IV SA/WA 2000/19

IV SA/Wa 2000/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-03-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-08-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aleksandra Westra. /sprawozdawca/
Anita Wielopolska /przewodniczący/
Marzena Milewska-Karczewska
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 3226/21 - Wyrok NSA z 2024-02-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1405
art. 59 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 15, art. 7, art. 77
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151, art. 119 pkt 3, art. 120
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędzia SO del. Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło w całości postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2018 r. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Stan sprawy był następujący.
Postanowieniem z [...] marca 2018 r. Wójt Gminy [...] stwierdził obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w pełnym zakresie - dla inwestycji polegających na:
"zakupie nowej linii produkcyjnej do mrożenia wiśni wraz z montażem w termomodernizowanej części kompleksu budynków produkcyjno-magazynowych należących do firmy [...] Sp. z o.o. na działkach nr ew. [...] oraz [...] w [...] (obręb [...]), przy ul. [...] gmina [...], powiat [...]";
"budowie magazynu logistycznego z wiatą w [...] przy ul. [...] na działkach nr ew. [...] oraz [...] (obręb [...], gmina [...], powiat [...]"
oraz wskazał, że zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko powinien być zgodny z art. 66 ustawy ooś przy czym szczegółowej analizie należy poddać:
1.bezpośredni i pośredni wpływ w/w przedsięwzięć na :
środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi,
dobra materialne,
zabytki,
krajobraz, w tym krajobraz kulturowy i historyczny.
2. możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;
3. wymagany zakres monitoringu.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w ramach planowanej inwestycji, na dz. o nr ew. [...] i [...] oraz [...] wykonany zostanie magazyn logistyczny z wiatą o łącznej pow. zabudowy 1946.5 m2 (magazyn — 1550 m2, wiata 396,5 m2). Ponadto w bliskości zabudowy mieszkaniowej i bezpośredniego sąsiedztwa istniejącego zabytkowego zespołu pałacowo-parkowego wpisanego do rej. zabytków, nastąpi znaczna rozbudowa zakładu przetwórstwa owocowo- warzywnego, zatem zwiększy się jego oddziaływanie na środowisko. Organ ocenił, że uciążliwości te będą wiązały się z emisją hałasu, spalin zwiększoną ilością odpadów oraz uciążliwymi nieprzyjemnymi zapachami. Powołano, że aktualnie prowadzona działalność Zakładu [...] specjalizująca się w przetwórstwie owocowo-warzywnym powoduje okresowo występowanie bardzo uciążliwych nieprzyjemnych zapachów, oddziaływujących na okoliczne nieruchomości, co jest związane z procesami obróbki dostarczanych surowców oraz ich zamrażania. Wskazano, że planowane przedsięwzięcia związane z rozbudową uciążliwego Zakładu wiązać się może z wystąpieniem konfliktów społecznych, a właściciel sąsiadującego zabytkowego zespołu pałacowo-parkowego, sąsiadującego z terenem Zakładu wielokrotnie sygnalizował jego uciążliwość i negatywny wpływ. Powołano, że Pałac w [...] jest perłą architektury, na ratowanie której przeznacza ogromne środki pieniężne wspierane dotacjami Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, zaś planowana inwestycja negatywnie wpłynie na kształt oraz otoczenie unikalnego zabytku. Organ wskazał, że działalność zakładu już aktualnie jest niezwykle uciążliwa z uwagi na hałas, zanieczyszczenie powietrza, opary chłodnicze, które niszczą drzewa rosnące wzdłuż granicy parku oraz rozprzestrzeniające się nieprzyjemne zapachy. Organ uznał, że przeprowadzenie połączonej oceny oddziaływania na środowisko dla dwóch planowanych inwestycji dot. rozbudowy istniejącego Zakładu pozwoli określić wielkość i zasięg ich oddziaływania, a także umożliwi określenie rodzaju ewentualnych zabezpieczeń minimalizujących wpływ inwestycji na środowisko.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła [...] sp. z o.o. podnosząc, że pismem z dnia [...] marca 2018 roku Spółka cofnęła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na zakupie nowej linii produkcyjnej do mrożenia wiśni wraz z montażem w termomodernizowanej części kompleksu budynków produkcyjnomagazynowych na działkach o nr ew. [...] i [...] w [...], a w związku z powyższym postępowanie w tym zakresie jest już bezprzedmiotowe. Zarzucono również, że zgodnie ze stanowiskiem [...] Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] zawartym m. in. w piśmie z dnia [...] listopada 2017 roku, znak: [...], dla inwestycji w zakresie budowy magazynu logistycznego wraz z wiatą brak jest konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w pełnym zakresie. Powołano, że [...] Dyrektora Ochrony Środowiska uznał, że w ramach planowanej inwestycji wykonane zostaną prace, które nie spowodują osiągnięcia progu określonego w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. nie spowodują zwiększenia powierzchni już istniejącej zabudowy o 1 ha. Tym samym nie zostaną spełnione warunki umożliwiające kwalifikację przedmiotowej inwestycji do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 2 pkt rozporządzenia RM. Strona powołała, że [...] Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wskazał, że powierzchnia zabudowy istniejących na terenie inwestycyjnym budynków oraz infrastruktury towarzyszącej wynosi ok. 1,55 ha, planowana inwestycja nie kwalifikuje się również do przedsięwzięć określonych w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia RM, ponieważ istniejąca zabudowa osiągnęła już progi określone w 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia RM.
Po rozpatrzeniu zażalenia Kolegium wydało powołane na wstępie postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że po wycofaniu przez Wnioskodawcę wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na zakupie nowej linii produkcyjnej do mrożenia wiśni, planowane przedsięwzięcie ma polegać tylko na budowie magazynu logistycznego z wiatą w [...] przy ul. [...] na działkach nr ew. [...], [...] oraz [...] (obręb [...]). Organ wskazał na materiał dowodowy w postaci Karty Informacyjnej przedsięwzięcia zauważając, że inwestycja w linię technologiczną do mrożenia wiśni jest ściśle powiązana z inwestycją w magazyn. Inwestor wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla nowoczesnego magazynu do przechowywania produktów o łącznej powierzchni ok. 1550 m2 wraz z wiatą o powierzchni 96,50 m2. Powołano, że z karty informacyjnej wynika, że "magazyn zostanie połączony łącznikiem z istniejącym na działce nr [...] budynkiem produkcyjnym (...), magazyn logistyczny usytuowany będzie w [...] na działce o numerze ewidencyjnym [...] w bezpośrednim sąsiedztwie już istniejącego budynku produkcyjnego, składającego się z (...) hali z linią do mycia i sortowania warzyw i owoców."
Organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie, jedna inwestycja uwarunkowana była drugą, organ I instancji połączył te postępowania. Ponadto powołano, że połączenie spraw do wspólnego rozpoznania wynikało też z przepisu art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, zgodnie z którym przy przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględnia uwarunkowania takie jak m.in. rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, z uwzględnieniem powiązań z innymi przedsięwzięciami.
Organ odwoławczy uznał, że w sytuacji, gdy organ I instancji wydał kwestionowane postanowienie stwierdzające obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w pełnym zakresie, ponieważ dotyczyło dwóch inwestycji powiązanych ze sobą, to w momencie wycofania się Inwestora z jednej z tych inwestycji i umorzenia postępowania odnoszącego się do jednej z dwóch inwestycji (powiązanych i wzajemnie oddziałowujących), organ zobowiązany jest ponownie przeanalizować wniosek Inwestora i akta sprawy pod kątem tylko tego jednego aktualnie planowanego przedsięwzięcia.
Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko, a dokonując tej oceny organ winien kierować się uwarunkowaniami określonymi w art. 63 ust. 1 ustawy, które wskazują, że organ powinien w zakresie tej oceny uwzględnić m.in. rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do ww. kryteriów oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Kolegium wskazało, że organ I instancji w przedmiotowej sprawie uwzględnił, że skumulowane oddziaływania dwóch przedsięwzięć mogą powodować zmiany w środowisku, będące konsekwencją wpływu danego rodzaju przedsięwzięcia w połączeniu z innymi istniejącymi lub planowanymi przedsięwzięciami. Natomiast po wycofaniu wniosku przez Wnioskodawcę organ odwoławczy uznał, że doszło do zmiany i powstania nowej sytuacji, która powinna zostać przeanalizowana od samego początku pod kątem tylko jednego już przedsięwzięcia. Powołano, że analizując potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, należy uwzględnić skalę, czas trwania oraz intensywność oddziaływania danego przedsięwzięcia; w nowym rozstrzygnięciu należy wziąć pod uwagę tylko jedno przedsięwzięcie. Inna będzie ocena skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia jednego przedsięwzięcia, które nie jest połączone z drugim (wnioskodawca wycofał swój wniosek) z innymi istniejącymi przedsięwzięciami, aniżeli ta która została przedstawiona w przedmiotowej skarżonej sprawie. Wskazano, że przy ocenie kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, należy uwzględnić treść normatywną definicji ustawowej przedsięwzięcia, zgodnie z którą przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł M. S. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze zarzucono naruszenie przepisów:
art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (u.u.i.ś.) poprzez uznanie, że wycofanie przez Wnioskodawcę wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla jednej z dwóch inwestycji jest wyłączną przyczyną dla umorzenia postępowania w tym zakresie i zobowiązania organu dla ponownego przeanalizowania wniosku inwestora dla tylko jednego planowanego przedsięwzięcia, podczas gdy organ powinien przeprowadzić analizę powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, a zatem organ powinien przeanalizować czy pomimo formalnego cofnięcia przez Wnioskodawcę wniosku istotnie zamierza on realizować inwestycji objętej tym wnioskiem, gdyż w takim wypadku doszłoby do kumulowania się przedsięwzięć, a w konsekwencji organ powinien przeprowadzić ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w pełnym zakresie;
obrazę art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów i uznanie, że pismem z dnia [...] marca 2018 r. Wnioskodawca cofnął wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na zakupie nowej linii produkcyjnej do mrożenia wiśni wraz z montażem w termomodernizowanej części kompleksu budynków, podczas gdy w aktach niniejszej sprawy nie znajduje się pismo Wnioskodawcy w tym przedmiocie, ani żadne inne pismo Wnioskodawcy opatrzone datą [...] marca 2018 r., a zatem brak było podstaw do uznania, że wniosek został przez Wnioskodawcę cofnięty;
obrazę art. 10 § 1 k.p.a., polegającą na niezapewnieniu Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu poprzez brak umożliwienia Skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem zaskarżonego Postanowienia, a po rzekomym cofnięciu przez Wnioskodawcę wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na zakupie nowej linii produkcyjnej do mrożenia wiśni wraz z montażem w termomodernizowanej części kompleksu budynków, w sytuacji, w której, zgodnie z przedmiotowym przepisem, organ prowadzący postępowanie jest obowiązany zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a odstąpienie od tej fundamentalnej zasady postępowania administracyjnego jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożąca niepowetowaną stratą materialną (art. 10 § 2 k.p.a.), co w niniejszej sprawie bezspornie nie miało miejsca, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż uniemożliwiło Skarżącemu przedstawienie argumentacji zgodnie z którą nawet w sytuacji częściowego cofnięcia wniosku organ powinien przeprowadzić postepowania ocenowe w pełnym zakresie.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty nie są zasadne.
Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna. Podniesione w niej argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie, a Sąd działając z urzędu nie dostrzegł takich uchybień zaskarżonego postanowienia, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia.
Jak prawidłowo powołało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 z późn. zm.), przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 powyższej ustawy. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionych w powyższym artykule, przy czym ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Niewątpliwie organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących.
Jak wynika z akt sprawy Wójt Gminy [...] na wniosek Inwestora - [...] sp. z o.o. prowadził dwa odrębne postępowania w przedmiocie stwierdzenia obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Jedno postępowanie dotyczyło inwestycji polegającej na zakupie nowej linii produkcyjnej do mrożenia wiśni wraz z montażem w termomodernizowanej części kompleksu budynków produkcyjno-magazynowych należących do firmy [...] Sp. z o.o. na działkach nr ew. [...] oraz [...] w [...] (obręb [...]), przy ul. [...] gmina [...], powiat [...], a drugie postępowanie drugiej inwestycji w postaci budowy magazynu logistycznego z wiatą w [...] przy ul. [...] na działkach nr ew. [...] oraz [...] (obręb [...], gmina [...], powiat [...]. Postępowania te zostały połączone i w rozstrzygnięciu z dnia [...] marca 2018 r. Wójt Gminy stwierdził obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w pełnym zakresie.
Z akt sprawy wynika również, że w wydanych opiniach Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wypowiedział się o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania dla dwóch przedsięwzięć. Wskazał, że przy wydawaniu opinii należy uwzględnić decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2016 r., a w raporcie oddziaływania na środowisko należy precyzyjnie określić jak wygląda zagospodarowanie terenu inwestycji wraz z uszczegółowieniem zakresu prac adaptacyjnych służących przystosowaniu dotychczasowych obiektów do nowej funkcji oraz w odniesieniu do nowych zabudowań. Raport powinien zawierać szczegółowy opis procesu technologicznego i układu funkcjonalnego obiektu wraz z jego graficzną interpretacją. Powołano również, że przedsięwzięcie wiązać się może z wystąpieniem konfliktów społecznych.
W piśmie z [...] maja 2017 r. [...] Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wskazał na konieczność rozważenia możliwość łącznej kwalifikacji i realizacji dwóch planowanych przedsięwzięć w jednym postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Natomiast w opinii z dnia [...] lipca 2017 r. [...] Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] uznał, że dla przedsięwzięcia polegającego na zakupie nowej linii produkcyjnej do mrożenia wiśni wraz z montażem w termomodernizowanej części kompleksu budynków produkcyjno-magazynowych nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
W aktach sprawy znajduje się również pismo z dnia [...] listopada 2017 roku, znak: [...], ze stanowiskiem [...] Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] wskazującym, że dla inwestycji dotyczącej budowy magazynu logistycznego z wiatą brak jest konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Postanowienie organu I instancji zostało wydane w dniu [...] marca 2018 r., a doręczone Inwestorowi w dniu [...] marca 2018 r., natomiast pismem z dnia [...] marca 2018 r. Inwestor cofnął wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na zakupie nowej linii produkcyjnej do mrożenia wiśni wraz z montażem w termomodernizowanej części kompleksu budynków produkcyjnomagazynowych na działkach o nr ew. [...] i [...] w [...]. Pismo to wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] kwietnia 2018 r., a nadane zostało w placówce pocztowej w dniu [...] marca 2018 r.
W dniu [...] maja 2015 r. organ I instancji wydał decyzję o umorzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny dla inwestycji polegającego na zakupie nowej linii produkcyjnej do mrożenia wiśni wraz z montażem w termomodernizowanej części kompleksu budynków produkcyjnomagazynowych na działkach o nr ew. [...] i [...] w [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało przesłane przez organ I instancji i wpłynęło do SKO w dniu [...] maja 2018 r.
W aktach administracyjnych sprawy dotyczącej linii produkcyjnej znajduje się wniosek Inwestora z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie cofnięcia wniosku, tak więc nie można podzielić zarzutów skargi o braku tego wniosku. Należy jednak zwrócić uwagę, że akta sprawy administracyjnych prowadzonych przez organ I instancji nie są uporządkowane, karty akt nie zostały ponumerowane, a dokumenty nie są ułożone w porządku chronologicznym, co niewątpliwie utrudnia prawidłowe zapoznanie się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.
Niezależenie jednak od powyższego, na dzień rozpatrywania sprawy przez SKO na skutek wniesionego przez Inwestora zażalenia uległ zmianie stan faktyczny. Po pierwsze Inwestor cofnął wniosek o wydanie rozstrzygnięcia co do planowanej inwestycji polegającej na zakupie nowej linii produkcyjnej do mrożenia wiśni wraz z montażem w termomodernizowanej części kompleksu budynków produkcyjnomagazynowych na działkach o nr ew. [...] i [...] w [...]. Po wtóre organ I instancji umorzył postępowanie w zakresie wyżej powołanej inwestycji.
SKO rozpoznając sprawę na podstawie art. 15 k.p.a. winno przeanalizować ją w całokształcie, mając na uwadze dwuinstancyjny charakter postępowania administracyjnego, jak również konieczność orzekania według stanu prawnego obwiązującego w dacie rozstrzygania sprawy przez organ II instancji, jak również przy uwzględnieniu aktualnego stanu faktycznego w sprawie (art. 6, 7, 15, 77 § 1 i 80 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze prawidłowe było stanowisko organu odwoławczego, że po wycofaniu przez Inwestora wniosku co do jednej z inwestycji, zaistniała nowa sytuacja faktyczna, która winna zostać przeanalizowana od samego początku w zakresie oceny, czy konieczne będzie sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium prawidłowo wskazało, że z informacji zawartych w Karcie Informacyjnej przedsięwzięcia wynikało, że inwestycja w linię technologiczną do mrożenia wiśni jest ściśle powiązana z inwestycją w magazyn. Obie te inwestycje miały być realizowane przez jeden podmiot, na tych samych działkach ewidencyjnych i w celu rozwijania dotychczas prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Niewątpliwie prawidłowe było, w świetle art. 63 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy ocenowej stanowisko o wzajemnym powiązaniu tych inwestycji i konieczności oceny ich skumulowanych oddziaływań. Słusznie Kolegium uznało, że w sytuacji, gdy organ wydał kwestionowane postanowienie stwierdzające obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w pełnym zakresie, ponieważ dotyczyły dwóch inwestycji powiązanych ze sobą, to w momencie wycofania się Inwestora z jednej z tych inwestycji i umorzenia postępowania odnoszącego się do jednej z dwóch inwestycji (powiązanych i wzajemnie oddziałowujących), organ winien ponownie przeanalizować wniosek Inwestora i akta sprawy pod kątem tylko tego jednego planowanego przedsięwzięcia. Tak więc na skutek zmiany sytuacji faktycznej postępowanie należy przeprowadzić od początku i winien tego dokonać organ I instancji. Kolegium, działając jako organ odwoławczy, zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a. może tylko przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Organ odwoławczy nie ma kompetencji do przeprowadzenia całego postępowania dowodowego co do meritum sprawy.
W zaistniałej sytuacji w sprawie, Kolegium prawidłowo wskazało, że organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę zobowiązany będzie do dokonania oceny stosownie do wymagań określonych w art. 63 ustawy ocenowej.
Tym samym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty sformułowane w skardze, a dotyczące naruszenia art. 7, 77 k.p.a. w zw. z art. 66 ustawy ocenowej. W sytuacji, gdy Inwestor cofnął wniosek w zakresie jednej z inwestycji brak było podstaw do prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie i dowodzenia, czy wycofanie wniosku miało charakter tylko formalny, czy też rzeczywiście Inwestor zamierza realizować tę inwestycję. Niezależenie od wycofania wniosku w sprawie jednej inwestycji to i tak w na dalszym toku prowadzonego postępowania organ I instancji będzie zobowiązany do przeanalizowania sprawy w kontekście powiązań z innymi przedsięwzięciami. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium jednoznacznie wskazało, że "cechy przedsięwzięcia należy ocenić w szczególności w kontekście skumulowanych skutków wywieranych łącznie z innymi przedsięwzięciami, w sytuacji w której brak uwzględnienia skutków skumulowanych mógłby w praktyce prowadzić do ominięcia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko." Ponadto, wbrew twierdzeniom skargi, w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo Inwestora z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie cofnięcia wniosku.
Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie Skarżący formułując zarzut nie udowodnił w żaden sposób, że powyższe uchybienie miało związek z podjętym rozstrzygnięciem w sprawie. Strona nie wskazała jakie to wnioski dowodowe zamierzała jeszcze złożyć w sprawie. Stąd zaistniałe uchybienie nie mogło mieć żadnego znaczenia dla wyniku sprawy i nie może uzasadniać uchylenia zaskarżonego postanowienia. Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie (wyrok NSA z 26.09.2019 r. II OSK 2691/17, lex nr 2691/17).
Reasumując, przy wydawaniu postanowienia nie doszło do naruszenia przepisów prawa uzasadniającego wyeliminowanie zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.