IV SA/WA 2482/18

IV SA/Wa 2482/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-11-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2018-09-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wąsikowska
Jarosław Łuczaj /przewodniczący/
Joanna Borkowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 2493/21 - Wyrok NSA z 2024-06-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 293
art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52 ust. 1, art. 54, art. 56
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 listopada 2020 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2018 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej organ) po rozpatrzeniu odwołań J. i I. P., J. S., R. W. (dalej skarżąca), A. B. oraz Pana A. S. od decyzji Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. ustalającej lokaIizację inwestycji celu publicznego obejmującą budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku usługowym położonym na dz. ew.nr-[...], obr.[...], przy ul. [...] w [...] – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Stan sprawy był następujący:
Dnia 6 października 2016 roku [...] S. A. wniosła o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmującej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku usługowym, położonym na dz. ew. nr [...], obr. [...], przy ul. [...] w [...].
Decyzją nr [...], z dnia [...] grudnia 2016 roku, Burmistrz Miasta [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego we wnioskowanym zakresie.
Od powyższej decyzji, odwołała się m.in. R. W. podnosząc w szczególności, że jest przeciwna budowie przedmiotowego masztu telefonii komórkowej, a decyzja narusza przepisy art. 53 ust. 1, 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 89 § 2, 28, 7, 8, 107 § 1 i 3 kpa.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że złożony przez inwestora wniosek jest kompletny i zgodny z przepisami prawa. Wydana w przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji również czyni zadość przepisom prawa, bowiem zastosowane zostały także pozostałe przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym regulujące tryb postępowania przy wydawaniu decyzji o lokalizacji celu publicznego, a także przepisy kpa, w tym art. 7, 77 § 1 107 § 3. W sprawie przeprowadzono rzetelne postępowanie dowodowe, które pozwoliło na wyczerpujące zebranie materiału dowodowego. Materiał ten należycie rozpatrzono, dzięki czemu dokładnie wyjaśniono stan faktyczny. Wydaną w sprawie decyzję należycie uzasadniono. W tym stanie rzeczy nie ma podstaw do uchylenia, ani zmiany zaskarżonej decyzji. Okoliczność ewentualnych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości przeznaczonej pod planowaną inwestycję i nieruchomości sąsiednich, ewentualny spadek wartości tych nieruchomości, jak i brak zgody skarżących na planowaną inwestycję nie jest na etapie postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w ogóle rozważany ani uwzględniany. Z analizy lokalizacji oraz określonych przez wnioskodawcę parametrów technicznych projektowanej inwestycji oraz Raportu o oddziaływaniu planowane przedsięwzięcia na środowisko wynika, że oddziaływanie polegające na emisji ponad normatywnych pól elektromagnetycznych wystąpi w powietrzu, ponad powierzchnią dostępną dla ludzi, minimum 2m nad dachami budynków, a najczęściej powyżej 2 m. Z tego względu nie było podstaw do nanoszenia obszaru oddziaływania inwestycji na mapę dołączoną do wniosku, skoro de facto to oddziaływanie ogranicza się do działki objętej wnioskiem. Analiza Projektu technicznego i Raportu wskazują, że prowadząc postępowanie organ I instancji dysponował wystarczającą wiedzą o planowanym przedsięwzięciu i w oparciu o informacje zawarte w aktach zasadnie wydał skarżoną decyzję, zawierając w niej wymagane prawem zapisy.
R. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] czerwca 2018 r. znak [...], zarzucając jej naruszenie:
1) Art 7 w związku z art. 87 ust 1 Konstytucji RP w powiązaniu z art 6 kpa poprzez uznanie iż organ nie ma kompetencji do dokonywania kwalifikacji inwestycji w zakresie czy wymaga ona uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowanych albowiem takiej oceny dokonuje innych organ po zasięgnięciu opinii RDOŚ w [...] oraz WIS w [...] w postępowaniu uznaniowym nie przewidzianym przez ustawodawcę. Ponadto pominięcie faktu, iż tylko i wyłącznie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wiążąca dla organów wydających decyzję lokalizacyjną.
2) Art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowanie przestrzennym - poprzez pominięcie faktu, iż mapa dołączona do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie zawiera naniesionego obszaru oddziaływania inwestycji albowiem wyliczenia nie uwzględniają błędu metody obliczeniowej oraz odbić promieniowania od naturalnych przeszkód.
3) Art. 64 ust 3 Konstytucji RP w związku z art. 135 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie okoliczności, iż w niniejszej sprawie istnieje konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w odległościach wskazanych w rozporządzeniu przy obligatoryjnym uwzględnieniu maksymalnych tiltów.
4) Art. 72 ust 1 pkŁ 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227) w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez nie podanie konkretnej jednostki redakcyjnej w/w przepisów oraz jej merytorycznego uzasadnienia w sposób pozwalający na zrozumienie toku myślenia organu, który dokonał analizy pojedynczych elementów przedsięwzięcia i to bez wskazania na podstawie, jakich dokumentów ustalono maksymalne pochylenie anten (winny to być karty katalogowe- wzór w załączeniu).
5) Art 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez lakoniczne stwierdzenie, że inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowanych.
6) Art. 54 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu poprzez nie wskazanie w decyzji mocy anten radioliniowych.
7) Art. 7,8,107 § 1,107 § 3 kpa poprzez sporządzenie decyzji w sposób nie możliwy do odkodowania z uwagi na;
a) Brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny.
b) Nie wskazanie, jaka na danym terenie może być dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy z jednoczesnym przyjęciem, że osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach nie możliwych do zabudowy.
c) Brak podania metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu.
d) Brak podania czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód.
e) Brak konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia z dnia 9.11.2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. z 2010r. Nr 213, poz. 1397) i jej merytorycznego uzasadnienia.
f) Brak jakiejkolwiek analizy udowadniającej, iż inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu.
Skarżąca wniosła o:
- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji,
- zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych,
W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej oddalenie.
Uczestnik postępowania O. z siedzibą w [...], w piśmie z dnia 27 sierpnia 2020r. przedstawiło swoje stanowisko, w tym zarzuty wobec zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 poz. 2188 tj.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. 2018r., poz. 1845), dalej u.p.z.p. Zgodnie z treścią art. art. 4 ust. 2 pkt 1 w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie zaś z treścią art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego - należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie zaś do treści art. 50 ust. u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p, stanowi, że w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym - wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 u.p.z.p.). W myśl art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.
Podkreślić trzeba, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja taka ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Decyzja nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości, nie stanowi również o dokładnym umiejscowieniu planowanego przedsięwzięcia na terenie objętym inwestycją. Organ rozpatrując wniosek inwestora bada jedynie, czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa. To nie od uznania organu administracyjnego zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym przypadku przewidują przepisy prawa. Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa.
Kontroli Sądu poddano decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego mającą polegać na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku usługowym położonym na dz. ew.nr[...], obr.[...], przy ul. [...] w [...]. Zasadniczy spór w przedmiotowej sprawie koncentruje się na tym, czy organy orzekające należycie rozpatrzyły potencjalny wpływ planowanej inwestycji na najbliższe otoczenie i środowisko.
W ocenie Sądu – co słusznie podkreślił organ administracji - niezasadny jest podnoszony przez skarżącą zarzut naruszenia przepisów Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. 2016 r. poz. 71), bowiem planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ustalenie, czy dla danej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, zależy od rodzaju inwestycji. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018, poz. 2801 ze zm.; dalej: "u.u.i.ś."), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko został określony w rozporządzeniu z 2010 r. Z uwagi na charakter planowanego przedsięwzięcia podstawę do ustalenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stanowić mógł jak wskazano powyżej § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia 2010.
W ocenie Sądu, analiza przepisów rozporządzenia z 2010 r. wskazuje, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, że nie sposób wywieść z nich obowiązku oceny sumarycznej mocy promieniowania, bowiem przepisy rozporządzenia z 2010 r. literalnie stanowią o "równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej - dla pojedynczej - anteny". Jak zauważa się w doktrynie, prawodawca nie znajduje innej możliwości wyznaczenia równoważnej mocy promieniowanej izotropowo aniżeli odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny, chociażby znajdowały się na terenie jednego zakładu lub obiektu (por. J. Szuma, Stacje bazowe telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, Przegląd Prawa Ochrony Środowiska 2011 nr 1, s. 64). Podobnie wskazuje się w judykaturze (por. wyroki NSA z dnia 17 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1448/15, a także wyrok NSA z dnia 21 maja 2014 r. sygn. II OSK 2907/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu określone w dokumentacji parametry techniczne planowanej inwestycji pokazują, że przedmiotowa inwestycja nie mieści się w katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z danych tych wynika, że bez wątpienia miejsca dostępne dla ludzi nie znajdują się w osiach głównych promieniowania wiązek anten sektorowych.
W ocenie Sądu organ administracji publicznej słusznie wskazał, iż lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej nie wpłynie niekorzystnie na środowisko oraz zdrowie mieszkańców. Pola elektromagnetyczne o poziomach przekraczających dopuszczalne, koncentrują się przed antenami w obszarach praktycznie niedostępnych dla ludności. Wymienione położenie obszarów, obejmujących pola elektromagnetycznie o poziomach przekraczających dopuszczalne, występować będzie w przestrzeni niedostępnej dla ludzi i w aspekcie narażania ludzi na pole elektromagnetyczne nie budzi zastrzeżeń. Tym samym wskazać trzeba, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 5, 6, 7 u.p.z.p.
Podkreślić także trzeba, że z treści art. 56 u.p.z.p. wyraźnie wynika, iż wydania decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego ustawodawca nie pozostawił uznaniu organu wykonawczego gminy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się realizacji wnioskowanej inwestycji, to właściwy organ jest zobligowany do pozytywnego załatwienia sprawy w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego.
W uzasadnieniu faktycznym Kolegium zajęło stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadniło jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności uzasadniono, na jakiej podstawie uznano pewne fakty za prawdziwe, a jakie za nieudowodnione.
Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a zebrany materiał dowodowy pozwolił organom na legalną ocenę dopuszczalności ustalenia lokalizacji planowanej przez spółkę inwestycji celu publicznego.
Organ II instancji ustosunkował się do twierdzeń zawartych w odwołaniach, a także podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony.
Nie można zgodzić się również z zarzutem naruszenia art. 107 k.p.a. Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji organu II instancji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji przeprowadził interpretację obowiązujących przepisów. Kolegium wytłumaczyło jakie motywy prawne wzięto pod uwagę oraz przeanalizowano ich wpływ na wydaną decyzję. Podejmując rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie organ II instancji przeprowadził również w sposób prawidłowy proces subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne. Proces ten w ocenie Sądu, znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu II instancji.
Powyższe uzasadnia zakwalifikowanie wskazanych zarzutów naruszenia przepisów postępowania z art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. w sposób określony w skardze jako niezasadnych.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.