IV SA/WA 2386/06

IV SA/Wa 2386/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący sprawozdawca/
Marian Wolanin
Marta Laskowska
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Sygn. powiązane
II OSK 1268/07 - Wyrok NSA z 2008-10-21
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska,, asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w części dotyczącej umorzenia postępowania odwoławczego na skutek odwołań wniesionych przez S. C., E. M., i D. K., 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego S. C. kwotę 500zł( pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2006 roku, Nr [...] Prezydent Miasta W. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ulicy Jeziorowej na odcinku od projektowanej ulicy [...] do ulicy [...].
Od powyższej decyzji odwołania złożyli Rada Osiedla W., S. C., E. M. i D. K..
Decyzją z dnia [...] września 2006 roku, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W[...] umorzyło postępowanie odwoławcze.
W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zgodnie z treścią art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Regulacja taka ma za zadanie uniemożliwić blokowanie procesu inwestycyjnego ważnych dla ogółu inwestycji z powodów oczywiście błahych, pozamerytorycznych, nie związanych z przedmiotem postępowania. Organ odwoławczy stwierdzając brak we wniesionym odwołaniu przynajmniej jednego z elementów, powinien umożliwić odwołującemu uzupełnienie braków w trybie art. 64 § 2 kpa, a następnie w zależności od wyniku wezwania rozpatrzyć odwołanie zwierające wszystkie niezbędne elementy lub tez umorzyć postępowanie odwoławcze w stosunku do odwołania nie zawierającego tychże elementów.
Niewątpliwie budowa, której dotyczy decyzja jest inwestycją celu publicznego i do odwołania od niej mają zastosowanie wymogi wymienione w art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołania wniesione w sprawie nie spełniają tych rygorów. Nie określają istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania jak również dowodów uzasadniających żądania. Tym samym brak było podstaw do uznania, że wszczęte zostało skutecznie postępowanie odwoławcze.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył S. C. podnosząc zarzut, iż jego zdaniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie uznało, że jego odwołanie nie spełnia wymogów określonych w art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż podał konkretne zarzuty stawiane wydanej decyzji. Były to zarzuty dotyczące naruszenia przysługującego mu prawa własności, przybliżenia ulicy do jego domu i związane z tym uciążliwości, zignorowanie istniejącej na jego działce infrastruktury, nieprzeznaczenia przez przedsiębiorstwa deweloperskie części powierzchni działek na których realizowali swoje inwestycje pod ulicę. Nadto zakwestionował status inwestycji jako inwestycji celu publicznego. W uzupełnieniu odwołania zgłosił wniosek o przeprowadzenie wizji lokalnej terenu planowanej inwestycji oraz wniosek o wskazanie kto ponosi odpowiedzialność za wydanie pozwoleń na budowę nowych osiedli, bez rozwiązania problemu dojazdu dla ich mieszkańców.
Nadto podniósł zarzut, że nie udzielono mu żadnych wyjaśnień ani wskazówek, które ukierunkowałyby go tak aby zrozumiał jakie wymagania musi spełnić, aby jego odwołanie nie było ułomne. W toku postępowania zdaniem skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 9 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 78 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodu zarzutów podniesionych przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżona decyzja zdaniem Sądu zapadła z rażącym naruszeniem art. 138 § 1 pkt 3 kpa.
Zgodnie z treścią art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. W sytuacji, gdy pismo, które strona postępowania traktuje jako odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, nie spełnia wymogów określonych w przytoczonym wyżej przepisie, organ administracji winien wezwać stronę, w trybie art. 64 § 2 kpa, do uzupełnienia braków poprzez wskazanie wymienionych w tymże przepisie elementów odwołania. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze tak właśnie postąpiło. W aktach sprawy znajduje się kopia pisma z dnia 3 sierpnia 2006 roku zawierającego wezwanie S. C. do uzupełnienie braków formalnych pisma, które S. C. uznawał za odwołanie. Odnośnie E. M. i D. K. w aktach sprawy nie ma kopii takiego wezwania, jednakże z treści pisma z dnia 4 listopada 2006 roku skierowanego przez te osoby do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynika, iż wezwanie takie zostało do nich skierowane.
W sytuacji, gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że osoby do których wysłano wezwanie do uzupełnienia braków pism nie uzupełniły tych braków, nie było podstaw do wydawania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Konsekwencją nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków pisma jest pozostawienie tego pisma bez rozpoznania.
W wyroku z dnia 4 stycznia 2000 roku, sygn. akt I SAB 133/99 (LEX nr 55296) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie następuje ani w formie decyzji, ani postanowienia. Jest to czynność materialno - techniczna, o której należy poinformować stronę".
Stronie postępowania, która kwestionuje stanowisko organu administracji w kwestii pozostawienia pisma bez rozpoznania, przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji w załatwieniu sprawy.
W wyroku z dnia 17 stycznia 2001 roku, sygn. akt II SAB 240/00 (LEX nr 53962) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "W każdym wypadku zawiadomienia osoby o pozostawieniu podania bez rozpoznania, służy jej - gdy zarzuca ona organowi naruszenie prawa polegające na bezczynności - skarga".
Rozpoznając skargę na bezczynność sąd administracyjny dokonuje oceny, czy organ administracji zasadnie pozostawił pismo strony bez rozpoznania, a w konsekwencji czy pozostaje w zwłoce w rozpoznaniu sprawy.
Podkreślić należy, iż zgodnie z treścią art. 64 § 2 kpa warunkiem pozostawienia pisma bez rozpoznania jest pouczenie strony, że nastąpi to jeśli w terminie siedmiu dni nie zostaną usunięte braki pisma. Z treści wezwania skierowanego do S. C. wynika, że takie pouczenie nie zostało w nim zawarte. Najprawdopodobniej takiej samej treści wezwanie wysłane zostało E. M. i D. K.. Jeśli więc zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołania wniesione przez S. C. oraz E. M. i D. K. nie spełniają wymogów wynikających z art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wówczas Kolegium winno ponowić wezwania do uzupełnienia braków pism, przy czym wezwania te winny zawierać pouczenie o skutkach nieusunięcia braków.
Odnośnie umorzenia postępowania odwoławczego zainicjowanego przez Radę Osiedla W. stwierdzić należy, iż rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w tej części jest prawidłowe. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji może złożyć tylko strona, lub organizacja społeczna działająca na prawach strony. Odwołanie mogą też wnieść Rzecznik Praw Obywatelskich oraz Prokurator jeśli biorą udział w postępowaniu.
Rada Osiedla W. nie może być uznana za biorącą udział w postępowaniu organizację społeczną. Sąd podziela w tej kwestii pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 20 września 20002 roku, sygn. akt III RN 144/01 (OSNP 2003/15/349), w którym Sąd Najwyższy stwierdził, że Rada Osiedla nie jest organizacją społeczną w rozumieniu art. 31 § 1 kpa.
Zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku
0 samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 roku Nr 142, poz. 1591 - tekst jednolity
z późn. zm.) Rada Osiedla jest organem uchwałodawczym w którego zakresie
działania nie mieści się funkcja reprezentowania osiedla w jego stosunkach
prawnych z osobami trzecimi, w tym w postępowaniach administracyjnych
1 sądowych, w których osiedle jest stroną. Funkcja reprezentowania osiedla należy
z istoty rzeczy do kompetencji zarządu, który jest organem wykonawczym osiedla
(art. 37 ust. 2 wymienionej wyżej ustawy).
Rada Osiedla nie była więc podmiotem uprawnionym do wniesienia odwołania w przedmiotowej sprawie, a tym samym nie mogło być ono przez organ odwoławczy rozpoznawane. Wniesienie odwołania przez podmiot do tego nieuprawniony powoduje, iż postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe z przyczyn podmiotowych co skutkuje koniecznością jego umorzenia.
Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.