IV SA/WA 2145/20

IV SA/Wa 2145/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-01-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Alina Balicka
Małgorzata Małaszewska-Litwiniec /przewodniczący/
Wanda Zielińska-Baran /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 4958/21 - Wyrok NSA z 2024-10-01
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1466
art. 43
Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec, Sędziowie: Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Spółki S. sp. z o.o. z siedzibą w G., uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2019 r., nr [...], w całości i wymierzył Spółce S. sp. z o.o. z siedzibą w G. administracyjną karę pieniężną za niewyposażenie miejsc, w których magazynowany był zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny wbrew przepisom art. 43 u.o.z.s.e.e. w wysokości 10 000, 00 zł. W uzasadnieniu podano, iż organ I instancji ww. decyzją wymierzył Spółce administracyjną karę pieniężną w wysokości 15 000,00 zł za niewyposażenie miejsc, w których magazynowany był zużyty sprzęt wbrew przepisom art. 43 u.o.z.s.e.e. W odwołaniu Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, podnosząc, że nie jest zbierającym zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, o którym mowa w art. 4 pkt 23 u.o.z.s.e.e., a zatem nie podlega obowiązkowi wskazanemu w art. 43 u.o.z.s.e.e. Rozpatrując odwołanie organ wskazał, iż w dniach od 28 listopada 2018 r. do 8 lutego 2019 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę. W trakcie kontroli stwierdzono, że Spółka posiada pozwolenie na zbieranie odpadów, w tym odpadów o kodach zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, wydane przez Starostę G. z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], zmienione decyzją z [...] grudnia 2016 r, i decyzją z [...] listopada 2018 r. W trakcie oględzin w dniu [...] grudnia 2018 r. stwierdzono, że na terenie zakładu w miejscu bez zadaszenia zmagazynowany został zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny w postaci drukarek i monitorów komputerowych. Odnotowano to na dokumentacji fotograficznej ( zdjęcia oznaczone jako [...] i [...]) Protokół z kontroli podpisał Prezes Zarządu Spółki bez żadnych zastrzeżeń. Ponownych oględzin terenu dokonano w dniu 8 lutego 2019 r., natomiast strona odmówiła podpisania protokołu z oględzin. W trakcie tych oględzin nie odnotowano magazynowania w nieodpowiednich miejscach odpadów zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. W tym samym dniu 8 lutego sporządzono protokół z przyjęcia informacji o tym, że odpady zużytego sprzęgu elektrycznego i elektronicznego nie zostały przyjęte przez stronę w ramach zezwolenia na zbieranie odpadów, tylko zostały częściowo podrzucone na teren zakładu lub wybrane wysortowane z masy przyjmowanych odpadów. Protokół ten strona też nie podpisała. W protokole z kontroli odnotowano także, że organ pierwszej instancji 30 października 2018 r. podczas kontroli przeprowadzonej w firmie T. Sp. z o.o., czyli w firnie od której wynajmuje teren kontrolowana Spółka,( kontrola WIOŚ nr [...]) sporządził dokumentację fotograficzną, z której wynika, że luzem na wynajmowanym placu magazynowym zgromadzone były odpady zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Strona odmówiła podpisania protokołu z kontroli z 8 lutego 219 r., nr [...] i nie przedstawiła żadnego stanowiska co do zawartych w protokole ustaleń. W dniu 17 czerwca 219 r. organ I instancji otrzymał pismo Staroty G., informujące, że Spółka w piśmie z dnia 29 kwietnia 2019 r. zapewniła, że zaprzestała nieselektywnego zbierana odpadów, a zgromadzony zużyty sprzęt został oddany uprawnionemu podmiotowi, przekładając na to dowód w postaci karty przekazania odpadów nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. Z karty tej wnika, że strona do zakładu przetwarzana sprzętu elektrycznego i elektronicznego przekazała 100 kg odpadów zużytego sprzętu. Mając to na względzie organ I instancji wydał w dniu 1 października 2019 r. zaskarżoną decyzję. Rozpatrując odwołanie GIOŚ stwierdził, że strona nie neguje ustaleń z kontroli, że odpady zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego znajdowały się w miejscu, które było niezabezpieczone przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych i dostępem osób postronnych. Natomiast nie zgadza się ze stanowiskiem, że jest zbierającym zużyty sprzęt i wywodzi, że nie była zobowiązana do odpowiedniego wyposażenia miejsca, w którym magazynowane były odpady zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. W odniesieniu do zarzutów odwołania, organ stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że strona gromadziła odpady zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego przed ich transportem do miejsca przetwarzana, a zatem spełniła definicję zbierana odpadów, zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 23 ustawy o odpadach. Obowiązek wskazany w art. 43 u.z.s.e.e. nie jest adresowany, wbrew stanowisku strony, tylko do zbierającego sprzęt w rozumieniu przepisów u.z.s.e.e. Z przepisu tego jasno wynika, że każdy podmiot, który zbiera odpady zużytego sprzętu jest obowiązany wyposażyć miejsca, w których jest magazynowany zużyty sprzęt w sposób wskazany w tym w przepisie. Zakres tego obowiązku nie jest ograniczony podmiotowo, odnosi się do każdego podmiotu, który magazynuje zużyty sprzęt. Strona posiada zezwolenie na zbieranie odpadów wydane przez Starostę G. z 20 listopada 2013 r. z późniejszymi zmianami, które zezwala na zbieranie odpadów o kodach zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz określa warunki w jakich odpady te powinny być magazynowane ( w budynku magazynowym w szczelnych pojemnikach). Oznacza to, że strona składając wniosek na zbieranie odpadów wskazała, że będzie zbierała również odpady zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego i pomimo kilkukrotnych zmian posiadanego zezwolenia nie wniosła o wykreślenie z niego odpadów zużytego sprzętu. Odnośnie argumentu strony, że odpady te zostały jej w części podrzucone a w części wysortowane z innych odpadów organ wyjaśnił, że z brak jest dowodów na to, że Spółka w jakichkolwiek sposób starała się nie doprowadzić do sytuacji, w której nie będzie możliwe przyjmowanie przez nią odpadów zużytego sprzętu.
GIOŚ stwierdził, że choć strona uważa że nie jest zbierającym odpady, to spełnia definicję zbierającego zużyty sprzęt, o której mowa w art. 4 pkt 23 u.o.z.s.ee., a przepis art. 43 tej ustawy nie odnosi się wyłącznie do zbierających zużyty sprzęt, obejmuje znaczne szerszą grupę jej obiorców. Przepis ten określa , że miejsce magazynowania zbieranego sprzętu elektrycznego i elektronicznego wyposaża się w zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych ( w przypadku sprzętu zużytego zawierającego substancje ciekłe, które podczas uszkodzenia mogą spowodować niekontrolowane wycieki do środowiska – w nieprzepuszczalne podłoża wraz z urządzeniami do likwidacji wycieków oraz, w stosownym przypadku , odstojnikami i odolejaczami), w utwardzone podłoże oraz zabezpieczenie uniemożliwiające dostęp osób postronnych. Odnosi się to nie tylko do zbierającego zużyty sprzęt , a raczej do grupy podmiotów, które takim sprzętem gospodarują. Wśród takich podmiotów mogą być zarówno zbierający zużyty sprzęt, czy zakłady przetwarzania zużytego sprzętu ale również nieprofesjonalni zbierający zużyty sprzęt, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach. Wszystkie podmioty dysponujące odpadami zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego powinny magazynować ten sprzęt w takim miejscu, które zapewnia jak największą możliwość wykorzystania tych odpadów ponowne. GIOŚ wskazał, iż z samego protokołu oględzin przeprowadzonych 10 grudnia 2018 r. na terenie zakładu jednoznacznie wynika, że Spółka nieprawidłowo magazynowała odpady zużytego sprzętu, na zdjęciach widoczne są odpady zużytego sprzętu zmagazynowane co prawda w metalowych kontenerach, lecz niezabezpieczonych przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych. Oznacza to, że odpady zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego były magazynowane z naruszeniem wymogów określonych w art. 43 u.o.z.s.e.e.,poprzez niezabezpieczenie miejsca, w którym się one znajdowały, w zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu, np. deszczu, wilgoci itd. Samo stwierdzenie tego faktu jest wystarczające do wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie zasady prawidłowego wyposażenia miejsca magazynowania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Strona jako przedsiębiorca zbierający odpady, profesjonalnie zajmuje się gospodarką odpadami i od takiego przedsiębiorcy w sposób szczególny oczekiwać należy, że będzie miał świadomość prawidłowego postępowania z odpadami żutego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Nieodpowiednie zabezpieczenie odpadów zużytego sprzętu przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych spowodować może nie tylko potencjalnie zagrożenie dla środowiska naturalnego, ale również zmniejsza wartość odpadów, na które wpływ mają czynniki atmosferyczne oddziałując na nieodpowiednio magazynowane odpady, takie jak opady atmosferyczne czy promieniowane słoneczne. Opady takie nie będą nadawały się do ponownego użycia, czy wykorzystania jako części zamienne. W celu zapewnienia możliwości jak najszerszego wykorzystania zbieranych odpadów ważne jest aby magazynowane były w odpowiednich warunkach. Organ stwierdził, że masa odpadów zużytego sprzętu eklektycznego i elektronicznego, które magazynowane były przez stronę w nieodpowiednich warunkach była niewielka, z karty przekazania odpadu wynika, że było to 100 kg odpadów o kodzie 16 2 04 , a odpady te 26 kwietnia 2019 r. zostały przekazane do prawidłowego zagospodarowania prowadzącemu zakład przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika aby zebrano w trakcie kontroli dowody stwierdzające wystąpienie negatywnego oddziaływania na środowisko odpadów niebezpiecznych przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych. Te czynniki w ocenie GIOŚ przemawiają za wymierzeniem stronie administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie art. 43 u.o.z.s.e.e. w możliwie najniższej wysokości czyli 10 000 zł. Kierując się przesłankami określonymi w art. 93 ust. 3 u.z.s.e.e. wymierzył stronie karę w najniższej przewidzianej w ustawie wysokości. GIOŚ stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie nie będzie miał zastosowania art. 189f k.p.a., gdyż waga naruszeń jakich dopuściła się strona, będąca przedsiębiorcą profesjonalnie zajmującym się zbieraniem odpadów, a która w posiadanym zezwoleniu miała wskazane jak prawidłowo magazynować odpady zużytego sprzętu, nie może być uznana za znikomą. W sposób oczywisty wyklucza to możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w oparciu o § 1 art. 189f kpa. Brak jest też dowodów wskazujących na możliwość zastosowana art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Na odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w świetle brzemienia § 2 art. 189f k.p.a. nie mogło wpłynąć dostosowanie się przez stronę do obowiązującego prawa. Kara powinna pełnić funkcję prewencji indywidulanej, a więc spowodować wykonanie obowiązku przez stronę, przy czym w tej sprawie kara ta ma również znaczenie jako prewencja ogólna. Organ stwierdził, iż w okolicznościach niniejszej sprawy niezasadne jest odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, i poprzestaniu na pouczeniu. Instytucja ta jest wyjątkiem od zasady, iż każde naruszenie musi być ukarane zgodnie z zasadą legalizmu i tylko wyjątkowe okoliczności, które w niniejszej sprawie nie występują, mogą spowodować że organ będzie mógł skorzystać z uprawnienia z[przyznanego mu na podstawie art. 189f § 2 i 3 k.p.a. GIOŚ uznał, że w niniejszej sprawie nie zaszły również podstawy do umorzenia postępowania w oparciu o art. 93 ust. 4 u.o.z.s.e.e., gdyż strona nie przedstawiła dowodów i okoliczności wskazujących, że dochowała należytej staranności i uczyniła wszystko, czego można od niej rozsądne oczekiwać aby do naruszenia nie doszło lub, że nie miała żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona nie mogła przewidzieć. Organ wskazał, iż ustalając wysokość kary pieniężnej wziął pod uwagę następujące przesłanki, o których mowa w art. 93 ust. 3 u.o.z.s.e.e., rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia, stopień szkodliwości i dotychczasowa działalność podmiotu. W związku z powyższym organ wymierzył Spółce karę pieniężną w minimalnej przewidzianej za naruszenie art. 43 u.o.z.s.e.e. wysokości 10.000 zł. Jest to najniższy możliwy wymiar kary za to naruszenie i nie może ulec dalszemu zmniejszeniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. Sp. z o.o. z siedzibą w G. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 4 pkt 23 u.o.z.s.e.e. poprzez jego wadliwe zastosowanie i błędne uznanie, że skarżący spełnia definicję zbierającego zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny;
2. art. 43 u.o.z.s.e.e poprzez jego wadliwe zastosowane uznane, że skarżący przez calu okres kontroli magazynował odpady zużytego sprzętu w miejscu do tego nieprzeznaczonym; 3. art. 189f k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że skarżący nie spełnia przesłanek do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej; 4. art. 80 k.p.a. poprzez swobodną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów; 5. art. 81a § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i rozstrzygnięcie wątpliwości w sprawie na niekorzyść strony; 6. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydane decyzji w oparciu o niepełny stan faktyczny sprawy. Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, ewentualnie uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 14 grudnia 2020 r. skarżąca ustosunkowała się do odpowiedzi na skargę organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz.2325; dalej jako: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1466 ze zm., dalej jako ustawa). Stosownie do art. 91 pkt 29 ustawy administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisom art. 43 nie wyposaża miejsc, w których jest magazynowany zużyty sprzęt, zgodne z tymi przepisami. Jak stanowi art. 43 ustawy miejsca, w których jest magazynowany zużyty sprzęt, wyposaża się w: 1) zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych oraz, w przypadku zużytego sprzętu zawierającego substancje ciekłe, które podczas uszkodzenia zużytego sprzętu mogą spowodować niekontrolowane wycieki do środowiska – w nieprzepuszczalne podłoża wraz z urządzeniami do likwidacji wycieków oraz, w stosowny przypadku, odstojnikami i odolejaczami; 2) utwardzone podłoże; 3) zabezpieczenie uniemożliwiające dostęp osobom postronnym. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że skarżąca posiada zezwolenie na zbieranie odpadów od Starosty G. z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], zmieniane kolejno decyzjami z dnia [...] grudnia 2016 r. z dnia [...] listopada 2017 r., obejmujące odpady - zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny - o kodach 16 02 14. W zezwoleniu z dnia [...] listopada 2013 r. Starosta określił, iż odpady o tym kodzie mają być magazynowane w budynku na działce nr [...], w szczelnych pojemnikach. Ponadto określił, iż wszystkie odpady objęte zezwoleniem tym zezwoleniem będą gromadzone w odpowiednich kontenerach, pojemnikach, boksach lub uporządkowanych stertach dostosowanych do charakteru magazynowanych odpadów, w sposób ograniczający ich negatywne oddziaływanie na środowisko, zabezpieczone przed dostępem osób postronnych, zmieszaniem różnych rodzajów odpadów, a punkt będzie wyposażony w środki przeciwpożarowe oraz sorbety. Poza sporem pozostaje, że przeprowadzona przez [...] WIOŚ kontrola w dniach 28 listopada 2018 r. do 8 lutego 2019 r. ujawniła, że skarżąca na placu magazynowanym zbiera zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, odpady te magazynowane są w koszu z siatki, a także w skrzyni drewnianej oraz metalowej, bez zadaszenia oraz bez zabezpieczenia przed dostępem do osób postronnych. W tych okolicznościach podzielić należy stanowisko organu, że skarżąca przy magazynowaniu zbieranych odpadów w postaci żutego sprzętu elektrycznego i elektronicznego nie przestrzegała ustawowych wymogów określonych w art. 43 ustawy, jak również warunków określonych w tym zakresie w zezwoleniu Starosty G. z dnia [...] listopada 2013 r. Wobec tego, słusznie organ uznał, że zachodziły podstawy do wymierzenia skarżącej administracyjnej kary pieniężnej. Jak wspominano wyżej, za naruszenie zasad z art. 43 ustawy prawidłowego magazynowania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza administracyjną karę pieniężną. Administracyjna kara pieniężna wedle art. 92 pkt 3 ustawy za to naruszenie wynosi od 10 000 zł do 400 000 zł. Przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej uwzględnia się stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu ( art. 93 ust. 3). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ przy określaniu wymiaru kary wziął pod uwagę wymienione w powołanym przepisie okoliczności i zmniejszył wysokość kary wymierzoną w decyzji organu pierwszej instancji, określając ją w minimalnej wysokości 10 000 zł. W warunkach rozpoznawanej sprawy prawidłowo organ uznał, że skarżąca gromadziła odpady zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, tym samym wypełniła dyspozycję art. 4 pkt 23 ustawy. Otóż wedle definicji zawartej w tym przepisie przez podmiot zbierający zużyty sprzęt należy rozumieć podmiot wykonujący działalność gospodarczą w zakresie zbierania zużytego sprzętu, który posiada decyzję w zakresie gospodarki odpadami zezwalającą na zbieranie zużytego sprzętu. Z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżąca jest podmiotem posiadającym stosowną decyzję zezwalającą na zbieranie zużytego sprzętu i wykonującą działalność w zakresie zbierania zużytego sprzętu, skoro właśnie taki sprzęt na placu magazynowym skarżącej ujawniła kontrola [...] WIOŚ. Argumentacja skarżącej, że nie zbiera tego rodzaju odpadów, lecz zostały jej w części podrzucone, a w części wyselekcjonowane z innych odpadów, nie mogła odnieść oczekiwanego skutku z tego powodu, że po pierwsze – skoro posiada zezwolenie na zbieranie tego rodzaju odpadów, zatem do czasu jego posiadania jest podmiotem zbierającym odpady w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy. Po drugie – jeżeli twierdzi, że część zużytego sprzętu została jej podrzucona, to tym samym przyznaje, że naruszyła obowiązek zabezpieczenia odpadów przed dostępem osób postronnych określony w zezwoleniu na zbieranie odpadów z dnia 200 listopada 2013 r., jak również w art. 43 ustawy. Po trzecie – jeżeli część zużytego sprzętu odzyskuje z innych odpadów, to powinna poinformować oddających odpady, że takiego rodzaju odpadów nie zbiera i odmówić ich przyjęcia. Jeżeli skarżąca tych wszystkich działań nie podjęła w czasie prowadzonej działalności w zakresie zbierania odpadów, to powinna się godzić z tym, że w przypadku stwierdzonych uchybień w zakresie prowadzonej działalności gospodarowania odpadami może ponieść odpowiedzialność przewidzianą w przepisach ustawowych w zależności od tego jakiej materii te naruszenia będą dotyczyły. Wysokość kary, jak już wspomniano, została ustalona przez organ przy uwzględnieniu dyspozycji art. 93 ust. 3 ustawy. Organ wziął pod uwagę, że ilość magazynowanych w nieodpowiednich warunkach odpadów zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego była niewielka, zgodnie z kartą przekazania z dnia z dnia 26 kwietnia 2019 r. były to 100 kg odpadów o kodzie 16 02 04. Odpady te skarżąca przekazała prawidłowo do zakładu prowadzącego zakład przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Organ wziął również pod uwagę, że w trakcie kontroli nie ujawniono wystąpienia negatywnego oddziaływania odpadów na środowisko. Biorąc to wszystko pod uwagę nałożono na skarżącą karę w najniższej możliwej wysokości przewidzianej przez ustawę. Sąd zaznacza, że jedną z podstawowych funkcji przepisów ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym jest prewencja w postępowaniu z tego rodzaju odpadami i zapobieganie powstawaniu negatywnych skutków związanych z gospodarowaniem tymi odpadami, zaś kary pieniężne nakładane w związku z naruszeniem przepisów ww. ustawy są obligatoryjne. Kary pieniężne mają na celu przeciwdziałanie niewłaściwemu postępowaniu ze zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym, co jest istotne zarówno dla interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, który wyraża się m.in. w ochronie środowiska. W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego art. 189f k.p.a. Sąd w całości podziela stanowisko organu w kwestii braku podstaw do zastosowania tego przepisu w warunkach niniejszej sprawy i odstąpienia od wymierzenia skarżącej kary pieniężnej. Słusznie organ uznał, że skala naruszenia, jakiego dopuścił się skarżąca, nie może być uznana za znikomą, skoro uchybień w sposobie magazynowania odpadów zużytego sprzętu dopuścił się podmiot profesjonalnie zajmujący się zbieraniem odpadów, posiadający w tym zakresie zezwolenie, określające miejsce, warunki i sposób poprawnego magazynowania m.in. tychże odpadów. Słusznie stwierdził organ w odpowiedzi na skargę, że taki podmiot musi mieć świadomość co do ciążących na niej obowiązków, jak również co do tego, że w przypadku ich niedopełnienia zagrożony jest stosownymi sankcjami przewidzianymi przez ustawodawcę. Podmiot, który prowadzi działalność gospodarczą związaną ze zbieraniem odpadów obowiązany jest przestrzegać zarówno warunki określone w zezwoleniu, o wydanie którego sama występowała, jak również przepisów prawa regulujących te zagadnienie. W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że skarżąca nie przestrzegała ani zapisów zezwolenia, ani przepisów ustawy i w związku z tym należy podzielić należy stanowisko, że nie można uznać aby czyn którego się dopuściła miał charakter czynu znikomego. Warunki te sprawiają, że nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 189f § 1 k.p.a., jak słusznie uznał organ. Brak było również możliwości odstąpienia od nałożenia kary w świetle przesłanek określonych w art. 189f § 2 i 3 kpa. Zgodzić się należy, że stanowiskiem organu, że w świetle § 2 art. 189f k.p.a., fakt dostosowania się przez skarżącą do obowiązującego prawa nie mogło wpłynąć na odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Organ w takim przypadku może uwzględnić żądanie strony od odstąpienia od nałożenia kary, przepis ten ma bowiem charakter fakultatywny a nie obligatoryjny, na co wskazuje użyte w tym przepisie sformułowanie "może". Biorąc pod uwagę charakter dokonanego naruszenia brak jest możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, gdyż nie pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zgodzić się należy z organem, że kara powinna pełnić funkcję prewencji indywidualnej, ale w niniejszej sprawie nie mniejszą wagę ma znaczenie tej kary jako prewencji ogólnej. Oczywistym jest, że brak adekwatnej odpowiedzi na naruszenie dokonane przez skarżącą mogłoby ją zachęcać oraz innych do nieprzestrzegania prawa i przestrzegania go tylko wtedy, gdy zostaną oni złapani na naruszeniu w perspektywie bezpośrednio grożącej im kary. Omawiana kara pieniężna ma za zadanie przede wszystkim zniechęcić do prowadzenia działalności niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu, jak również do nieprzestrzegania przepisów stanowiących o warunkach prowadzenia działalności w zakresie gospodarki odpadami, co jest niezwykle istotne z punktu widzenia zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, który wyraża się m.in. w ochronie środowiska. Sąd w całości podziela stanowisko organu zaprezentowane w złożonej odpowiedzi na skargę, że odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 2 i 3 k.p.a. nie może nastąpić, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona jako podmiot naruszający prawo ukrywa naruszenie, podejmuje działania mające na celu wprowadzenie w błąd organu kontroli i organu orzekającego, a co za tym idzie nie dąży do zaprzestania naruszenia prawa i usunięcia jego skutków. A także z tego też powodu, że stwierdzone w tej sprawie naruszenie nie jest jedynym jaki dopuściła się skarżąca. Jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, skarżąca wcześniej dopuściła się już naruszenia art. 43 ustawy, co ustalono w trakcie kontroli S. Sp. z o.o. przeprowadzonej 30 października 2018 r. przez [...] WIOŚ, od której skarżąca wynajmuje teren prowadzonej działalności, że zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny magazynowany był przez skarżącą w nieodpowiednich warunkach. Jak wskazał organ, skarżąca przyznała się do obecności odpadów, jednocześnie zaprzeczyła aby wśród nich był zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, mimo że twierdzeniom tym przeczy dokumentacja fotograficzna. W tych okolicznościach nie można odmówić słuszności stanowisku organu, że tylko wymierzenie skarżącej administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł, może przyczynić się do przestrzegania przez nią przepisów ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym . W przypadku odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej w okolicznościach niniejszej sprawy, skarżąca, jak i inne podmioty mogłoby odnieść wrażenie, iż wskazane regulacje nie są istotne i nie trzeba ich przestrzegać. Brak odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przez organ ma zapewnić, że w przyszłości skarżąca, a także inne podmioty, będą wypełniać wszystkie nakazane prawem obowiązki, niezależnie od tego, że nie zostały do tego przymuszone bezpośrednią perspektywą wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Podkreślenia wymaga, że przestrzeganie tych regulacji ma zapewnić bezpieczeństwo życia i zdrowia ludzi oraz środowiska. Celem administracyjnych kar pieniężnych jest przede wszystkim wymuszenie przestrzegania regulacji, których nieprzestrzeganie nie doprowadzi do bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowi ludzi, a także środowiska. Te ostatnie wartości są przeważnie bronione przez prawo karne, a nie administracyjne kary pieniężne. Reasumując, ustalony stan faktyczny sprawy prawidłowo został uznany przez organ odwoławczy za dający podstawę do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej na podstawie art. 91 pkt 29, art. 92 pkt 1 oraz art. 93 ust. 1 i 3 w zw. z art. 43 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, jak również nie dający podstawy do odstąpienia o jej wymierzenia na podstawie art. 189f k.p.a. Stąd też podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogły odnieść oczekiwanego skutku. Chybione są zarzuty naruszenia przepisów postępowania, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z poszanowaniem przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81a § 1 k.p.a. W sposób wyczerpujący został zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, przy przeprowadzeniu koniecznych czynności wyjaśniających, zaś ocena okoliczności sprawy wyrażona w zaskarżonej decyzji została sformułowana zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 kpa. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.