IV SA/Wa 2137/12

IV SA/Wa 2137/12 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2013-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-09-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Dąbrowska
Anna Szymańska
Wanda Zielińska-Baran /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
§ 7 ust. 1 pkt 7, § 7 ust. 1 pkt 7d
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
art. 3 ust. 1, art. 77 ust. 1, art. 66 ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...].
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Wójt Gminy G., po rozpatrzeniu wniosku E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizuję przedsięwzięcia polegającego na budowie wieży kratowej wolnostojącej o wysokości 148,5 m nad poziomem terenu z kontenerem technologicznym, agregatem prądotwórczym, stacją transformatorową, platformą anten satelitarnych i ogrodzeniem na działce o nr ew. 383 w obrębie J., gm. G..
W uzasadnieniu wskazano, iż planowane przedsięwzięcie zaliczane jest do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Z uwagi na liczbę stron tego postępowania przekraczającą 20, zgodnie z przepisami art. 49 i 61 § 4 Kpa i art. 74 ust.3 ustawy Wójt Gminy G. obwieszczeniem z dnia [...] września 2011 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, wystąpił do organów o uzgodnienie zmienionego w części zakresu dla planowanego przedsięwzięcia. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. wydał pozytywną opinię sanitarną z dnia [...] stycznia 2012 r. Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił jego warunki. O wydaniu ww. postanowienia podano do publicznej wiadomości (obwieszczenie z dnia [...].03.2012 r.) w siedzibie Urzędu Gminy w G., w miejscu realizacji inwestycji) oraz na stronie internetowej Urzędu - BIP.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż podstawą wydania decyzji odmownej jest w pierwszej kolejności ta okoliczność, że teren na którym planowane jest przez inwestora przedsięwzięcie, położony jest w bliskim (ok. 2,3 km w linii prostej, a nie jak przedstawiono w raporcie 4,5 km) sąsiedztwie obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 - Dolina D. [...], wyznaczonym rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz. . Nr 25, poz. 133). Z uwagi na potencjalnie negatywny wpływ powyższej inwestycji - promieniowanie elektromagnetyczne na wymienione gatunki ptaków oraz zasadę przezorności w stosunku do gatunków objętych ochroną, realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia jest o podwyższonym ryzyku kolizyjności. Ponadto teren na którym planowane jest przedsięwzięcie nie jest objęty zmianami w miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego gminy G, zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy G. z dnia [...] czerwca 2002 r. W związku z powyższym wszelkie zamierzenia inwestycyjne na tym terenie mogą być realizowane w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i o ustaleniu warunków zabudowy, zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). W ocenie organu I instancji lokalizacja planowanego przedsięwzięcia ograniczy realizację inwestycji, prowadzenie działalności gospodarczej związanej z zaopatrzeniem i bytowaniem mieszkańców, tym samym obniży wartość i atrakcyjność terenów. W zasięgu bezpośredniego i pośredniego oddziaływania prowadzone są gospodarstwa rolne, ekologiczne i pasieki stanowiące jedyne źródło utrzymania dla wielu rodzin. Organ I instancji stwierdził, że podane dane w raporcie nie w pełni odzwierciedlają szkodliwości przedsięwzięcia na zdrowie i życie osób mieszkających w pobliżu planowanego przedsięwzięcia oraz na siedliska nietoperzy.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł inwestor.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję oraz przekazało sprawę organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że objęte zamiarem inwestycyjnym przedsięwzięcie w rozpoznawanej sprawie, na mocy przepisu § 2 ust.1 pkt 7d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zaliczane jest do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 20.000 W), dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma charakter obligatoryjny. Planowane przez E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Organ odwoławczy wskazał, że cele, jakim ma służyć postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia i zasady, jakimi winien kierować się organ je przeprowadzający obrazuje art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym, jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmówi - w drodze decyzji - określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Aby organ administracyjny mógł wskazać taki inny, dopuszczony do realizacji wariant, musi on zostać opisany przez stronę wnioskującą. Organ nie posiada uprawnienia do tworzenia własnego wariantu przedsięwzięcia i narzucania go podmiotowi planującemu podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Wariantowość przedsięwzięcia i dokonywana przez organ administracyjny ocena poszczególnych wariantów stanowią podstawę postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań. Przedstawienie przedsięwzięcia w kilku wariantach jest najważniejszym elementem raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z punktu widzenia organu prowadzącego postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wariant najkorzystniejszy dla środowiska pozwala określić zakres, krańcowy punkt swoistej skali postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko prowadzonego przez organ administracyjny. Na tej skali organ umieszcza inne analizowane przez wnioskodawcę warianty, w tym przede wszystkim także uzasadniony wariant proponowany oraz racjonalny wariant alternatywny. O odrębności wariantu najkorzystniejszego dla środowiska od pozostałych przedstawianych w raporcie wariantów świadczy fakt, że został on ujęty przez ustawodawcę w odrębnym unormowaniu.
W ocenie Kolegium przedłożony raport nie spełniał wszystkich wymagań określonych w przepisach art. 66 ust. 1, 5, 6 cyt. ustawy. Zdaniem Kolegium opis racjonalnego wariantu alternatywnego jest lakoniczny, a skupiono się jedynie na opisie wariantu proponowanego przez inwestora wykluczając zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie alternatywny. Ponadto brak jest, zdaniem SKO, określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko wariantu alternatywnego.
Podniesiono, że wariant ma być alternatywny, czyli dopuszczający jedną z dwóch możliwości, dający możność wyboru pomiędzy dwiema możliwościami i przede wszystkim racjonalny, a więc oparty na nowoczesnych, metodach, dający dobre wyniki, rozsądny, przemyślany, oparty na zasadach poprawnego i skutecznego działania. Podobnie jak pozostałe warianty, ma zostać opisany, w tym m.in. w zakresie określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko. Powyższe braki raportu były, zdaniem SKO, istotne w świetle art. 81 cyt. ustawy. Przepis powyższy umożliwia organowi wskazanie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wariantu dopuszczonego do realizacji, innego niż proponowany przez wnioskodawcę. Jednakże żeby organ miał taką możliwość, musi mieć wybór spośród dokonanych w raporcie przez wnioskodawcę opisów analizowanych wariantów. Przyjęcie do materiału dowodowego sprawy przez organ raportu zawierającego którąkolwiek z wymienionych wad i niepodjęcie próby wyeliminowania wadliwości, stanowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu znacznym, mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
W ocenie SKO skoro wariantowość przedsięwzięcia jest podstawą postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, organ odwoławczy zobligowany był do wydania decyzji kasacyjnej przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jako przyczyną podjęcia decyzji kasacyjnej podano konieczność przeprowadzenia w celu rozstrzygnięcia sprawy postępowania wyjaśniającego w zakresie dotyczącym uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz rozważenia przez organ I instancji innych wariantów ze wskazaniem ich wpływu na środowisko.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł B. Z., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: -art. 107 § 1 K.p.a. poprzez brak w decyzji oznaczenia wszystkich stron postępowania,
- art. 7, art. 107 § 3 K.p.a. polegające na bezpodstawnym uchyleniu decyzji I oraz braku należytego uzasadnienia przyczyny, dla której organ II instancji uznał tę decyzję za naruszającą przepisy prawa, zaś ustalenia Wójta Gminy G. za nieudokumentowane.
-art. 138 § 2 K.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, podczas gdy przyczyny te faktycznie w sprawie nie występują - art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez przyjęcie, że organ I instancji był zobowiązany do żądania poprawienia i uzupełnienia przez stronę raportu oddziaływania na środowisko w związku z tym, iż żadna z przedstawionych przez stronę wersji raportu nie stanowiła podstawy do wydania decyzji pozytywnej.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przesłanki podniesione w decyzji organu I instancji były wystarczające do wydania decyzji o odmowie zgody w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Zdaniem skarżącego wynik dodatkowego postępowania nie powinien mieć wpływu na decyzję Wójta. Wskazał także, że na organie administracji nie spoczywa niczym nieograniczony obowiązek żądania od wnioskodawcy poprawiania raportu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2013 r. uczestnik postępowania E. sp. z.o.o., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł uchylenie decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] kwietnia 2012 roku oraz uchylenie decyzji z dnia [...] czerwca 2012 roku wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku ewentualnie o oddalenie w całości skargi B. Z. na decyzję SKO, oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W obszernym piśmie pełnomocnik dowodził, że raport szczegółowo odnosił się do kwestii wpływu inwestycji na środowisko oraz jednoznacznie stwierdził, że planowana inwestycja nie pogorszy istniejącego stanu środowiska tzn. nie wpłynie negatywnie na gleby, świat zwierzęcy i roślinność oraz ludzi.
Zaznaczył m.in., że nie bez znaczenia przy analizie interesu publicznego a tym samym możliwości wykazania przesłanki "zasadności realizacji" wariantu alternatywnego w rozumieniu art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku mają następujące czynniki: kompatybilność elektromagnetyczna i ustalenia w krajowym planie cyfryzacji, decyzje rezerwacji częstotliwości nadawców oraz koncesje nadawców multipleksów telewizyjnych cyfrowych naziemnych, uzgodnienia międzynarodowe częstotliwości, zespół czynników wpływających na efektywną propagację sygnału telewizyjnego, wymogi ustawy z dnia 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej stawiające wymóg zapewnienia dostępności sygnału telewizyjnego naziemnego dla 95% populacji ludności Polski, konieczność dostarczenia programu telewizyjnego regionalnego do odpowiedniej grupy telewidzów. Czynniki te determinują lokalizację obiektu nadawczego i jego ograniczoną moc a tym samym wpływ przedsięwzięcia na środowisko. Obrazowo można powiedzieć, że umieszczenie masztu w centrum zakładanego alotmentu (obszaru dopuszczonego rezerwacją) stawia wymóg wypromieniowania mniejszej mocy, bo sygnał rozchodzi się dookólnie (mała odległość pomiędzy masztem a obrzeżami alotmentu) natomiast pokrycie alotmentu sygnałem z obiektu umiejscowionego na obrzeżach alotmentu stawia wymóg wypromieniowania znacznie większych mocy w danym kierunku (duża odległość pomiędzy masztem a obrzeżami alotmentu). Przesunięcia lokalizacji masztu wobec zaplanowanego przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej alotmentu spowodować może konieczność transmisji z wyższą mocą celem pokrycia sygnałem całego zakładanego alotmentu takie prowadzenie transmisji jest możliwe technicznie, ale jest nieracjonalne z punktu widzenia zasad ochrony środowiska, gdyż wymusza konieczność wypromieniowania większych pól elektromagnetycznych do środowiska, może to prowadzić również do pokrywania się sygnałów telewizyjnych nadawanych z dwóch masztów, co również nie jest wskazane z punktu widzenia zasad racjonalnego sposobu wykorzystania środowiska, nie jest wskazane również z punktu widzenia efektywnego sposobu wykorzystania częstotliwości. Dodatkowo w przypadku utraty widoczności masztów konieczne jest tworzenie masztów dosyłowych. Nie jest, zatem dopuszczalne opieranie przez organ II instancji rozstrzygnięcia o treść art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku, który stanowi, że przepis ten ma zastosowanie jedynie w przypadku ustalenia przez organ administracyjny bez cienia najmniejszych wątpliwości, iż istnieje "zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę". E. szczegółowo opisywał okoliczności budowy masztu telekomunikacyjnego w postępowaniu oraz uzasadniał najlepsze walory planowanego przedsięwzięcia.
W ocenie pełnomocnika uczestnika to, co w przekonaniu organu II instancji stanowi o konieczności uzupełnienia raportu jest dopuszczalnym prawem jego ukształtowania. Zgodne z prawem ukształtowanie raportu w zakresie tzw.
racjonalnego wariantu alternatywnego nie oznacza opisania konkretnego alternatywnego rozwiązania przedsięwzięcia na zasadzie lustrzanego odbicia wobec wariantu proponowanego przez inwestora. Odpowiednie, zgodne z zasadą art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku jest udzielenie informacji o możliwości technicznej takiego rozwiązania, która uwzględni aspekty techniczne jego budowy, co uzasadni zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez inwestora. W raporcie przygotowanym dla planowanej inwestycji wskazano trzy warianty. Ustawodawca wyraźnie podkreślił, iż oprócz wariantu proponowanego przez wnioskodawcę wymagane jest przedstawienie racjonalnego wariantu alternatywnego wraz z uzasadnieniem. W analizowanym raporcie wnioskodawca wskazał wariant alternatywny - wskazał możliwość budowy w innej lokalizacji - jest to zupełnie inny zakładany obiekt telekomunikacyjny, różniący się od wersji "inwestorskiej" np. konicznością budowy dodatkowych anten przekaźnikowych, co wiązało by się z budową dodatkowych masztów tego typu. Wybudowany maszt w innej lokalizacji straci tzw. widoczność, a tym samym możliwość otrzymania sygnału telewizyjnego bez konieczności budowy masztów dosyłowych. Sygnał telewizyjny należy wówczas dosłać w czasie rzeczywistym a emisję z innymi masztami synchronizować zgodnie z czasem podanym zegarem atomowym. W ocenie uczestnika to jest wariant różniący się znacznie technologicznie i bardziej ingerujący w środowisko koniecznością budowy dodatkowych masztów bądź emisją z większą mocą, niż umiejscowiony w centrum alotmentu. W analizowanej sytuacji wariant alternatywny wiąże się z rozważeniem budowy masztu w innej lokalizacji ze zmianą parametrów technologicznych takiej inwestycji i zawiera uzasadnienie. Wariant alternatywny rozważa zmianę lokalizacji inwestycji, co w ocenie inwestora nie jest wariantem najkorzystniejszym dla środowiska biorąc pod uwagę konieczność budowy dodatkowych masztów przekaźnikowych. W ocenie pełnomocnika uczestnika należy mieć tą okoliczność na względzie bo jeżeli nie jest możliwe wykazanie zasadności realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż wariant zaproponowany to zaproponowany wariant przez wnioskodawcę będzie również wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Okoliczności tej organ II instancji nie rozważa i nie odnosi się do wyjaśnień raportu w tym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Biorąc pod uwagę powyższe kryterium Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie lecz z innych przyczyn niż podnoszone przez skarżącego.
W ocenie Sądu zarówno decyzja Wójta Gminy G. z dnia [...] kwietnia 2012 r., jak i uchylająca ją decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] czerwca 2012 r., ze względu na dostrzeżone przez Sąd naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, podlegają wyeliminowaniu z obrotu prawego.
W dniu [...] marca 2011 r. E. sp. z o.o. złożyła wniosek do Wójta Gminy G. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizuję przedsięwzięcia polegającego na budowie wieży kratowej wolnostojącej o wysokości 125,5 m nad poziomem terenu z kontenerem technologicznym, agregatem prądotwórczym, stacją transformatorową, platformą anten satelitarnych i ogrodzeniem na działce o nr ew. [...] w obrębie J.. W dniu [...] marca 2011 r. wnioskodawca uzupełnił wniosek wskazując m.in, że przewidywane emitowane pole elektromagnetyczne dla anten TV wynosiło od 625 do 650 MHz, a dla anten UKF od 88 do 107 MHz, a równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla anten TV będzie wynosiła 352,6 kW oraz dla anten UKF - 70 kW. Do wniosku dołączono raport o oddziaływaniu na środowisko inwestycji. Następnie zmodyfikowano wniosek w ten sposób, że wysokość wieży wskazano na 148,5 m n.p.t., a także zrezygnowano z anten UKF.
Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213 poz. 1397) do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
d) 20 000 W
- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
W ocenie Sądu planowana inwestycja jest zamierzeniem, które wymieniono w § 7 ust. 1 pkt 7d cyt. rozporządzenia - zawsze znacząco może oddziaływać na środowisko, zatem inwestor zgodnie z art. 72 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze m. - zwaną dalej uouioś) obowiązany był do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. Ponadto zgodnie z art. 59 ust. 1 uouioś wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Art. 3 ust. 1 pkt 8 uouioś definiuje ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jako postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:
a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,
b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,
c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu;
Organem właściwym do wydania tej decyzji był zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 uouioś Wójt Gminy G..
Z uwagi na to, że w postępowaniu przeprowadzana była ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji wystąpił, na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 uouioś, z wnioskiem do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia oraz na podstawie art. 78 uouioś do Państwowego Inspektora Sanitarnego o wydanie opinii.
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. RDOŚ zaznaczył, że nałożony na inwestora obowiązek m.in. zaprojektowania planowanego przedsięwzięcia tak, by praca obiektu nie powodowała w miejscach przebywania ludzi pól elektromagnetycznych o wartościach gęstości mocy wyższej niż 0,1 W/m2 a składowej elektrycznej natężenia pola wyższej od 7V/m. Zdaniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska także z przedłożonych dokumentów wynika, że podczas eksploatacji inwestycji będą zachowane dopuszczalne wartości pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności. Wskazano również, że planowana inwestycja zlokalizowana jest ok. 2,3 km od obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Dolina D. PLB [....], dlatego ograniczono termin prac budowlanych do okresu od 30 lipca do 1 kwietnia.
Również Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. pozytywnie zaopiniował planowane przedsięwzięcie wskazując, że nie będzie ono źródłem ponadnormatywnego oddziaływania na otoczenie w zakresie wszystkich, omówionych w raporcie komponentów środowiska, a jego ewentualna uciążliwość zamknie się w granicach działki, do której inwestor posiada tytuł prawny.
Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ I instancji wydał decyzję, którą odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.
W ocenie Sądu decyzja organu I instancji nie została uzasadniona w sposób o jakim mowa w art. 85 ust. 1 uouioś, na co nie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. Zgodnie z treścią tego przepisu oraz art. 85 ust. 2 uouioś decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia a uzasadnienie decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać:
1) w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko:
a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim
zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa,
b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione:
- ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,
- uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78,
- wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone,
c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4;
2) w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Analiza treści uzasadnienia decyzji organu I instancji prowadzi do wniosku, że organ w ogóle nie dokonał kontroli przedłożonego raportu. Ograniczył się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że "podane dane w raporcie nie w pełni odzwierciedlają szkodliwości w/w przedsięwzięcia na zdrowie i życie osób mieszkających w pobliżu planowanego przedsięwzięcia oraz na siedliska nietoperzy" oraz "w treści raportu potwierdzone jest że planowana inwestycja niesie za sobą pewne ryzyko bezpośredniego oddziaływania na gatunki przelotne ptaków". Tymczasem raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma charakter dokumentu prywatnego inwestora będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym i powinien zostać oceniany jest przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe, jak każdy inny dowód w sprawie. Dlatego zarzuty stawiane raportowi powinny wykazywać jego niezgodność z konkretnym przepisem prawa. Organ odwoławczy przeanalizował przedłożony raport, jednakże w ocenie Sądu, nie może on wyręczać organu I instancji co do obowiązku zbadania całego materiału dowodowego, ponieważ naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 K.p.a.
Uszło również uwadze organowi odwoławczemu, że Wójt Gminy G. jako podstawę wydania decyzji odmownej w sprawie przytoczył brak wcześniejszych konsultacji społecznych. Tymczasem ustawa z dnia 3 października 2008 r. o
udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie przewiduje obowiązku przeprowadzenia tego typu działań przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia zawsze znacząco mogącego oddziaływać na środowisko. Ustawa nakazuje udział społeczeństwa w postępowaniu, a taki w niniejszym postępowaniu został zapewniony.
Również Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dostrzegło, że w zasadzie dowolnie i wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu, organ I instancji odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań powołując się na "stworzenie zagrożenia zdrowia i życia osób mieszkających w pobliżu planowanego przedsięwzięcia", w sytuacji gdy w aktach sprawy znajduje się opinia sanitarna wyspecjalizowanego organu - Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [....] stycznia 2012 r., z której płyną wprost przeciwne wnioski - że "przedsięwzięcie nie powinno stanowić zagrożenia dla zdrowia i ludzi". Ponadto przed zajęciem stanowiska o wysokiej szkodliwości planowanej inwestycji organ winien był poczynić ustalenia o jakich mowa w § 7 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - tj. wyznaczyć moc anten, określić miejsca dostępne dla ludności, oraz stwierdzić w jakich odległościach od osi anten te miejsca się znajdują. Tymczasem, czego nie zauważył organ odwoławczy, brak jest w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń Wójta Gminy G.. Dopiero tak przeprowadzona analiza pozwala na stwierdzenie, czy inwestycja stwarza zagrożenie dla ludności.
Również za dowolne i subiektywne, ze względu na usytuowanie planowego przedsięwzięcia i rolniczy sposób wykorzystywania okolicznych nieruchomości, należy uznać twierdzenie Wójta Gminy G., że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia ograniczy realizacje inwestycji, czy prowadzenie działalności gospodarczej. Brak jest bowiem jakiekolwiek uzasadnienia do tak postawionego twierdzenia. Inwestor obowiązany jest bowiem przedstawić raport oddziaływania na środowisko sporządzany dla istniejącego stanu faktycznego. Organ I instancji nie wykazał, iż na nieruchomościach sąsiednich z planowaną inwestycją będą planowane inwestycje oraz, że ewentualnie takie inwestycje są rozpoczęte
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. dostrzegło co prawda, że organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem prawa i uchyliło zaskarżoną decyzję wskazując, że przedłożony przez inwestora raport zawierał braki. Podstawę rozstrzygnięcia
organu II instancji stanowił m.in. art. 138 § 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Bez wątpienia decyzja Wójta Gminy G. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, jednak Sąd nie podziela wytycznych organu II instancji co do dalszego postępowania prowadzonego przed organem l instancji, w tym konieczności uzupełnienia raportu.
W ocenie Sądu przedłożony w niniejszej sprawie raport spełnia wymogi określone w przepisie art. 66 ustawy z 3 października 2008 r. ouoioś. Artykuł 66 ust. 1 pkt. 5 uouioś wskazuje, że w raporcie winny znaleźć się opisy analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. W raporcie przygotowanym dla planowanej inwestycji wskazano trzy warianty.
Zgodnie z art. 81 ust. 1 uouioś jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Aby organ administracji mógł wskazać inny dopuszczony do realizacji wariant, musi on zostać opisany, zdaniem Kolegium, w przedstawionym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jednak zdaniem Sądu z uwagi na to, że wariant alternatywny powinien być racjonalny, to należy przyjąć, że można zasadnie oczekiwać przedstawienia przez inwestora innego wariantu lokalizacyjnego tylko wówczas, jeśli inwestor faktycznie dysponuje już na danym obszarze inną lokalizacją umożliwiającą realizację planowanego przedsięwzięcia oraz jeśli organ wariant taki ustali i wykaże zasadność jego realizacji, choćby na podstawie innego dokumentu w sprawie (np. kontrraportu). W ocenie Sądu nie można także wykluczyć jednak, że wariant zaproponowany przez wnioskodawcę jest jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Jednocześnie w ocenie Sądu przepis art. 81 ust 1 uouioś będzie miał zastosowanie w przypadku bezspornego ustalenia, że istnieje zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę. Zdaniem Sądu wnioskodawca dostatecznie uzasadnił najlepszy wybór dla planowanego przedsięwzięcia. Wskazał także wariant alternatywny - możliwość budowy w innej lokalizacji, ale jak wyjaśniono m.in. na rozprawie jest to zupełnie inny zakładany obiekt telekomunikacyjny, różniący się od wersji "inwestorskiej" np. koniecznością budowy dodatkowych anten przekaźnikowych, co wiązało by się z budową dodatkowych masztów tego typu. Wybudowany maszt w innej lokalizacji straci tzw. widoczność a tym samym możliwość otrzymania sygnału telewizyjnego bez konieczności budowy masztów dosyłowych. Wobec tego rolą SKO był także rozważenie, czy wariant zaproponowany przez wnioskodawcę będzie również wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, skoro organy mają obowiązek dokonania kontroli zebranego materiału dowodowego, w tym również raportu o oddziaływaniu na środowisko.
Ponadto mimo, że w odwołaniu podniesiono szereg zarzutów dotyczących legalności decyzji Wójta Gminy G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. się do nich w żaden sposób nie odniosło. Wobec tego naruszono art. 8 K.p.a. Brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, w przypadku uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, może prowadzić do sytuacji, w której organ I instancji rozpozna ponownie sprawę i wyda decyzję biorąc pod uwagę jedynie wytyczne organu odwoławczego będąc w przekonaniu, że we wcześniejszym postępowaniu nie naruszył prawa. W niniejszej sprawie Sąd wskazał na szereg naruszeń, których dopuścił się organ l instancji, natomiast SKO uchylając tę decyzję nakazało organowi w zasadzie wezwanie inwestora do uzupełnienia raportu. Natomiast w sytuacji, gdyby SKO odniosło się do zarzutów podniesionych w odwołaniu powinno dojść do wniosków, do jakich doszedł Sąd w niniejszym postępowaniu i wskazać organowi I instancji również na inne naruszenia, których się dopuścił, a które nie powinny się powtórzyć przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez B. Z. we wniesionej skardze należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie.
Nie jest zasadny zarzut dotyczący braku oznaczenia w decyzji SKO wszystkich stron postępowania. Istnieją bowiem przepisy szczególne, które pozwalają zawiadamiać strony postępowania o decyzjach lub innych czynnościach
organów administracji przez obwieszczenie lub inny sposób zwyczajowo przyjęty. Takim przepisem w mniejszym postępowaniu jest art. 38, art. 74 ust. 3 i art. 85 ust. 3 uouioś. W niniejszym postępowaniu prawidłowo ustalono liczbę uczestników postępowania jako przekraczającą 20 osób i prawidłowo - stosownie do treści 74 ust. 3 uouioś, zawiadomiono strony o prowadzonym postępowaniu zgodnie z art. 49 K.p.a., oraz umożliwiono im wzięcie udziału w toczącym się postępowaniu.
Nie można także uznać za uzasadniony zarzut naruszenia art. 7, 107 § 3 K.p.a. polegający na bezpodstawnym uchyleniu przez SKO decyzji organu I instancji. W kontrolowanej przez Sąd sprawie były przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji, jednak inne niż wskazano w uzasadnieniu decyzji SKO, no co już wyżej wskazano.
Nie jest również zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 66 uouioś poprzez przyjęcie, że organ I instancji był zobowiązany do żądania poprawienia i uzupełnienia raportu. Jego uzupełnienie jest możliwe - na podstawie art. 50 § 1 Kpa. W tym trybie organ może żądać uzupełnienia braków zarówno samego wniosku, jak i załączonych do niego dokumentów.
Biorąc pod uwagę powyższe, należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a,c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.
O zwrocie kosztów nie orzeczono, ponieważ brak było od skarżącego stosownego wniosku, zaś wniosek o zwrot kosztów postępowania pochodzący od uczestnika postępowania nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ zgodnie z art. 200 cyt. ustawy zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w przypadku uwzględnienia skargi przysługuje jedynie skarżącemu.