IV SA/Wa 2101/20

IV SA/Wa 2101/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-01-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wąsikowska
Piotr Korzeniowski /sprawozdawca/
Tomasz Wykowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Sygn. powiązane
III OSK 5784/21 - Wyrok NSA z 2025-02-25
Skarżony organ
Minister Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 61 a, art. 156 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, , po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Klimatu z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę
Uzasadnienie
Minister Klimatu (dalej: Minister, organ II instancji, organ odwoławczy, organ) w postanowieniu z [...] sierpnia 2020 r., znak [...] wydanym na podstawie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o., ul. [...], [...] (dalej: Spółka, skarżąca, strona) na postanowienie Marszałka Województwa [...] (dalej: organ I instancji, Marszałek) z [...] czerwca 2020 r. znak [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Postanowienie było wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej.
Marszałek na podstawie art. 61a k.p.a., w postanowieniu z [...] czerwca 2020 r. odmówił wszczęcia postępowania na wniosek złożony przez spółkę [...] Sp. z o.o. ul. [...], [...], w sprawie wydania decyzji udzielającej zezwolenia na zbieranie zakaźnych odpadów medycznych przy ul. [...] w [...], woj. [...].
Na powyższe postanowienie strona w piśmie z 23 czerwca 2020 r. wniosła zażalenie. W zażaleniu wskazano, że przedmiotowe postanowienie zostało wydane z naruszeniem:
- art. 2, art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. U. UE. C. 2007.303.1) oraz art. 8 k.p.a., a więc prawa do dobrej administracji działającej w sposób bezstronny, fachowy, odbiurokratyzowany i budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej przez bezpodstawne przyjęcie, że wniosek inicjujący niniejsze postępowanie dotyczy sprawy w sposób niebudzący wątpliwości tożsamej ze sprawą zakończoną ostateczną decyzją administracyjną i pominięcie przy ustaleniu stanu sprawy istotnej i wielokrotnej zmiany stanu prawnego na przestrzeni 12 miesięcy poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia;
- art. 61a § 2 k.p.a. przez odmowę wszczęcia postępowania z powołaniem się na zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i tożsamość sprawy objętej wnioskiem ze sprawą zakończoną ostateczną decyzją administracyjną Marszałka Województwa [...] Nr [...] z [...] czerwca 2019 r., znak [...], pomimo braku tożsamości obu tych spraw administracyjnych z uwagi na zmianę stanu prawnego po dacie wydania decyzji administracyjnej Marszałka Województwa [...] Nr [...] z [...] czerwca 2019 r., znak [...]; art. 107 § 3 k.p.a. przez brak przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji analizy tożsamości sprawy administracyjnej w zakresie wszystkich czterech elementów stanu tożsamości spraw administracyjnej, to jest aspektu podmiotowego, przedmiotowego, stanu faktycznego oraz stanu prawnego, a jedynie powtórzenie treści przepisów oraz przywołanie wybranych orzeczeń sądów administracyjnych, dotyczących zagadnienia tożsamości sprawy administracyjnej.
Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W ocenie strony, Marszałek całkowicie pominął zmianę stanu prawnego, w tym w szczególności kluczowych norm prawnych dla wydawania zezwoleń w zakresie przetwarzania odpadów, a także art. 46 ustawy o odpadach określającego przesłanki do odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów zmienionego przez art. 6 pkt 23 lit. a ustawy z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 579) zmieniającej ustawę o odpadach z dniem 6 września 2019 r. Strona wskazała, że zezwolenie na zbieranie odpadów na mocy art. 43 ust. 1 pkt 8 ustawy o odpadach jest zezwoleniem czasowym, wobec czego trudno mówić o tożsamości sprawy administracyjnych w sytuacji ponownego wniosku o wydanie czasowego zezwolenia na zbieranie odpadów, złożonego po upływie określonego czasu od daty zakończenia poprzedniej sprawy dotyczącej wniosku o podobne zbieranie. Niezależnie od powyższej argumentacji, Spółka uważa, że bezprawna odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów spowoduje pogorszenie i tak już dramatycznego stanu gospodarki odpadami w województwie [...].
Minister w uzasadnieniu decyzji z [...] sierpnia 2020 r. wskazał, że zastosowanie instytucji określonej w art. 61a § 1 k.p.a. co do zasady, powinno być ograniczone do sytuacji, w której brak możliwości wszczęcia postępowania z przyczyny podmiotowej lub przedmiotowej jest oczywisty i nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego. A więc powinno mieć miejsce na wstępnym etapie badania wniosku, tj. gdy nie trzeba w sprawie przeprowadzić postępowania wyjaśniającego po to, by stwierdzić, że sprawa wywołana konkretnym wnioskiem powinna zakończyć się odmową wszczęcia postępowania administracyjnego. Minister analizując przedłożoną w sprawie dokumentację, stwierdził, że organ I instancji dokonał w sposób właściwy i prawidłowy oceny stanu formalnoprawnego sprawy.
Zdaniem organu II instancji, z akt sprawy wynika, że w obiegu prawnym pozostaje ostateczna decyzja Marszałka z [...] czerwca 2019 r. znak [...], którą po rozpatrzeniu wniosku Spółki [...] Sp. z o.o., ul. [...], [...] o wydanie jej zezwolenia na zbieranie zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych, organ I instancji odmówił stronie udzielenia zezwolenia na zbieranie zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych przy ul. [...] w [...] na działce nr [...], obręb [...], województwo [...].
Minister wyjaśnił, że ostateczna ww. decyzja Marszałka została wydana w przedmiocie odmowy udzielenia stronie zezwolenia na zbieranie zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych przy ul. [...] w [...] na działce nr [...], obręb [...], województwo [...]. Organ II instancji wskazał, że wnioskiem datowanym na dzień 14 lutego 2020r. (data wpływu do organu I instancji - 9 marca 2020r.) Spółka wniosła do Marszałka o wydanie zezwolenia na zbieranie zakaźnych odpadów medycznych przy ul. [...] w [...] na działce nr [...], obręb [...], województwo [...].
W ocenie organu odwoławczego, badając przedmiotowy wniosek organ I instancji dokonał rozważań w aspekcie tożsamości sprawy administracyjnej, z którą mamy do czynienia w przypadku występowania tych samych podmiotów, tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów. Zdaniem Ministra, niekwestionowanym w sprawie jest fakt, że w analizowanej sprawie mamy do czynienia z tożsamością podmiotową - wnioskodawcą - zainteresowanym wydaniem zezwolenia na zbieranie odpadów jest Spółka [...].
Spółka jako miejsce prowadzenia zbierania odpadów zakaźnych wskazała teren spalarni przy ul. [...] w [...] na działce nr [...], obręb [...], województwo [...].
Z zestawiania wniosków strony, z których pierwszy (z dnia 18 marca 2018 r.) został rozpoznany, a sprawa nim wszczęta zakończyła się wydaniem przez Marszałka Województwa [...] decyzji z [...] czerwca 2019 r. znak [...] wynika, że strona wskazała tożsame rodzaje zakaźnych odpadów medycznych. Jedyna różnica dotyczy odpadu o kodzie 18 02 02*, który strona zawarła we wniosku z 18 marca 2018 r., w zakresie którego organ I instancji wydał decyzję z [...] czerwca 2019r. odmawiając udzielenia zezwolenia na zbieranie zarówno zakaźnych odpadów medycznych jak i zakaźnych odpadów weterynaryjnych. Według Ministra, w tym zakresie słusznie organ I instancji zauważa, że zakres odmowy ustalony w jego decyzji z [...] marca 2019 r. obejmuje zarówno zakaźne odpady medyczne jak i zakaźne odpady weterynaryjne, czyli ma szerszy zakres. W ocenie Ministra, w szerszym zakresie odmowa udzielenia zezwolenia na zbieranie zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych zawiera się zakres zbierania zakaźnych odpadów medycznych. W analizowanej sprawie, bez wątpienia według organu II instancji, mamy do czynienia z tożsamością miejsca i zakresu oraz warunków kolejnego zamiaru prowadzenia zbierania zakaźnych odpadów medycznych, tj. identycznością stanu faktycznego sprawy rozstrzygniętą ww. decyzją Marszałka.
W zakresie tożsamości stanu prawnego ustalenia Marszałka Minister uznał za prawidłowe. Organ II instancji wyjaśnił, że ustawa z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1579), w art. 6 wprowadziła zmiany do ustawy o odpadach. Według Ministra, jednocześnie w analizowanym przypadku mamy do czynienia z doprecyzowaniem treści oświadczeń o których mowa w art. 42 ust. 3a pkt 3-5 ustawy (art. 6 pkt 20 lit. b ustawy o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw). Konsekwentnie racjonalny ustawodawca doprecyzował również podstawy do odmowy wydania zezwolenia określone w art. 46 ust. 1b, 1e oraz 3 (patrz. art. 6 pkt 23 ustawy o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw).
W ocenie Ministra, Marszałek prawidłowo z przywołaniem orzecznictwa sądów dowiódł, że wobec wydania przez niego decyzji z [...] czerwca 2019 r., którą po rozpatrzeniu wniosku Spółki o wydanie jej zezwolenia na zbieranie zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych, organ I instancji odmówił stronie udzielenia zezwolenia na zbieranie zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych przy ul. [...] w [...] na działce nr [...], obręb [...], województwo [...], niemożliwym jest rozpoznanie wniosku Spółki o wydanie zezwolenia na zbieranie zakaźnych odpadów medycznych.
Organ II instancji odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, że nie dostrzegł jakichkolwiek przesłanek uzasadniających uchylenie zaskarżonego postanowienia. Podkreślić bowiem należy, że brak jest jakichkolwiek wątpliwości, co do faktu funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] czerwca 2019r., którą organ I instancji rozstrzygnął sprawę z wniosku Spółki o wydanie jej zezwolenia na zbieranie zakaźnych odpadów medycznych.
W skardze Spółka zaskarżyła w całości postanowienie Ministra, zarzucając naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia wydanego z naruszeniem prawa uzasadniającym jego uchylenie przez organ odwoławczy; art. 2, art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. U. UE. C. 2007.303.1) oraz art. 8 k.p.a., a więc prawa do dobrej administracji działającej w sposób bezstronny, fachowy, odbiurokratyzowany i budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej przez bezpodstawne przyjęcie, że wniosek inicjujący niniejsze postępowanie dotyczy sprawy w sposób niebudzący wątpliwości tożsamej ze sprawą zakończoną ostateczną decyzją administracyjną i pominięcie przy ustaleniu stanu sprawy istotnej i wielokrotnej zmiany stanu prawnego na przestrzeni 12 miesięcy poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia; art. 61a § 1 k.p.a. przez odmowę wszczęcia postępowania z powołaniem się na zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i tożsamość sprawy objętej wnioskiem ze sprawą zakończoną ostateczną decyzją administracyjną Marszałka Województwa [...] nr [...] z [...] czerwca 2019 r., znak [...], pomimo braku tożsamości obu tych spraw administracyjnych z uwagi na zmianę stanu prawnego po dacie wydania decyzji administracyjnej Marszałka Województwa [...] Nr [...] z [...] czerwca 2019r., znak [...]; art. 107 § 3 k.p.a. przez brak przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia analizy tożsamości sprawy administracyjnej w zakresie wszystkich czterech elementów stanu tożsamości sprawy administracyjnej, to jest aspektu podmiotowego, przedmiotowego, stanu faktycznego oraz stanu prawnego.
W skardze wniesiono o: uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji; 2. zasądzenie od Ministra na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że po dacie wydania przez Marszałka Województwa [...] decyzji administracyjnej Nr [...], znak [...] o odmowie wydania Spółce decyzji udzielającej zezwolenia na zbieranie zakaźnych odpadów medycznych przy ul. [...] w [...] w Województwie [...], a więc po [...] czerwca 2019 r. ustawa o odpadach była wielokrotnie nowelizowana, a poszczególne zmiany weszły w życie w dniach: 16 maja 2020 r. - na mocy ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875 art. 26); 31 marca 2020 r. - na mocy ustawy z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 568 art. 42); 29 lutego 2020 r. - na mocy ustawy z 23 stycznia 2020 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 284 art. 75); 31 stycznia 2020 r. - na mocy ustawy z 23 stycznia 2020 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 150 art. 1); 1 stycznia 2020 r. - na mocy ustaw: z 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1403 art. 1) oraz ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 2422 art. 1); 6 września 2019 r. - na mocy ustawy z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1579 art. 6): 1 września 2020 r. - na mocy ustawy z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1579 art. 6); 22 sierpnia 2019 r. - na mocy ustawy z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz.1592 art. 1); 13 sierpnia 2019 r. - na mocy ustawy z 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1403 art. 1).
W ocenie skarżącej, zmiany stanu prawnego wprowadzone przywołanymi wyżej ustawami dotyczyły między innymi kluczowych norm prawnych dotyczących tematyki gospodarowania odpadami i wydawania zezwoleń na zbieranie odpadów, to jest treści: art. 23, art. 25, art. 43, a także art. 46 ustawy o odpadach określającego przesłanki odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów zmienionego przez art. 6 pkt 23 lit. a ustawy z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1579), zmieniającej ustawę o odpadach z dniem 6 września 2019 r. Ponadto skarżąca Spółka wskazuje, że zezwolenie na zbieranie odpadów, na mocy art. 43 ust. 1 pkt 8 ustawy o odpadach jest zezwoleniem czasowym, wobec czego nie można mówić o tożsamości sprawy administracyjnej w sytuacji ponownego wniosku o wydanie czasowego zezwolenia na zbieranie odpadów, złożonego po upływie określonego czasu od daty zakończenia poprzedniej sprawy dotyczącej wniosku o podobne zezwolenie.
Na marginesie powyższej argumentacji skarżąca wskazała, że bezprawna odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na zbieranie opadów spowoduje pogorszenie i tak już dramatycznego stanu gospodarki odpadami w Województwie [...].
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu było postanowienie Ministra z [...] sierpnia 2020 r., znak [...] wydane na podstawie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia Spółki na postanowienie Marszałka z [...] czerwca 2020 r., w którym organ ten na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., w zw. z art. 23 ust. 4 i art. 42 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz wnioskiem Spółki, w sprawie wydania decyzji udzielającej zezwolenia na zbieranie zakaźnych odpadów medycznych przy ul. [...] w [...], województwo [...], odmówił wszczęcia postępowania na wniosek złożony przez Spółkę w sprawie wydania decyzji udzielającej zezwolenia na zbieranie zakaźnych odpadów medycznych przy ul. [...] w [...], województwo [...]. Organ II instancji w postanowieniu z [...] sierpnia 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie Ministra nie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem przepisów prawa procesowego, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy rozpoznały sprawę w zakresie, który należał do ich kompetencji, gdyż dokonały czynności zmierzających do ustalenia, że wystąpiły przesłanki odmowy wszczęcia postępowania uregulowane w art. 61a § 1 k.p.a.
Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 61a § 1 k.p.a., który przewiduje, że gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwsza z nich dotyczy sytuacji gdy podanie zostało złożone przez osobę niebędącą stroną postępowania. Druga przesłanka dotyczy sytuacji gdy z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, przykładowo gdy postępowanie administracyjne w danej sprawie już się toczy, albo zostało zakończone wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 299, R, Hauser, M. Wierzbowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2014, s. 290).
Te "inne uzasadnione przyczyny" to res iudicata - funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji dotyczącej przedmiotu sprawy. Nie można bowiem ponownie żądać wszczęcia postępowania w sprawie już raz rozstrzygniętej decyzją ostateczną.
Doktryna i orzecznictwo sądowe jest zgodne, że warunkiem koniecznym do wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. jest stwierdzenie tożsamości sprawy administracyjnej. Tożsamość ta istnieje wówczas gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja zachodzi. Organ prawidłowo zastosował art. 61a § 1 k.p.a. uznając, że z uwagi na przedmiotową i podmiotową tożsamość sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją administracyjną, zachodzą przesłanki do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Tym samym niezasadny okazał się podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 61a § 1 k.p.a. Decyzja organu administracji rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tego organu, a nie stanowiąca o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a., jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 26 maja 1981 r., sygn. SA 895/81, publ. ONSA Nr 1, poz. 47).
Ewentualne ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną, możliwe jest tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie.
Przepis art. 61a § 1 k.p.a. stanowi zatem podstawę prawną do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego m.in. w sytuacji, gdy kierowane do organu administracji publicznej żądanie dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej (tożsamość sprawy). Dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie organ odmawiając wszczęcia postępowania powołał się na przesłankę wystąpienia "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających zainicjowanie postępowania administracyjnego, wskazując, że toczyło się już uprzednio postępowanie wszczęte na skutek wniosku Spółki i w sprawie została wydana decyzja z [...] czerwca 2019 r., znak [...] w którą po rozpatrzeniu wniosku Spółki o wydanie jej zezwolenia na zbieranie zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych, organ I instancji odmówił stronie udzielenia zezwolenia na zbieranie odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych przy ul. [...] w [...] na działce nr [...], obręb [...], województwo [...].
Wskazać należy, że Spółka jako miejsce prowadzenia zbierania odpadów zakaźnych wskazała teren spalarni przy ul. [...] w [...] na działce nr [...], obręb [...], województwo [...]. Strona we wniosku z 14 lutego 2020 r. wskazała tożsame rodzaje zakaźnych odpadów medycznych tj. rodzaje odpadów oznaczonych kodami 18 01 02*, 18 01 03* i 18 01 82*. Jedyna różnica dotyczy odpadu o kodzie 18 02 02*, w zakresie którego organ I instancji wydał decyzję z [...] czerwca 2019 r. odmawiając udzielenia zezwolenia na zbieranie zarówno zakaźnych odpadów medycznych jak i zakaźnych odpadów weterynaryjnych. Zgodzić należy się z organem, że zakres odmowy ustalony w decyzji z [...] czerwca 2019 r. obejmuje zarówno zakaźne odpady medyczne jak i zakaźne odpady weterynaryjne, czyli jest szerszy. W konsekwencji w szerszym zakresie odmowy udzielenia zezwolenia na zbieranie zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych zawiera się węższy zakres zbierania zakaźnych odpadów medycznych. W niniejszej sprawie wystąpiła zatem tożsamość miejsca i zakresu oraz warunków prowadzenia działalności polegającej na zbieraniu zakaźnych odpadów medycznych, tj. identyczność stanu faktycznego sprawy rozstrzygniętą ww. decyzją Marszałka.
Wbrew stanowisku skarżącej w niniejszej sprawie zaistniała także tożsamość stanu prawnego. Ustawa z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1579), w art. 6 zmieniła ustawę o odpadach. W istocie zmiana, na którą powołuje się skarżąca polegała na doprecyzowaniu treści oświadczeń o których mowa w art. 42 ust. 3a pkt 3-5 ustawy (por. art. 6 pkt 20 lit. b ustawy o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw). Tym samym ustawodawca w nowelizacji w istocie doprecyzował podstawy do odmowy wydania zezwolenia określone w art. 46 ust. 1b, 1e oraz 3 (por. art. 6 pkt 23 ustawy o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw). Tożsamość stanu prawnego potwierdza również okoliczność, że działka nr [...], obręb [...], objęta jest tym samym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] stycznia 2003 r. zmienionego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] kwietnia 2003 r.
Orzekające w sprawie organy prawidłowo oceniły, czy mamy do czynienia z tym samym stanem prawnym oraz czy w niniejszym przypadku zachodzi tożsamość przedmiotowa.
W konsekwencji orzekające w sprawie organy zasadnie uznały, że nie było możliwe rozpatrzenie przedmiotowego wniosku z 14 lutego 2020 r. w sprawie wydania decyzji udzielającej zezwolenia na zbieranie zakaźnych odpadów medycznych (przy niezmienionym stanie faktycznym), ponieważ w tej kwestii sprawa została już ostatecznie i merytorycznie załatwiona w decyzji Marszałka Województwa [...] Nr [...] z [...] czerwca 2019 r.
Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a.
Artykuł 138 § 1 pkt 1 k.p.a. nie określa wprawdzie przesłanek do podjęcia przez organ odwoławczy postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji, niemniej jednak należy zauważyć, że utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji jest możliwe jedynie wówczas, gdy nie narusza ono przepisów materialnych i procesowych. W kontrolowanej przez Sąd sprawie taka sytuacja wystąpiła. Zatem, za nienaruszające prawa należało uznać utrzymanie w mocy przez organ II instancji postanowienia organu I instancji.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 2, art. 64 ust. 1 i 3 w zw. art. 3 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 41 Karty Praw Podstawowych UE. Zdaniem Sądu, w kontrolowanej przez Sąd sprawie nie doszło do naruszenia prawa do dobrej administracji. W piśmiennictwie przyjmuje się, że "Prawo do dobrej administracji wydaje się stanowić odpowiednik dobrze znanej instytucji prawa do uczciwego i rzetelnego procesu (w skrócie prawa do sądu). Należy zatem przyjąć, że zarówno prawo do sądu, jak i prawo do dobrej administracji nie mają wyraźnej treści normatywnej i powinny być rozpatrywane bardziej jako standard postępowania o charakterze prawnonaturalnym niż jako ścisła reguła prawa pozytywnego" (por. M. Koszkowski, Prawo do dobrej administracji, Przegląd Prawa Publicznego 2010, nr 1, s. 48). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie orzekające w sprawie organy nie naruszyły bowiem prawa skarżącej do bezstronnego i sprawiedliwego postępowania administracyjnego, które powinno zakończyć się w rozsądnym terminie.
Sąd nie stwierdził zarzucanego w skardze nieprawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji Ministra. Niezasadne okazały się również pozostałe zarzuty skarżącej. Zdaniem Sądu, Minister odniósł się do zarzutów zażalenia. Organ II instancji w uzasadnieniu postanowienia z [...] sierpnia 2020 r. wyjaśnił jakimi przesłankami kierował się przy wydaniu tego postanowienia.
W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy z poszanowaniem zasad ogólnych uregulowanych w k.p.a. Organy zgromadziły wymagany przepisami prawa materiał dowodowy, dokonały jego wszechstronnej oceny, a zawarta w uzasadnieniu postanowienia argumentacja jest logiczna i przekonująca. W ocenie Sądu, organ wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył przepisów prawa materialnego i procesowego.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.