego, w tym m.in. zasadę praworządności (art. 6 KPA), zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 KPA) oraz zasadę informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji (art. 9 KPA).
W przedmiotowej sprawie Organ dokonał jedynie pobieżnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w konsekwencji błędne przyjął, że działki stanowiące własność Skarżących nie znajdują się ani nie mogą potencjalnie znajdować się na obszarze oddziaływania planowanej inwestycji i że Skarżący nie posiadają interesu prawnego. Zgodnie natomiast z ugruntowaną linią orzeczniczą Organ powinien ustosunkować się do wszelkich okoliczności i dowodów w sprawie.
Organ nie przedstawił również jasnej i przekonującej argumentacji, która uzasadniałaby umorzenie postępowania odwoławczego. Nie przeprowadził analizy istotnych okoliczności spraw. Co podkreślano już powyżej, ograniczył się wyłącznie do powołania dwóch przepisów - nie wyjaśnił jednak w żaden sposób ich związku ze sprawą.
W odpowiedzi na skargi, SKO w [...] przedkładając akta sprawy wniosło o ich oddalenie, podtrzymało twierdzenia zawarte w treści zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest nieuzasadniona.
Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji Burmistrza Miasta [...]. z dnia [...] czerwca 2016r. o umorzeniu postępowanie w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla opisanego na wstępie przedsięwzięcia, z uwagi na ustalenie, że planowane zamierzenie nie należy do katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym postępowanie w tym zakresie jest bezprzedmiotowe.
Podstawą materialnoprawną decyzji organów obu instancji stanowił art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej umarza postępowanie administracyjne w każdym przypadku, gdy postępowanie to stanie się bezprzedmiotowe.
Podkreślenia wymaga, że art. 105 § 1 k.p.a. mówi o bezprzedmiotowości postępowania, będącej odzwierciedleniem bezprzedmiotowości sprawy administracyjnej, która miała być rozstrzygnięta w trybie tego postępowania. Ustalenie istnienia wspomnianej przesłanki obliguje organ administracji publicznej do zakończenia postępowania w danej instancji poprzez jego umorzenie. Dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o jakiej mowa w art. 105 § 1 k.p.a., oznacza stan tego postępowania, charakteryzujący się brakiem elementu materialnego stosunku prawnego, który to stan skutkuje niemożnością zakończenia postępowania poprzez podjęcie decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty (por. J. Borkowski, Komentarz do art. 105, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2017, SIP Legalis, nb. 7).
Należy przy tym zauważyć, że treść przepisu art. 105 § 1 k.p.a. dotyczy wszelkich możliwych przyczyn bezprzedmiotowości postępowania i to niezależnie od tego, czy istniały one w momencie wszczęcia postępowania, czy też pojawiły się na dalszym jego etapie. Postępowanie staje się więc bezprzedmiotowe w szczególności wówczas, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. (zob. wyrok NSA z dnia 26 września 2001 r., sygn. akt V SA 381/01 oraz wyrok WSA w Kielcach z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 187/08).
Przez przedmiot postępowania należy zaś rozumieć konkretną sprawę, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. sprawa administracyjna jest więc bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów obu instancji, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny na środowisko możliwe jest jedynie w odniesieniu do konkretnego przedsięwzięcia i przy jego konkretnej lokalizacji. W konsekwencji, gdy dochodzi do ustalenia, że planowane zamierzenie nie należy do katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko powoduje to, że odpada jeden z elementów stosunku prawnego, jakim jest przedmiot tego postępowania. Postępowanie administracyjne staje się wówczas bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, w związku z weryfikacją przez inwestora zakresu przedmiotowego zamierzonego przedsięwzięcia poprzez wykreślenie z zakresu planowanego przedsięwzięcia odpadów klasyfikowanych jako złom, zasadnie organy współdziałające tj. RDOŚ i PPIS przyjęły, że planowane zamierzenie nie należy do katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Zasadnie więc uznał Burmistrz Miasta [...]., że skoro planowane zamierzenie nie należy do katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. Podkreślić należy, że organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma swobody w kwalifikowaniu przedsięwzięć w zakresie obowiązku uzyskania takiej decyzji, ale związany jest wykazem przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd prezentowany w piśmiennictwie, a odnotowany przez organ odwoławczy, że postępowanie wszczęte wobec przedsięwzięcia, które nie zostało wymienione w katalogu określonym w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. (por. K. Gruszecki, Decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych jako instrument ograniczający swobodę prowadzenia działalności i prawo własności, "Casus" z 2009 r., nr 51, s. 37). W konsekwencji uznać należało, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z przepisami prawa.
W postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach krąg stron takiego postępowania ustala się na zasadach ogólnych. Miarodajnym dla oceny tej kwestii jest więc przepis art. 28 k.p.a. z uwzględnieniem uregulowań ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
W przypadku wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach istnienie interesu prawnego, jak już wyżej wskazano, jest związane z występowaniem uciążliwości na nieruchomościach położonych na obszarze (lub w sąsiedztwie) planowanego przedsięwzięcia. Przymiot strony w takim postępowaniu będą mogły posiadać podmioty mające tytuł prawny do takiej nieruchomości. Konstrukcja tak rozumianego interesu prawnego opiera się na normach prawa cywilnego dotyczących przede wszystkim ochrony prawa własności. Zgodnie z art. 140 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Bez wątpienia realizacja przedsięwzięcia, jeśli wpływa na wykonywanie prawa własności, może uzasadniać przymiot strony w postępowaniu. Interes taki bez wątpienia będzie miał każdy podmiot, którego dotyczy postępowanie, lub gdy rozstrzygnięcie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań może godzić w jego prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących mu praw.
W ocenie Sądu w okolicznościach tej sprawy organ odwoławczy prawidłowo jednak uznał, że Skarżącym nie przysługuje status strony postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w związku z tym nie mogą oni skutecznie wnieść odwołania od tej decyzji.
Ponieważ organy stwierdziły jak to już wskazano, że planowane zamierzenie nie należy do katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zbędnym jest prowadzenie postępowania zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tej sytuacji brak podstaw do przyjmowania aby skarżącym przysługiwał status strony w postępowaniu administracyjnym w odniesieniu do którego wydano decyzję o umorzeniu postepowania.
Skarżącym, jeżeli będzie to uzasadniono ich interesem prawnym, będzie ewentualnie przysługiwał status strony w odrębnym postępowaniu zmierzającym do realizacji zamierzonej inwestycji ( pozwoleniu na budowę).
Reasumując, Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie SKO podjęło wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz właściwie oceniło zgromadzony materiał dowodowy i trafnie uznało, że w niniejszej sprawie zachodzi określona w art. 105 § 1 K.p.a. podstawa do umorzenia postępowania. Powyższe oznacza, że organy wywiązały się z obowiązków nałożonych na nie przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Ponadto stwierdzić trzeba, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargi należało oddalić.
-----------------------
10