IV SA/Wa 248/22

IV SA/Wa 248/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-04-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-02-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jarosław Łuczaj /sprawozdawca/
Katarzyna Golat /przewodniczący/
Piotr Korzeniowski
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III OSK 1677/22 - Wyrok NSA z 2025-10-15
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędziowie Sędzia WSA Piotr Korzeniowski Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M. w [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: kpa) oraz art. 59 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U.
z 2021 r. poz. 162; dalej: Prawo przedsiębiorców), po rozpatrzeniu zażalenia
M. w [...] S.A. (dalej: Spółka, strona lub skarżąca) na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: organ I instancji lub WIOŚ)
z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...], o kontynuowaniu czynności kontrolnych w Spółce – Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy lub organ) utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Stan sprawy przedstawiał się następująco:
W dniu [...] listopada 2021 r. [...] WIOŚ wszczął kontrolę w Spółce M. w [...] na terenie Zakładu "[...]" w [...] przy ul. [...] i w związku z tym, w myśl art. 48 ust. 1 Prawa przedsiębiorców dokonał zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli działalności gospodarczej. Pismo w tym względzie zostało uznane za doręczone kontrolowanemu w dniu 27 października 2021 r.
Kontrola przeprowadzona została na podstawie upoważnienia z [...] listopada 2021 r., nr [...] i obejmowała przestrzeganie przepisów i decyzji administracyjnych
w zakresie ochrony środowiska.
Pismem z 24 listopada 2021 r. Spółka wniosła sprzeciw wobec podjęcia
i wykonywania czynności kontrolnych wskazując, iż długość czasu trwania wszystkich kontroli jej działalności w jednym roku kalendarzowym została przekroczona przez [...] WIOŚ. Mając powyższe na uwadze Spółka zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisu art. 55 ust. 1 pkt 4 Prawa przedsiębiorców
i na podstawie art. 59 ust. 7 pkt 1 tej ustawy wniosła o wydanie postanowienia
o odstąpieniu od czynności kontrolnych.
Postanowieniem z [...] listopada 2021 r., nr [...], [...] WIOŚ orzekł
o kontynuowaniu czynności kontrolnych w Spółce. W treści tego postanowienia WIOŚ omówił szczegółowo przepisy dotyczące kontroli, rozważając przy tym czy nie nastąpiło w niniejszej sprawie ich naruszenie. Jak wynika z uzasadnienia tego postanowienia, [...] WIOŚ w przedmiotowej sprawie rozpatrzył zarzut dotyczący czasu trwania kontroli.
Na rozstrzygnięcie to Spółka złożyła zażalenie, w którym podtrzymała swoje stanowisko zawarte w sprzeciwie. Dodatkowo podkreśliła, że w jej opinii czas trwania kontroli należy liczyć poprzez zliczenie wszystkich dni roboczych, tzn. od wszczęcia kontroli do podpisania protokołu kontroli. Spółka zarzuciła temu postanowieniu naruszenie przepisów mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 124 § 2 w związku z art. 8 § 1 w związku z art. 11 w związku z art. 59 ust. 16 Prawa przedsiębiorców, poprzez ich niezastosowanie polegające na ograniczeniu uzasadnienia dla kontynuowania czynności kontrolnych do powołania się "dominujące orzecznictwo sądowoadministracyjne", któremu towarzyszyło jedynie przytoczenie kilku tez z powołanych orzeczeń; zastosowanie powyższych przepisów spowodowałoby, że [...] WIOŚ musiałby rzeczywiście zaprezentować mające podstawę w przepisach Prawa przedsiębiorców motywy, którymi kierował się stwierdzając, że "nie można zaaprobować stanowiska [...]", wskutek czego
w ocenie [...] WIOŚ wniesiony sprzeciw nie zawiera usprawiedliwionych podstaw;
- art. 55 ust. 1 pkt 4 Prawa przedsiębiorców, poprzez jego błędną wykładnię,
a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż na potrzeby obliczanie "czasu trwania kontroli" w jednym roku kalendarzowym [...] WIOŚ wziął pod uwagę "jedynie czynności kontrolne w ramach kontroli planowych
z zawiadomieniem", które przeprowadzone były faktycznie u przedsiębiorcy, chociaż przepis ten nie zawęża zwrotu "czas trwania kontroli" do kontroli prowadzonych
w określonym miejscu, wskutek czego zwrot ten należy rozumieć jako kolejne dni robocze u kontrolowanego liczone od dnia rozpoczęcia kontroli; prawidłowe zastosowanie tego przepisu wykluczałoby dopuszczalność zakwalifikowania sprzeciwu jako rzekomo pozbawionego "uzasadnionych podstaw", ponieważ [...] WIOŚ obliczył "faktyczny dotychczasowy czas trwania wszystkich kontroli [...] WIOŚ w stosunku do działalności [...] w bieżącym roku kalendarzowym".
Mając powyższe na uwadze Spółka wniosła o wydanie przez [...] WIOŚ nowego postanowienia, w którym uchyli w całości postanowienie organu I instancji
i postanowi o odstąpieniu od czynności kontrolnych, ewentualnie o uchylenie tego postanowienia w całości przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska i wydanie postanowienia o odstąpieniu od czynności kontrolnych.
Rozpatrując sprawę organ odwoławczy nie podzielił argumentu Spółki, która podniosła, że dni robocze należy liczyć poprzez zliczenie wszystkich dni roboczych, tzn. od wszczęcia kontroli do podpisania protokołu kontroli. Ustawa Prawo przedsiębiorców nie definiuje pojęcia "dni roboczych", zatem organy Inspekcji Ochrony Środowiska przyjęły, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, że pod tym pojęciem należy rozumieć dni, w których pracownicy organu faktycznie wykonywali czynności kontrolne w siedzibie przedsiębiorcy lub miejscu przechowywania jego dokumentacji rachunkowej dotyczącej okresu kontrolowanego. Takie regulacje mają chronić przed dezorganizowaniem działalności firmy. Czynności wykonywane
w siedzibie organu kontrolującego, np. analiza dokumentów czy sporządzenie protokołu kontroli, nie są uciążliwe dla przedsiębiorcy. Czasu przeznaczonego na ich realizację nie wlicza się do limitu czasu trwania kontroli. Tym samym organ uznał, że do dni kontroli należy zaliczyć tylko te, w których pracownicy kontrolującego organu faktycznie przebywali w siedzibie przedsiębiorcy.
Na podstawie analizy akt sprawy GIOŚ ustalił, że czas trwania kontroli [...] WIOŚ w ramach kontroli planowych z zawiadomieniem, które były faktycznie prowadzone w 2021 r. do dnia wydania postanowienia organu I instancji, wynosił
w Spółce 13 dni roboczych. [...] WIOŚ przeprowadził kontrole w M. w [...] S.A.:
- Zakład [...] przy ul. [...] w [...] – 3 dni robocze ([...], [...] czerwca i [...] sierpnia 2021 r.);
- Oczyszczalnia [...] w [...] – 4 dni robocze ([...] i [...] czerwca 2021 r., [...] i [...] lipca 2021 r.);
- Zakład [...] w [...] przy ul. [...] – 1 dzień roboczy ([...] listopada 2021 r.);
- Oczyszczalnia [...] przy ul. [...] – 3 dni robocze ([...], [...] i [...] listopada 2021 r.);
- Zakład [...] przy ul. [...] – 1 dzień roboczy ([...] października 2021 r.);
- Stacja [...] przy ul. [...] w [...] – 1 dzień roboczy ([...] listopada 2021 r.).
Mając powyższe na uwadze organ uznał, że podjęcie i wykonywanie kontroli przez [...] WIOŚ w Spółce na terenie Zakładu "[...]" w [...] przy ul. [...] po [...] listopada nie naruszyło przepisu art. 55 ust. 1 pkt 4 Prawa przedsiębiorców. Tym samym przytoczona w zażaleniu argumentacja nie uzasadnia odstąpienia przez organ od czynności kontrolnych w Spółce.
Organ nie podzielił również wniosku o naruszeniu art. 8 § 1 i art. 11 kpa podkreślając, że organy Inspekcji Ochrony Środowiska bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Organy I i II instancji zbadały wszelkie okoliczności dotyczące niniejszej sprawy. GIOŚ wnikliwie i szczegółowo przeanalizował akta sprawy
i dokonał własnej ich oceny, a także własnych ustaleń, czego efektem jest szczegółowe wyjaśnienie jego stanowiska w uzasadnieniu postanowienia.
Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W skardze na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Spółka M. w [...], reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła je w całości i zarzuciła mu mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów:
1) art. 124 § 2 w związku z art. 8 § 1 w związku z art. 11 w związku z art. 59
ust. Prawa przedsiębiorców, poprzez ich niezastosowanie polegające na faktycznym ograniczeniu uzasadnienia zaskarżonego postanowienia do powołania się na rzekomo "utrwaloną linię orzeczniczą", podczas gdy w zażaleniu na postanowienie organu I instancji nie tylko odwołano się do orzecznictwa wykluczającego dopuszczalność zaaprobowania stanowiska organów obu instancji, ale również zaprezentowano argumentację podważającą zasadność tego stanowiska w świetle przepisów Prawa przedsiębiorców; zastosowanie tych przepisów spowodowałoby, że GIOŚ musiałby przynajmniej odnieść się do argumentów obecnych w zażaleniu na postanowienie organu I instancji i zweryfikować zasadność powoływania się na orzecznictwo, które w toku postępowania zażaleniowego z nieznanych Spółce przyczyn z "dominującego" (WIOŚ) przekształciło się w "utrwaloną linią orzeczniczą" (GIOŚ), zamiast poprzestać na stwierdzeniu, że "przytoczona w zażaleniu argumentacja (...) nie uzasadnia odstąpienia przez organ od czynności kontrolnych";
2) art. 55 ust. 1 pkt 4 Prawa przedsiębiorców, poprzez jego błędną wykładnię,
a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż
na potrzeby obliczania "czasu trwania kontroli" w jednym roku kalendarzowym GIOŚ – w ślad za WIOŚ – wziął pod uwagę jedynie "czas trwania kontroli [...] WIOŚ
w ramach kontroli planowych z zawiadomieniem, które były faktycznie prowadzone", chociaż przepis ten nie zawęża zwrotu "czas trwania kontroli" do kontroli prowadzonych w określonym miejscu, wskutek czego zwrot ten należy rozumieć jako kolejne dni robocze u kontrolowanego liczone od dnia rozpoczęcia kontroli; prawidłowe zastosowanie tego przepisu wykluczyłoby dopuszczalność uznania, iż "do dni kontroli należy zaliczyć tylko te, w których pracownicy kontrolującego organu faktycznie przebywali w siedzibie przedsiębiorcy", a w rezultacie stanęłoby na przeszkodzie zakwalifikowania zażalenia na postanowienie WIOŚ jako niezasługującego na uwzględnienie.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowień organów obu instancji, alternatywnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, a w każdym przypadku zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.
z 2022 r. poz. 329; dalej: ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 ppsa, rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach.
Podnieść w tym miejscu należy, że Sąd w całości podzielił ustalenia organów obu instancji i wyrażoną przez nie ocenę prawną stanu faktycznego. Zauważyć też należy, że zarzuty wyartykułowane w skardze stanowią powtórzenie tych, które zostały podniesione w zażaleniu.
W myśl art. 59 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, przedsiębiorca może wnieść sprzeciw wobec podjęcia i wykonania przez organ kontroli czynności z naruszeniem przepisów art. 48, art. 49, art. 50 ust. 1 i 5, art. 51 ust 1, art. 54 ust. 1, art. 55 ust. 1
i 2 oraz art. 58.
Art. 55 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wprowadza generalne ramy czasowe, tj. łączną maksymalną długość trwania kontroli w jednym roku kalendarzowym, przeprowadzonych przez dany organ kontroli u określonego przedsiębiorcy. Zgodnie z tym przepisem czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy
w jednym roku kalendarzowym nie może przekraczać w odniesieniu do mikroprzedsiębiorców – 12 dni roboczych, małych przedsiębiorców – 18 dni roboczych, średnich przedsiębiorców – 24 dni roboczych, a pozostałych przedsiębiorców – 48 dni roboczych.
Należy podkreślić, iż art. 55 ust. 1 pkt 1 Prawa przedsiębiorców nie stanowi podstawy wyznaczenia łącznego maksymalnego czasu trwania kontroli różnych organów kontroli u jednego przedsiębiorcy w ciągu roku kalendarzowego, a jedynie dotyczy konkretnego organu.
Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do różnicy rozumienia maksymalnego czasu trwania kontroli. O ile zdaniem organu, do dni kontroli należy zaliczyć tylko te, w których pracownicy kontrolującego organu faktycznie przebywali w siedzibie przedsiębiorcy, o tyle w ocenie skarżącej zwrot "czas trwania kontroli" należy rozumieć jako kolejne dni robocze liczone od rozpoczęcia kontroli do podpisania protokołu kontroli.
Zdaniem Sądu, dla prawidłowej interpretacji art. 55 ust. 1 Prawa przedsiębiorców nieodzowne jest posłużenie się wykładnią systemową wewnętrzną, uwzględniając treść i znaczenie przepisu art. 51 Prawa przedsiębiorców.
W art. 51 ust. 1 tej ustawy jako zasadę uznano, że kontrolę przeprowadza się w siedzibie kontrolowanego lub w miejscu wykonywania działalności gospodarczej oraz w godzinach pracy lub w czasie faktycznego wykonywania działalności gospodarczej przez kontrolowanego. Z kolei w ust. 3 tego artykułu przewidziano, że kontrola lub poszczególne czynności kontrolne, za zgodą kontrolowanego, mogą być przeprowadzane również w siedzibie organu kontroli, jeżeli może to usprawnić prowadzenie kontroli. Ponadto, za zgodą przedsiębiorcy kontrola lub poszczególne czynności kontrolne mogą być przeprowadzone w sposób zdalny (ust. 3a). Konsekwencje obowiązywania wskazanej regulacji, w zakresie odnoszącym się do miejsca kontroli wyrażają się w tym, że co do zasady, kontrola jest przeprowadzana w siedzibie kontrolowanego lub w miejscu wykonywania działalności gospodarczej, albowiem przedmiot tej kontroli stanowi konkretna działalność gospodarcza wykonywana przez przedsiębiorcę.
Uznać zatem należy, iż bez względu na sposób prowadzenia kontroli (na miejscu lub zdalnie), podjęte w jej ramach działania należy uznać za czynności kontrolne i jako takie skutkują one biegiem właściwego terminu określonego w art. 55 ust. 1 Prawa przedsiębiorców.
Sąd zgodził się z organami, że w okolicznościach niniejszej sprawy do czasu kontroli należy zaliczyć tylko dni, w których pracownicy kontrolującego organu faktycznie przebywali w siedzibie przedsiębiorcy. W tej mierze Sąd podzielił stanowisko szeroko wyrażone w judykaturze (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2017 r., II FSK 1418/15, LEX nr 2334133, z dnia 6 września 2018 r., II FSK 385/18, LEX nr 2573231; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 stycznia 2015 r., I SA/Łd 1163/14, LEX nr 1646686, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 329/14, LEX nr 1513667 i z dnia 12 marca 2018 r., II SA/Gl 948/17, LEX nr 2475447). Tym samym czas kontroli liczony
w dniach roboczych należy odnosić do kontroli w ścisłym rozumieniu tego pojęcia, więc do tych czynności organów kontroli, które przeprowadzane są u przedsiębiorcy, w jego siedzibie lub we wskazanym przez niego miejscu.
Nie budziło wątpliwości, że w przypadku skarżącej czas trwania wszystkich kontroli [...] WIOŚ w jednym roku kalendarzowym nie może przekraczać 48 dni roboczych. Natomiast z analizy akt sprawy wynika, że w 2021 r. (do 23 listopada 2021 r.) łączny czas trwania kontroli organu I instancji u skarżącej wynosił 13 dni roboczych. W związku z powyższym w zaistniałych okolicznościach nie było podstaw, by organ ten odstąpił od kontynuowania czynności kontrolnych. Tym samym organ odwoławczy zobowiązany był do utrzymania w mocy postanowienia [...] WIOŚ z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...] o kontynuowaniu czynności kontrolnych.
Sądowi znane są orzeczenia, które przyjmują punkt widzenia skarżącej
w kwestii rozumienia zwrotu "czas trwania kontroli", jako kolejnych dni roboczych liczonych od rozpoczęcia kontroli do podpisania protokołu kontroli. Zdaniem Sądu, wyrażone w nich poglądy nie są jednak przekonujące, gdyż tylko czynności kontrolne prowadzone w siedzibie kontrolowanego, w miejscu wykonywania działalności gospodarczej lub w innym wskazanym przez przedsiębiorcę miejscu (ewentualnie przeprowadzane zdalnie z udziałem przedsiębiorcy) – mają wpływ na bieżące funkcjonowanie przedsiębiorstwa. A właśnie chęć ochrony przed nadmiernymi ingerencjami w normalne funkcjonowanie przedsiębiorstw legła u podstaw regulacji
z art. 55 Prawa przedsiębiorców.
Tym samym za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 55 ust. 1 pkt 4 Prawa przedsiębiorców.
Nie sposób również wyprowadzić wniosku o naruszeniu art. 124 § 2 w związku art. 8 § 1 w związku z art. 11 kpa i w związku z art. 59 ust. 16 Prawa przedsiębiorców.
Organ podniósł, że organy Inspekcji Ochrony Środowiska bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, co oznacza, że w innych sprawach w takim samym stanie faktycznym i prawnym GIOŚ orzekał w ten sam sposób. Skarżąca w żaden sposób nie podważyła tego stanowiska. Organy obu instancji zbadały wszelkie okoliczności dotyczące niniejszej sprawy. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wnikliwie i szczegółowo przeanalizował akta sprawy i dokonał własnej ich oceny,
a także własnych ustaleń, czego efektem jest szczegółowe wyjaśnienie jego stanowiska w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Bezsprzecznym jest,
że w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organ wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się przy utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji. Okoliczność, że ocena zgromadzonych w sprawie dowodów doprowadziła organ do wniosków odmiennych od tych, które prezentuje w swym stanowisku skarżąca nie oznacza jeszcze, że organ uchybił przepisom procedury administracyjnej, a oznacza jedynie tyle, że strona jest niezadowolona z treści postanowienia wydanego w jej sprawie. W niniejszej sprawie organy Inspekcji Ochrony Środowiska podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Żadne wskazane przez skarżącą okoliczności nie zostały pominięte przez organy I i II instancji, tym samym wywiązały się one również z obowiązku wnikliwego prowadzenia sprawy.
Niezrozumiałe jest również stanowisko skarżącej w kwestii braku należytego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, gdyż zawiera ono wszystkie wymagane elementy. Jego treść wskazuje, że organ odwoławczy wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Zasada przekonywania nie zostałaby zrealizowana, gdyby organ nie odniósł się do istotnych faktów,
co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Nie stanowi natomiast naruszenia przepisów prawa brak przekonania skarżącej, że zaskarżone postanowienie jest słuszne i zgodne z prawem, ponieważ nie jest wymagane osiągnięcie rezultatu, tzn. faktycznego przekonania strony do prawidłowości podjętej decyzji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt II SA/Ld 631/13, LEX nr 1387627).
Zaznaczyć przy tym trzeba, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje kwestia używanych przez organy obu instancji sformułowań odnoszących się do "dominującego orzecznictwa" i "utrwalonej linii orzeczniczej".
Tym samym zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania są chybione i nie zasługiwały na uwzględnienie.
Na zakończenie zaznaczyć trzeba, że poza zarzuconymi w skardze, Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani innych naruszeń prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, czy naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Z uwagi na powyższe, skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono
w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.