IV SA/Wa 218/04

IV SA/Wa 218/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-11-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Krystyna Napiórkowska /sprawozdawca/
Maria Rzążewska /przewodniczący/
Wojciech Mazur
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska Sędzia WSA Wojciech Mazur Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.) Protokolant Małgorzata Sokólska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2004 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie z dnia [...]lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia lokalizacji inwestycji 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2003 r. – [...].
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad po rozpoznaniu wniosku J. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Zastępcy Dyrektora Oddziału w R. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2003 r. negatywnie opiniującym lokalizację stacji paliw oraz stacji gazu płynnego wraz ze sklepem, myjnią i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...] położonych przy drodze krajowej nr [...] w miejscowości S. – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 ze zm.) lokalizowanie zabudowy wzdłuż zarezerwowanych pasów terenu, nowo wybudowanych dróg ( w tym obwodnic miejscowości) oraz istniejących dróg może nastąpić tylko w wypadku włączenia ruchu drogowego – spowodowanego tą zabudową - do istniejącej lub projektowanej drogi, wyłącznie w miejscach określonych przez zarząd drogi.
Zdaniem organu pozytywne zaopiniowanie lokalizacji przedmiotowej inwestycji spowodowałoby naruszenie § 123 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), z którego wynika, że odległość między zjazdami do sąsiadujących stacji paliw powinna być mniejsza niż 5 km. W związku z tym, że wcześniejszym postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2000 r., zarząd drogi pozytywnie zaopiniował lokalizację stacji paliw w miejscowości P. położonej w odległości 2 km od zjazdu do stacji paliw planowanej przez J. M., w rozpatrywanej sprawie warunek zachowania odległości 5 km pomiędzy zjazdami sąsiadujących stacji paliw nie jest spełniony i okoliczność ta uzasadnia w ocenie organu negatywne stanowisko wyrażone zaskarżonym rozstrzygnięciem.
Bez znaczenia dla organu jest natomiast fakt, że inwestor stacji paliw w P. nie posiada aktualnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, gdyż pomimo protestów mieszkańców może on uzyskać taką decyzję i wówczas zwróci się do zarządu drogi o udzielenie zgody na wykonanie zjazdu z drogi na działkę, na której projektowana jest inwestycja i zarząd drogi związany stanowiskiem zajętym w postanowieniu z dnia [...] marca 2000 r. będzie zobligowany do udzielenia takiej zgody.
Powyższe okoliczności spowodowały, że organ – zarządca drogi nie mógł pozytywnie zaopiniować lokalizacji stacji paliw projektowanej na działkach nr [...] i [...] położonych w miejscowości S..
Skargę na powyższe postanowienie wniósł J. M. zarzucając nieuprawnione zastosowanie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717), a w konsekwencji brak podstawy prawnej do zajmowania w tej sprawie stanowiska w trybie art. 106 kpa. Skarżący kwestionuje również oparcie negatywnego stanowiska na wydanym wcześniej postanowieniu z dnia 16 marca 2000 r., które nie ma samodzielnego bytu prawnego, bowiem jest ono związane ze sprawą główną, rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej (tj. decyzji o warunkach zabudowy). Niezależnie od ww. wad proceduralnych skarżący podniósł, że w wydanych postanowieniach zawarta jest błędna ocena merytoryczna, ponieważ nie został naruszony § 123 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia, gdyż faktycznie nie istnieje w odległości mniejszej niż 5 km od wnioskowanej przez skarżącego inna stacja paliw.
Dodatkowo skarżący wyjaśnia, że w związku z planowaną przez niego budową stacji paliw nie zachodzi potrzeba budowy nowego zjazdu, bowiem działki nr [..] i [...] są skomunikowane z drogą [...] istniejącym zjazdem publicznym, stanowiącym dojazd do funkcjonującego już hotelu.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są słuszne.
Zarzut skargi, że organ wydający kwestionowane postanowienie zastosował przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), pomimo, że stosownie do treści art. 85 ust. 1 tej ustawy w sprawie niniejszej mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., gdyż wniosek o wydanie warunków zabudowy został złożony w dniu 11 lipca 2002 r., nie jest trafny. Należy zauważyć, że zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie z dnia [...] listopada 2003 r. wydane zostały na podstawie art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu (tekst jedn. Dz. U. Nr 71 z 2000 r. poz. 838 ze zm.). W myśl art. 106 § 1 kpa jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, decyzje wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W rozpoznawanej sprawie organem uzgadniającym lokalizację wnioskowanej przez inwestora inwestycji jest zarządca drogi krajowej, Kompetencja zarządcy drogi do wydania zaskarżonego postanowienia wynikała z przepisu art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 z późn. zm.) w związku z art. 35 ust. 4 ww. ustawy o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2003 r.
Zgodnie z tym przepisem lokalizowanie zabudowy wzdłuż istniejących dróg może nastąpić tylko w wypadku włączenia ruchu drogowego – spowodowanego tą zabudową – do istniejącej lub projektowanej drogi, wyłącznie w miejscach określonych przez zarząd. Jak wynika z akt administracyjnych zgromadzonych w niniejszej sprawie, planowana stacja paliw ma być obsługiwana w zakresie komunikacji poprzez istniejący zjazd z drogi krajowej, wybudowany dla potrzeb hotelu i restauracji, który to zjazd funkcjonuje jako prawoskręt z drogi krajowej i jak podaje skarżący, w tym zakresie nie występował o żadne zmiany. Organ nie uczynił przedmiotem swoich rozważań powyższych okoliczności, narażając się tym samym na naruszenie art. 77 § 1 i 107 § 3 kpa, a jako jedyną z przyczyn wydania negatywnej opinii wskazał na pozytywne wcześniejsze zaopiniowanie lokalizacji i stacji paliw w miejscowości P.
W ocenie Sądu fakt, że zarządca drogi wcześniejszym postanowieniem pozytywnie zaopiniował lokalizację stacji paliw w miejscowości P. nie uzasadnia odmowy dokonanej zaskarżonym jak i poprzedzającym je postanowieniem.
Dodać należy, że w sytuacji, kiedy nie została nawet wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy dla stacji paliw w P. akceptacja argumentacji organu, że przesłanką uniemożliwiającą pozytywne zaopiniowanie inwestycji wnioskowanej przez skarżącego, jest uzgodnieni wcześniejszym postanowieniem lokalizacji stacji paliw w ww. miejscowości, prowadziłaby do naruszenia konstytucyjnej zasady równości podmiotowej wobec prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.
Na podstawie art. 153 ww. ustawy przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy.