IV SA/Wa 2439/12

IV SA/Wa 2439/12 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2013-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-10-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Dąbrowska /sprawozdawca/
Anna Szymańska /przewodniczący/
Jakub Linkowski
Symbol z opisem
6279 Inne o symbolu podstawowym  627
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II OSK 855/12 - Wyrok NSA z 2013-08-20
II OSK 885/13 - Wyrok NSA z 2014-10-30
II SA/Gd 724/11 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2011-12-01
II OSK 885/12 - Wyrok NSA z 2013-09-11
II SA/Kr 1442/11 - Wyrok WSA w Krakowie z 2011-12-20
Skarżony organ
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
art 13 ust 1, 135,138 ust 1 ust 3
Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach
Dz.U. 2012 poz 270
art 3 par 1,134,151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art 7,77,86,107
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi R. s.r.o. z siedzibą w P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika - oddala skargę -
Uzasadnienie
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] sierpnia 2012r. - zaskarżoną skargą przez R.z siedzibą w P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2012 r., którą nałożono na przewoźnika R. z siedzibą w P. karę pieniężną w wysokości 3000 euro, co w przeliczeniu na złote - wg średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w dniu wydania decyzji - wyniosło 12 522 zł.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
W dniu 23 lutego 2012 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w K. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wymierzenie kary administracyjnej przewoźnikowi - R., jako że [...] lutego 2012 r. przywiózł on do Polski autokarem o numerze rejestracyjnym [...] relacji K. (R.) - D. (U.) obywatela U. - A.K., który nie posiadał zezwolenia uprawniającego do wjazdu na terytorium Polski. W wyniku przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Straży Granicznej kontroli pasażerów wskazanego wyżej autokaru stwierdzono, że cudzoziemiec posiadał ważne dokumenty podróży z wydaną [...] grudnia 2012 r. w K. wizą Schengen nr [...] z terminem ważności od [...] lutego 2012 r. do [...] kwietnia 2012 r. uprawniającą A. K. do jednorazowego wjazdu i pobytu na obszarze Schengen przez okres 30 dni.
Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2012 r. nałożył na R. z siedzibą w P. karę administracyjną przewidzianą w art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, w wysokości 3.000 euro, co w przeliczeniu na złote wg średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w dniu wydania decyzji o nałożeniu kary administracyjnej wyniosło 12 522 zł.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców - w wyniku rozpoznania odwołania przewoźnika - decyzją z [...] sierpnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, przytaczając treść art. 135 ust. 1 i 2 oraz art. 138 ust. 1, 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach, organ podkreślił, że art. 135 ustawy o cudzoziemcach nakłada na przewoźników określonego typu obowiązki. Przewoźnik jest obowiązany do "podjęcia działania dla upewnienia się", że cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej posiada ważny dokument podróży uprawniający do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane. Obowiązek ten dotyczy także przewoźników wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego. Zakres obowiązków sformułowany został dosyć precyzyjnie. Wynika z niego jasno, że przewoźnik chcąc wykonywać usługi przewozu osób, które nie są obywatelami polskimi przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (nawet tranzytem) obowiązany jest zapoznać się z przepisami dotyczącymi przekraczania granic i pobytu w Polsce, jak również w krajach, do których wykonuje transport. Należy podkreślić, że ryzyko nieznajomości przepisów obowiązujących w tym zakresie obciąża przewoźników. Skoro na mocy art. 135 ustawy o cudzoziemcach na przewoźniku ciążyły określone obowiązki kontrolne względem cudzoziemców to przewoźnik ten powinien powierzyć ich wykonywanie osobie, która dostatecznie zna zakres tych obowiązków i ma określoną wiedzę, aby obowiązki te efektywnie wykonywać. Przewoźnik zagraniczny chcący wykonywać czynności zawodowe na terenie innego kraju nie jest zwolniony z przestrzegania norm prawnych obowiązujących na terytorium tego państwa zwłaszcza w zakresie związanym z przedstawianą działalnością. Skutki zaniechania tej powinności jasno określa art. 138 ustawy o cudzoziemcach, który ma charakter obligatoryjny i zobowiązuje organy administracji publicznej do wydania decyzji o nałożeniu na przewoźnika kary administracyjnej w określonym w tym przepisie przypadku i wysokości.
Dalej organ podał, iż wzór i wygląd wiz jest powszechnie znany osobom odbywającym zagraniczne podróże i powinien być znany osobom zajmującym się transportem międzynarodowym ludzi. Wizy Schengen posiadają wyraźnie wskazaną datę rozpoczęcia i zakończenia jej ważności oraz liczbę dni uprawniającą - cudzoziemca do pobytu na terytorium obszaru Schengen. W ocenie organu odwoławczego, pracownik przewoźnika weryfikujący dokument podróży podróżnego A. K. nie dopełnił nawet minimum należytej staranności w dokonywaniu ustaleń, czy cudzoziemiec ten posiada ważną wizę, uprawniającą go w dniu [...] lutego 2012r. do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wystarczyło wnikliwie sprawdzić dokument podróży cudzoziemca, aby stwierdzić, że termin ważności posiadanej wizy rozpoczyna się z dniem [...] lutego 2012r. Zatem przewoźnik nie powinien przywozić do granicy Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemca, który nie posiadał ważnej w dniu wjazdu wizy, uprawniającej do wjazdu na obszar Schengen. Kierowcy autokaru powinni wysadzić wyżej wskazanego cudzoziemca przed granicą Rzeczypospolitej Polskiej. Zaniechanie tej powinności obciąża przewoźnika odpowiedzialnością za naruszenie art. 135 ustawy o cudzoziemcach i wyczerpuje dyspozycję zawartą w art. 138 tej samej ustawy.
Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu, a dotyczących wykładni gramatycznej art. 135 oraz art. 138 ustawy o cudzoziemcach, organ odwoławczy wskazał, że pełnomocnik przewoźnika w sposób nieuzasadniony odwraca relację pomiędzy tymi regulacjami. Wskazuje on co prawda, że art. 138 powinien być wykładany przez pryzmat art. 135 - z czym należy się zgodzić - ale związek między tymi przepisami został przez pełnomocnika strony błędnie odczytany. Mianowicie, to art. 138 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach (w tej konkretnej sprawie pozostający w związku z ust. 2) stanowi podstawę odpowiedzialności przewoźnika, nie zaś art. 135 ust. 1 (wzw. z ust. 2). Podstawa odpowiedzialności jest tu rozumiana jako opis zachowania przewoźnika, które warunkuje nałożenie kary administracyjnej przewidzianej w art, 138 ust. 1 ww ustawy. Przepis ten stanowi bowiem, że karę administracyjną nakłada się na przewoźnika, który "przywiózł do granicy cudzoziemca nieposiadającego...." Nie można zatem nie zauważyć tego, że ustawodawca w literalnej warstwie przepisu zawarł odpowiedzialność przewoźnika za określoną formę rezultatu, jakim jest znalezienie się na polskiej granicy państwowej cudzoziemca nieposiadającego ważnego dokumentu podróży uprawniającego do przekroczenia granicy, wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane, co jest wynikiem przywiezienia go środkiem transportu przewoźnika. Dopiero wykazanie, że przewoźnik (lub jego pracownicy) wykonał swoje obowiązki wynikające z art. 135 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w sposób staranny i wyczerpujący, biorąc pod uwagę posiadaną wiedzę i doświadczenie oraz możliwości techniczne, stanowi negatywną przesłankę nałożenia kary administracyjnej wobec niego. W tej konkretnej sprawie strona nie wykazała, że ujawnienie nieposiadania przez A. K. stosownego zezwolenia na wjazd było niemożliwe z konkretnych powodów. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
R. w skardze wniosła o uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] sierpnia 2012 r. i "przekazanie sprawy Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców do ponownego rozpoznania". Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1) prawa materialnego, tj. art. 135, art. 138 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz. 1175; tekst jednolity z dnia 20 września 2011 r. Dz. U. Nr 264, poz. 1573) przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w związku z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 8 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, w konsekwencji nałożenie kary pieniężnej na przewoźnika - skarżącego. Tymczasem prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie przepisów ustawy o cudzoziemcach, dokonana w świetle całego obowiązującego w Polsce systemu prawa, w szczególności rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz. Urz. UE.L 2006 Nr 105, str. 1), dyrektywy Rady 2001/51/WE z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniającej postanowienia art. 26 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r.; ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej oraz art. 15 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej, prowadzi do wniosku, iż brak było podstaw do nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika;
2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 107 K.p.a., jak również art. 86 K.p.a., przez brak wyczerpującego zebrania dostępnego materiału dowodowego, zmierzającego do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, a to brak uzupełniającego przesłuchania w charakterze świadka kierowcy autokaru (zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji), przewożącego [...] lutego 2012 r. pasażerów na trasie Dn.- K. na okoliczność informacji udzielonych mu przez obywatela U. - A.K. dotyczących posiadanych przez niego dokumentów, jak również brak przesłuchania przedstawiciela skarżącego pomimo, iż w sprawie istniały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a także wadliwe uzasadnienie wydanej decyzji. Tymczasem prawidłowe zastosowanie ww przepisów wymagało przeprowadzenia przez organ drugiej instancji przesłuchania kierowcy autokaru lub co najmniej przesłuchania przedstawiciela skarżącego celem wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, a następnie wyczerpującego i zgodnego z przepisami uzasadnienia treści decyzji.
W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością przedstawionych wyżej zarzutów.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, podtrzymując tym samym stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych {Dz. U Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] sierpnia 2012 r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Tym samym nie stwierdzono przywołanych w zarzutach skargi naruszeń przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Cudzoziemiec - stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573, ze zm.) - może przekroczyć granicę i przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada:
1) ważny dokument podróży;
2) ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, jeżeli są wymagane;
3) zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem.
Zgodnie z art. 135 ust. 1 przewoźnik, który drogą powietrzną lub morską przywiózł cudzoziemca do granicy, jest obowiązany do podjęcia działania dla upewnienia się, że cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiada ważny dokument podróży uprawniający do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 - według ust. 2 art. 135 ustawy o cudzoziemcach - dotyczy także przewoźników wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego.
Na przewoźnika, który drogą powietrzną lub morską oraz wykonującego regularnie przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego przywiózł do granicy cudzoziemca nieposiadającego ważnego dokumentu podróży uprawniającego do przekroczenia granicy, wymaganej wizy lub innego ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane - według art. 138 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach - nakłada się karę administracyjną w wysokości stanowiącej równowartość od 3.000 do 5.000 euro za każdą przywiezioną osobę, z tym że suma kar za jednorazowy przywóz osób nie może przekroczyć równowartości 500.000 euro.
W oparciu o powyższe regulacje należy podkreślić, wbrew zarzutom skargi, że z art. 135 ustawy o cudzoziemcach wynika uprawnienie dla przewoźnika do żądania okazania przez pasażera przed podróżą dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy, wizy lub innego dokumentu w tym przepisie wskazanego i uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium RP. Zaś z art. 138 ustawy o cudzoziemcach odpowiedzialność administracyjna, sprowadzająca się do obligatoryjności nałożenia kary administracyjnej za przywóz do granicy cudzoziemca nieposiadającego stosownego dokumentu dającego uprawnienie do przekroczenia granicy, wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W prezentowanej materii Sąd podziela stanowisko dotychczas prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w szczególności w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 czerwca 2011 r. (sygn. akt V SA/Wa 2920/10), wyrażające się w stwierdzeniu, że "przepisy dotyczące odpowiedzialności przewoźnika zostały wprowadzone do ustawy o cudzoziemcach z konieczności harmonizacji prawa wewnętrznego z dorobkiem Schengen. Zgodnie bowiem z art. 8 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej dołączonego do Traktatu z Amsterdamu zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej, traktaty ustanawiające Wspólnoty Europejskie i niektóre związane z nimi akty - podpisanego 2 października 1997 r. (Dz. U. WE C 340 z dnia 10 listopada 1997 r., s. 1) w negocjacjach dotyczących przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Unii Europejskiej dorobek Schengen i inne środki podjęte przez instytucje w zakresie jego zastosowania są uznawane za dorobek, który powinien być w pełni przyjęty przez wszystkie państwa kandydujące do przystąpienia. Dla Polski i C. dorobek Schengen jest zatem częścią unijnego acquis, które muszą zaakceptować w całości na podstawie Traktatu o Przystąpieniu. Należy w powyższym kontekście wskazać, iż na mocy art. 26 ust. 1 lit. b Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r. (Dz. U. L 239 z dnia 22 września 2000 r., s. 1) Umawiające się Strony zobowiązały się do wprowadzenia do przepisów krajowych zasady, iż przewoźnik jest zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych środków dla zapewnienia, aby cudzoziemiec przewożony drogą lądową posiadał dokumenty podróży, wymagane przy wjeździe na terytoria Umawiających się Stron. Umawiające się Strony zobowiązały się, stosownie do art. 26 ust. 2 Konwencji wykonawczej, do nałożenia kar na przewoźników przewożących drogą lotniczą lub morską z państwa trzeciego na ich terytoria cudzoziemców, którzy nie posiadają niezbędnych dokumentów podróży. Zgodnie z art. 26 ust. 3 Konwencji wykonawczej ustęp 1 litera b) i ustęp 2 stosuje się również do przewoźników międzynarodowych przewożących grupy pasażerów drogą lądową autokarami, z wyjątkiem ruchu granicznego. Wskazane postanowienia Konwencji wykonawczej znalazły rozwinięcie w dyrektywie Rady 2001/51/WE z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniającej postanowienia art. 26 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. (Dz. U. L 187 z dnia 10 lipca 2001 r., s. 45). W świetle postanowień dyrektywy odpowiedzialność przewoźnika ma zatem dwa aspekty. Po pierwsze, przewoźnik jest zobowiązany do odwiezienia - na własny koszt - cudzoziemca, któremu odmówiono wjazdu na terytorium danego państwa. Po drugie, w przypadku, gdy przyczyną odmowy wjazdu jest fakt, iż cudzoziemiec nie ma stosownych dokumentów, na przewoźnika nakładana jest sankcja finansowa. Należy przy tym zauważyć, iż przyjęcie regulacji dotyczących kar finansowych miało na celu zapewnienie większej skuteczności wywiązywania się przez przewoźników
ze swych zobowiązań kontrolnych".
Z akt sprawy bezspornie wynika, iż A.K. w dniu wjazdu ([...] lutego 2012 r.) nie posiadał ważnego dokumenty uprawniającego do wjazdu na terytorium RP. Dysponował natomiast wydaną [...] grudnia 2012 r. w K. wizą [...] uprawniającą do jednorazowego wjazdu i pobytu na obszarze Schengen przez okres 30 dni, niemniej dopiero z terminem ważności od [...] lutego 2012 r. do [...] kwietnia 2012 r. Oznacza to, że nałożenie na skarżącego, jako przewoźnika, kary administracyjnej ustanowionej art. 138 ustawy o cudzoziemcach, było zasadne.
Mając na względzie przytoczone regulacje prawne, poczynione rozważania i przedstawiony stan sprawy, nie można uznać za trafny zarzutu skargi, iż organy naruszyły ww przepisy prawa materialnego przez błędną ich wykładnię, polegającą na uznaniu, że przesłanką zastosowania kary administracyjnej z art. 138 ustawy o cudzoziemcach jest brak skutecznej weryfikacji przez przewoźnika posiadanych przez podróżnych dokumentów podróży, nie zaś uchybienie obowiązkowi podjęcia w granicach prawem zakreślonych działań mających na celu upewnienie się czy podróżni posiadają odpowiednie dokumenty podróży, tak jak to wynika wprost z art. 135 ustawy o cudzoziemcach.
Dalej podkreślić należy, wbrew argumentowi skargi wskazującemu, że przewoźnik nie posiada kompetencji i środków, tak jak Straż Graniczna, w zakresie przeprowadzania kontroli dokumentów, iż czynności kontrole jakie winien przeprowadzić przewoźnik, aby nie być obciążonym karą, o której mowa w art. 138 ustawy o cudzoziemcach, ograniczają się jedynie do rzetelnego sprawdzenia, czy cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiada ważny dokument podróży uprawniający do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane. I w żadnym wypadku nie chodzi o sprawdzanie tych dokumentów pod względem autentyczności, a jedynie - pod względem fizycznego posiada przez cudzoziemca stosownych dokumentów, które w momencie wjazdu, będą go uprawniały do przekroczenia granicy RP. Przewoźnik winien zatem bez wątpienia posiadać stosowną wiedzę o zakresie katalogu ww dokumentów, jako że jedynie ich posiadanie uprawnia podróżnego do przemieszczenia się na terytorium RP i podjąć działania dla upewnienia się, że cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium RP dysponuje wyżej wymienianymi dokumentami. Zatem ciężar przedstawienia dowodu potwierdzającego zgodność postępowania przewoźnika z powołanymi przepisami, wbrew twierdzeniu skarżącego, spoczywał nie na organie, tylko na nim samym. Sąd nie podzielił więc zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ przepisów postępowania, tj. art. 7, "art. 77", "art. 107" i 86 K.p.a, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który dał podstawę do przedstawionej w niej oceny i rozstrzygnięcia.
Wobec stwierdzenia zgodności z prawem decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] sierpnia 2012 r., Sąd - na mocy art. 151 P.p.s.a. - oddalił skargę.