IV SA/Wa 227/21

IV SA/Wa 227/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Joanna Borkowska /przewodniczący/
Monika Barszcz
Piotr Korzeniowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Sygn. powiązane
III OSK 6648/21 - Wyrok NSA z 2025-04-16
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 27 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Borkowska Sędziowie Sędzia WSA Monika Barszcz Sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2021 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M.P. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2020 roku nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zagospodarowania odpadu oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ, organ odwoławczy, organ II instancji, organ) z [...] listopada 2020 r. wydane na podstawie art. 144, art. 138 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.), w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2020 r., poz. 1792 ze zm., dalej: u.m.p.o.), w zw. z art. 24 ust. 3 lit. a i art. 2 pkt 35 lit. a, rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12 lipca 2006 r. ze zm., dalej: rozporządzenia (WE) nr 1013/2006), art. 18 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2020 r., poz. 2056 ze zm., dalej: ustawa o recyklingu pojazdów), po rozpatrzeniu wniosku M. P. (dalej: strona, skarżąca) reprezentowanej przez adwokata M. A., o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której GIOŚ wydał postanowienie znak: [...] z [...] czerwca 2020 r.
W postanowieniu z [...] listopada 2020 r. GIOŚ: I. uchylił postanowienie GIOŚ znak [...] z [...] czerwca 2020 r., zobowiązujące M. P., do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczenia odpadu, poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie [...] w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], wysłanego z terytorium [...] na terytorium [...], przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów, w części dotyczącej terminu jego wykonania; II. utrzymał w mocy postanowienie GIOŚ znak [...] z [...] czerwca 2020 r. w pozostałym zakresie; III. określił termin wykonania niniejszego postanowienia, na nie dłuższy niż 30 dni od dnia jego doręczenia.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących istotnych okolicznościach sprawy.
W wyniku zgłoszenia do procedury nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], funkcjonariusze [...] Urzędu Skarbowego [...], ujawnili nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu.
Biorąc pod uwagę powyższe, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] w dniu [...] października 2018 r., zawiadomił GIOŚ o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadu oraz przekazał całą zebraną w tej sprawie dokumentację. GIOŚ w dniu [...] października 2018 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadem o kodzie [...] w postaci uszkodzonego pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przez M. P., będącą odbiorcą ww. odpadu, odpowiedzialnym za jego nielegalne międzynarodowe przemieszczenie z terytorium [...] na terytorium [...].
W odpowiedzi na powyższe strona, pismem z [...] listopada 2018 r. złożyła do GIOŚ wyjaśnienia.
Po przeanalizowaniu zebranej w toku postępowania dokumentacji oraz złożonych w sprawie wyjaśnień strony, GIOŚ podtrzymał swoje stanowisko w kwestii uznania przedmiotowego pojazdu za odpad i postanowieniem znak [...], z [...] czerwca 2020 r., zobowiązał M. P., do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 przez zagospodarowanie odpadu o kodzie [...] w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], wysłanego z terytorium [...] na terytorium [...], przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów.
Pismem z [...] lipca 2020 r. pełnomocnik strony w ustawowym terminie złożył do GIOŚ wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której GIOŚ wydał postanowienie z [...] czerwca 2020 r. W ww. wniosku pełnomocnik zwrócił się o umorzenie przedmiotowego postępowania oraz wstrzymanie wykonania ww. postanowienia.
W ocenie pełnomocnika skarżącej, ww. postanowienie zostało wydane z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., przez nie ustalenie w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości stanu faktycznego w sprawie, nie zgromadzenie wystarczającego materiału dowodowego i nie poddanie analizie wskazywanych przez skarżącą okoliczności związanych z naprawieniem pojazdu i przywróceniem go do stanu umożliwiającego dopuszczenie do ruchu drogowego.
Pełnomocnik strony podkreślił, że w toku postępowania ustalono, że po naprawie możliwa jest ponowna rejestracja uszkodzonego pojazdu [...] w [...], a faktycznie to miało miejsce w [...]. Dowodem na powyższe jest fakt, że skarżąca poddała pojazd kompleksowej naprawie, w wyniku której pojazd ten przeszedł z wynikiem pozytywnym stosowne badania techniczne i został w [...] zarejestrowany. W ocenie pełnomocnika skarżącej, brak jest zatem możliwości potraktowania przedmiotowego pojazdu jako odpadu. Pełnomocnik skarżącej wskazał także, że stan techniczny pojazdów powypadkowych, sprowadzonych z zagranicy, gdzie stanowiły one odpady, nie musi być a priori gorszy od naprawionych pojazdów ulegających uszkodzeniu na terenie [...].
Pełnomocnik zwrócił również uwagę na opinię rzeczoznawcy dr inż. K. W., w której rzeczoznawca wskazał, iż wartość pojazdu przed szkodą na rynku [...] to [...] PLN, a koszt naprawy pojazdu to [...] PLN, tym samym szkoda jaka miała miejsce na pojeździe była szkodą częściową, bowiem wartość pojazdu była dużo wyższa niż koszty naprawy.
Postanowieniem z [...] lipca 2020 r., GIOŚ wstrzymał wykonanie postanowienia GIOŚ z [...] czerwca 2020 r. oraz ustalił termin obowiązywania ww. postanowienia do dnia, w którym postanowienie z [...] czerwca 2020 r. stanie się ostateczne.
GIOŚ w uzasadnieniu zaskarżonego do Sądu postanowienia z [...] listopada 2020 r. powołał się na definicję ustawową pojęcia "odpady" oraz na jego wykładnię w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE. Według GIOŚ, sprowadzony przez stronę pojazd w momencie zgłoszenia do procedury celnej bezsprzecznie był uszkodzony oraz wymagał przeprowadzenia napraw w warunkach warsztatu samochodowego. Powyższe potwierdza załączona do materiału dowodowego opinia techniczna pojazdu z [...] maja 2018 r., sporządzona przez rzeczoznawcę K. W.. Zgodnie z ww. opinią uszkodzenia ww. pojazdu dotyczą nadwozia 17%, wyposażenia 20 % oraz silnika z osprzętem 13 %. Wartość badanego pojazdu rzeczoznawca określił na kwotę [...] PLN, przy czym koszt naprawy oszacowany został na ok. [...] PLN. Dokumentacja fotograficzna potwierdza, że sporny pojazd był uszkodzony w obrębie przedniej części pojazdu. Organ wskazał ponadto, że dla ww. pojazdu właściwy organ [...] w [...] wydał dokument [...] Nr [...]. Organ podkreślił, że zgodnie z tłumaczeniem sporządzonym przez tłumacza przysięgłego J. S. z [...] maja 2018 r., ww. dokument stanowi Akt własności pojazdu z odzysku, a analiza ww. dokumentu wykazała ponadto, że zawiera on adnotację: Salvage Only, Non-Registerable, co zgodnie z ww. tłumaczeniem oznacza: Wyłącznie odzysk, Nie podlega rejestracji.
Zdaniem GIOŚ, oznacza to, że dla przedmiotowego pojazdu powypadkowego właściwe władze [...] wydały dokument, na podstawie którego nie jest możliwa rejestracja pojazdu, tym samym użytkowanie ww. pojazdu zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, już na terytorium [...], nie było możliwe. Organ podkreślił, że dokument [...] Nr [...] wydany dla pojazdu z odzysku, wyklucza prawną możliwość zarejestrowania takiego pojazdu na podstawie omawianego dokumentu.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020, poz. 110 ze zm.), rejestracji pojazdów dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był wcześniej zarejestrowany, a stosowanie do art. 72 ust. 2a ww. ustawy, w przypadku pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim, zamiast dowodu rejestracyjnego, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, dopuszcza się przedstawienia innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu, wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie. GIOŚ podkreślił, że podstawowym dokumentem uprawniającym właściciela pojazdu do jego zarejestrowania na terytorium [...], jest Certyfikat Tytułu Własności (org. Certificate of Title of Vehicle) i taki dokument stanowi "inny dokument stwierdzający rejestrację pojazdu, wydany przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie".
W ocenie GIOŚ, zasadnie zatem organ uznał, że dokument [...] Nr [...], wydany dla omawianego pojazdu przez władze [...], nie potwierdza rejestracji ww. pojazdu na terytorium [...], lecz wręcz przeciwnie - zawiera adnotację o zakazie rejestracji omawianego pojazdu. Tym samym, sporny dokument [...] Nr [...] nie stanowi dokumentu, o którym mowa w ww. art. 72 ust. 2a ustawy - Prawo o ruchu drogowym.
W ocenie GIOŚ, pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] stanowi odpad, zgodnie z definicją odpadu zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r. poz. 797 ze zm., dalej: u.o.), według której przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany".
W skardze skarżąca zaskarżyła w całości postanowienie z [...] listopada 2020 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:
1. naruszenie przez organ administracji przepisów postępowania administracyjnego tj. a) 7, 77 § 1 i 2, 107 k.p.a. przez zaniechanie wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, oraz poczynienia ustaleń faktycznych nie znajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie i zaakceptowanie takich ustaleń poczynionych przez organ rozpoznający wniesione zażalenie, a w szczególności:
- nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia jaka rzeczywiście była wola sprzedającego pojazd, co uniemożliwiło prawidłowe ustalenie zamiaru i intencji zbywcy co do wyzbycia się przedmiotu postępowania i w konsekwencji dowolne ustalenie, że wolą sprzedającego było wyzbycie się odpadów, pomimo że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy powyższych ustaleń nie potwierdza;
- nie ustalenia treści przepisów celnych w RFN;
- pominięcia dowodu z zaświadczenia odnośnie baku zastrzeżeń do rejestracji pojazdu lub naczepy wydanego przez Główny Urząd Celny w [...];
- samowolne ustalenie treści normy prawnej prawa właściwego [...] w zakresie możliwości odbudowania uszkodzonego pojazdu, gdyż organ "pobrał" treść przepisów z niewiadomego źródła i dokonał jego tłumaczenia nie załączając przepisów źródłowych;
- pominięcie procedury umożliwiającej ustalenie treści normy prawnej zgodnie z obowiązującymi przepisami tj. prawa konsularnego, a w szczególności art. 27 ust. 1. ustawy;
- przyjęcie na podstawie norm prawa stanowego [...] (których treść została ustalona w sposób sprzeczny z obowiązująca procedurą), iż przedmiotowy jest odpadem, podczas gdy możliwa jest jego "odbudowa" na terenie [...];
- ustalenie, że przedmiotowy pojazd objęty był zakazem rejestracji na terenie [...] nie podając uzasadnienia dla takiego stanowiska;
- ustalenie, jakie to dokumenty są niezbędne do rejestracji pojazdu na terenie [...], których to skarżąca nie przedstawiła, w sytuacji gdy wcześniej właściwy wydział komunikacji wydał decyzje o zarejestrowaniu pojazdu (do dziś nie została ona wzrusza we właściwym trybie).
b) 8 k.p.a. przez nakazanie demontażu pojazdu dopuszczonego do ruchu z aktualnymi badaniami technicznymi oraz zarejestrowanego na terenie kraju;
c) art. 107 § 3 k.p.a., gdyż uzasadnienie faktyczne decyzji nie zawiera faktów, które miałby udowadniać zamiar sprzedaży odpadu a nie pojazdu w stanie uszkodzonym.
2. naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj.:
a) art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu przedmiotowego pojazdu za odpad;
b) art. 25 ust 1 pkt 2 ustawy "o międzynarodowym obrocie odpadami" w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 6 ustawy o odpadach, poprzez przyjęcie, że w sprawie miał miejsce nielegalny międzynarodowy obrót odpadami:
III. Z uwagi na powyższe na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesiono o:
- uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania;
Ewentualnie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 wniesiono o stwierdzenie nieważności postanowienia w całości.
IV. Na zasadzie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sadami administracyjnymi wniesiono o wstrzymanie przez organ wykonalności zaskarżonej decyzji.
W przypadku nierozpoznania wymienionego powyżej wniosku lub odmowy wstrzymania wykonania postanowienia wniesiono:
- o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji na podstawie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a.
V. Ponadto wniesiono o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.
VI. Wniesiono o przeprowadzenie rozprawy.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że pojazd [...] został przywrócony do stanu umożliwiającego dopuszczenie go do ruchu i został zarejestrowany na terenie [...].
W ocenie skarżącej, nie sposób zgodzić się z twierdzeniem organu, że sprowadzony pojazd stanowi odpad albowiem był on naprawialny (i ostatecznie skutecznie naprawiony), a po przeglądzie technicznym został zarejestrowany, co z świadczy o tym, że nie doszło do zmiany sposobu użytkowania sprowadzonego pojazdu. Organ w ogóle nie prowadził postępowania dowodowego w zakresie charakteru i rodzaju uszkodzeń ww. pojazdu, kosztów, zakresu jego naprawienia, nie konfrontował też ceny nabycia z rocznikiem oraz marką pojazdu w dacie zakupu. Te zaniechania tym bardziej zadziwiają, iż organ jednocześnie ustala - że pojazd ten teoretycznie mógłby być dopuszczony do ruchu na terytorium [...] po naprawie uzyskaniu "świadectwa własności pojazdu zrekonstruowanego", a zatem nie jest odpadem. Organ powinien w szczególności wyjaśnić, jaki status techniczny i formalnoprawny miał pojazd zgodnie z prawem obowiązującym w miejscu jego sprzedaży. Natomiast organ dokonuje jedynie tłumaczenia tekstu prawnego z niewiadomego źródła w sposób sprzeczny z procedurą wynikającą z prawa konsularnego.
W aktach sprawy brak przepisów źródłowych prawa stanowego, na które powołuje się organ.
Zdaniem skarżącej, ze zgromadzonych dokumentów można ustalić jedynie, że przedmiotowy pojazd to "pojazd powypadkowy" z możliwością jego rejestracji po naprawie w [...] (przyjmując nawet wątpliwe normy prawne prawa [...] ustalone przez organ), a Główny Urząd Celny w [...] uznał pojazd ten jako pojazd samochodowy, który jest objęty obowiązkiem uiszczenia cła (zapłaconym przez skarżącego), i co do którego nie ma przeciwwskazań odnośnie do rejestracji.
Skarżąca uważa, że organ nie tylko nie wskazał, jakie przesłanki potwierdzały fakt "wyzbycia" w rozumieniu ustawy o odpadach, ale co równie istotne w żaden sposób nie zakwestionował zgodności ze stanem rzeczywistym faktu naprawy pojazdu i jego rejestracji.
Skarżąca jako aktualny posiadacz nie nabyła go, w wyniku pozbycia się przez poprzednika, lecz dokonała jego kupna, a sama nie pozbyła się go, ani nie zamierza się go pozbyć, ani też do jego pozbycia się nie jest obowiązana.
Fakty wynikające z tej sprawy nie pozwalają na kwalifikację pojazdu skarżącej jako odpadu w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 6 ustawy o odpadach. Naprawa pojazdu nie prowadzi do jego "wtórnego wykorzystania", lecz polega na przywróceniu jego funkcji, zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Należy zatem odróżnić możliwość naprawy (wymiany) uszkodzonej lub zniszczonej części i przywrócenie sprawności technicznej pojazdu od przewidzianych w ustawie zasad postępowania z odpadami.
Zdaniem skarżącej, nie można pominąć faktu, że rejestracja pojazdu następuje w drodze rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w formie decyzji administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania w celu ustalenia okoliczności faktycznych i prawnych, od których ustawa i przepisy wykonawcze uzależniają dokonanie rejestracji.
W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu było postanowienie GIOŚ z [...] listopada 2020 r., znak [...].
Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać należy, że orzekający w sprawie organ w I i II instancji prawidłowo wypełnił obowiązki wynikające z treści: art.: 7, 8, 77 § 1 i 2, 80, 107 § 3 k.p.a., ponieważ GIOŚ dokonał czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy przez wszechstronną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. GIOŚ rozpoznał sprawę w zakresie, który należał do jego właściwości, gdyż w ocenie Sądu, dokonał prawidłowych czynności zmierzających do ustalenia, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do uznania przedmiotowego pojazdu za odpad. Według art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r. poz. 797 ze zm., dalej: u.o.), przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany".
Nie można zgodzić z zarzutem przedstawionym w skardze, że GIOŚ naruszył art. 7, art. 77 § 1 i 2 oraz art. 107 k.p.a. przez zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy oraz poczynienie ustaleń faktycznych nieznajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie i zaakceptowanie przez organ takich ustaleń, w szczególności nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia rzeczywistej woli sprzedającego sporny pojazd, co uniemożliwiło prawidłowe ustalenie zamiaru i woli zbywcy i w konsekwencji dowolne ustalenie przez organ, że wolą sprzedającego było wyzbycie się odpadu.
Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 8 k.p.a. przez nakazanie demontażu pojazdu dopuszczonego do ruchu z aktualnymi badaniami technicznymi oraz zarejestrowanego na terenie [...] (dalej: [...]). W treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że z materiału zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że obecnie sporny pojazd został zarejestrowany. Zasadnie wskazał organ w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, że właściwe organy w sprawach rejestracji pojazdów na terenie [...] rozpatrują jedynie wniosek o rejestrację pojazdu na podstawie otrzymanej dokumentacji, jednak nie analizują dokumentacji pod względem informacji zawartych w dokumentach, które mogłyby świadczyć o tym, że pojazd stanowi odpad. Decyzja o rejestracji przedmiotowego pojazdu, który w dacie jego sprowadzenia do kraju stanowił odpad, a która została wydana na podstawie dokumentu, który nie uprawniał do jego rejestracji, nie może stanowić o legalizacji czynności podejmowanej nielegalnie.
Nie jest zasadny zarzut dotyczący braku przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego w zakresie charakteru i rodzaju uszkodzeń ww. pojazdu, daty, miejsca i kosztów jego naprawienia, porównania ceny nabycia z rocznikiem oraz marką pojazdu w dacie zakupu, innej wartości przedmiotowego pojazdu w [...] i w [...] oraz różnych kosztów naprawy pojazdu. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że GIOŚ w treści uzasadnienia podkreślił, że analiza zebranej w toku postępowania dokumentacji wykazała, iż sprowadzony pojazd w momencie zgłoszenia do procedury celnej bezsprzecznie był uszkodzony oraz wymagał przeprowadzenia napraw w warunkach warsztatu samochodowego. Powyższe potwierdza załączona do materiału dowodowego opinia techniczna pojazdu Nr [...] z [...] maja 2018 r., sporządzona przez rzeczoznawcę K. W..
Zdaniem Sądu, w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organ odniósł się zarówno do wyjaśnień strony przesłanych w piśmie z [...] listopada 2020 r., jak i dokumentów w postaci: kopii dowodu rejestracyjnego pojazdu, kopii zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z wynikiem pozytywnym, zdjęć naprawionego pojazdu oraz kopii tłumaczenia [...] dokumentu odnośnie braku zastrzeżeń dla rejestracji pojazdu. Według ww. wyjaśnień oraz dokumentów przedmiotowy pojazd został naprawiony, a następnie zarejestrowany na terytorium [...]. Odnosząc się do powyższego, zdaniem Sądu, organ prawidłowo wskazał, że naprawa ww. pojazdu, uzyskanie przez pojazd badania technicznego z wynikiem pozytywnym, a następnie jego rejestracja nie eliminuje w żaden sposób faktu istnienia, w dacie przemieszczenia spornego pojazdu z [...] do [...], dokumentu "[...]" Nr [...], a także konsekwencji jego wydania.
W ocenie Sądu, GIOŚ prawidłowo wyjaśnił, że możliwość naprawy spornego pojazdu oraz dopuszczenie go do ruchu drogowego, wskazane w przesłanych przez skarżącą wyjaśnieniach oraz dokumentach, nie zmienia faktu, że w rozpatrywanym przypadku dla przedmiotowego pojazdu wystawiono dokument, na podstawie którego ww. pojazd nie mógł być zarejestrowany na terytorium [...], a tym samym nie może być zarejestrowany na terytorium [...].
Podkreślenia wymaga, że status prawny przedmiotowego pojazdu w dacie przemieszczenia, wynikający z dokumentu pojazdu powypadkowego "[...]" Nr [...], wskazujący, że ww. pojazd nie nadaje się do rejestracji, potwierdza, że przedmiotowy pojazd nie mógł być, jak i obecnie nie może być użytkowany zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem. Jednocześnie stan przedmiotowego pojazdu w momencie przemieszczenia wyraźnie wskazywał, iż pojazd był uszkodzony i w takim stanie nie nadawał się do użytkowania. Powyższe, w ocenie Sądu, jednoznacznie wskazuje, że poprzedni właściciel przedmiotowego pojazdu, nie dokonując naprawy pojazdu, jak i nie uzyskując dla przedmiotowego pojazdu świadectwa własności [...] z adnotacją "[...]", umożliwiającego ponowną rejestrację pojazdu, pozbył się spornego pojazdu na rzecz kolejnego nabywcy, tj. skarżącej.
Najważniejszym elementem cytowanej wyżej definicji ustawowej pojęcia "odpady" jest określenie "pozbycie się", gdyż przedmiot staje się odpadem właśnie z chwilą pozbycia się go przez dotychczasowego posiadacza. W definicji tej pozbycie się, wzorem interpretacji przyjętych w prawie unijnym i orzecznictwie sądów europejskich, nie może być rozumiane jako utrata kontroli nad przedmiotem, a raczej jako zasadnicza zmiana sposobu jego wykorzystywania, odmienna od podstawowego jego przeznaczenia, do którego przestał się ten przedmiot nadawać (być przydatnym), która to zmiana może spowodować także poważne negatywne konsekwencje dla człowieka lub środowiska. Możliwe jest więc pozbycie się przedmiotu także wówczas, gdy pozostaje on nadal we władaniu tego samego podmiotu. Jeżeli pozbycie się miałoby być obowiązkiem danego podmiotu, to obowiązek pozbycia się określonego przedmiotu powinien wynikać z przepisu prawa. Pozbyciem się przedmiotu będzie też przekazanie innemu podmiotowi, który to podmiot będzie dany przedmiot wykorzystywał w ten zasadniczo odmienny sposób (odmienny od jego pierwotnego przeznaczenia, a stosowany ze względu na nieprzydatność przedmiotu do wykorzystania w sposób pierwotnie zakładany).
Wykładnia terminu "pozbycie się" powinna być indywidualizowana, w szczególności wówczas, gdy jest wątpliwe, czy dany przedmiot jest wskutek pozbycia się go odpadem. Zgodnie z orzecznictwem sądów europejskich, wykładnia taka powinna brać pod uwagę ogólne cele przepisów dotyczących gospodarowania odpadami, a więc w przypadku u.o. – ochronę życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Pamiętać też trzeba o obowiązku stosowania przy interpretacji przepisów u.o., zasad ogólnych ustawy z 27 kwietnia 2001 r Prawo ochrony środowiska, w szczególności w tym przypadku zasady prewencji (art. 6 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska Dz. U. z 2020 poz. 1219 ze zm., dalej: p.o.ś.), mającej także swoje odzwierciedlenie w podstawowych przepisach unijnych, a w szczególności w przepisach traktatowych UE. Z założeń tych wynika wskazówka stwierdzająca, iż w sytuacji wątpliwości, czy dany przedmiot jest odpadem wskutek zmiany sposobu jego użytkowania, a potencjalnie możliwe jest negatywne oddziaływanie tego sposobu użytkowania na człowieka lub środowisko, należałoby uznać dany przedmiot za odpad. Uznanie takie pozwala bowiem na poddanie sposobu użytkowania prewencyjnej i bieżącej kontroli, zapewnianej przez konstrukcję u.o. i innych ustaw (zob. M. Górski (red.), Prawo ochrony środowiska, Warszawa 2018, s. 400-401).
Z treści art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o. wynika dwoista natura odpadu. Odpadem zatem pod pewnymi warunkami może być substancja lub przedmiot. Ta szczególna natura odpadu jest związana z określonymi zachowaniami posiadacza odpadów. Polegają one na: pozbywaniu się odpadów, zamiarze pozbycia się odpadów lub obowiązku pozbycia się odpadów. Czynność polegającą na pozbyciu się odpadu należy odnosić do pojęcia subiektywnej lub obiektywnej wartości substancji lub przedmiotu, którą ona przedstawia dla posiadacza odpadów. TS Unii Europejskiej podnosi, że zakres pojęcia "odpad" zależy od interpretacji pojęcia "pozbywać się" (zob. Wyrok ETS z [...] grudnia 1997 r. w sprawie [...] oraz wyrok ETS z dnia [...] września 2005 r. w sprawie [...]). Pojęcie "pozbywać się" należy interpretować w świetle celu ogólnego przepisów u.o., którym jest ochrona zdrowia ludzi i środowiska przed szkodliwymi skutkami spowodowanymi przez odpady oraz w świetle celów szczegółowych wynikających zasad gospodarki odpadami. Termin "pozbywać się", który określa zakres stosowania pojęcia odpadu, nie może zatem być interpretowany wąsko. Kompleksowe zarządzanie gospodarką odpadami musi być uwzględnione w interpretacji pojęcia "pozbywać się". Pozbywanie się odpadu należy oceniać w całym cyklu życiowym substancji lub przedmiotu od zaprojektowania do ich produkcji, dystrybucji, zużycia, a także obróbki powstałych przy tym odpadów. Ważnym elementem charakterystyki czynności polegającej na pozbyciu się odpadu powinna być informacja na temat cyklu życiowego substancji lub przedmiotu. Istotne zatem dla oceny czynności polegającej na pozbyciu się odpadu są dane o technologii produkcji, a w szczególności zasady dotyczące odzyskiwania surowców, materiałów oraz metod ostatecznego usuwania odpadu.
Przy interpretacji pojęcia "pozbywać się" należy także brać pod uwagę obowiązujące normy prawne dotyczące procesów ponownego użycia, przetwarzania, recyklingu oraz odzysku poszczególnych rodzajów odpadów (w niniejszej sprawie recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji – czyli odpadów). Istotne znaczenie mają także standardy dotyczące bezpieczeństwa używania substancji lub przedmiotów. Znaczenie terminu "pozbywać się" należy łączyć wreszcie z łańcuchem obiegu substancji lub przedmiotu, które przechodzą cały cykl życiowy od ich wytworzenia do wykorzystania i przetworzenia. Pozbycie się odpadu powinno być także oceniane przez pryzmat zasady zapobiegania odpadom. Końcowa odpowiedzialność podmiotu pozbywającego się odpadu nie może być także oderwana od zasady "zanieczyszczający płaci". Koszty związane z zapobieganiem odpadom albo z naprawianiem szkód wywołanych przez odpady nie mogą pomijać podmiotu pozbywającego się odpadu na rzecz kolejnego posiadacza.
W prawie międzynarodowym Konwencja bazylejska, z 22 marca 1989 r. w Bazylei o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych (Dz.U. 1995, nr 19, poz. 88), za odpad uznaje substancje lub przedmioty, które są usuwane lub których usuwanie zamierza się przeprowadzić albo których usuwanie jest wymagane z mocy przepisów prawa krajowego (art. 2 pkt 1) Konwencji.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że sprowadzony przez skarżącą pojazd w momencie zgłoszenia do procedury celnej bezsprzecznie był uszkodzony oraz wymagał przeprowadzenia napraw w warunkach warsztatu samochodowego. Powyższe potwierdza załączona do materiału dowodowego opinia techniczna z [...] maja 2018 r., sporządzona przez rzeczoznawcę K. W.. Zgodnie z ww. opinią uszkodzenia ww. pojazdu dotyczą nadwozia 17%, wyposażenia 20 % oraz silnika z osprzętem 13 %. Wartość badanego pojazdu rzeczoznawca określił na kwotę [...] PLN, przy czym koszt naprawy oszacowany został na około [...] PLN. Dokumentacja fotograficzna (k. 2-3 akt adm.) potwierdza, że sporny pojazd był uszkodzony w obrębie przedniej części pojazdu.
GIOŚ wskazał ponadto, że dla ww. pojazdu właściwy organ [...] w [...] wydał dokument [...] Nr [...]. Organ podkreślił, że zgodnie z tłumaczeniem sporządzonym przez tłumacza przysięgłego J. S. z [...] maja 2018 r., ww. dokument stanowi Akt własności pojazdu z odzysku, a analiza ww. dokumentu wykazała ponadto, że zawiera on adnotację: Salvage Only, Non-Registerable, co zgodnie z ww. tłumaczeniem oznacza: Wyłącznie odzysk, Nie podlega rejestracji. Prawidłowo zatem stwierdził GIOŚ, że dla przedmiotowego pojazdu powypadkowego właściwe władze [...] wydały dokument, na podstawie którego nie jest możliwa rejestracja pojazdu, tym samym użytkowanie ww. pojazdu zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem. Już na terytorium [...], nie było to możliwe.
Organ zasadnie podkreślił, że dokument [...] Nr [...] wydany dla pojazdu z odzysku, wyklucza prawną możliwość zarejestrowania takiego pojazdu na podstawie omawianego dokumentu.
Według art. 72 ust 1 pkt 5 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020, poz. 110 ze zm.), rejestracji pojazdów dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był wcześniej zarejestrowany, a stosowanie do art. 72 ust. 2a ww. ustawy, w przypadku pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim, zamiast dowodu rejestracyjnego, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, dopuszcza się przedstawienia innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu, wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie.
W treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, GIOŚ wyjaśnił, że podstawowym dokumentem uprawniającym właściciela pojazdu do jego zarejestrowania na terytorium [...], jest Certyfikat Tytułu Własności (org. [...]) i taki dokument stanowi "inny dokument stwierdzający rejestrację pojazdu, wydany przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie".
W ocenie Sądu, prawidłowo organ uznał, że dokument [...] Nr [...], wydany dla przedmiotowego pojazdu przez władze [...], nie potwierdza rejestracji ww. pojazdu na terytorium [...], lecz wręcz przeciwnie - zawiera adnotację o zakazie rejestracji omawianego pojazdu. Dokument [...] Nr [...] nie stanowi dokumentu, o którym mowa w ww. art. 72 ust. 2a ustawy – Prawo o ruchu drogowym.
W toku postępowania organ dokonał również analizy obowiązujących w [...] w [...] przepisów dotyczących pojazdów (org. [...]) i tego, jakie działania należy podjąć i jakie wymagania spełnić, by pojazd mógł otrzymać Certyfikat Tytułu Własności (org. [...]) i ponownie poruszać się po drogach publicznych.
W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, który podziela Sąd orzekający w tym składzie, według którego "Działanie obejmujące naprawę pojazdu wycofanego z eksploatacji poza stacją demontażu nie jest procesem przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.,). W art. 29 ust. 2 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach ustawodawca wprowadził zasadę przetwarzania odpadów w instalacjach lub urządzeniach. Konsekwencją obowiązywania tej zasady jest wyrażony w art. 18 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 140 z późn. zm.). bezwzględny obowiązek przekazania pojazdu wycofanego z eksploatacji przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu lub punkt zbierania pojazdów. Celem tych przepisów zgodnie z zasadą prewencji, jest ograniczenie możliwości negatywnego oddziaływania pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz zapewnienie ochrony życia i zdrowia ludzi oraz ochrony środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Czynność zarejestrowania pojazdu wycofanego z eksploatacji, który został naprawiony poza stacją demontażu nie wywołuje skutku w postaci utraty statusu odpadu przez pojazd. Nadal pozostaje odpadem, gdyż nie został poddany procesowi przetwarzania w stacji demontażu". (zob. wyrok NSA z 5 marca 2019 r., sygn. II OSK 961/17, LEX nr 2643066).
Konsekwencją obowiązywania wyżej opisanej reguły jest wyrażony w art. 18 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów bezwzględny obowiązek przekazania pojazdu wycofanego z eksploatacji przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu lub punkt zbierania pojazdów. Zgodnie z treścią tego przepisu, właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów.
Celem obowiązku wynikającego z art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów zgodnie z zasadą prewencji (art. 6 p.o.ś.), jest ograniczenie możliwości negatywnego oddziaływania pojazdów wycofanych z eksploatacji na środowisko oraz zapewnienie ochrony życia i zdrowia ludzi oraz ochrony środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. W prawie unijnym instytucja prawna utraty statusu odpadu jest uregulowana w art. 6 dyrektywy ramowej (dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/98/WE z 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz. Urz. UE. L 312 z 22 listopada 2008 r.). Z przepisów tych wynika, że określone rodzaje odpadów przestają być odpadami, jeżeli na skutek poddania ich odzyskowi, w tym recyklingowi, łącznie spełniają pewne warunki w przepisie art. 14 u.o. wyliczone, a także warunki określone w przepisach UE (art. 14 ust. 1 pkt 2 u.o.). Istotne znaczenie ma również to, że przepisy u.o. wymagają spełnienia warunków nie tylko określonych w przepisach tej ustawy, ale także ustalonych w odpowiednich przepisach prawa UE. Wszystkie te warunki muszą być spełnione łącznie. Ustawodawca krajowy przewidział dla procesów przetwarzania odpadów ścisłą reglamentację administracyjnoprawną. Zgodnie z art. 41 ust. 1 u.o., prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. W przepisach u.o. ustawodawca wprowadził więc generalną zasadę reglamentacji prowadzenia działań o charakterze gospodarowania odpadami, przewidującą konieczności uzyskania formalnej zgody właściwego organu administracji. Według art. 3 ust. 1 pkt 21 u.o., przetwarzanie oznacza procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie. Z art. 29 ust. 1 u.o., wynika bezwzględny obowiązek przetwarzania odpadów w instalacjach lub urządzeniach. W myśl art. 29 ust. 2 u.o., instalacje oraz urządzenia do przetwarzania odpadów eksploatuje się tylko wówczas, gdy: 1) spełniają wymagania ochrony środowiska, w tym nie powodują przekroczenia standardów emisyjnych, o których mowa w przepisach o ochronie środowiska, oraz 2) pozostałości powstające w wyniku działalności związanej z przetwarzaniem odpadów będą przetwarzane z zachowaniem wymagań określonych w ustawie. Z treści art. 30 ust. 1 u.o. wynika zakaz przetwarzania odpadów poza instalacjami lub urządzeniami. Według art. 3 ust. 1 pkt 23 u.o., przez recykling rozumie się odzysk, w ramach którego odpady są ponownie przetwarzane na produkty, materiały lub substancje wykorzystywane w pierwotnym celu lub innych celach; obejmuje to ponowne przetwarzanie materiału organicznego (recykling organiczny), ale nie obejmuje odzysku energii i ponownego przetwarzania na materiały, które mają być wykorzystane jako paliwa lub do celów wypełniania wyrobisk. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 14 u.o., przez odzysk - rozumie się jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce. Treść cytowanych wyżej przepisów pokazuje wyraźnie, że ustawodawca położył głównie nacisk na obowiązek spełnienia wymagań formalnych w postępowaniu z odpadami. Wymagania te mają decydujące znaczenie dla ustalenia obowiązków posiadaczy odpadów i określenia czy przetwarzanie odpadów jest legalne. W niniejszej sprawie na skarżącej ciążyły określonego obowiązki prawne skierowane do strony jako posiadacza odpadu w postaci pojazdu wycofanego z eksploatacji, które zostały określone w postanowieniach wydanych przez GIOŚ. Z akt sprawy nie wynika, że skarżąca przeprowadziła w sposób legalny proces przetwarzania przedmiotowego pojazdu wycofanego z eksploatacji w instalacji lub urządzeniu. Z art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wynika nakaz przekazania pojazdu wycofanego z eksploatacji, przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu lub punkt zbierania pojazdów. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o recyklingu, akt ten określa zasady postępowania z pojazdami wycofanymi z eksploatacji w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Treść cytowanego przepisu wskazuje wyraźnie, że zasady postępowania z pojazdami wycofanymi z eksploatacji reguluje właśnie ten akt prawny, a nie decydujące znaczenie mają działania faktyczne podejmowane przez posiadacza odpadu w postaci pojazdu wycofanego z eksploatacji, w tym jego naprawy poza stacją demontażu. Według art. 3 pkt 6 ustawy o recyklingu, przez pojazd wycofany z eksploatacji - rozumie się pojazd stanowiący odpad w rozumieniu przepisów o odpadach. Podkreślenia wymaga, że wolą ustawodawcy demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w stacjach demontażu (art. 5 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów). Właściciel pojazdu, bez względu na to, czy zamierza jakieś części pojazdu zachować dla siebie, winien oddać pojazd do stacji demontażu, nie może "wyręczać" stacji demontażu (zob. wyrok NSA z 27 kwietnia 2016 r., sygn. II OSK 2044/14, LEX nr 2081373).
Treść powołanych przepisów wyłącza wprost możliwość legalnego prowadzenia napraw pojazdu wycofanego z eksploatacji poza stacją demontażu. Prowadzenie odzysku i recyklingu pojazdu wycofanego z eksploatacji poza stacją demontażu stanowi naruszenie ww. przepisów ustawowych i jest działaniem nielegalnym. Brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że działania faktyczne w postaci naprawy pojazdu wycofanego z eksploatacji poza stacją demontażu mogą doprowadzić do skutku w postaci utraty przez taki pojazd statusu odpadu. Sąd orzekający w tym składzie w pełni podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie NSA według którego "(...) zgodnie z definicją pojazdu wycofanego z eksploatacji, która zawarta jest w art. 3 pkt 6 ustawy pojazdem wycofanym z eksploatacji jest pojazd stanowiący odpad w rozumieniu ustawy o odpadach. Kwestia wcześniejszego dopuszczenia pojazdu do eksploatacji poprzez jego zarejestrowanie nie ma zatem znaczenia" (zob. wyrok NSA z 20 maja 2016 r., sygn. II OSK 2202/14, LEX nr 2083449). Przedmiotowy pojazd sprowadzony z terytorium [...] w dacie przekroczenia granicy terytorium [...] był odpadem. Skarżąca od tej daty miała obowiązek postępować z tym pojazdem jako odpadem i przestrzegać obowiązujące na terytorium [...] przepisy regulujące postępowanie z odpadami. Skarżąca stała się posiadaczem odpadu w postaci pojazdu wycofanego z eksploatacji na terytorium [...]. Po wprowadzeniu tego pojazdu na terytorium [...] nadal był on odpadem, ponieważ dokumenty, które towarzyszyły międzynarodowemu przemieszczeniu tego pojazdu potwierdzały, że pojazd ten opuścił terytorium [...] jako odpad i następnie został wprowadzony na terytorium [...] również jako odpad.
W niniejszej sprawie pojazd, dla którego właściwy organ [...] wystawił dokument [...], zarówno w dniu przemieszczenia nie mógł być zarejestrowany i wykorzystany zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem na terytorium [...], jak również nie może być zarejestrowany i wykorzystany zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem na terytorium [...]. Zgodzić należy się z oceną GIOŚ przedstawioną w niniejszej sprawie, że pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] stanowi odpad, zgodnie z definicją odpadu zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o. Wbrew stanowisku skarżącej, organ poddał analizie cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym również [...] dokument (wraz z tłumaczeniem) odnośnie braku zastrzeżeń dla rejestracji przedmiotowego pojazdu wydany przez [...] urząd celny. Zgodnie z art. 24 ust 1 ww. rozporządzenia 1013/2006, jeżeli właściwy organ ujawnił przemieszczenie, które uważa za nielegalne, niezwłocznie powiadamia o tym zainteresowane właściwe organy. GIOŚ, wydając w przedmiotowej sprawie zaskarżone postanowienie, postąpił zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, jak również przepisami u.m.p.o.
Nie jest zasadny zarzut dotyczący samowolnego ustalenia przez GIOŚ treści normy prawnej prawa właściwego [...] w zakresie przepisów źródłowych prawa stanowego oraz dokonanie przez organ tłumaczenia tekstu prawnego z niewiadomego źródła w sposób sprzeczny z procedurą wynikającą z prawa konsularnego.
GIOŚ powołując się na [...] wskazał, jakie działania należy podjąć i jakie wymagania spełnić w tym konkretnym stanie, by pojazd, który uległ uszkodzeniu, a następnie został naprawiony, mógł otrzymać Certyfikat Tytułu Własności (org. [...]) i ponownie poruszać się po drogach publicznych. Analiza załączonej przez pełnomocnika skarżącej kopii odpowiedzi Konsulatu Generalnego [...] w [...], wskazuje iż pojazdy posiadające dokument [...] nie mogą być zarejestrowane, jak również nie mogą być dopuszczone do ruchu drogowego, a zakaz ten może być zniesiony tylko wówczas, kiedy pojazd zostanie naprawiony oraz poddany kontroli przez [...] oraz [...], który zajmuje się nie tylko rejestracją pojazdów, ale również wydawaniem dowodów własności. Powyższe potwierdza zatem stanowisko organu, że po naprawie uszkodzonego pojazdu oraz poddaniu go kontroli przez ww. organy [...], właściciel takiego pojazdu dopiero wtedy może ubiegać się o nowe świadectwo własności opatrzone napisem "zrekonstruowany" (org. [...]).
W ocenie Sądu, analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wykazała, że przedmiotowy odpad został sprowadzony do [...] bez zastosowania procedury zgłoszenia i zgody, czyli z naruszeniem zasad określonych w tytule II rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, co na podstawie art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia, stanowiło nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów.
Według Sądu, GIOŚ prawidłowo zastosował przepis art. 25 ust. 1 pkt 2 u.m.p.o. który stanowi, iż w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, GIOŚ wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 ww. rozporządzenia, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 25 ust 1 pkt 2 u.m.p.o.
Podsumowując należy wskazać, że nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, a sposób interpretacji i zastosowanie norm prawnych przez GIOŚ był poprawny. W ocenie Sądu, nie można również stwierdzić naruszeń przepisów k.p.a., na które wskazano w skardze, ani innych przepisów, które mogłyby stać się podstawą do uchylenia rozstrzygnięcia GIOŚ z [...] listopada 2020 r.
Sąd nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie rozprawy z uwagi na treść art. 119 pkt 3 p.p.s.a
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.