IV SA/Wa 2212/14

IV SA/Wa 2212/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2015-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-11-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Małgorzata Małaszewska-Litwiniec
Marta Laskowska-Pietrzak /przewodniczący sprawozdawca/
Wanda Zielińska-Baran
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Skarżony organ
Minister Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
art. 88 ust. 1
Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z zakazu wykonywania robót na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez R. T. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] maja 2014 r. odmawiającą zwolnienia z zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią dla inwestycji polegającej na budowie szałasu, na składowanie sprzętu wodno-rekreacyjnego oraz miejsc parkingowych na działce o nr ew. [...] położonej we wsi P., gm. N.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne:
Organ pierwszej instancji uzasadniając powyżej opisaną decyzję wskazał, że przedmiotowy teren zlokalizowany jest na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, na którym obowiązują zakazy wymienione w art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne, w tym również zakaz wykonywania obiektów budowlanych oraz innych robót z wyjątkiem robót związanych m.in. z utrzymywaniem, odbudową, rozbudową lub przebudową wałów przeciwpowodziowych wraz z obiektami związanymi z nimi funkcjonalnie.
Rozpoznając odwołanie wniesione przez R. T., Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wskazał, że powołując się na ustalenia Dyrektora RZGW w W., że realizacja inwestycji przewidziana jest na działce o nr ew. [...] położonej na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki [...] oraz od rzeki [...], który został wskazany w opracowaniach:
1/ "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej - Etap l - rzeka [...]", wg którego rzędne wód wezbraniowych na analizowanym terenie wynoszą odpowiednio:
- dla prawdopodobieństwa występowania raz na 100 lat (p=1%) - 100,47 m n.p.m.
- dla prawdopodobieństwa występowania raz na 10 lat (p=10%) - 99,80 m n.p.m.
2/ "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej - Etap I - rzeka [...]", wg którego na analizowanym terenie rzędna wody o prawdopodobieństwie występowania raz na 100 lat (p=1%) wynosi 98,06 m n.p.m.
Na podstawie ww. "Studiów" Dyrektor RZGW w W. oraz w oparciu o analizę rzędnych terenu na podstawie kopii mapy do celów projektowych w skali 1:500 załączonej do wniosku, organ odwoławczy wskazał, iż rzędne terenu nieruchomości wynoszą 96,70 - 100,80 m n.p.m., przy czym w miejscu planowanej budowy szałasu na sprzęt rekreacji wodnej 97,90 - 98,50 m n.p.m., a w miejscu lokalizacji miejsc parkingowych 96,80 - 98,40 m n.p.m. Wnioskodawca planuje budowę szałasu o wymiarach 15x6 m, posadowionego na stopach żelbetowych, konstrukcji szkieletowej drewnianej oraz budowę 8 miejsc parkingowych.
Zdaniem organu drugiej instancji z analizy rzędnych wynika, że w przypadku przejścia fali wezbraniowej przedmiotowa działka zostanie zalana wodą o prawdopodobieństwie występowania raz na 10 lat (p=10%) o głębokości do ok. 3,10 m, a w przypadku wezbrania o prawdopodobieństwie występowania raz na 100 lat (p=1%) o głębokości do 3,77 m.
Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż przedmiotowe zamierzenie stanowiło będzie sztuczną barierę dla przepływu wody, może spowodować zmianę przepływu wód powodziowych oraz zmniejszy możliwość retencji wodnej. Niesiony przez wodę materiał może dodatkowo spowodować uszkodzenie konstrukcji obiektu, co będzie miało wpływ na jego trwałość, powodując szybsze niszczenie szałasu, a tym samym może generować dodatkowe straty. Niesione przez wodę elementy konstrukcyjne zniszczonego obiektu, mogą także spowodować zniszczenie i blokowanie innych obiektów budowlanych.
Ponadto działka o nr ew. [...] położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie koryta rzeki [...], a w przeszłości miało miejsce trwałe zajęcie części przedmiotowej nieruchomości przez rzekę, co skutkowało wyznaczeniem nowej linii brzegowej oraz wypłaceniem przez RZGW w W. właścicielowi terenu stosownego odszkodowania. Zdaniem organu odwoławczego biorąc pod uwagę charakter rzeki, nie można wykluczyć ewentualnego dalszego zajęcia gruntu i konieczności ponownego wyznaczenia nowej linii brzegowej.
Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wskazał, że status obszarów szczególnego zagrożenia powodzią został uregulowany w art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy Prawo wodne. Zgodnie z tym przepisem, obszarami szczególnego zagrożenia powodzią są:
a) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat,
b) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat,
c) obszary, między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano trasę wału przeciwpowodziowego, a także wyspy i przymuliska, o których mowa w art. 18, stanowiące działki ewidencyjne,
d) pas techniczny w rozumieniu art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 850) "do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe". Ze względu na wszczęcie przedmiotowego postępowania przed dniem wejścia w życie powyższej ustawy, należało zastosować przepisy sprzed ustawy nowelizującej Prawo wodne.
W świetle art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym wykonywania urządzeń wodnych, budowy innych obiektów budowlanych oraz zmiany ukształtowania terenu. Stosownie do art. 88l ust. 2, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej Prawo wodne, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią może, w drodze decyzji, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zwolnić od zakazów określonych w ust. 1. Powołując się na orzecznictwo sądowe organ odwoławczy wskazał, że dopuszczenie takiej decyzji, przy pomocy której można zwolnić od ustawowych zakazów dotyczących zagospodarowania obszarów powodziowych, dowodzi jedynie, że ustawodawca rygorystycznie traktuje wymogi dotyczące zagospodarowywania terenów powodziowych i przewiduje od nich tylko zupełnie wyjątkowe, indywidualne odstępstwa (np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 733/09).
Organ drugiej instancji wskazał, iż ochronę przed powodzią rozpatruje się nie tylko w kontekście występującego zagrożenia, czy realizowanych działań technicznych. W myśl Dyrektywy 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim (tzw. Dyrektywy Powodziowej), ochrona przed powodzią polega na zarządzaniu ryzykiem powodziowym. Celem zarządzania ryzykiem powodziowym, w świetle art. 9 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo wodne, jest ograniczenie potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej. Oznacza to, iż jakiekolwiek działania lub czynności powodujące zwiększenie ryzyka powodziowego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią są sprzeczne z ww. celem.
Zgodnie z Komunikatem Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów "Zarządzanie zagrożeniem powodziowym - zapobieganie powodziom, ochrona przeciwpowodziowa i ograniczanie skutków powodzi" z dnia 12 lipca 2004 r. (KC)M(2004)472), "poważne konsekwencje dla zdrowia mogą pojawiać się na przykład wówczas, gdy wody powodziowe niosą ze sobą zanieczyszczenia, lub mieszają się ze skażoną wodą pochodzącą z kanalizacji czy gruntów rolnych. Należy również brać pod uwagę konsekwencje dla zdrowia psychicznego: do ciężkiego stresu z powodu poważnych szkód, dochodzi strach przed powtórzeniem się powodzi, czasem także prawdopodobieństwo wyłączenia nieruchomości z zakresu ochrony ubezpieczeniowej, co może uniemożliwić ich sprzedaż."
Organ odwoławczy wskazał, że do szczegółowej oceny zagrożenia powodziowego brany jest pod uwagę m.in. zakres i głębokość zalewu nie tylko obszaru zamierzenia inwestycyjnego, ale także terenów do niego przyległych i dróg dojazdowych. Głębokość zalewu związana z określonym prawdopodobieństwem wystąpienia powodzi przekłada się m.in. na możliwości samodzielnej ewakuacji z terenu zagrożonego powodzią oraz na rodzaj i wielkość potencjalnych strat. Wskazana głębokość zalewu przedmiotowej nieruchomości oraz głębokość zalewu na drodze dojazdowej do nieruchomości, może spowodować utrudnienie w samodzielnej ewakuacji i wymagać będzie udziału służb ratowniczych w tym zakresie. Zwiększenie liczby osób przebywających stale bądź czasowo na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią powoduje wzrost kosztów reagowania podczas powodzi. Przy ewakuacji należy zapewnić większą liczbę sprzętu ratunkowego oraz osób udzielających pomocy. W takiej sytuacji również pracownicy służb ratowniczych narażeni są na niebezpieczeństwo. Ponadto należy liczyć się także z potrzebą zabezpieczenia większych kwot na odszkodowania z powodu zwiększenia wartości mienia. Wzrost liczby osób na terenach zalewowych powoduje wzrost wydatków ponoszonych przez społeczność na ochronę przed powodzią.
Dyrektor Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wskazał, że dopuszczenie do wybudowania na omawianym terenie szałasu na składowanie sprzętu wodno-rekreacyjnego oraz miejsc parkingowych wiąże się bezpośrednio ze zwiększeniem ryzyka powodziowego tj. wystąpieniem większych strat, co oznacza, iż utrudniona zostanie ochrona przeciwpowodziowa. Każda nowa zabudowa na terenie zagrożonym powodzią, może powodować zmianę przepływu i podpiętrzenie wód powodziowych oraz zmniejszenie retencji wodnej. Położenie nieruchomości na trasie przepływu wód powodziowych może spowodować podmycie fundamentu konstrukcji, co w konsekwencji może doprowadzić do destabilizacji szałasu i jego zniszczenia.
Odnosząc się do informacji odwołującego się, iż jak dotąd wody roztopowe nie zalewały przedmiotowej działki w wysokości wskazanej w decyzji Dyrektora RZGW w W., organ odwoławczy podkreślił, iż przy analizowaniu zagrożenia powodziowego nie rozpatruje się tylko udokumentowanych powodzi, ale również możliwość wystąpienia powodzi w przyszłości, czyli tzw. powodzi prawdopodobnych. Jeśli powódź nie wystąpiła w ostatnich latach, nie oznacza to, iż nie istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi w przyszłości. Natomiast trwające obecnie zmiany klimatu świadczą o tym, iż należy brać pod uwagę możliwe zwiększenie zagrożeń katastrofami naturalnymi na przedmiotowym terenie. Organ drugiej instancji zauważył ponadto, że ustalając obszar szczególnego zagrożenia powodzią organy mają na uwadze aspekt szerszy, związany z całym rejonem, nie zaś poszczególnymi nieruchomościami. Organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądowe wskazał, że jeżeli cały obszar może być narażony na powódź, ochroną i zakazami obejmuje się cały ten obszar, bez wyjątku - mając na uwadze charakter zjawiska powodzi jako powszechnej i globalnej oraz związanej z wyniesieniem terenu nad poziom morza (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 836/13).
W odniesieniu do argumentu skarżącego podniesionego w odwołaniu, że działki sąsiednie na których zlokalizowane są budynki mieszkalne i zagrodowe znajdują się na takim samym poziomie jak działka odwołującego się, organ odwoławczy wskazał, że zabudowa sąsiedniego terenu nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Przepisy art. 88l zostały wprowadzone ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 32, poz. 159) i obowiązują one od dnia 18 marca 2011 r., a zatem zgody na zabudowę sąsiednich terenów mogły być wydane nie tylko w innym stanie faktycznym (przede wszystkim ze względu na inną lokalizację inwestycji, ukształtowanie i wysokość terenu oraz rodzaj zabudowy), ale również w innym stanie prawnym.
Skargę na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] września 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. T. W uzasadnieniu skargi wskazał, że szałas będzie wykorzystywany w czasie letnim, gdzie wody roztopowe nie występują, a kajaki podczas roztopów będą magazynowane w okolicy budynku mieszkalnego na wysokiej skarpie, także parking będzie wykorzystywany tylko i wyłącznie w czasie letnim, gdzie wody nigdy nie będą występowały. Skarżący wskazał ponadto, że zgromadził odpowiednie materiały do wznoszenia szałasu na sprzęt wodny, za które "słono" zapłacił. Podniósł, że "napisałby oświadczenie, iż nie będzie rościł żadnych pretensji ani odszkodowania".
W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 2002) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym stosownie do treści art.134 w/w ustawy nie jest związany zarzutami i granicami skargi.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 2710/14 Naczelny Sąd Administracyjny poczynił istotne uwagi na temat zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią wskazując, że w 2011 r. doszło do obszernej nowelizacji Prawa wodnego ponieważ, ustawodawca doszedł do wniosku, iż obowiązujący na gruncie dotychczasowej ustawy - Prawo wodne system ochrony przed powodzią okazał się mało efektywny. Nadto ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 32, poz.159) wdrażała postanowienia trzech dyrektyw wspólnotowych: dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. WE L 327 z 22.12.2000, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 275), dyrektywy 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim (Dz. Urz. UE L 288 z 06.11.2007, str. 27) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/105/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie środowiskowych norm jakości w dziedzinie polityki wodnej, zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy Rady 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG i 86/280/EWG oraz zmieniającej dyrektywę 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 348 z 24.12.2008, str. 84). W preambułach tych dyrektyw podkreślono, że na terytorium Wspólnoty dochodzi do rozmaitych rodzajów powodzi, w tym powodzi rzecznych, powodzi wywołanych nawalnymi deszczami, powodzi na terenach miejskich i powodzi sztormowych na obszarach wybrzeża. Szkody spowodowane powodzią mogą być również zróżnicowane w zależności od kraju czy regionu Wspólnoty. Przyczyny i skutki zdarzeń powodziowych są zróżnicowane w zależności od kraju i regionu Wspólnoty. Dlatego też w planach zarządzania ryzykiem powodziowym powinno się wziąć pod uwagę szczególne cechy terenów objętych tymi planami, umożliwiając opracowanie indywidualnych rozwiązań uwzględniających potrzeby i priorytety dotyczące tych terenów.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wydana na podstawie art. 88I ust. 2 w związku z art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne. Zgodnie z art. 88I ust. 1 ustawy, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym: 1) wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych; 2) sadzenia drzew lub krzewów, z wyjątkiem plantacji wiklinowych na potrzeby regulacji wód oraz roślinności stanowiącej element zabudowy biologicznej dolin rzecznych lub służącej do wzmacniania brzegów, obwałowań lub odsypisk; 3) zmiany ukształtowania terenu, składowania materiałów oraz wykonywania innych robót, z wyjątkiem robót związanych z regulacją lub utrzymywaniem wód oraz brzegu morskiego, a także utrzymywaniem, odbudową, rozbudową lub przebudową wałów przeciwpowodziowych wraz z obiektami związanymi z nimi funkcjonalnie.
Stosownie zaś do art. 88I ust. 2 ustawy Prawo wodne, jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zwolnić od zakazów określonych w art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne. Celem postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia od zakazów jest zatem merytoryczna weryfikacja przesłanki wskazanej w ust. 2, jaką jest nieutrudnienie ochrony przed powodzią.
W rozpoznawanej sprawie, nie ulega więc wątpliwości, iż teren objęty inwestycją znajduje się na obszarze zagrożonym powodzią, pod pojęciem którego należy zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt. 6c ustawy Prawo wodne rozumieć:
a) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat,
b) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat,
c) obszary, między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano trasę wału przeciwpowodziowego, a także wyspy i przymuliska, o których mowa w art. 18, stanowiące działki ewidencyjne,
d) pas techniczny w rozumieniu art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. Z poczynionych przez organy ustaleń wynika, że działka inwestycyjna położona jest całkowicie na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki [...] oraz [...].
Zgodnie z opracowaniami, na które powołał się organ pn.:
1/ "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej - Etap l - rzeka [...]", wg którego rzędne wód wezbraniowych na analizowanym terenie wynoszą odpowiednio:
- dla prawdopodobieństwa występowania raz na 100 lat (p=1%) - 100,47 m n.p.m.
- dla prawdopodobieństwa występowania raz na 10 lat (p=10%) - 99,80 m n.p.m.
2/ "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej - Etap I - rzeka [...]", wg którego na analizowanym terenie rzędna wody o prawdopodobieństwie występowania raz na 100 lat (p=1%) wynosi 98,06 m n.p.m.
Zdaniem Sądu, organy prawidłowo na podstawie powyższych opracowań oraz w oparciu o analizę rzędnych terenu na podstawie kopii mapy do celów projektowych w skali 1:500 załączonej do wniosku wskazały, iż rzędne terenu nieruchomości wynoszą 96,70 - 100,80 m n.p.m., przy czym w miejscu planowanej budowy szałasu na sprzęt rekreacji wodnej 97,90 - 98,50 m n.p.m., a w miejscu lokalizacji miejsc parkingowych 96,80 - 98,40 m n.p.m. Wnioskodawca planuje budowę szałasu o wymiarach 15x6 m, posadowionego na stopach żelbetowych, konstrukcji szkieletowej drewnianej oraz budowę 8 miejsc parkingowych.
W przypadku przejścia fali wezbraniowej przedmiotowa działka zostanie zalana wodą o prawdopodobieństwie występowania raz na 10 lat (p=10%) o głębokości do ok. 3,10 m, a w przypadku wezbrania o prawdopodobieństwie występowania raz na 100 lat (p=1%) o głębokości do 3,77 m.
Zdaniem Sądu słusznie organy uznały, że wniosek inwestora nie może zostać pozytywnie rozpoznany, bowiem realizacja planowanej inwestycji utrudni ochronę przed powodzią. Podkreślić należy, że każda zmiana ukształtowania terenu może spowodować zmiany w przepływie wód powodziowych rzeki [...] lub rzeki [...]. Niesione przez wodę elementy budynku mogą powodować niszczenie i blokowanie obiektów budowlanych położonych na trasie wezbranej fali powodziowej. Każda nowa zabudowa na terenie zagrożonym powodzią, powoduje zmniejszenie możliwości retencji wodnej.
Jak wskazano powyżej w ocenie Sądu organy podjęły szereg koniecznych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a następnie dokonały rzetelnej i właściwej jego oceny, co wynika z uzasadnień decyzji.
Podniesione w skardze zarzuty dotyczące kosztów zgromadzenia materiałów budowlanych nie mogą być przedmiotem postępowania administracyjnego. Jest to ryzyko podjęte przez skarżącego, który przed uzyskaniem stosownej decyzji zgromadził materiały budowlane.
Reasumując należy wskazać, iż dokonując kontroli zgodności zaskarżonych decyzji zarówno w zakresie podniesionych zarzutów, jak również z urzędu, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością ich uchylenia czy też stwierdzenia nieważności, w tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji.