IV SA/WA 2446/06

IV SA/Wa 2446/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-05-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wójcik
Alina Balicka /przewodniczący/
Jarosław Trelka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6167 Rybołówstwo morskie, i rybactwo śródlądowe
Skarżony organ
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie asesor WSA Jarosław Trelka (spr.), asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Jan Drelewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2007 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) października 2006 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej -oddala skargę-
Uzasadnienie
IV SA/Wa 2446/06
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia (...) sierpnia 2006 r. Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w S. wymierzył R. B. karę pieniężną w wysokości 20 000 zł. za naruszenie przepisów o rybołówstwie. Podstawą tej decyzji był art. 53 i 64, a także art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574 ze zm.), w zw. z § 3 pkt 38 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie (Dz. U. Nr 76, poz. 671). Decyzji tej, na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy o rybołówstwie, nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Organ I instancji ustalił, że skarżący, będąc kapitanem statku rybackiego (...) w rejsie w dniach 11-14 lipca 2006 r. naruszył art. 12 pkt 1 sekcja IV rozdział II rozporządzenia Rady (WE) Nr 2187/2005 z dnia 21 grudnia 2006 r. (rok 2006 organ podał niewłaściwie - rozporządzenie to pochodzi z roku 2005) w sprawie zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund poprzez zastosowanie środków technicznych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) Nr 1434/98 i uchylające rozporządzenie (WE) Nr 88/98 (Dz. U. WE Nr L 349). Organ ustalił, że z zapisu w dzienniku połowowym wynikało, iż jednostka (...) prowadziła połowy włokiem pelagicznym OTM o prześwicie oczka 36 mm. Organ ustalił ponadto, że złowiona ilość dorsza (5025 kg) - jak wynika z kontroli inspektorów rybołówstwa morskiego - przekraczała znacznie dopuszczalny procent (3%) ilości ukierunkowanych połowów śledzia, którego złowiono jedynie 125 kg. Skoro deklarowanym w dzienniku połowów celem połowów były śledzie, to złowione dorsze w tak znacznej ilości powinny został uwolnione do morza przed wyładunkiem do ładowni (art. 12 pkt 1 sekcja IV rozdział II przywołanego wyżej rozporządzenia).
W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że nie wiedział o obowiązku uwolnienia nadmiaru dorszy, nie znał art. 12 rozporządzenia, a wymierzona kara, jako maksymalna z możliwych, jest zbyt surowa.
Decyzją z dnia (...) października 2006 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i powtórzył argumentację tego organu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżący, reprezentowany przez
pełnomocnika, podniósł, że art. 1 i 63 ustawy o rybołówstwie nie mają zastosowania do kapitana statku. Ustawa stosuje się bowiem tylko do właścicieli statków rybackich, armatorów, osób fizycznych wymienionych w pkt 3 ust. 1 artykułu 1 oraz przedsiębiorców prowadzących obrót produktami rybołówstwa. Skarżący nie był żadnym z nich, a brak wyłączenia kapitana statku z kręgu osób, do których stosuje się przepisy o charakterze karnym, m.in. art. 63 ust. 1 pkt 2, wynika z błędu Ustawodawcy.
W odpowiedzi na skargę organ powtórzył swoje stanowisko. Wskazał, że interpretacja ustawy zastosowana przez skarżącego prowadzi do wniosku, iż kapitan statku byłby bezkarny w razie naruszenia przepisów ustawy, gdyż nie został wymieniony w jej art. 1.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym w dacie wydania takiej decyzji.
Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
Choć w skardze na decyzję z (...) października 2006 r. strona skarżąca zaprezentowała zupełnie inną argumentację, niż w postępowaniu administracyjnym, to respektując obowiązek wszechstronnej kontroli zaskarżonego aktu dokonywanej przez sąd administracyjny I instancji, Sąd orzekający w niniejszej sprawie przeanalizował wszystkie zgłoszone wobec tej decyzji zarzuty. Ocenić należy, że nie są one zasadne.
Okoliczności faktyczne w niniejszej sprawie są bezsporne. Skarżący nie zakwestionował faktu, że będąc kapitanem statku rybackiego w rejsie w dniach 11 -14 lipca 2006 r, w ładowni tego statku przechowywał nadmiarowe ilości dorsza.
Nadmiar ten był natomiast znaczny: 125 kg śledzia wobec ponad 5 tys. kg dorsza, przy określeniu śledzia jako połowu ukierunkowanego. Nawet gdyby przyjąć, że skarżący istotnie nie wiedział o obowiązku uwolnienia do morza, przed wyładunkiem, nadmiarowych ilości dorsza, to niewiedza ta w żadnym stopniu go nie usprawiedliwia. Osoba będąca kapitanem statku rybackiego powinna znać i respektować przepisy z zakresu rybołówstwa. Nie można też zgodzić się z zarzutem, że wymierzona kara pieniężna jest rażąco surowa. Istotnie - wymierzono ją w maksymalnej wysokości, ale też relacja nadmiarowej ilości ryb do ilości ryb objętych połowem ukierunkowanym była szczególnie, rażąco nieprawidłowa. Nie można też pominąć faktu, że - jak wskazuje praktyka - tak rażące lekceważenie przepisów o rybołówstwie prowadzi do zbyt intensywnej eksploatacji zasobów Morza Bałtyckiego, a w efekcie - do ich zaniku. Wymierzona kara powinna pełnić w tej sytuacji funkcję represyjną i prewencyjną. Wymierzenie jej w maksymalnej wysokości nie może być ocenione jako przekroczenie dopuszczalnego uznania administracyjnego. Czyn skarżącego cechował się znacznym stopniem społecznej szkodliwości (art. 63 ust. 4 ustawy o rybołówstwie).
Sąd nie podzielił też zarzutu sformułowanego w skardze, a dotyczącego zakresu podmiotowego ustawy o rybołówstwie. Istotnie - art. 1 tej ustawy określa katalog podmiotów, które jej podlegają, ale przepisy o charakterze administracyjno -karnym mają szczególny status. Jest prawem ustawodawcy, aby określił katalog adresatów tych przepisów w sposób odmienny, niż przepisów o charakterze administracyjnym nadając takiej regulacji charakter lex specialis. Warto w tym kontekście zauważyć, że taką konwencję legislacyjną Ustawodawca przyjął w wielu innych ustawach, w których przepisy o charakterze administracyjnym skierował do określonego kręgu adresatów, ale w których przepisy karne lub administracyjno -karne dotyczą już innego, szerszego kręgu adresatów (vide np. ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. osobowych o ochronie danych osobowych, Dz. U. z 2002 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., albo ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531 ze zm.).
Sąd nie stwierdził też w zaskarżonej decyzji żadnych innych wad materialnoprawnych lub procesowych, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia bądź stwierdzenia nieważności. Organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, wyczerpująco uzasadniły swoje rozstrzygnięcia. Skarżący
miał możliwość zaprezentowania w toku postępowania swojego stanowiska, z możliwości tej skorzystał.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 przywołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja wydana zostało zgodnie z prawem obowiązującym w chwili jej wydania i na podstawie stanu faktycznego istniejącego w tej dacie.