IV SA/Wa 2081/20

IV SA/Wa 2081/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-01-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-09-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Alina Balicka
Joanna Borkowska
Piotr Korzeniowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 4897/21 - Wyrok NSA z 2024-12-18
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1396
ART. 298 UST. 1 PKT 4, ART. 309 UST. 2
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
Sentencja
Dnia 12 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka Sędzia WSA Joanna Borkowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2021 roku sprawy ze skargi Z. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2020 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia kary biegnącej za magazynowanie odpadów oddala skargę.
Uzasadnienie
Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ, organ II instancji, organ odwoławczy, organ) w decyzji z [...] lipca 2020 r., znak [...] wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.) oraz art. 298 ust. 1 pkt 4 i art. 309 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r., poz. 1396) po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. w restrukturyzacji, ul. [...], [...] (dalej: strona, skarżąca) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: [...] WIOŚ, organ I instancji) z dnia [...] września 2019 r., znak [...], określającej nowy wymiar kary biegnącej od dnia 3 lutego 2018 r. w wysokości 61 989,48 zł/dobę (słownie: sześćdziesiąt jeden tysięcy dziewięćset osiemdziesiąt dziewięć złotych i czterdzieści osiem groszy na dobę) za magazynowanie 3 646,44 Mg odpadów na terenie Centrum Innowacyjnej Gospodarki Odpadami w [...] przy ul. [...] z naruszeniem warunków decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2014 r., znak [...], z późn. zm. udzielającej pozwolenia zintegrowanego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej.
W dniach od [...] listopada 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2018 r. [...] WIOŚ przeprowadził kontrolę w [...] Sp. z o.o., Sp. K. z siedzibą w [...] prowadzącej działalność w zakresie gospodarowania odpadami na terenie Centrum Innowacyjnej Gospodarki Odpadami w [...] przy ul. [...], (dalej: CIGO), na podstawie decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2014 r., znak [...], z późn. zm. udzielającą pozwolenia zintegrowanego. Podczas przeprowadzonych w ramach kontroli oględzin stwierdzono, że Spółka oprócz magazynowania odpadów w wyznaczonych miejscach magazynowała je również z naruszeniem warunków posiadanego pozwolenia na: terenie nieutwardzonym i niezabezpieczonym przed wnikaniem zanieczyszczeń do gruntu tj. na części działki o nr [...] w obrębie placu magazynowego nr [...]; obszarze przeznaczonym zgodnie z pozwoleniem zintegrowanym na lokalizację instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów - terenie pomiędzy magazynami nr [...] i nr [...]; placach przylegających do wyznaczonych magazynów.
Ponadto podczas oględzin stwierdzono, że odpady magazynowane są w sposób nieuporządkowany, uniemożliwiający stwierdzenie, jakiego rodzaju odpady znajdują się w poszczególnych miejscach i magazynach, gdyż nie zastosowano przegród, odstępów czy też innych środków umożliwiających rozgraniczenie poszczególnych rodzajów odpadów ani oznaczeń magazynów i oznaczeń kodów zgromadzonych tam odpadów. Ilości zgromadzonych odpadów powodowały utrudnienia w poruszaniu się po kontrolowanym terenie CIGO i uniemożliwiały dostęp do niektórych części Zakładu, np. kompostowni odpadów (uniemożliwiając prace instalacji).
Kontrolowana jednostka w piśmie z 2 stycznia 2018 r., odpowiadając na pytanie organu I instancji, poinformowała, że nie jest możliwe wskazanie dokładnych ilości odpadów znajdujących się w miejscach magazynowych z uwagi na fakt, że nie jest prowadzona gospodarka magazynowa dla poszczególnych miejsc magazynowania. W związku z powyższym, w ramach współpracy z Urzędem Marszałkowskim Województwa [...], w dniach od [...] do [...] lutego 2018 r. uprawnieni geodeci Wojewódzkiego Biura Geodezji w [...] przeprowadzili pomiary objętości odpadów zgromadzonych na działkach o nr geodezyjnym [...] obręb [...] i [...] obręb [...] i przedstawili wyniki w formie opisu czynności oraz zestawienia z wykonanych pomiarów sytuacyjno - wysokościowych wraz z zaznaczeniem na mapie (oddzielnymi kolorami) odpadów zgromadzonych w wyznaczonych magazynach oraz poza wyznaczonymi magazynami. Z dokumentów tych wynika, że poza wyznaczonymi magazynami (na obszarach zaznaczonych na mapie literami: A, B, C, D, E i F) zgromadzono w sumie 18 333 m3, przy czym ilość ta nie obejmuje odpadów objętych pożarem zgromadzonych po akcji gaśniczej (odpady zalegające na obszarach G, H i I). Ponadto w powyższych dokumentach Wojewódzkie Biuro Geodezji w [...] zawarło informację, że odpady z obszaru oznaczonego literą A czyli z nieutwardzonej i niezabezpieczonej przed wnikaniem zanieczyszczeń do gruntu części placu magazynowego nr [...] w ilości 5 310 m3 zostały w dniu [...] lutego 2018 r. przetransportowane na utwardzoną część tego magazynu. Organ zaznaczył, że obmiary wykonywane były w porozumieniu ze spółką w ten sposób, by prace porządkowe prowadzone na terenie zakładu nie wpływały na podwójny pomiar objętości odpadów - na czas pomiarów prace były wstrzymane. Powyższe ustalenia i wyniki pomiarów zostały odnotowane w protokole z kontroli nr [...] z [...] kwietnia 2018 r.
W toku prowadzonego postępowania administracyjnego [...] WIOŚ przyjął informację przekazaną przez Spółkę pismem z 18 lipca 2018 r., że uśredniony stopień zagęszczenia magazynowanych odpadów wynosi 0,28 Mg/m3, a następnie obliczył wyrażoną w tonach ilość odpadów zgromadzonych poza wyznaczonymi magazynami otrzymując wynik 5 133, 24 Mg (18 333 m3 x 0,28 Mg/m3).
Ze względu na usunięcie odpadów z terenu nieutwardzonego i niezabezpieczonego przed wnikaniem zanieczyszczeń do gruntu, tj. z części działki o nr [...] w obrębie placu magazynowego nr [...] i przetransportowanie ich w dniu [...] lutego 2018 r. na utwardzoną część tego magazynu [...] WIOŚ, działając na podstawie art. 61 § 4 k.p.a., w piśmie z 7 maja 2019 r., zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia nowego wymiaru kary biegnącej. Następnie w piśmie z 24 lipca 2019 r., organ I instancji zawiadomił, zgodnie z wymogami art. 10 k.p.a., o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. W dniu 2 sierpnia 2019 r. pełnomocnik strony E. R. zapoznała się ze zgromadzoną dokumentacją.
[...] WIOŚ w decyzji z [...] września 2019 r., znak [...], wydanej na podstawie art. 298 ust. 1pkt 4, art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1, art. 301 ust. 1 i art. 309 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, (dalej: p.o.ś.), ustalił dla [...] Sp. z o.o. w restrukturyzacji, ul. [...], [...], nowy wymiar kary biegnącej od dnia 3 lutego 2018 r. w wysokości 61 989,48 zł/dobę za magazynowanie 3 646,44 Mg odpadów na terenie Centrum Innowacyjnej Gospodarki Odpadami w [...] przy ul. [...] z naruszeniem warunków decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2014 r., znak [...], zmienionej decyzją z [...] marca 2015 r., znak [...], oraz decyzją z [...] stycznia 2017 r., znak [...], udzielającej pozwolenia zintegrowanego.
Zarządca Masy Sanacyjnej [...] Sp. z o.o. w restrukturyzacji w [...] [...] sp. z o.o. w [...], reprezentowany przez radcę prawnego D. C., odwołał się od powyższej decyzji w piśmie z 27 września 2019 r. wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania lub, ewentualnie, o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Odwołanie wpłynęło w terminie. Strona podniosła następujące zarzuty: 1. naruszenie art. 301 ust. 1 p.o.ś. w związku z art. 299 ust. 1 p.o.ś. przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że do stwierdzenia zmiany wielkości naruszenia determinującej wymiar kary biegnącej może dojść wyłącznie w oparciu o ponowną - prawdopodobnie stanowiącą następstwo skargi na wcześniejsze rozstrzygnięcie [...] WIOŚ - weryfikację materiału dowodowego, na podstawie której organ I instancji wydał wcześniej decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej, bez prowadzenia innych czynności pozwalających na ustalenie wielkości stwierdzonego przekroczenia w skali doby; 2. naruszenie art. 299 ust. 2 p.o.ś. przez jego niezastosowanie polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem przez [...] WIOŚ obowiązku zawiadomienia podmiotu korzystającego ze środowiska o stwierdzeniu naruszenia na podstawie kontroli oraz przekazania mu wyników pomiarów w terminie 21 dni od dnia wykonania; 3. naruszenie art. 300 ust. 4 pkt 3 p.o.ś. przez jego niezastosowanie polegające na ustaleniu w zaskarżonej decyzji terminu, od którego kara biegnąca będzie naruszana jako dnia przetransportowania przez Spółkę części magazynowanych odpadów na teren utwardzony, czyli zmniejszenia się ilości odpadów magazynowanych z naruszeniem warunków posiadanego zezwolenia tzn. [...] lutego 2018 r. w sytuacji, gdy przepis ten nakazuje ustalenie takiego terminu w oparciu o dzień zakończenia dokonywania pomiarów wskazujących na wystąpienie naruszenia.
Zdaniem strony, ze względu na treść art. 299 ust. 2 p.o.ś. w dniu [...] marca 2018 r. [...] WIOŚ utracił możliwość wszczęcia i przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia wymiaru kary biegnącej w oparciu o pomiary wykonane na terenie CIGO przez Wojewódzkie Biuro Geodezji w [...].
W piśmie z 27 lutego 2020 r. GIOŚ zawiadomił odwołującego o zakończeniu zbierania dowodów i materiałów w postępowaniu odwoławczym oraz o możliwości zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie czternastu dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Zawiadomienie zostało odebrane w dniu 13 marca 2020r. Ze względu na ogłoszenie przez Ministra Zdrowia rozporządzeniem z 13 marca 2020r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego strona w wyznaczonym terminie nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia, a reprezentujący Zarządcę Masy Sanacyjnej [...] sp. z o.o. w [...] w restrukturyzacji [...] Sp. z o.o. radca prawny D. C. pismem z 23 marca 2020 r. wniósł o wyznaczenie nowego terminu. Zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 374 ze zm.), bieg terminu na wypowiedzenie się w przedmiotowej sprawie został zawieszony, a następnie po uchyleniu ww. art. 15zzs zaczął biec od dnia 24 maja 2020 r.
Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji organu I instancji GIOŚ, mając na uwadze przekształcenie formy działalności strony ze spółki osobowej w spółkę kapitałową, w decyzji z [...] marca 2019 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o ustaleniu wymiaru kary biegnącej dla [...] Sp. z o.o. w restrukturyzacji w [...] stwierdzając jednocześnie prawidłowość wydanej decyzji w pozostałym zakresie (wielkość naruszenia, wysokość wymierzonej kary i określenie terminu, od którego jest naliczana).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 4 września 2019 r., sygn. IV SA/Wa 1104/19, oddalił skargę na powyższą decyzję GIOŚ.
Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji z [...] lipca 2020 r. wskazał, że organ I instancji w zaskarżonej decyzji prawidłowo obliczył nową wysokość kary biegnącej i wskazał dzień, od którego jest naliczana. Nowa wysokość kary dobowej jest o ponad 25 000 zł niższa od kary ustalonej pierwszą decyzją z [...] sierpnia 2018 r., w związku z czym wydanie zaskarżonej decyzji jest bardzo korzystne dla strony i organ odwoławczy nie widzi podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Według organu II instancji, podkreślić należy, że przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie art. 301 p.o.ś. jest zmniejszenie wysokości kary (w związku z częściowym usunięciem naruszenia) orzeczonej we wcześniejszej, ostatecznej decyzji o karze biegnącej i ogranicza się ono jedynie do ustalenia wielkości zmniejszenia naruszenia i terminu, w którym zostało ono dokonane. W przedmiotowej sprawie dane te zostały podane w sprawozdaniu z pomiarów wykonanych przez Wojewódzkie Biuro Geodezji w [...] i odnotowane w protokole kontroli nr [...], a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 września 2019 r., sygn. IV SA/Wa 1104/19, przesądza, że organ odwoławczy w oparciu o powyższe dokumenty prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i przeprowadził postępowanie zakończone wydaniem decyzji z [...] marca 2019 r. Zdaniem GIOŚ, w niniejszym postępowaniu, które, ma bardzo ograniczony zakres, brak jest podstaw prawnych do zbierania innych dowodów, które potwierdzałyby usunięcie odpadów z nieutwardzonej części placu magazynowego nr [...] w zbadanej ilości i ustalonym dniu, a zatem zarzut strony, że wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o ponowną analizę zgromadzonej wcześniej dokumentacji narusza art. 301 ust. 1 p.o.ś. w związku z art. 299 ust. 1 p.o.ś. nie jest uzasadniony.
W ocenie GIOŚ, przepisy p.o.ś. dotyczące wymierzania kary biegnącej nie wskazują precyzyjnie ścieżki działania dla organów inspekcji ochrony środowiska w przypadku, gdy ograniczenie naruszenia nastąpiło przed zakończeniem kontroli stwierdzającej to naruszenie, w szczególności nie nakładają obowiązku przeprowadzenia kolejnej kontroli, która miałaby stwierdzać ograniczenie naruszenia. W związku z tym, w opinii organu odwoławczego, wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie w oparciu o ustalenia udokumentowane protokołem kontroli nr [...] nie narusza przepisu art. 301 ust. 1 p.o.ś. w związku z art. 299 ust. 1 p.o.ś. Na marginesie GIOŚ wskazał, że sama strona w piśmie oraz w mailu z 2 lutego 2018r. (którego kopię i wydruk dołączyła do pisma procesowego z 21 stycznia 2019r. złożonego w postępowaniu odwoławczym dotyczącym ustalenia pierwszej kary biegnącej) przekazała do [...] WIOŚ informację o zakończeniu usuwania odpadów z działki nr [...] w dniu [...] lutego 2018 r., w związku z czym postępowanie w sprawie ustalenia nowego wymiaru kary biegnącej można było również prowadzić w trybie art. 301 ust. 2 p.o.ś. i w tym przypadku także nie byłoby potrzeby przeprowadzania nowej kontroli.
Zdaniem GIOŚ, również kolejny zarzut przywołany w odwołaniu dotyczący przekazania stronie wyników pomiarów geodezyjnych z naruszeniem wskazanego w art. 299 ust. 2 p.o.ś. terminu 21 dni od dnia ich wykonania nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ był on wcześniej podnoszony w skardze od ww. decyzji z [...] marca 2019 r. i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu swego prawomocnego wyroku wskazał, że nie jest to wystarczający powód do wygaśnięcia uprawnienia organów do wymierzenia kary [...] Sp. z o.o.
W ocenie organu odwoławczego, ostatni zarzut podniesiony w odwołaniu jest wprost absurdalny, ponieważ strona, powołując się na art. 300 ust. 4 pkt 3 p.o.ś., wskazuje, że organ I instancji nieprawidłowo ustalił termin rozpoczęcia naliczania kary w niższej wysokości, gdyż powinien to być dzień zakończenia wykonywania pomiarów czyli [...] lutego 2018 r., a nie dzień faktycznego ograniczenia naruszenia czyli [...] lutego 2018 r. GIOŚ wskazał, że gdyby kara w niższej wysokości biegła od dnia [...] lutego, a do tego czasu obowiązywałaby wysokość kary ustalona w pierwszej decyzji, to w konsekwencji ostateczna kwota do zapłaty, która zostanie ustalona w postępowaniu dotyczącym wymierzenia kary za okres trwania naruszenia, byłaby wyższa o ponad 480 000 złotych. Uwzględnienie odwołania w tym zakresie stanowiłoby naruszenie art. 139 k.p.a. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymał ją w mocy.
W skardze [...] Sp. z o.o. ul. [...], [...] Zarządca masy sanacyjnej [...] Sp. z o.o., ul. [...], [...] reprezentowana przez r. pr. D. C. zaskarżyła w całości decyzję GIOŚ z [...] lipca 2020 r.
Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zarzucono zaskarżonej decyzji mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów: 1) art. 301 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2020 poz. 1219, dalej: p.o.ś.) w zw. z art. 299 ust. 1 p.o.ś. przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dopuszczalnym miałoby być stwierdzenie zmiany wielkości naruszenia determinującej wymiar kary biegnącej w związku z ponowną weryfikacją materiału dowodowego, na podstawie której [...] WIOŚ wydał wcześniej decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej - bez prowadzenia innych czynności pozwalających na ustalenie wielkości stwierdzonego przekroczenia; 2) art. 299 ust. 2 p.o.ś. przez jego niezastosowanie polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji pomimo, że [...] WIOŚ odstąpił od obowiązku zawiadomienia [...] o stwierdzeniu naruszenia na podstawie kontroli oraz przekazania mu wyników pomiarów w terminie 21 dni od dnia ich wykonania. Z uwagi na przedstawione powyżej zarzuty, wniesiono o: 1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji [...] WIOŚ oraz umorzenie w całości postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia [...] kary biegnącej; 2. alternatywnie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji [...] WIOŚ; 3. alternatywnie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a, uchylenie w całości zaskarżonej decyzji; 4. w każdym przypadku na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzenie na rzecz [...] zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że w pierwszym z zarzutów przedstawionych przez [...] w odwołaniu od decyzji [...] WIOŚ wskazano, że [...] WIOŚ naruszył art. 301 ust. 1 p.o.ś. w zw. z art. 299 ust. 1 p.o.ś. wskutek uznania, że doszło do zmiany wielkości naruszenia determinującej wymiar kary biegnącej w związku z ponowną weryfikacją materiału dowodowego, na podstawie której [...] WIOŚ wydał wcześniej decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej - bez prowadzenia innych czynności pozwalających na ustalenie wielkości stwierdzonego przekroczenia. Zgodnie z art. 301 ust. 1 p.o.ś., - wskazanym przez GIOŚ jako podstawa wydania zaskarżonej decyzji - kara biegnąca jest naliczana, z zastrzeżeniem ust. 2 oraz art. 304, do czasu stwierdzenia, na zasadach określonych w art. 299 ust. 1, zmiany wielkości przekroczenia lub naruszenia. Przepis ten wymaga, aby doszło do "zmiany" wielkości naruszenia. Pod pojęciem "zmiany" należy rozumieć "fakt, że coś staje się inne niż dotychczas" łub "zastąpienie czegoś czymś". Na gruncie art. 301 ust. 1 p.o.ś. wymagane jest, aby doszło do modyfikacji okoliczności faktycznych towarzyszących wcześniejszemu stwierdzeniu naruszenia (np. w rezultacie przeprowadzenia kontroli). 2 brzmienia powyższego przepisu wynika zatem, że do aktualizacji - ustalenia nowego wymiaru - kary biegnącej może dojść jedynie w następujących przypadkach: 1) zmiany pierwotnie ustalonych w decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej przyjętych stawek kary w okresie trwania stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia - przez organ właściwy z urzędu (art. 304 p.o.ś.), 2) stwierdzenia na podstawie kontroli następczej (prowadzonej na zasadach przewidzianych w art. 299 ust. 1 p.o.ś.), zmiany wielkości przekroczenia lub naruszenia - na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska (art. 301 ust. 2 p.o.ś.), 3) stwierdzenia na podstawie kontroli następczej (prowadzonej na zasadach przewidzianych w art. 299 ust. 1 p.o.ś.), zmiany wielkości przekroczenia lub naruszenia - przez organ z urzędu.
Zdaniem skarżącej, w rezultacie, w przypadkach innych niż wynikające z modyfikacji jednostkowych stawek opłat za korzystanie ze środowiska, do stwierdzenia zmiany wielkości naruszenia może dojść wyłącznie na gruncie podstaw stwierdzenia naruszeń przewidzianych w art. 299 ust. 1 p.o.ś. W powyższym przepisie zostały wskazane dwie podstawy stwierdzenia naruszenia warunków korzystania ze środowiska, określonych decyzjami, tzn.: 1) kontrole, w szczególności pomiary dokonane w trakcie kontroli bądź inne środki dowodowe, 2) pomiary prowadzone przez podmiot korzystający ze środowiska, jeżeli podmiot jest zobowiązany do prowadzenia pomiarów. Według skarżącej, znajduje to rozwinięcie w orzecznictwie.
Skarżąca uważa, że ustalenia powzięte w toku jednej kontroli podmiotu korzystającego ze środowiska nie mogą prowadzić jednocześnie do: (i) określenia wielkości stwierdzonego naruszenia w skali doby w decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej (art. 300 ust. 1 p.o.ś.) oraz (ii) następczego stwierdzenia zmiany wielkości tego, stwierdzonego wcześniej, naruszenia w decyzji ustalającej nowy wymiar kary biegnącej (art. 301 ust. 1 p.o.ś.). Rezultaty tych samych czynności kontrolnych nie mogą prowadzić do wydania dwóch różnych decyzji ustalających wymiar kary biegnącej - zastosowanie art. 301 ust. 1 p.o.ś. wymaga, aby doszło do faktycznej zmiany wielkości naruszenia w stosunku do ustaleń powziętych wcześniej i będących podstawą wydania pierwotnej decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej. Innymi słowy, jeżeli do oznaczonego zdarzenia mającego wpływ na wymiar kary biegnącej doszło przed stwierdzeniem wielkości naruszenia i zdarzenie to powinno być wzięte wówczas pod uwagę, Według skarżącej, nie sposób twierdzić, że to samo zdarzenie mogłoby jednocześnie uzasadniać stwierdzenie zmiany wielkości uprzednio zidentyfikowanego naruszenia. W świetle powyższego, skoro do stwierdzenia wielkości naruszenia przez organ Inspekcji Ochrony Środowiska powinno dojść na podstawie kontroli, a w szczególności dokonanych w jej trakcie pomiarów (art. 299 ust. 1 p.o.ś.), to do stwierdzenia zmiany wielkości - wcześniej zidentyfikowanego - naruszenia nie może dojść na podstawie tej samej kontroli.
Skarżąca podnosi, że z uzasadnień decyzji [...] WIOŚ i zaskarżonej decyzji wynika, że do wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia nowego wymiaru kary biegnącej doszło wyłącznie w następstwie ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego na potrzeby wydania decyzji przez [...] WIOŚ z [...] sierpnia 2018 r. oraz decyzji GIOŚ z [...] marca 2019 r.
W rezultacie, za fakt prawotwórczy uzasadniający ustalenie nowego wymiaru kary biegnącej [...] WIOŚ uznał okoliczność faktyczną ujawnioną w toku kontroli zakończonej Protokołem WIOŚ oraz znaną organom Inspekcji Ochrony Środowiska na etapie wydawania decyzji [...] WIOŚ z [...] sierpnia 2018 r. oraz decyzji GIOŚ. Skarżąca twierdzi, że przetransportowanie przez [...] części zmagazynowanych odpadów na teren utwardzony w dniu [...] lutego 2018 r., czyli zmniejszenie się ilości odpadów magazynowanych z naruszeniem warunków posiadanej decyzji, nie stanowi "zmiany wielkości naruszenia", o której mowa w art. 301 ust. 1 p.o.ś. Do czynności, o której mowa powyżej, doszło w trakcie prowadzenia pomiarów na terenie CIGO [...] przez Wojewódzkie Biuro Geodezji w [...], co potwierdza m.in. dokument "Opis czynności oraz zestawienie wyników z wykonania pomiarów sytuacyjno-wysokościowych mających na celu określenie objętości mas składowanych odpadów" z [...] lutego 2018r. załączony do pisma Dyrektora Departamentu Ochrony Środowiska Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] z [...] lutego 2018 r. (w aktach sprawy), skierowanego do [...] WIOŚ.
Skarżąca uważa, że nie sposób mówić o zmianie wielkości naruszenia z uwagi na usunięcie części odpadów w toku kontroli, jeżeli do stwierdzenia naruszenia oraz ustalenia jego "pierwotnej" wielkości doszło w następstwie przeprowadzenia tej samej kontroli zakończonej protokołem WIOŚ, po której wydano decyzję WIOŚ z [...] sierpnia 2018 r. oraz decyzję GIOŚ. Zdaniem skarżącej, wydanie decyzji ustalającej nowy wymiar kary biegnącej nie może służyć wyłącznie korygowaniu błędów proceduralnych popełnionych przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska na etapie wydawania wcześniejszej decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej. W niniejszej sprawie [...] WIOŚ i GIOŚ w istocie dokonali korekty wcześniejszego rozstrzygnięcia w zakresie realizacji obowiązków: podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.) oraz wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.).
Uzasadniając zarzut niezastosowania art. 299 ust. 2 p.o.ś. skarżąca podnosi, że analiza treści protokołu WIOŚ wskazuje, że podstawą stwierdzenia naruszenia przez [...] WIOŚ naruszenia były wyniki pomiarów przeprowadzonych w CIGO [...] przez Wojewódzkie Biuro Geodezji w [...] w dniach [...]-[...] lutego 2018 r. Podstawą stwierdzenia naruszenia były wyniki pomiarów dokonanych przez Wojewódzkie Biuro Geodezji w [...], a nie "wyniki całej kontroli". To pomiary, w tym obserwacje i analizy, wykonane przez uprawnionych geodetów były decydujące dla uznania, że w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia wymiaru kary biegnącej.
Zdaniem skarżącej, niedopełnienie obowiązku przewidzianego w art. 299 ust. 2 p.o.ś. powoduje, iż po stronie wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska gaśnie uprawnienie do wymierzenia kary biegnącej na podstawie oznaczonych danych.
Skarżąca powołując się na poglądy wyrażone w piśmiennictwie podnosi, że naruszenie terminu ustalonego w art. 299 ust. 2 p.o.ś. stanowi bowiem jedną z negatywnych przesłanek wszczęcia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie dotychczasowych ustaleń. Tym samym jeżeli organ administracji publicznej nie doręczył wyników pomiarów w terminie 21 dni, to już nie może wszcząć postępowania w sprawie wymierzenia kary. Ze względu na treść art. 299 ust. 2 p.o.ś. w dniu [...] marca 2018 r. [...] WIOŚ utracił możliwość przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia [...] wymiaru kary biegnącej w oparciu o pomiary wykonywane na terenie C1GO [...] przez Wojewódzkie Biuro Geodezji w [...]. Tymczasem wyniki tych pomiarów zostały udostępnione [...] dopiero w dniu [...] kwietnia 2018 r., tzn. w dniu zakończenia przez [...] WIOŚ kontroli CIGO [...] i sporządzenia protokołu WIOŚ. Powyższe dotyczy zarówno części graficznej, jak i części opisowej prac przeprowadzonych przez Wojewódzkie Biuro Geodezji w [...], oznaczonych jako załączniki nr 4 i 5 do protokołu WIOŚ.
Mając na uwadze powyższe, [...] WIOŚ zawiadomił [...] o stwierdzeniu naruszenia na podstawie kontroli w CIGO [...] oraz przekazał wyniki pomiarów dopiero po upływie 47 dni od dnia wykonania pomiarów stanowiących następnie podstawę wszczęcia postępowania w sprawie wymierzenia kary biegnącej. W rezultacie, do wydania decyzji WIOŚ i zaskarżonej decyzji doszło z naruszeniem art. 299 ust. 2 p.o.ś. określającego termin o charakterze materialnym, którego (ponad dwukrotne) przekroczenie pozbawiło WIOŚ i GIOŚ możliwości ustalenia wymiaru kary biegnącej w oparciu o pomiary przeprowadzone przez Wojewódzkie Biuro Geodezji w [...] w dniach [...]-[...] lutego 2018 r.
W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W pierwszej kolejności przechodząc do oceny przepisów postępowania, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że organy obu instancji dokonały niewadliwej analizy materiału dowodowego, który w ocenie Sądu, jest prawidłowo zebrany i kompletny, a wnioski jakie z niego zostały wysnute były logicznie uzasadnione i nie noszą cech dowolności. Materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I i II instancji są zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a także oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego udowodnienie okoliczności związanej z określeniem dla skarżącej nowego wymiaru kary biegnącej za magazynowanie 3 646,44 Mg odpadów na terenie Centrum Innowacyjne Gospodarki Odpadami (CIGO) zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] - z naruszeniem warunków decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2014 r., znak [...] z późn. zm. udzielającej pozwolenia zintegrowanego na eksploatację instalacji CIGO w [...], określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów.
W przedmiotowej sprawie GIOŚ w decyzji z [...] lipca 2020 r., znak [...] ustosunkował się do twierdzeń skarżącej wynikających z treści odwołania z 27 września 2019 r., a także przeprowadził kontrolę instancyjną działania, które podjął organ I instancji wydając decyzję z [...] września 2019 r. Należy stwierdzić, że ustalenia te znajdują swój wyraz w decyzji GIOŚ z [...] lipca 2020 r. W zaskarżonej do Sądu decyzji organ II instancji powołał się na motywy wyrażone przez organ I instancji w decyzji z [...] września 2019 r. GIOŚ w decyzji z [...] lipca 2020 r. uzasadnił także fakt nieuwzględnienia zarzutów wynikających z odwołania skarżącej. Organ odwoławczy w decyzji z [...] lipca 2020 r. wyczerpująco udowodnił także brak związku przyczynowego między wadami postępowania zarzucanymi w odwołaniu, a decyzją z [...] września 2019 r. wydaną przez organ I instancji. Należy stwierdzić, że uzasadnienia kontrolowanych przez Sąd decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie są związane z przedmiotem rozstrzygnięcia, którym jest określeniem dla skarżącej nowego wymiaru kary biegnącej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GIOŚ szczegółowo wyjaśnił także przesłanki, które spowodowały wydanie decyzji określającej dla skarżącej nowy wymiar kary biegnącej. Organy prawidłowo przywołały także przepisy prawne, które stosowały wydając rozstrzygnięcia oraz wyjaśniły dlaczego miały zastosowanie w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, GIOŚ także wnikliwie przeanalizował materiał dowodowy, a uzasadnienie decyzji z [...] lipca 2020 r. przedstawia argumentację podjętego rozstrzygnięcia dotyczącego określenia nowego wymiaru kary biegnącej od [...] lutego 2018 r. dla skarżącej.
Materialnoprawą podstawę zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia stanowił art. 298 ust. 1 pkt 4 i art. 309 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1396, dalej: p.o.ś.).
Na wstępie wyjaśnić należy, że powodem ustalenia dla skarżącej nowego, niższego wymiaru biegnącej kary pieniężnej było częściowe usunięcie naruszenia określonego w pierwszej decyzji [...] WIOŚ z [...] sierpnia 2018 r., znak [...], ustalającej dla [...] Sp. z o.o., Sp. K. wymiar kary biegnącej od dnia [...] lutego 2018 r. w wysokości 87 265, 08 zł na dobę za magazynowanie 5 133,24 Mg odpadów na terenie CIGO w [...] z naruszeniem warunków posiadanej decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2014 r., znak [...], z późn. zm., udzielającej pozwolenia zintegrowanego. GIOŚ, mając na uwadze przekształcenie formy działalności strony ze spółki osobowej w spółkę kapitałową, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego w decyzji z [...] marca 2019 r., znak [...], uchylił ww. decyzję z [...] sierpnia 2018 r. w całości i orzekł o ustaleniu wymiaru kary biegnącej dla [...] Sp. z o.o. w restrukturyzacji w [...] stwierdzając jednocześnie prawidłowość wydanej decyzji w pozostałym zakresie (wielkość naruszenia, wysokość wymierzonej kary i określenie terminu, od którego jest naliczana), a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 4 września 2019 r., sygn. IV SA/Wa 1104/19, oddalił skargę na powyższą decyzję organu II instancji z [...] marca 2019 r. znak [...].
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący przekazania stronie wyników pomiarów geodezyjnych z naruszeniem wskazanego w art. 299 ust. 2 p.o.ś. terminu 21 dni od dnia ich wykonania. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że był on wcześniej podnoszony w skardze na decyzję GIOŚ z [...] marca 2019r., znak [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu swego prawomocnego wyroku z 4 września 2019 r., sygn. IV SA/Wa 1104/19 wskazał, że nie jest to wystarczający powód do wygaśnięcia uprawnienia organów do wymierzenia kary [...] Sp. z o.o.
Wyjaśnić należy, że naruszenie warunków posiadanego pozwolenia zintegrowanego w zakresie magazynowania odpadów zostało stwierdzone w wyniku oględzin miejsca prowadzenia działalności w dniu [...] listopada 2017 r., kiedy to zalegające odpady powodowały utrudnienia w poruszaniu się po kontrolowanym terenie CIGO i uniemożliwiały dostęp do niektórych części Zakładu, np. kompostowni odpadów (uniemożliwiając prace instalacji). Pomiary wykonane w lutym 2018 r. przez uprawnionych geodetów Wojewódzkiego Biura Geodezji w [...] miały na celu dokładne określenie wielkości naruszenia stwierdzonego w dniu [...] listopada 2017 r. Zdaniem Sądu, przekazanie skarżącej wyników tych pomiarów po upływie 21 dni od ich wykonania nie może być traktowane tak samo jak w przypadku przekroczenia terminu do przekazania wyników, które są podstawą do stwierdzenia naruszenia (tzn., że bez wykonania tych pomiarów nie można byłoby jednoznacznie stwierdzić, że naruszenie miało miejsce).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na str. 12-13 uzasadnienia wyroku z 4 września 2019 r., sygn. IV SA/Wa 1104/19 stwierdził, że "Nie może również odnieść skutku zarzut naruszenia art. 299 ust. 2 Prawa ochrony środowiska. Zgodnie z tym przepisem, wojewódzki inspektor ochrony środowiska o stwierdzeniu na podstawie kontroli przekroczenia lub naruszenia, w terminie 21 dni od wykonania pomiarów, zawiadamia podmiot korzystający ze środowiska, przekazując mu wyniki pomiarów. Przepis ten nie określa konsekwencji przekroczenia przez organ administracji dwudziestojednodniowego terminu na przekazanie wyników pomiarów. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że w okolicznościach tej sprawy wygasło uprawnienie do wymierzenia kary, tylko z tej przyczyny, że organ nie doręczył jej wyników pomiarów wykonanych przez Wojewódzkie Biuro Geodezji w [...] w terminie 21 dni od dnia ich wykonania, ani także, że wszczęcie postępowanie w sprawie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej będzie możliwe dopiero po powtórzeniu czynności kontrolnych. Wbrew twierdzeniom skarżącej, podstawą stwierdzenia naruszenia warunków pozwolenia zintegrowanego w zakresie magazynowania odpadów i wszczęcia postępowania w tej sprawie były nie tylko wyniki pomiarów przeprowadzonych w CIGO [...] przez Wojewódzkie Biuro Geodezyjne w [...], ale wyniki całej kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ. Kontrola ta została rozpoczęta w związku z pożarem magazynu odpadów, który miał miejsce [...] listopada 2017 r. Kontrola była prowadzona w dniach od [...] listopada 2017 r. do [...] kwietnia 2018 r. Skarżąca pomija fakt, że organ doręczył jej całość wyników kontroli (protokół kontroli wraz z załącznikami) w dniu [...] kwietnia 2018 r., a zatem w dniu zakończenia tej kontroli. Natomiast na wezwanie organu w toku prowadzonej kontroli, skarżąca odmówiła podania ilości odpadów zmagazynowanych na poszczególnych magazynach odpadów, powołując się na brak możliwości oszacowania ilości odpadów".
Nie jest także zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 301 ust. 1 p.o.ś. w zw. z art. 299 ust. 1 p.o.ś. przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dopuszczalnym miałoby być stwierdzenie zmiany wielkości naruszenia determinującej wymiar kary biegnącej w związku z ponowną weryfikacją materiału dowodowego, na podstawie której organ I instancji wydał wcześniej decyzję ustalającą wymiar pierwszej kary biegnącej.
Odnosząc się do tego zarzutu należy wyjaśnić, że postępowanie prowadzone w trybie art. 301 p.o.ś dotyczące zmniejszenia wysokości kary (w związku z częściowym usunięciem naruszenia) orzeczonej we wcześniejszej, ostatecznej decyzji o karze biegnącej jest ograniczone do ustalenia wielkości zmniejszenia naruszenia i terminu, w którym zostało ono dokonane. Wskazać należy, że informacja o przeniesieniu tej części odpadów, która była zgromadzona na terenie nieutwardzonym na teren pozostałych magazynów została podana w sprawozdaniu z pomiarów wykonanych przez Wojewódzkie Biuro Geodezji w [...] i odnotowana w protokole kontroli nr [...]. Brak było zatem podstaw do zbierania innych dowodów, które potwierdzałyby usunięcie odpadów z nieutwardzonej części placu magazynowego nr [...] w zbadanej ilości i ustalonym dniu. Należy zauważyć, że skarżąca nie kwestionuje zmierzonej ilości usuniętych odpadów i związanej z tym nowej wysokości kary biegnącej oraz terminu ograniczenia naruszenia. Nowa wysokość kary dobowej jest o ponad 25 000 zł niższa od kary ustalonej pierwszą decyzją z [...] sierpnia 2018 r.
W ustawie p.o.ś. ustawodawca nie uregulował szczegółowo działań, które mają obowiązek podejmować organy Inspekcji Ochrony Środowiska w przypadku, gdy ograniczenie naruszenia nastąpiło przed zakończeniem kontroli stwierdzającej to naruszenie, w szczególności nie nakładają obowiązku przeprowadzenia kolejnej kontroli, która miałaby stwierdzać ograniczenie naruszenia. Na gruncie prawa konstytucyjnego charakterystykę instytucji prawnej obowiązku przeprowadza F. Siemieński. Autor ten wyodrębniając części składowe pojęcia obowiązku, wskazuje na następujące zależności: "1) zachodzi tu brak możności wyboru określonego postępowania ze strony adresata obowiązku, przeciwnie, istnieje nakaz lub zakaz określonego postępowania; 2) obowiązek zawsze wynika z prawa w znaczeniu przedmiotowym, inaczej mówiąc, nie ma obowiązku bez normy; 3) w przypadku sporu, konieczność wskazania podstawy prawnej, z której wynika obowiązek określonego postępowania obywatela, ciąży na organie państwowym żądającym wykonania tego obowiązku przez obywatela; 4) na państwie ciąży powinność podjęcia starań w celu zapewnienia realizacji obowiązków przez obywatela przy czym idzie tu o zabezpieczenie interesu ogólnospołecznego, jak i innych obywateli" (F. Siemieński, Prawo konstytucyjne, Warszawa 1976, s. 124–125).
W ocenie Sądu, wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie na podstawie ustaleń udokumentowanych w protokole kontroli nr [...] nie narusza treści przepisu art. 301 ust. 1 p.o.ś. w związku z art. 299 ust. 1 p.o.ś. Wskazać dodatkowo należy, że w aktach sprawy znajduje się kopia pisma [...] Sp. z o.o. Sp. K. w restrukturyzacji, Centrum Innowacyjnej Gospodarki Odpadami (CIGO), ul. [...], [...] z [...] lutego 2018 r. skierowane do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...], w którym Spółka w odpowiedzi na pismo z 26 stycznia 2018 r. w zakresie prowadzonej kontroli z dnia [...] listopada 2017 r. znak sprawy [...] obejmującej przestrzeganie przepisów i decyzji administracyjnych w zakresie ochrony środowiska złożyła oświadczenie, że "W dniu [...] lutego 2018 r. o godz. 16:05 zostało zakończone usuwanie odpadów z działki nr [...] w zakładzie CIGO w [...]. Na tym terenie nie są obecnie magazynowane odpady".
Treść ww. oświadczenia potwierdza, że Spółka przekazała do [...] WIOŚ informację o zakończeniu usuwania odpadów z działki nr [...] w dniu [...] lutego 2018 r., w związku z czym postępowanie w sprawie ustalenia nowego wymiaru kary biegnącej można było również prowadzić w trybie art. 301 ust. 2 p.o.ś. i w tym przypadku także nie byłoby potrzeby przeprowadzania nowej kontroli. Spółka w istocie w piśmie z 2 lutego 2018 r. poinformowała [...] WIOŚ o zmianie wielkości przekroczenia lub naruszenia. W piśmiennictwie wskazuje się, że "Decyzja ustalająca wymiar kary biegnącej w zasadzie staje się przesłanką naliczenia kary łącznej, stosownie do wymagań art. 301. W oznaczonych sytuacjach wymiar kary biegnącej może ulec zmianie (...). Przede wszystkim adresat decyzji ustalającej wymiar kary dobowej, w razie wykazania, że wielkość przekroczenia (naruszenia) uległa zmianie, może wnosić o jej obniżkę (...). Jeżeli bowiem ustalenie przekroczenia (naruszenia) nastąpiło w wyniku pomiarów dokonywanych w ramach kontroli przeprowadzonej przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, pomiary wykonane przez ukaranego, które mają być podstawą zmiany wymiaru kary biegnącej, powinny zostać przeprowadzone w miejscach i w sposób zgodny z pomiarami dokonanymi przez tenże organ. Zapewne zamiarem ustawodawcy było dążenie do sytuacji, w której wyniki pomiarów będą porównywalne, tyle że rozwiązanie to nie uwzględnia postępu technicznego, a zwłaszcza możliwości doskonalenia technik czy też powstawania nowych urządzeń pomiarowych. (...). W razie zaistnienia przesłanek określonych w art. 301 wojewódzki inspektor ochrony środowiska musi dokonać stosowej zmiany ustalonej kary". (zob. A. Lipiński, [w:] J. Jendrośka, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Wrocław 2001, s. 783-784).
Przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie art. 301 p.o.ś. jest zmniejszenie wysokości kary, w związku z częściowym usunięciem naruszenia. Zakres postępowania prowadzonego na podstawie art. 301 p.o.ś. jest zatem ograniczony w stosunku do postępowania, w którym orzeczono wcześniej na podstawie ostatecznej decyzji o karze biegnącej. W nowym postępowaniu organ ustala jedynie wielkość zmniejszenia naruszenia i termin, w którym zostało ono dokonane. W niniejszej sprawie dane te zostały podane w sprawozdaniu z pomiarów wykonanych przez Wojewódzkie Biuro Geodezji w [...] i odnotowane w protokole kontroli nr [...], a wyroku WSA w Warszawie z 4 września 2019 r., sygn. IV SA/Wa 1104/19 przesądzono, że organ odwoławczy na podstawie powyższych dokumentów prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i przeprowadził postępowanie zakończone wydaniem decyzji z [...] marca 2019 r., znak [...]. Zdaniem Sądu, w kontrolowanym postępowaniu nie było podstaw prawnych oraz racjonalnego celu do zbierania innych dowodów, które potwierdzałyby usunięcie odpadów z nieutwardzonej części placu magazynowego nr [...] w zbadanej ilości i ustalonym dniu.
W ocenie Sądu, organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa materialnego i procesowego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.