IV SA/Wa 2018/05

IV SA/Wa 2018/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-07-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wójcik.
Anna Szymańska /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Miron
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Sygn. powiązane
II OSK 102/07 - Wyrok NSA z 2008-02-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Miron, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2006 r. sprawy ze skargi R. i H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. oddala skargę; II. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz r.pr. A. D. z Kancelarii Radcy Prawnego przy ul. [...] lok. [...] w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa 80/100 złote) należnego podatku VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. Wójt Gminy C. po rozpatrzeniu wniosku H. i H. P. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dopuszczeniem użytkowego poddasza na terenie działki nr [...] w miejscowości G.
W warunkach tych określono m.in. wysokość projektowanej rozbudowy – tj. parter z ewentualnym poddaszem użytkowym. Ustalono także, iż nieprzekraczalna wysokość najwyższego punktu dachu wynosi 11 m nad poziomem terenu. W uzasadnienieniu decyzji wskazano, iż dla terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w dotychczasowym zaś planie działka przeznaczona była pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.
Wskutek odwołania wniesionego przez R. i H. małż. B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podniesiono, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr. 717, poz. 80 ze zm.). Kolegium stwierdziło, iż organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz celu zabudowy, o których mowa w powołanym art. 61 ust. 1-5 ustawy. Stosownie do § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) organ wyznaczył w tym celu wokół działki budowlanej obszar analizowany. Następnie uznał, iż zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych oraz z przeprowadzonych uzgodnień.
Organ stwierdził, iż argumenty podnoszone przez skarżącego odnoszą się do postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, które prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca1994 r. Prawo budowlane.
W skardze do sądu administracyjnego R. i H. B. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podniesli, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze przy wydaniu przedmiotowej decyzji naruszyło art. 9 i 11 kpa. Nie zostały bowiem podane okoliczności faktyczne, jedynie zaś "okoliczności prawne". Uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów art. 107 kpa. Nawet jednym zdaniem nie ustosunkowano się do podnoszonej przez skarżących okoliczności najwyższego punktu dachu – 11 m.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona została w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr. 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonych aktów pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym.
Organ odwoławczy ma obowiązek ponownie rozpatrzeć sprawę, a nie tylko zbadać trafność zarzutów zawartych w odwołaniu. Oznacza to rozpoznanie sprawy na nowo, przy uwzględnieniu przepisów obowiązujących w dniu orzekania przez drugą instancję. Sąd administracyjny natomiast bada legalność decyzji wydanej przez ten organ i w sytuacjach tego wymagających rozszerza swoją kognicję do oceny roztrzygnięcia wydanego przez organ I instancji. Uprawnienie powyższe wynika z dyspozycji art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami adminstracyjnymi (Dz. U. Nr. 153 poz.1270 ze zm.)
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż uzasadnienie decyzji II instancji - wbrew twierdzeniom skargi – spełnia wymogi art. 107 § 3 kpa. Co prawda znalazły się w nim sformułowania błędne i nie znajdujące potwierdzenia w ustaleniach faktycznych (nie były w sprawie przeprowadzane uzgodnienia), a także w obowiązujących przepisach prawa (organy nie badają zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest wyłącznie w wypadku braku tego planu), jednakże uchybienia te nie miały wpływu na treść samego roztrzygnięcia.
Trafnie natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż w przypadku przedmiotowej inwestycji zostały spełnione wszystkie wymogi określone w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr. 80, poz. 717 ze zm.). Podstawę przyjęcia, iż planowana rozbudowa budynku zgodna będzie ze sposobem zagospodarowania działek sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej była analiza sporządzona przez osobę posiadającą uprawnienia urbanistyczne. W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, iż powyższa analiza spełnia wymogi rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wyznaczył wokół terenu inwestycyjnego obszar analizowany. Wnioski analizy pozwoliły na przyjęcie, iż rozbudowa nie będzie kolidowała ze stanem zainwestowania sąsiednich działek oraz istniejącymi funkcjami.
W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, iż powyższa analiza spełnia wymogi powołanego rozporządzenia i może stanowić podstawę do ustalenia warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie. Wynika z niej, iż działki sąsiednie zabudowane są budynkami mieszkalnymi z dachami podwyższonymi. Z załącznika graficznego do analizy wynika, iż działki dostępne z tej samej drogi tj. ul. [...] zabudowane są budynkami parterowymi z wysokim dachem i poddaszem mieszkalnym o wysokości kalenicy dachu 7.0 -12.0 m. Tym samym warunek zawarty w decyzji organu I instancji, iż wysokość najwyższego punktu dachu nie może przekroczyć 11.0 m nad poziomem terenu znajduje oparcie w przeprowadzonej analizie sposobu zagospodarowania terenu. Także wbrew twierdzeniu skargi, organ II instancji ustosunkował się do zarzutu odwołania tj. najwyższej wysokości kalenicy dachu. Organ stwierdził bowiem, iż podnoszone przez skarżących argumenty (w tym dotyczące wysokości budynku) mogą być podnoszone na etapie prowadzenia postępowania o wydanie zezwolenia na budowę.
Na rozprawie przed sądem administracyjnym skarżący oświadczył, iż nie ma nic przeciwko rozbudowie budynku mieszkalnego przez inwestorów. Celem jego działań w tym postępowaniu jest natomiast spowodowanie, aby małżonkowie P. rozebrali część swojego budynku graniczącego z działką skarżącego.
Należy stwierdzić, iż przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie może być kwestia jaką jest rozbiórka istniejącego budynku. Materia ta bowiem uregulowana jest w odrębnych przepisach , a roztrzygają w tym zakresie organy administracji wskazane w tych przepisach. Nie można podzielić także zarzutu naruszenia przepisów kpa dotyczących obowiązku informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw strony postępowania. Otóż nie można utożsamiać kwestii uwzględnienia wniosków stron z obowiązkiem informacyjnym.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.
O kosztach orzeczono na zasadzie art. 250 powołanej ustawy.