II SA/KR 262/23

II SA/Kr 262/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-04-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć /sprawozdawca/
Magda Froncisz
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 61 ust 1  ust 5 a
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Magda Froncisz AWSA Anna Kopeć (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 19 grudnia 2022 r., znak SKO-ZP-415-282/22 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Wójt Gminy Biały Dunajec decyzją z dnia 8 września 2022r. znak: B.6730.09.2020 orzekł o odmowie ustalenia - na wniosek W. G. - warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: przebudowa budynku gospodarczego na działce o numerze ewidencyjnym [...], gmina B. D., obręb B. D..
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez W. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 19 grudnia 2022 r., znak SKO-ZP-415-282/22 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm.), art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 59 ust. 1. art. 60 ust. 1, ust. 1a i ust. 4 oraz art. 61 ust. 1, ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 503 z późn. zm.) oraz art. 2 i art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 570).
Uzasadniając to rozstrzygnięcie SKO wskazało, że organ I instancji stwierdził, że nie doszło do spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie zgodności wnioskowanej decyzji z przepisami odrębnymi.
Z akt sprawy wynika, iż wnioskowana działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej krajowej DK 47 /dz. nr [...]/ poprzez istniejący zjazd oraz poprzez służebność gruntową na dz. [...] i [...].
Stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 645 z późn. zm.) zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą.
Wójt Gminy Biały Dunajec, na podstawie art. 53 ust.4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wystąpił z wnioskiem do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych w Krakowie o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowę budynku gospodarczego na części działki o numerze ewidencyjnym [...], gmina B. D., obręb B. D..
Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2021 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 35 ust. 3 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych nie uzgodnił przedłożonego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego drogi krajowej nr [...] R. Z. - Z.. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy, postanowieniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 15 maja 2020 r. znak: DZS.WPA-ZOD.4351.24.2020 RB. Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2255/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na w/w postanowienie.
Kolegium wyjaśniło, iż postępowanie mające charakter uzgodnieniowy, stanowi konieczny odłam sprawy głównej, dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W postępowaniu tego rodzaju (uzgodnieniowym), wobec wagi jaką pełni ono w kreowaniu rozstrzygnięcia zawartego w decyzji kończącej postępowanie główne, nie ma podstaw do niestosowania przepisów k.p.a. o postępowaniu dowodowym czy wyjaśniającym (por. wyrok NSA z 22 marca 1999 r. sygn. akt IV SAB 273/98 w zakresie dotyczącym uprawnień strony do wzięcia udziału w postępowaniu uzgodnieniowym oraz art. 106 § 4 k.p.a. wskazujący na możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego). Oznacza to, że organ dokonujący uzgodnienia, jakkolwiek jest związany przekazanym mu projektem decyzji, to jednak nadal ma obowiązek wyjaśnienia zarówno podstawy faktycznej i prawnej swojego rozstrzygnięcia oraz wskazania i wyjaśnienia dowodów na podstawie których orzekał w sprawie a także przeprowadzenia postępowania w sposób, który umożliwi obiektywnie poprawne rozstrzygnięcie sprawy.
Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.
Zgodnie z przepisem art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uprawniony organ wydaje decyzję o warunkach zabudowy po uzgodnieniu z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych odrębnymi przepisami. Uzgodnień organ prowadzący postępowanie dokonuje w trybie art. 106 k.p.a. (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wynikający z art. 53 ust. 4 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy wymóg, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się "po uzgodnieniu" z określonymi organami, oznacza, że odmowa uzgodnienia choćby przez jeden organ współdziałający stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (w postępowaniu głównym).
Jak wynika z powyższego oraz stanu faktycznego w niniejszej sprawie nie doszło do pozytywnego uzgodnienia z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad, zatem Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W. G., wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że zaskarżona decyzja SKO jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy Biały Dunajec zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego tj. art. 6, 7, 7a § 1 w zw. z art. 77 i 80, 8,15,107 § 3 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 2, art. 61 ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.) i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (z póżn. zm.) w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Skarżący zaznaczył, że zgodnie z wnioskiem wystąpiono do Wójta Gminy Biały Dunajec o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na przebudowie budynku gospodarczego na "części" działki nr ewd. [...], gmina B. D., obręb B. D..
Zarówno skarżona decyzja SKO jak i utrzymana nią w mocy decyzja Wójta Gminy biały Dunajec orzekają o działce nr ewd. [...], nie zaś - jak określono we wniosku - o części działki nr ewd. [...].
Ponadto we wniosku wystąpiono o ustalenie warunków zabudowy dla przebudowy budynku gospodarczego w zabudowie gospodarczej, zaś skarżona decyzja SKO utrzymuje w mocy decyzję Wójta Gminy Biały Dunajec, odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla przebudowy budynku gospodarczego w zabudowie mieszkaniowej, jak określono w projekcie decyzji, oraz podniesiono w uzasadnieniu decyzji Wójta Gminy Biały Dunajec.
W uzasadnieniu swojej decyzji Wójt Gminy podnosi, że nie ma możliwości stosowania nazewnictwa innego niż wymienione w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictw stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, zaś SKO w skażonej decyzji w żaden sposób nie odnosi się do tego faktu, pomimo będącego w aktach sprawy (przytoczonego przez wnioskodawcę) wyroku NSA z dnia 05.09.2017r. Sygn. akt II OSK 3052/15.
Z powyższego jasno wynika, że organ I instancji, jak tez SKO w skarżonej decyzji, określając granice terenu objętego wnioskiem oraz nazewnictwa stosowanego przy ustalaniu warunków zabudowy, wykroczył poza swoje kompetencje i przyjął je niezgodnie z wnioskiem inwestora - wnioskiem którym był związany.
Zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. "W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany (...)".
Ze skarżonej decyzji SKO w żaden sposób nie wynika z jakiego powodu uchybienie w tej kwestii w decyzji Wójta Gminy Biały Dunajec zostało uznane za zgodne z prawem - nieistotne, kiedy podstawą odmowy są m.in. wyniki przeprowadzonej analizy.
W tym miejscu wskazać należy, co nie zostało podniesione w decyzji SKO, że w ewentualnym obszarze analizowanym znajdują się przynajmniej dwa budynku gospodarcze, gospodarcze i samodzielnie zagospodarowujące nieruchomości - części nieruchomości, czyli w zabudowie gospodarczej.
Jeśli organ I-ej instancji w ogóle nie wyznaczył obszaru analizowanego zgodnie z cytowanymi wcześniej przepisami prawa, jak można w ogóle mówić o prawidłowo przeprowadzonej analizie urbanistycznej. Fakt ten całkowicie umknął i został pominięty przez SKO w skarżonej decyzji, która to w całości opiera się wyłącznie na negatywnym uzgodnieniu GDDKiA projektu decyzji o warunkach zabudowy, przez co naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.
Nieprawidłowo przeprowadzona analiza, a w skutek niej błędnie ustalone wyniki, oraz przyjęcie z naruszeniem prawa nazewnictwa - w tym przypadku zabudowy mieszkaniowej w miejsce wnioskowanej gospodarczej, spowodowało ustalenie warunków zabudowy i przygotowanie projektu decyzji z naruszeniem prawa.
Podkreślono, że w przypadku przebudowy przedmiotowego budynku gospodarczego nie przewidywano zmiany w zakresie obsługi komunikacyjnej, ani tez zwiększenia uciążliwości dla rzeczonej drogi krajowej nr [...] R. Z. - Z..
Wskazano też, iż inwestor jest posiadaczem gospodarstwa rolnego o powierzchni przekraczającej średnią w gminie B. D., jest tez rolnikiem indywidualnym, zaś fakty te znane były Wójtowi Biały Dunajec z urzędu (art. 77 § 4 k.p.a.), jednak nie zostało to uwzględnione przez organ I instancji, ani tez podniesione przez SKO w postępowaniu odwoławczym, a wydawałoby się być ewidentnym na podstawie już zebranego materiału dowodowego.
Ponadto, jedną z podstaw decyzji odmownej Wójta Gminy Biały Dunajec, jak też skarżonej decyzji SKO utrzymującej ją w mocy był art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., czyli brak dostępu do drogi publicznej, kiedy zaś zebrany materiał dowodowy, jak też samo uzasadnienie skarżonej decyzji SKO jednoznacznie wskazuje, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej; "Z akt sprawy wynika, iż wnioskowana działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej krajowej DK 47/dz. nr [...]/poprzez istniejący zjazd oraz poprzez służebność gruntową na dz.[...], [...]".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Dokonując kontroli zaskarżone decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że kontrolowana decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest wydawana w trybie legalizacji samowoli budowlanej polegającej na budowie budynku garażowego murowanego o rzucie czworokąta, położonego na działce nr [...] w miejscowości B. D., o wymiarach: ściana wschodnia 10,40 m, ściana południowa 8,17 m, ściana zachodnia 10,24 m, ściana północna 8,40 m. W stosunku do tego obiektu organy nadzoru budowlanego dwóch instancji orzekły nakaz rozbiórki, jednakże decyzja ta została uchylona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. II SA/Kr 232/20. Sąd uznał wydanie decyzji rozbiórkowej za "co najmniej przedwczesne". Sąd w uzasadnieniu tego wyroku stwierdził: "W ramach tego postępowania organy nadzoru budowlanego dopuszczą także możliwość przedłożenia przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy wskazującą na zgodność inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym".
Podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja nie odnosi się – jak to ma miejsce w typowej sytuacji – do parametrów przyszłej zabudowy. Obiekt, którego dotyczy już istnieje, a organy obu instancji miały za zadanie sprawdzić zgodność jego usytuowania z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w konsekwencji możliwość jego legalizacji.
Organ I instancji sporządził analizę urbanistyczno – architektoniczną oraz przygotował projekt decyzji o warunkach zabudowy, który następnie przesłał organom właściwym do dokonania uzgodnień.
Już w tym miejscu trzeba podkreślić, że nie jest zgodny z prawdą zarzut jakoby organ I instancji (czy też sporządzający analizę urbanista) nie określił granic obszaru analizowanego. Załącznik nr 3 do decyzji organu I instancji zatytułowany "Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu – część graficzna" zawiera zaznaczone na mapie "granice analizy", co jest tożsame z obszarem analizowanym w rozumieniu art. 61 ust. 5a u.p.z.p.
Może budzić pewne wątpliwości okoliczność, że na podstawie sporządzonej analizy przygotowano projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy, stwierdzając między innymi spełnienie warunku kontynuacji funkcji zabudowy, podczas gdy organ I instancji jako jedną z przyczyn odmowy ustalenia warunków zabudowy stwierdził "brak kontynuacji funkcji", niemniej jednak okoliczność ta nie miała wpływu na prawidłowość wydanego w obu instancjach negatywnego dla inwestora rozstrzygnięcia.
Skarżący dopatruje się wadliwości projektu decyzji przesłanego do uzgodnień na skutek sprzeczności tego projektu ze złożonym przez niego wnioskiem w zakresie określenia terenu inwestycji oraz rodzaju zabudowy. Zarzuty te jednak są niezgodne z prawdą. Z akt administracyjnych ponad wszelką wątpliwość wynika, że w projekcie decyzji przesłanym organom uzgadniającym teren inwestycji określono tak jak we wniosku jako "część działki o numerze ewidencyjnym [...], gmina B. D., obręb B. D.". Również przedmiot inwestycji w projekcie określono zgodnie z treścią wniosku: "przebudowa budynku gospodarczego". Zawarte w kolejnym wersie projektu decyzji określenie "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna" nie stoi w sprzeczności z wnioskiem, bowiem wbrew zarzutom skarżącego nie określił on w żadnym miejscu wniosku rodzaju zabudowy istniejącej w okolicy. Nie jest więc prawdą, że "wystąpiono o ustalenie warunków zabudowy dla przebudowy budynku gospodarczego w zabudowie gospodarczej, zaś skarżona decyzja SKO utrzymuje w mocy decyzję Wójta Gminy Biały Dunajec, odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla przebudowy budynku gospodarczego w zabudowie mieszkaniowej".
Z kolei w sentencji decyzji Wójta Gminy Biały Dunajec mowa jest o inwestycji polegającej na "przebudowie budynku gospodarczego na działce o numerze ewidencyjnym [...], gmina B. D., obręb B. D.". Określono w ten sposób rodzaj zabudowy, której dotyczy wniosek (przebudowa budynku gospodarczego) i takie określenie należy uznać za prawidłowe i wystarczające. Samo zaś stwierdzenie, że chodzi o budynek usytuowany na działce nr [...], nie zaś na części tej działki nie ma dla rozstrzygnięcia żadnego znaczenia, jakkolwiek należy takie sformułowanie ocenić jako prawidłowe.
Już całkowicie na marginesie powyższych rozważań należałoby dodać, że określając we wniosku teren inwestycji jako "część działki" skarżący nie wskazał, o którą konkretnie część chodzi.
Omówione wyżej zarzuty dotyczące rzekomo wadliwego sporządzenia projektu decyzji, co w konsekwencji miało doprowadzić do wadliwej odmowy uzgodnienia decyzji należy uznać za całkowicie bezzasadne.
Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy jest brak uzgodnienia przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad projektu decyzji. Postanowienie w tej kwestii przeszło pozytywnie kontrolę sądowoadministracyjną (prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2022 r., sygn. VII SA/Wa 2255/21). W uzasadnieniu tego wyroku wskazano: "Sąd wskazuje, że z art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 oraz art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 u.d.p. wynika obowiązek uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Działka Skarżącego bez wątpienia leży przy drodze krajowej nr [...] zatem uzgodnienie z zarządcą jest jak najbardziej wymagane. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 3 u.d.p. zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. (...) Strona skądinąd słusznie wskazuje, że GDDKiA w ramach uzgodnienia powinna weryfikować, czy w wyniku przebudowy budynku dojdzie do zmiany jego wpływu na ruch drogowy. Widzi to jednak wyłącznie przez zawężający pryzmat samego umiejscowienia budynku względem drogi, co jest twierdzeniem nie oddającym istoty sprawy i roli organu uzgadniającego. Tymczasem organ orzekający w sprawie niniejszego uzgodnienia po pierwsze odwołał się do swoich wcześniejszych rozstrzygnięć, szeroko opisujących wpływ inwestycji na ruch na drodze krajowej nr [...], po drugie podkreślił niezmieniony kształt inwestycji dla której Strona ubiega się obecnie o wydanie warunków zabudowy, względem oceny jaką dokonano już wcześniej. Zaniechanie powtórzenia tych wyjaśnień w kontrolowanym postanowieniu i poprzestanie na odesłaniu do tych ustaleń oraz wydanych rozstrzygnięć, nie jest jakimkolwiek błędem czy zaniedbaniem organu.
Strona całkowicie pomija potrzebę porównania w sprawie tego, co i w jakiej formie istniało przed dokonaną samowolnie przebudową, w tym w jaki sposób następowało poprzednio skomunikowanie nieruchomości (zob. widoczny na zdjęciach dostępnych w portalu maps.google.pl wjazd do garażu umiejscowiony w zupełnie innym miejscu niż wskazywany w wyniku dokonanej przebudowy budynku), a przede wszystkim tego w jaki sposób był dotychczas wykorzystywany sporny budynek Skarżącego z tym jaki jest planowany sposób jego wykorzystania w wyniku dokonanej samowolnie przebudowy i nadbudowy (wspomniana już kwestia wymienionej w projekcie decyzji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), czy wreszcie podkreślana przez GDDKiA poprzednio konieczność przebudowy wjazdu na działkę (patrz postanowienie z 15 maja 2021 r.). Niniejsza sprawa nie sprowadza się zatem wyłącznie do porównania samej linii zabudowy poprzedniego i nowego budynku, jak chce tego Skarżący, ale również gabarytów nowo wzniesionego w miejsce poprzedniego budynku, jego funkcji i wpływu na ruch drogowy. Szczególne znaczenie ma przy tym ewentualna intensyfikacja korzystania ze zjazdu, zwłaszcza w związku z zabudową mieszkaniową, a nie jedynie budynkiem gospodarczym, jak rozważano to w piśmie GDDKiA z 31 stycznia 2019 r.)".
Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wobec dokonania oceny prawidłowości postanowienia odmawiającego uzgodnienia przez sąd administracyjny w prawomocnym wyroku – w niniejszej sprawie brak jest podstaw do dokonywania oceny jego prawidłowości. W szczególności poza zakresem niniejszej sprawy jest zarzut skarżącego, że dokonana przebudowa nie zmieniła obsługi komunikacyjnej terenu. Nie ulega wątpliwości, że w okolicznościach tej sprawy uzgodnienie z zarządcą drogi było koniecznym elementem procedury poprzedzającej ustalenie warunków zabudowy, a odmową uzgodnienia organ właściwy do wydania decyzji jest związany i nie ma kompetencji do odmiennej oceny kwestii, której uzgodnienie dotyczyło. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a wcześniej Wójt Gminy Biały Dunajec - niezależnie od innych okoliczności – w świetle odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy byli zobligowania do wydania decyzji załatwiającej odmownie wniosek skarżącego.
Skarżący zarzuca dodatkowo, że organy orzekające w tej sprawie pominęły fakt, że jest on rolnikiem – nie wskazuje jednak jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia miałaby mieć ta okoliczność. W ocenie Sądu jest ona całkowicie obojętna i nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy.
W końcowej części skargi zarzuca się sprzeczność ustaleń zawartych w decyzjach obu instancji, bowiem z jednej strony SKO stwierdza: "Z akt sprawy wynika, iż wnioskowana działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej krajowej DK 47 /dz. nr [...]/ poprzez istniejący zjazd oraz poprzez służebność gruntową na dz. [...] i [...]", a z drugiej strony jedną z podstaw odmowy ustalenia warunków zabudowy przez Wójta Gminy Biały Dunajec był brak dostępu do drogi publicznej. Kwestia ta została jednak szczegółowo i wyczerpująco wyjaśniona na str. 2 – 3 decyzji organu I instancji (pkt 2 uzasadnienia decyzji). Zarzut skarżącego opiera się na zestawieniu zdań wyrwanych z kontekstu, podczas gdy sposób wnioskowania i argumentacji Wójta Gminy Biały Dunajec nie budzi zastrzeżeń.
Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania. Wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały wyjaśnione, a wobec negatywnego uzgodnienia projektu decyzji organy zobligowane były orzec o odmowie ustalenia warunków zabudowy.
W świetle powyższego – wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi bezzasadne należało oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.