IV SA/WA 228/07

IV SA/Wa 228/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-05-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Alina Balicka /przewodniczący/
Jarosław Trelka /sprawozdawca/
Marian Wolanin
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Sygn. powiązane
I OSK 1502/07 - Wyrok NSA z 2008-09-30
Skarżony organ
Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie asesor WSA Jarosław Trelka (spr.), asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Sylwia Michałowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2007 r. sprawy ze skargi J. C., C. C. i P. C. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia (...) listopada 2006 r. nr (...) w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki - oddala skargę -
Uzasadnienie
!VSA/Wa 228/07
UZASADNIENIE
W dniu (...) lipca 2006 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z (...) marca 2006 r. w przedmiocie operatu ewidencji gruntów i budynków.
Postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2006 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. z urzędu sprostował oczywistą omyłkę w decyzji z (...) lipca 2006 r. w ten sposób, że w jej uzasadnieniu, na stronie 5, zamiast pierwotnie wpisanej daty "(...). 12. 2004 r." odnoszącej się do wizji terenowej, wpisano datę "(...).09.2005 r.". Organ wskazał, że z dokumentacji zgromadzonej w sprawie jednoznacznie wynika, że właściwą datą wizji terenowej był (...) września 2005 r, a data zamieszczona w uzasadnieniu decyzji z (...) lipca 2006 była błędna i wyniknęła z pomyłki przy elektronicznym sporządzaniu czystopisu decyzji. Podstawą postanowienia był art. 113 § 1 Kpa.
W zażaleniu na to postanowienie skarżąca (reprezentująca ponadto dwie inne strony postępowania) podniosła, że w drodze sprostowania oczywistej omyłki nie można zmienić stanu faktycznego ustalonego niezgodnie z dokumentami zgromadzonymi w postępowaniu. Nie można prostować błędów istotnych, których dopuszczono się przy ustalaniu stanu faktycznego. Podkreśliła, że wizja terenowa w postępowaniu geodezyjnym przeprowadzona została w dniu (...) grudnia 2004 r., przy której nie była on obecna. Natomiast wzięła udział w wizji w dniu (...) września 2005 r., choć nie zgodziła się z ustaleniami tej wizji. Podała też, że w dniu (...) września 2005 r. nie przeprowadzono czynności opisanych na str. 5 uzasadnienia decyzji z (...) lipca 2006 r. W decyzji tej nie mogło więc chodzić o wizję z (...) września 2005 r.
Postanowieniem z dnia (...) listopada 2006 r. Główny Geodeta Kraju utrzymał w mocy postanowienie z (...) sierpnia 2006 r. i powtórzył argumentację tam zawartą. Organ odwoławczy ocenił, że dokonane sprostowanie nie wykracza poza ramy określone w art. 113 § 1 Kpa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie z dnia (...) listopada 2006 r. skarżąca, reprezentująca też skarżących P. i C. C., ponownie podkreśliła, że niedopuszczalna była zmiana daty wizji lokalnej, gdyż wykroczyła ona poza ramy art. 113 § 1 Kpa, co
miało wpływ na merytoryczną ocenę legalności decyzji z (...) lipca 2006 r. Ponadto organ odwoławczy, w jej ocenie, nie rozpoznał całości materiału, naruszył art. 107 § 3, 126 i 140 Kpa, a także art. 24a i 32 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 64 Konstytucji poprzez naruszenie prawa własności. Stwierdzenie, że w aktach znajdują się dokumenty świadczące o przeprowadzeniu wizji w dniu (...) grudnia 2004 r. powinno prowadzić do wniosku, że ewentualna rozbieżność nie mogła zostać usunięta w trybie art. 113 § 1 Kpa, gdyż nie spełnia ona warunku oczywistości. Podała, że organy zamierzały całkowicie pominąć i zaprzeczyć faktowi, że wizja lokalna miała miejsce także w dniu (...) grudnia 2004 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył swoje stanowisko w sprawie. Dokonane sprostowanie nie zmienia merytorycznie decyzji, a sprostowany błąd nie jest istotny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym w dacie wydania takiego postanowienia.
Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Nie istnieje co prawda legalna definicja pojęcia "błąd pisarski", ale doktryna i orzecznictwo sądowe konsekwentnie przyjmują, że są to "widoczne, wbrew zamierzeniu władzy niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widocznie niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej
wyrazów itp." (błąd pisarski). Z kolei "inna oczywista omyłka" to co do istoty swojej omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, a zatem tylko omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów itp. (komentarz do art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II, Zakamycze, 2005, a także przywołane tam orzecznictwo i literatura). Ustalając zatem w niniejszej sprawie, czy zamieszczenie na 5 stronie decyzji z dnia (...) lipca 2006 r. daty "(...). 12. 2004 r." wyniknęło z oczywistej omyłki ocenić należało, czy organowi (Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P.) istotnie chodziło o tę datę, czy też o datę inną, tj. "(...). 09. 2005 r.".
W ocenie Sądu z akt sprawy jednoznacznie wynika, że intencją organu dokonującego sprostowania w decyzji z (...) lipca 2006 r. było wskazanie drugiej z powyższych dat. W oczywisty sposób świadczą o tym dwie okoliczności. Otóż w dalszej części zdania, którego część sprostowano postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2006 r., organ podaje, że przedmiotowa wizja terenowa odbyła się z udziałem skarżącej ("...wizja terenowa na gruncie z udziałem Pani J. C...."). Jest bezsporne, że skarżąca nie była obecna przy wizji w dniu (...) grudnia 2004 r. Fakt, że nie była wówczas obecna potwierdziła dodatkowo na rozprawie. Skoro tak, to logicznie rozumując przyjąć należy, że rzeczywistą intencją organu wydającego decyzję z (...) lipca 2006 r. było przywołanie wizji terenowej z dnia (...) września 2005 r., gdyż skarżąca była obecna przy wizji z tego dnia, choć zakwestionowała jej ustalenia. Po drugie nie jest trafny zarzut skarżącej, że na stronie 5 uzasadnienia sprostowanej decyzji opisano okoliczności, które nie miały miejsca w dniu (...) września 2005 r. Z zawartej w aktach administracyjnych sprawy notatki z tego dnia wynika, że "...odszukano w pkt. nr 10, 9 słupki betonowe...". W sprostowanej decyzji mowa jest o tym fakcie w następnym zdaniu po zdaniu zawierającym prostowaną omyłkę. Zatem także ta okoliczność dowodzi, że organ zamierzał przywołać wizję terenową z dnia (...) września 2005 r. Na uznanie zasługuje w związku z tym wyjaśnienie organu I instancji, że przywołanie niewłaściwej daty było skutkiem błędu przy sporządzaniu elektronicznej wersji czystopisu decyzji. Sąd wskazuje, że takie błędy zdarzają się często, a istniejące orzecznictwo pozwala stosować w takich przypadkach instytucję sprostowania oczywistej omyłki (op. cit., choć z oczywistych powodów istniejące,
dawniejsze orzecznictwo sądowe traktuje raczej o błędach "maszynowych", a nie "komputerowych").
Nie jest zasadny zarzut skarżącej, że organy wykroczyły poza dopuszczalne ramy określone art. 113 § 1 Kpa. Sprostowana omyłka nie jest istotna, nie wpływa w żaden sposób na meritum decyzji z (...) lipca 2006 r. Trudno też przyznać, że intencją organów było ukrycie faktu, iż w dniu (...) grudnia 2004 r. odbyła się wizja terenowa -akta sprawy fakt ten potwierdzają, a poza tym w zaskarżonym postanowieniu oraz w postanowieniu utrzymanym nim w mocy w najmniejszym nawet zakresie faktu tego się nie kwestionuje. Nie zasługuje na uznanie zarzut naruszenia przywołanych w skardze przepisów prawa procesowego, gdyż przedmiotem postępowania administracyjnego było jedynie ustalenie rzeczywistych intencji organu wydającego decyzję z (...) lipca 2006 r., a ustalenie tego nie wymagało żadnego dodatkowego postępowania dowodowego. Nie naruszono art. 24a bądź 32 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Choć skarżąca nie sprecyzowała, na czym polega naruszenie pierwszego z tych przepisów, co znacznie utrudnia odniesienie się do tego zarzutu, to Sąd, analizując tę kwestię z urzędu, nie zauważył żadnego związku dokonanego sprostowania z materią objętą tym przepisem. Drugi z tych przepisów dotyczy zasad doręczania wezwania do stawienia się na gruncie oraz sposobu utrwalania dokonywanych czynności geodezyjnych - sprostowanie omyłki w decyzji także nie pozostaje z tym przepisem w żadnym związku. W końcu za zupełnie bezpodstawny uznać należy zarzut naruszenia art. 64 Konstytucji - prostując omyłkę w decyzji z (...) lipca 2006 r. nie dokonano żadnej ingerencji w jej meritum. Prawo własności skarżącej nie zostało naruszone.
Jak wynika z akt postępowania i ze skargi, intencją skarżącej jest ustalenie rzeczywistych prawnych granic jej nieruchomości. Podnoszone przez nią okoliczności nie mają jednak prawnego znaczenia w niniejszym postępowaniu sądowo - administracyjnym. Mogą one natomiast mieć zasadnicze znaczenie w postępowaniu zawisłym już przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w P., a zainicjowanym skargą na decyzję z (...) lipca 2006 r.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 przywołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z prawem obowiązującym w chwili jego wydania i na podstawie stanu faktycznego istniejącego w tej dacie.