IV SA/WA 238/04

IV SA/Wa 238/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-06-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Szymańska /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Małaszewska-Litwiniec
Otylia Wierzbicka
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Otylia Wierzbicka, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant Grzegorz Walczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni [...] w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala
Uzasadnienie
Decyzją z dn. [...].07.2003 r. Burmistrz Miasta i Gminy P. po rozpatrzeniu wniosku [...] Spółdzielni [...] w P. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę trzech domów mieszkalnych o wysokości 3 i pół kondygnacji każdy na działce nr ew. [...] we wsi W..
W obszernym uzasadnieniu przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z wniosku [...] Spółdzielni [...] w P.. Organ stwierdził, iż na obecnym etapie przedmiotem rozpatrzenia jest wniosek Spółdzielni o ustalenie warunków zabudowy dla trzech domów mieszkalnych. Podniesiono, że inwestor złożył pisma, z których wynika, że na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym znajdują się budynki mieszkalne, budynek administracyjny i budynki gospodarcze przeznaczone do rozbiórki. Ze złożonych informacji nie wynika jednak, iż planowane budynki będą przeznaczone na potrzeby pracowników Spółdzielni. Inwestor nie podał także jakie będą miały przeznaczenie te budynki. Zgodnie natomiast z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego gminy P. zatwierdzonym uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy P. nr [...] z dn. [...].03.1986 r. działka nr ewid. [...] położona we wsi W. znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] (ośrodek produkcyjno-gospodarczy [...] Spółdzielni [...] w P.). Tym samym jakakolwiek zabudowa wznoszona na tym terenie musi być związana z działalnością produkcyjno-gospodarczą tej Spółdzielni.
Wskutek odwołania wniesionego przez [...] Spółdzielnię [...] w P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dn. [...] listopada 2003 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazano, iż stosownie do art. 43 ustawy z dn. 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999, Nr 15, poz. 134 ze zm.) organ prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest uprawniony do oceny zgodności zamierzeń inwestora z aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, który jako przepis gminny jest aktem prawnym powszechnie obowiązującym. Jak wynika z ustaleń Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego gminy P. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w P. z dn. [...].03.1986 r. zamierzona inwestycja przewidziana jest do realizacji na terenie o symbolu [...], gdzie zgodnie z treścią ustalenia znajduje się ośrodek produkcyjno-gospodarczy [...] Spółdzielni [...] w P.. Plan zakłada adaptacje istniejącej przetwórni owocowo-warzywnej poprzez zmianę profilu, aby nie wywoływać strefy ochrony sanitarnej. Zdaniem Kolegium plan dopuszcza na przedmiotowym terenie wyłącznie wznoszenie zabudowy produkcyjno-gospodarczej i nie kolidującej z funkcją mieszkaniową. Wobec powyższego organ I instancji zasadnie odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji.
W skardze do Sądu Administracyjnego [...] Spółdzielnia [...] w P. wniosła o uchylenie decyzji SKO w W.. Zarzuciła skarżonemu aktowi naruszenie art. 43 ustawy z dn. 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 kc oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dn. 03.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
W ocenie skarżącego stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji jest błędne. Grunty należące do Spółdzielni są gruntami rolnymi w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Takimi gruntami są też tereny, na których pobudowano budynki mieszkalne wchodzące w skład gospodarstw rolnych. Planowana budowa nie zmienia przeznaczenia tych gruntów, bowiem nadal pozostają one rolnymi. Zapis planu "[...]" który oznacza "urządzenie produkcyjno-usługowe rolnictwa" określa zespół obiektów służących działalności Spółdzielni, w tym budynków mieszkalnych. Inwestycja zatem nie zmienia tego planu, gdyż już teraz są "wpisane" do jego ustaleń istniejące budynki mieszkalne. Spółdzielnia jest właścicielem terenu i ma prawo do korzystania z gruntu będącego jej własnością. Ponadto od 1 stycznia 2004 r. nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji, a nowego planu nie uchwalono. Skoro znajdują zastosowanie przepisy z daty orzekania, to podstawą rozstrzygnięcia nie może być nie obowiązujący już plan, lecz przepisy szczególne tj. ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych, która nie stanowi żadnego ograniczenia dla planowanej inwestycji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i dodatkowo stwierdzając, iż w dacie orzekania przez organ II instancji obowiązywał powoływany plan zagospodarowania przestrzennego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do art. 1 ustawy z dn. 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest realizowana pod względem zgodności z prawem. Mając powyższe kryterium na uwadze Sąd uznał, iż kontrolowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jest legalna.
Trafnie organ II instancji przyjął, iż wobec złożenia przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w dniu 12 stycznia 2001 r. i brzmienia art. 85 ust. 1 ustawy z dn. 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), znajdą zastosowanie przepisy ustawy z dn. 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). W dacie rozstrzygania przez organ II instancji obowiązywała nowa ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która jednak nakazywała stosowanie do spraw wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przepisy dotychczasowe. Kolegium natomiast ma obowiązek stosować normy prawa, które obowiązują w dacie wydania decyzji przez ten organ. Takim przepisem jest norma intertemporalna zawarta w powołanej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również przepis prawa miejscowego, a to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego w dacie orzekania przez Burmistrza, jak również Kolegium, na terenie objętym wnioskiem obowiązywał Plan Przestrzenny Zagospodarowania Gminy P. zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w P. z dn. [...].03.1986 r. Stosownie do zapisu zawartego w tym planie działka nr ewid. [...] położona w W. znajduje się na terenie oznaczonym symbolem "[...]". Treść ustaleń brzmi: "Ośrodek produkcyjno-gospodarczy [...] Spółdzielni [...] w P.. Na terenie przetwórnia owocowo-warzywna – do adaptacji. Docelowo na terenie należy dążyć do zmiany profilu tak, aby obiekt nie wywoływał strefy ochrony sanitarnej".
Wobec uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy P. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta w P. z dn. [...].12.1995 r. oraz podjęcia uchwały nr [...] przez Radę Miejską w P. z dn. [...].10.2002 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi W. powołany wyżej plan zagospodarowania przestrzennego gminy P. obowiązywał do dnia 31.12.2003 r. Zgodnie z art. 67 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ważność planów uchwalonych przed 1995 r. zostaje przedłużona do końca 2003 r., o ile do końca 2002 r. zostanie uchwalone studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla danego obszaru oraz zostanie podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu. Art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi zaś, że obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy tj. 10 lipca 2003 r. miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej, niż do 31 grudnia 2003 r. W niniejszej sprawie na mocy art. 67 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ważność planu została przedłużona do końca 2003 r., a zatem w dacie wejścia w życie ustawy z dn. 27.03.2003 r. obowiązywała on.
Organy zatem trafnie przyjęły, iż stosownie do art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym miały obowiązek zbadania czy planowana inwestycja będzie zgodna z zapisami obowiązującego planu, a tym planem będzie akt zatwierdzony uchwałą nr [...] z dn. [...].03.1986 r.
Zdaniem Sądu prawidłowo dokonały oceny postanowień tego planu i uznały, iż dopuszcza on na przedmiotowym terenie wyłącznie wznoszenie zabudowy produkcyjno-gospodarczej. Zapis planu jest precyzyjny i nie można wywodzić, wbrew stanowisku skarżącego, iż dopuszcza na działce zabudowę mieszkaniową. Nie można podzielić poglądu, iż wobec istnienia na tym terenie budynków o funkcji mieszkaniowej, dopuszczalne jest wznoszenie nowych o tym samym charakterze. O przeznaczeniu bowiem terenu decyduje zapis w planie, a nie dotychczasowa forma i charakter zabudowy. Przy tworzeniu planu ostatnie względy mogą mieć znaczenie, ale po uchwaleniu tego aktu obowiązujące są wyłącznie zapisy tam zawarte.
W ocenie Sądu brzmienie planu nie nasuwa wątpliwości , iż cele mieszkaniowe nie mogą być realizowane na działce skarżącego.
Wobec powyższego organy zasadnie odmówiły ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak na wstępie.