IV SA/Wa 2084/06

IV SA/Wa 2084/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-03-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Małgorzata Miron /przewodniczący/
Marian Wolanin /sprawozdawca/
Tomasz Wykowski
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie asesor WSA Marian Wolanin (spr.), asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Katarzyna Tomiło, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2007 roku sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w .W z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia inwestycyjnego - oddala skargę -
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2006 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] czerwca 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie stacji bazowej sieci transmisji danych [...] "P." zlokalizowanej na dachu budynku przy [...] w P.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została na wniosek J. L. działającego w imieniu inwestora S. S.A. Rozbudowa stacji bazowej sieci transmisji danych w rozpatrywanej sprawie polega na zwiększeniu mocy wyjściowej nadajników zasilających anteny sektorowe stacji. Po modernizacji stacja składać się będzie z zespołu trzech anten sektorowych nadawczo - odbiorczych Kathrein typu K 739623 pracujących w paśmie 885 MHz, zawieszonych na wysokości 33,5 m. n.p.t. ukierunkowanych na azymut 900, 2100 i 3300, tilt mechaniczny 30, moc nadajników 50dBm. oraz parabolicznej anteny radiolinii typu UKY 21073/SC15 o średnicy 0,3 m., pasmo częstotliwości 23 GHz, zawieszonej na wysokości 31,5 m. n.p.t., skierowanej na azymut 7,720, moc nadajnika 18dBm. Z raportu o oddziaływaniu na środowisko projektowanej stacji bazowej sieci transmisji danych systemu [...] "P." wynika, że ponadnormatywne poziomy promieniowania elektromagnetycznego emitowanego z anteny stacji bazowej wystąpią wyłącznie w wolnej przestrzeni w miejscach niedostępnych dla ludzi. Projekt decyzji organu pierwszej instancji uzyskał pozytywne uzgodnienie Wojewody [...] i Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z zastrzeżeniem zaprojektowania inwestycji w taki sposób, aby praca stacji nie powodowała występowania w miejscach przebywania ludzi, w tym w przestrzeni około 2 metrów nad dachem budynku stacji oraz dachami budynków sąsiadujących, pól elektromagnetycznych o wartościach gęstości mocy powyżej od 0,1 W/m, a składowej elektrycznej natężenia pola wyżej od 7 V/m, a w przypadku realizacji nowych budynków bądź rozbudowy istniejących w zasięgu oddziaływania anten nadawczych, może wystąpić konieczność zmiany warunków pracy stacji w taki sposób, aby obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż graniczne, nie obejmowały swoim zasięgiem miejsc dostępnych dla ludzi.
Problem dot. wytrzymałości budynku, zgłoszony przez jego mieszkańców, nie podlega rozstrzygnięciu decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie natomiast z przewidywanym rozkładem pól elektromagnetycznych przekraczających wartość graniczą 0,1 W/m2 wytwarzanych przez anteny stacji bazowej, pole o poziomach ponadnormatywnych może występować powyżej 6,3 m. od dachu budynku na którym zlokalizowana jest stacja i 6,7 m. nad poziomem najwyższej otaczającej zabudowy. W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa własności mieszkańców budynku, którzy w budynku tym wykupili lokale mieszkalne organ odwoławczy wskazał, że załączona do akt sprawy informacja z ewidencji gruntów z dnia 8 marca 2006 r., jako właściciela gruntu wskazuje Gminę P., a Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" jako wieczystego użytkownika gruntu. Z tych względów nie nastąpiło naruszenie prawa własności gruntu. Nie stwierdzono również niezgodności wnioskowanej lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem. W czasie eksploatacji, urządzenia planowanej inwestycji stacji bazowej, nie będą źródłem hałasu istotnym z punktu widzenia ochrony środowiska i nie pogorszą klimatu akustycznego otoczenia stacji. Same urządzenia zasilające i nadawczo-odbiorcze stacji, jako typowe ekranowe urządzenia elektroniczne małej mocy zasilane z sieci niskiego napięcia, jak również kable współosiowe przesyłające energię do i z anten nie będą źródłem pól elektromagnetycznych istotnych pod względem oddziaływania biologicznego na ludzi i środowisko. Urządzenia stacji nie będą wytwarzać gazów i pyłów mogących zanieczyszczać powietrze, nie będą wytwarzać wody i odprowadzać ścieków, a więc wpływać ujemnie na zanieczyszczenie gleby, nie będą wpływać ujemnie na faunę i florę. Walory krajobrazowe terenu nie ulegną pogorszeniu z powodu montażu anten stacji na istniejącym już obiekcie. Nie zachodzi również obawa transgranicznego oddziaływania na środowisko, w tym powodowania zakłóceń radioelektrycznych w innych sieciach radiokomunikacyjnych ze względu na pracę stacji w międzynarodowo uzgodnionych zakresach częstotliwości.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2006 r. wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w P., właściciel budynku, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja, zarzucając naruszenie art. 7, art. 75, art. 77 §1 w zw. z art. 78 §1 kpa, przez nie zebranie w sprawie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i pobieżną jego analizę.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzja dotyczy rozbudowy stacji bazowej sieci transmisji danych zlokalizowanej na dachu budynku, który bezspornie jest własnością Spółdzielni jak również mieszkańców, którzy nie wyrażają zgody na tę inwestycję, dlatego doszło do naruszenia prawa własności. Organ oparł swoją decyzję o stan określony w aktach sprawy z pierwszej instancji i nie uwzględnił faktu, iż w najbliższych dniach Gmina i Spółdzielnia podpisują akt notarialny, którym Gmina przenosi własność gruntu pod budynkiem przy [...] na rzecz mieszkańców. Burmistrz Miasta P. wydając decyzję działa w złej wierze, gdyż wydaje decyzję dot. gruntu, której negatywne skutki poniosą za chwilę nowi właściciele, którzy już od początku zgłaszali protesty w przedmiocie tej inwestycji. W przedmiotowej sprawie strony nie zostały wezwane do złożenia wyjaśnień o stanie faktycznym, co podważa ogólną zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa, wyrażoną w art. 8 kpa. Raport w oparciu, o który została wydana decyzja jest mało wiarygodny, gdyż nie uwzględnia podstawowych praw fizyki. Stacja będzie wytwarzała fale elektromagnetyczne, które rozchodzą się we wszystkich kierunkach, a w ścisłej zabudowie mieszkalnej (miejskiej) będą się odbijać od innych budynków, przez co wejdą w strefę przebywania mieszkańców. W całym postępowaniu pominięto także umowę najmu, która stanowi, że bez zgody Spółdzielni nie może najemca rozbudować stacji na dachu. Inwestor występuje do organu o wydanie decyzji w przedmiocie, który dot. budynku mieszkalnego i ani organ ani inwestor nie informuje właściciela ani nie uwzględnia jego woli oraz zapisów wynikających z umowy najmu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło ojej oddalenie, przytaczając główne motywy zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa.
Decyzje organów obu instancji w sprawie, wydane zostały na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627, ze zm.). Zgodnie z art. 46a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Stosownie zaś do art. 56 ust. 1 i 2 powołanej ustawy Prawo ochrony środowiska, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, w której określa stosowne warunki wymienione w ustawie. Ponadto, w decyzji można na wnioskodawcę nałożyć obowiązki przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając zakres oraz termin jej przedstawienia, w przypadku przedsięwzięć, dla których sporządza się raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2006 r. zawiera wszystkie elementy określone w art. 56 ust. 2 ustawy, jak również nałożono w niej na inwestora obowiązek wykonania, po zrealizowaniu inwestycji, pomiarów kontrolnych rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji. Również dołączony do niej Raport w sprawie oddziaływania na środowisko projektowanej inwestycji z października 2005 r. wraz z aneksami ze stycznia i z marca 2006 r. zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska, w tym stosowną analizę, obliczenia i wnioski, wskazujące na okoliczność, iż projektowana inwestycja nie będzie przekraczała - w aktualnej strefie przebywania ludzi - dopuszczalnej normy składowej elektrycznej 7 V/m i gęstości mocy 0,1 W/m, określonych w pkt 7 tabeli 2 zawartej w załączniku Nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883, ze zm.). Normy te będą przekroczone dopiero na takiej wysokości i w takiej odległości od projektowanych anten, które są wolne od przebywania ludzi.
Ponowna ocena materiału dowodowego w sprawie, dokonana przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, zbieżna z oceną organu pierwszej instancji, nie narusza zatem obowiązujących w tym względzie przepisów prawa, skoro spełnione zostały w rozpatrywanej sprawie warunki określone tymi przepisami. Ustalając bowiem stosowne wymagania w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, organy orzekające zobowiązane są stwierdzić, czy przedsięwzięcie to oddziaływuje na środowisko w stopniu przekraczającym dopuszczalne w tym względzie normy określone stosownymi przepisami prawa, szczególnie w strefach przebywania ludzi.
W rozpatrywanej sprawie oddziaływanie to dotyczy promieniowania ektromagnetycznego, wytwarzanego przez anteny projektowanej rozbudowy stacji bazowej przesyłu danych, którego wielkość została należycie udokumentowana i właściwie oceniona przez organy orzekające, jako nieprzekraczająca dopuszczalnych prawem norm w strefie przebywania ludzi.
Twierdzenia skarżącej spółdzielni, zawarte w skardze, o odbijaniu się fal elektromagnetycznych, pochodzących z anten projektowanej rozbudowy, przez co wejdą w strefę przebywania mieszkańców, stanowią polemikę z materiałem dowodowym, nie popartą żadnymi opracowaniami źródłowymi w tym względzie, dlatego nie mogą być uwzględnione przez Sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji, bazującej na stosownej w tym względzie analizie technicznej zawartej w Raporcie w sprawie oddziaływania na środowisko projektowanej inwestycji wraz z jego aneksami.
Za chybione należy uznać zarzuty skarżącej spółdzielni dot. naruszenia zaskarżoną decyzją prawa własności budynku oraz umowy najmu łączącej inwestora ze spółdzielnią. Umowa najmu tworzy relację prawną jedynie pomiędzy najemcą a wynajmującym, dlatego nie może w żaden sposób kształtować obowiązków organu administracji prowadzącego postępowanie, którego reguły ukształtowane są przepisami powszechnie obowiązującego prawa. W szczególności, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydawana jest na wniosek inwestora, który dla jej uzyskania nie musi posiadać jakiegokolwiek tytułu prawnego do nieruchomości, na której planuje realizację inwestycji. Decyzja ta nie uprawnia bowiem inwestora do dysponowania w jakikolwiek sposób nieruchomością, na której planuje swoje przedsięwzięcie, lecz stanowi jedynie ustawowo określoną formę oceny dopuszczalności realizacji inwestycji przez pryzmat zachowania prawnie określonych wymagań w zakresie ochrony środowiska. Wskazywane przez skarżącą spółdzielnię naruszenie umowy najmu przez inwestora podlega ocenie samej spółdzielni, która może z tego tytułu dochodzić stosownych roszczeń, ale w postępowaniu cywilnym. Nie należy to do oceny organów orzekających w rozpatrywanej sprawie, dlatego nie można przypisywać im naruszenia w tym względzie przepisów prawa. Będąc zaś właścicielem budynku, na którym projektowana jest rozbudowa istniejącej stacji bazowej przesyłu danych, to skarżąca spółdzielnia posiada pełnię uprawnień wobec dopuszczalności podjęcia działań inwestycyjnych przez inwestora, i w tym zakresie, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nie ogranicza tych uprawnień, ani też nie nadaje jakichkolwiek uprawnień inwestorowi wobec przedmiotu własności spółdzielni.
Wbrew zarzutom skargi, organy orzekające w sprawie, zapewniły udział stronom w postępowaniu, co znajduje w szczególności potwierdzenie w piśmie organu pierwszej instancji z dnia 17 stycznia 2006 r, skierowanym do skarżącej spółdzielni o złożeniu wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia wraz z prośbą o podanie tego faktu w postaci stosownej informacji do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie jej na tablicy ogłoszeń. W piśmie z dnia 26 stycznia 2006 r, skarżąca spółdzielnia potwierdziła wywieszenie tej informacji na klatkach schodowych budynku położonego przy [...] w P.. Również organ odwoławczy zapewnił stronom udział w postępowaniu, rozpatrując odwołanie zarówno mieszkańców, jak i spółdzielni mieszkaniowej oraz przesyłając swoją decyzję do wszystkich jej stron, w tym do skarżącej spółdzielni i mieszkańców budynku przy [...] w P.. Wszystkie strony postępowania miały zatem możliwość wypowiedzenia się w toku prowadzonego postępowania, dlatego brak jest, w ocenie Sądu, podstaw do stawiania organom orzekającym zarzutu naruszenia prawa w zakresie braku wezwania stron do złożenia wyjaśnień o stanie faktycznym, zwłaszcza, że przedmiotem oceny organów były okoliczności negatywnego oddziaływania elektromagnetycznego planowanej inwestycji, opisane w stosownej dokumentacji.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.