IV SA/Wa 249/10

IV SA/Wa 249/10 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2010-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-02-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Krystyna Napiórkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 124 poz 859
art. 26 pkt 3, art. 28 ust. 1, art. 1 ust. 1
Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.
Dz.U.UE.L 2006 nr 190 poz 1  art. 24 ust. 3
Rozporządzenie (WE) NR 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania  odpadów
Dz.U. 2005 nr 25 poz 202
art. 18
Ustawa z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji
Dz.U. 2007 nr 39 poz 251
art. 3 ust. 1
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, 77
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2010 r. sprawy ze skargi P. N. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2009 r. nr [...]; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego P. N. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art, 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 3 w związku z art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i w związku z art. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 r., Nr 44, poz. 287 ze zm.), art. 26 pkt 3 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 858), art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku P. N. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2009r. nakładającą na P. N. obowiązek przekazania odpadu w postaci niekompletnego pojazdu marki D. o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż pismem z dnia [...] lutego 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. poinformował Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, iż [...] stycznia 2009 r. w Oddziale Celnym w C. w zgłoszeniu celnym przedstawiono towar opisany jako "silnik spalinowy ze skrzynią biegów i zawieszeniem do samochodu marki D.". W wyniku rewizji celnej stwierdzono, iż przedstawiony towar to pojazd samochodowy niekompletny o numerze [...]. W dniu [...] lutego 2009 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w związku z dokonaniem nielegalnego wwozu do Polski odpadu w postaci ww. uszkodzonego pojazdu i w toku prowadzonego postępowania wydał postanowienie z dnia [...] marca 2009 r., którym wezwał P. N. do oddania pojazdu do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu. W związku z bezskutecznym upływem terminu wskazanego w ww. postanowieniu, organ decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nałożył na skarżącego obowiązek przekazania przedmiotowego odpadu do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu. Organ stwierdził, iż
pojazd w chwili przemieszczenia był niekompletny i winien być zakwalifikowany do kategorii Q2 - "produkty nie odpowiadające wymaganiom jakościowym" lub kategorii Q4 - "substancje lub przedmioty, które zostały rozlane, rozsypane, zgubione lub takie, które uległy innemu zdarzeniu losowemu, w tym zanieczyszczone wskutek wypadku lub powstałe wskutek prowadzenia akcji ratowniczej" - zgodnie z załącznikiem Nr 1 do ustawy o odpadach. Nadto poprzedni właściciel wyzbył się przedmiotowego pojazdu na rzecz skarżącego. Powyższe w ocenie organu wypełniło przesłanki do uznania przedmiotowego pojazdu za odpad, gdyż zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Organ wskazał ponadto, iż w pojeździe znajdują się części, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko. Wykaz tych części określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. (Dz. U. Nr 201, poz. 1666), a zgodnie z art. 66 ust. 4 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) stosowanie ich w pojazdach jest zakazane. Zatem wykorzystanie takich elementów jak poduszka powietrza czy elementy elektryczne i elektroniczne układów bezpieczeństwa jazdy jest niemożliwe i wymaga unieszkodliwienia. Wyklucza to bezpośrednie wykorzystanie w całości przedmiotowego niekompletnego pojazdu (części samochodowych). Organ wskazał ponadto, iż międzynarodowe przemieszczenie odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu winno odbyć się na zasadach określonych w rozporządzeniu (WE) Nr 1013/2006, a skarżący dokonał międzynarodowego przemieszczenia odpadu bez dokonania zgłoszenia i uzyskania zgody właściwych organów. Skarżący, znajdując się w posiadaniu odpadu w postaci pojazdu, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, powinien przekazać go do punktu zbierania pojazdów lub przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu pojazdów.
We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy P. N. zakwestionował stanowisko organu i wyjaśnił, iż dokonał zakupu części samochodowych w celu naprawy pojazdu marki D., będącego wcześniej w jego posiadaniu. Podniósł, iż prawo [...] nie zezwala na transport jedynym kontenerem skrzyni biegów i silnika. Transport zakupionych części wymagałby wynajęcia dodatkowego kontenera, co spowodowałoby wzrost kosztów transportu do
wartości nieopłacalnych. Strona uzgodniła ze sprzedającym, iż w ramach zawartej transakcji nabędzie podwozie wyposażone w silnik, skrzynię biegów oraz osie z kołami, pochodzące z pojazdu, dla którego wystawiono świadectwo "salvage title". Nadto skarżący przedstawił opinię techniczną (nr [...]) sporządzoną przez rzeczoznawcę mgr inż. M. K., w której na podstawie przeprowadzonego badania technicznego, stwierdzono, że pojazd ten kwalifikuje się do naprawy w zakresie opisanych uszkodzeń i braków. Koszt naprawy określono na kwotę 65 834,70 PLN brutto, gdy tymczasem wartość nieuszkodzonego samochodu wynosi 120 000PLN. bowiem wymagać będzie nieporównywalnie mniejszego nakładu finansowego niż ten, który skarżący musiałby ponieść, gdyby chciał dokonać naprawy samochodu będącego już w jego posiadaniu. Skarżący nie zgodził się również z twierdzeniem organu, iż przedmiotowy pojazd nie jest kompletny, gdyż wyposażony jest we wszystkie elementy wymienione w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 24 marca 2006 r. w sprawie istotnych elementów pojazdu kompletnego (Dz. U. Nr 58, poz.407). Skarżący nie zgodził się również z twierdzeniem organu, iż pojazd ten należy zakwalifikować do kategorii Q2 lub Q4 według załącznika nr 1 do ustawy o odpadach. Wyjaśnił, iż przedmiotowego pojazdu nie zamierza się pozbyć i w całości znajduje dla niego zastosowanie.
Główny Inspektor Ochrony Środowiska rozpoznając sprawę ponownie i odnosząc się do zarzutów strony, podniósł iż zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, rejestracji dokonuje się m. in. na podstawie dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu. Z tłumaczenia rachunku nr [...], dokonanego przez tłumacza przysięgłego z języka angielskiego – I. D., wynika, iż przedmiotem międzynarodowego przemieszczenia było "kompletne podwozie jezdne zgodne z opisem". Powyższe dowodzi - w ocenie organu - że rachunek ten stanowi dowód własności części pojazdu, nie jest natomiast dowodem własności pojazdu, który wypełni warunek konieczny do rejestracji pojazdu, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wskazał również, iż stosownie do art. 75 ust. 3 ww. ustawy, zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, tak więc przedmiot postępowania stanowi pojazd wycofany z eksploatacji, a ponowne użycie części samochodowych pochodzących z tego podwozia może nastąpić po dokonaniu demontażu w uprawnionej stacji demontażu pojazdów, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący P. N., działając przez pełnomocnika radcę prawnego H. K., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 8, 77§ 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach (Dz. U. z 2006 r., Nr 39, poz. 251 ze zm.), art. 26 pkt 3 i art. 28 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2007 r., nr 124, poz. 858) oraz art. 3 i 18 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2005 r., Nr 25, poz. 202 ze zm.).
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż organ błędnie przyjął, że zgłoszenie celne dopuszczenia do obrotu dotyczyło pojazdu samochodowego niekompletnego, podczas gdy zawartość kontenera stanowił jedynie silnik z oprzyrządowaniem, skrzynia biegów i podwozie samochodu marki D. Wskazał, iż organ w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. stwierdził, iż jest to "kompletne podwozie jezdne zgodne z opisem" oraz, że " podwozie, obok nadwozia, jest częścią składową pojazdu i samo w sobie nie stanowi pojazdu", natomiast nakładając obowiązek przekazania odpadu do demontażu odniósł go do odpadu w postaci niekompletnego pojazdu. Okoliczności te dowodzą niekonsekwencji organu między dokonanymi ustaleniami, a rozstrzygnięciem oraz wskazują na niedokonanie przez organ dogłębnej analizy materiału dowodowego oraz brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Konsekwencją uznania przedmiotowej przesyłki za pojazd jest całkowicie błędne uznanie go za odpad oraz zastosowanie przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów i ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z odpadem. Podniósł, iż aby mówić o odpadzie muszą być spełnione wszystkie przesłanki z art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, tj. musi istnieć również wola właściciela "pozbycia się" przedmiotu, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Skarżący zarzucił również organowi, iż dokonana przez niego interpretacja woli wyzbycia się pojazdu odnosi się do sprzedawcy, a nie do skarżącego czyli aktualnego posiadacza. Wskazał, iż organ, wbrew prawu międzynarodowemu prywatnemu do działań podejmowanych przez obywatela [...], stosuje polskie prawo i bez uzasadnionych przesłanek faktycznych odczytuje intencje skarżącego wbrew jego woli. Skarżący podniósł także,
iż nigdy nie chciał i nie miał świadomości, a tym bardziej woli, by sprowadzić odpad na terytorium Wspólnoty.
Wskazał, iż zastosowany przez organ art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji odnosi się do "pojazdów wycofanych z eksploatacji", a więc - zgodnie z art. 3 pkt 6 tej ustawy - pojazdów stanowiących odpad w rozumieniu przepisów o odpadach. Pojazdem zaś w rozumieniu ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji jest pojazd samochodowy zaliczony do kategorii M1 lub N1, określonych w przepisach o ruchu drogowym (art. 3 pkt 4 ustawy). W myśl przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym - pojazdem samochodowym jest pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością 25 km/h. Nie sposób zatem, w ocenie skarżącego, uznać, iż podwozie jest pojazdem, który umożliwia jazdę z prędkością 25 km/h, a tym samym, nie można przyjąć, iż do sposobu zagospodarowania tego podwozia będzie miała zastosowanie ustawa o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2009 r., wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja nakładająca na skarżącego, jako odbiorcę odpadu, obowiązek przekazania niekompletnego pojazdu marki D., o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 26 pkt 3 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczania odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859), w związku z art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. WE.L. 190 z 12 lipca 2006r.)__ i art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 25, poz. 202 ze zm.).
Jak wynika z treści art. 1 ust. 1 wyżej powołanej ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów ustawa ta określa postępowanie i organy właściwe do
wykonywania zadań z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów wynikających z cytowanego powyżej rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, Ze względu zatem na określony zakres przedmiotowy stosowania wskazanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisów prawa krajowego i prawa wspólnotowego, kwestią wymagającą w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia było ustalenie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, co było przedmiotem wwiezienia na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i czy przedmiot ten można uznać za odpad. Stosownie bowiem do treści art. 26 pkt 3 ww. ustawy Główny Inspektor Ochrony Środowiska w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów i bezskutecznego upływu terminu na wykonanie obowiązku unieszkodliwienia odpadu określi w drodze decyzji sposób gospodarowania tymi odpadami na terenie kraju, jeżeli za przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów sprowadzonych nielegalnie na teren kraju.
Należy zauważyć, iż ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów nie zawiera własnej definicji odpadów. Stosownie zatem do treści art. 1 tej ustawy definicji takiej należy poszukiwać w rozporządzeniu (WE) nr 1013/2006, które w art.2 pkt 1 stanowi, iż do celów niniejszego rozporządzenia odpady są zdefiniowane zgodnie z art. 1 lit. a) dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 5 kwietnia 2006r. w sprawie odpadów (Dz. Urz. UE. L. 06.114.9 z 24 kwietnia 2006r.).W myśl art.1 w/w dyrektywy odpady oznaczają wszelkie substancje lub przedmioty należące do kategorii określonych w załączniku I, które ich posiadacz usuwa, zamierza usunąć lub ma obowiązek usunąć. Z kolei pojęcie "posiadacz" w rozumieniu rozporządzenia nr 1013/2006) oznacza producenta odpadów lub osobę fizyczną lub prawną, w której posiadaniu znajdują się odpady (art.2 pkt 10). W polskim porządku prawnym definicja legalna odpadu zawarta została w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r., Nr 39, poz. 251 ze zm.) i jest ona tożsama w treści z definicją odpadu w prawie wspólnotowym. Zarówno zatem na gruncie prawa wspólnotowego, jak i krajowego zasadnicze znaczenie w ocenie, czy dana substancja lub przedmiot stanowi odpad w rozumieniu powyższych przepisów ma ustalenie, czy przedmiot ten (substancję) można zaliczyć do jednej z kategorii odpadów oznaczonych symbolami od Q1 do Q16 określonych w załączniku nr 1 do ustawy o odpadach (bądź załączniku I do dyrektywy 2006/12),
których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia jest obowiązany.
Orzekający w sprawie organ przyjął, iż sporny pojazd jako niespełniający wymagań jakościowych winien być zakwalifikowany do kategorii Q2-produkty nie odpowiadające wymaganiom jakościowym według załącznika nr 1 do ustawy o odpadach. Jednocześnie organ podniósł, że skoro właścicielem pojazdu była firma ubezpieczeniowa A., co dowodzi, iż pojazd ten przeszedł na własność tej firmy w wyniku wypłaty odszkodowania tytułem poniesionych strat w kolizji drogowej lub spowodowanych innym zdarzeniem losowym, to kwalifikuje się również do kategorii Q4, obejmującej substancje lub przedmioty, które zostały rozlane, rozsypane, zgubione, lub takie, które uległy innemu zdarzeniu losowemu, w tym zanieczyszczone wskutek wypadku lub powstałe w wyniku prowadzenia akcji ratowniczej. Ponadto organ stwierdził, że skoro skarżący " nabył część pojazdu w postaci podwozia", a ponowne użycie części samochodowych pochodzących z tego podwozia może nastąpić po dokonaniu demontażu w uprawnionej stacji, to daje to podstawę do zakwalifikowania przedmiotowego podwozia do kategorii Q6-przedmioty lub ich części nienadające się do użytku (np. usunięte baterie, zużyte katalizatory).
W tym miejscu należy zauważyć, iż ustawodawca dokonując sklasyfikowania odpadów według ich kategorii (od Q1 do Q16) w poszczególnych kategoriach użył sformułowań " produkty", " substancje", "przedmioty", co wskazuje, że pojęcia te są tożsame. Z tego też względu istotną okolicznością wymagającą wyjaśnienia przez organ w pierwszej kolejności było ustalenie przedmiotu przemieszczenia transgranicznego. Słusznie podniósł skarżący, iż organ naraził się na zarzut niekonsekwencji określając w sposób przemienny, że był to pojazd samochodowy lub części samochodowe, jak silnik spalinowy ze skrzynią biegów i zawieszeniem do samochodu marki D. Przy założeniu, iż przedmiotem wwozu do kraju był samochód, to z pewnością można uznać, iż samochód stanowi produkt. Jeżeli produkt ten nie odpowiada wymaganiom jakościowym, to można przyporządkować go kategorii odpadu Q2, pod warunkiem spełnienia przesłanki drugiej wynikającej z definicji legalnej odpadu, a mianowicie, że po stronie posiadacza wystąpiła wola pozbycia się tegoż produktu jako odpadu. Podkreślić należy bowiem, że zarówno wspólnotowa regulacja prawna dotycząca gospodarki odpadami (zawarta w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2006/12), jak i polska ustawa o odpadach posługuje się pojęciem "odpady" w znaczeniu "subiektywnym," a nie "obiektywnym". Skoro "odpadami" jest
w zasadzie każda substancja lub przedmiot, jeśli posiadacz je "usuwa, zamierza usunąć lub ma obowiązek usunąć", (w art. 3 ustawy o odpadach odpowiednio "pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany") to w konsekwencji, rozstrzygnięcie o tym, czy w konkretnym wypadku w odniesieniu do określonej substancji lub przedmiotu powinny mieć zastosowanie przepisy dotyczące "odpadów", zależne jest od tego, czy w danym wypadku można zasadnie twierdzić, że posiadacz tę substancję lub przedmiot "usuwa, zamierza usunąć lub jest
obowiązany usunąć"("pozbywa się "). Lektura załącznika nr 1 do ustawy o
odpadach nasuwa spostrzeżenie, że wyliczenie kategorii odpadów ma charakter otwarty, o czym przekonuje zwłaszcza kategoria Q 16, która obejmuje wszelkie inne substancje lub przedmioty nie uwzględnione w pozostałych kategoriach. Oznacza to, że o istocie odpadu rozstrzyga faktyczne, zamierzone lub nakazane działanie posiadacza przedmiotu (substancji, produktu), polegające na ich " pozbyciu się". Ustawodawca terminu " pozbywanie się" nie zdefiniował, a zatem można mu przypisać treść, jaką mu się nadaje w języku potocznym. Słowniki językowe definiują czasownik " pozbyć się" jako " oddalić, odsunąć kogoś lub coś od siebie, uwolnić się od kogoś lub czegoś". W doktrynie wyrażony został pogląd, że "pozbycie się" nie może być rozumiane jako utrata kontroli nad przedmiotem, lecz raczej jako zasadnicza zmiana sposobu jego wykorzystywania, odmienna od podstawowego jego przeznaczenia, do którego przestał się ten przedmiot nadawać (być przydatnym), która to zmiana może spowodować także poważne negatywne konsekwencje dla człowieka lub środowiska. Pozbyciem się będzie też przekazanie przedmiotu innemu podmiotowi, który będzie ten przedmiot wykorzystywał w ten zasadniczo odmienny od pierwotnego sposób (por.M.Górski, Gospodarowanie odpadami, Bydgoszcz 2006, s. 286 ).
Na gruncie rozpoznawanej sprawy i w oparciu o zebrany materiał dowodowy w ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, zgodnie ze stanowiskiem organu, iż właściciel przedmiotowego pojazdu uznając go za odpad wyzbył się go na rzecz strony skarżącej. Jak już powyżej zostało przez Sąd wyartykułowane, o uznaniu danego przedmiotu za odpad w świetle art. 3 ust.1 ustawy o odpadach decyduje co do zasady woła posiadacza, a to oznacza, że sam fakt sprzedaży spornego pojazdu stronie skarżącej nie przesądza jeszcze o tym że dotychczasowy właściciel dokonał w ten sposób wyzbycia się go jako odpadu.
Obowiązkiem organu było zatem uprawdopodobnienie, w sposób nie budzący wątpliwości, iż rzeczywiście taki zamiar miał były właściciel. Organ poza stwierdzeniem, że " poprzedni właściciel wyzbył się przedmiotowego podwozia na rzecz Pana P. N." nie dokonał żadnych ustaleń w tym zakresie, które pozwalałyby przyjąć, iż spełniona została ustawowa przesłanka decydująca o uznaniu danego przedmiotu za odpad, to jest wola wyzbycia się odpadu przez jego posiadacza. Zasadnym jest zauważyć, iż organ rozpoznając sprawę ponownie pominął dowody przedstawione przez skarżącego przy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a mianowicie korespondencję internetową, jaką prowadził ze zbywcą w okresie poprzedzającym dokonanie zakupu. Z korespondencji tej, prowadzonej w języku angielskim z C. wynika, iż samochód jest funkcjonalny, posiada świadectwo- dowód własności pojazdu (e-maile z dnia [...] sierpnia 2008r). Natomiast w dniu [...] grudnia 2008r. sprzedawca poinformował, że wysłał samochód, usuwając dla bezpieczeństwa płyny z silnika i baterie, zamieszczając o tym informacje w odpowiednich miejscach (e-maile z dnia [...].12 2008r ). Dokonanie tłumaczenia przez przysięgłego tłumacza przedstawionej przez skarżącego korespondencji z pewnością przyczyniłoby się do poczynienia ustaleń odnoszących się zarówno do przedmiotu podlegającego wwiezieniu do Polski jak również woli władającego tym przedmiotem. Dla ustaleń stanu technicznego przedmiotu istotne znaczenie ma również przedstawiona przez stronę w toku postępowania administracyjnego opinia techniczna nr [...], którą organ zdyskredytował jako dowód pozwalający na ocenę stanu technicznego samochodu, argumentując, iż opinia ta nie zmienia faktu, że skarżący nabył część pojazdu w postaci podwozia.
Z powyższego wynika , iż w toku postępowania administracyjnego organ dopuścił się naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego, określonych w art. 7 i 77 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i przeprowadzenia właściwej, zgodnej z prawem oceny znajdujących się w aktach sprawy dokumentów.
Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym wyroku.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145§ 1 pkt 1 lit. c i art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczona na podstawie art. 200 i art.205 tej ustawy.
'i ■