IV SA/Wa 1998/20

IV SA/Wa 1998/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-02-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aleksandra Westra. /sprawozdawca/
Tomasz Wykowski
Wojciech Rowiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1943/21 - Wyrok NSA z 2024-04-25
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 59 i art. 61
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Rowiński Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędzia SO del. Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania M. Z. od decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. Burmistrza K. orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego na pomieszczenie mieszkalne w budynku jednolitym i częścią mieszkalną na terenie dz. ew. nr [...] z obrębu [...] w K., położonej przy ul. K. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
W dniu 17 września 2018 r. D. B. wystąpiła do Burmistrza K. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego na pomieszczenie mieszkalne w budynku jednolitym i częścią mieszkalną na terenie dz. ew. nr [...] z obrębu [...] w K.. Zawiadomieniem z dnia 3 października 2018 r. organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie.
W dniu [...] listopada 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wydał Postanowienie Nr [...] znak: [...] o wstrzymaniu użytkowania części gospodarczego budynku mieszkalnego na nieruchomości przy ul. K. w K., przeznaczonej na cele mieszkalne oraz o nałożeniu na właściciela nieruchomości – D. B. - obowiązku przedłożenia w PINB stosownych dokumentów w związku z dokonaniem samowolnej zmiany sposobu użytkowania części gospodarczej budynku mieszkalnego, w tym m.in. zaświadczenia prezydenta o zgodności sposobu użytkowania części budynku z decyzją o warunkach zabudowy. Postępowanie prowadzone przez PINB zostało wszczęte na skutek wniosku z dnia 25 czerwca 2018 r. złożonego przez M. Z. po stwierdzeniu, że w ścianie konstrukcyjnej wewnętrznej budynku mieszkalnego zrobiono otwór drzwiowy z części mieszkalnej budynku do dawnej kuchni letniej, przeznaczając ją na cele mieszkalne.
W dniu [...] lutego 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wydał Decyzję Nr [...] z [...].02.2019 r. znak: [...] o umorzeniu jako bezprzedmiotowe postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego, z uwagi na przywrócenie pomieszczeniu stanu pierwotnego.
Burmistrz K. decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego na pomieszczenie mieszkalne w budynku jednolitym i częścią mieszkalną na terenie dz. ew. nr [...] z obrębu [...] w K..
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła M. Z.. W odwołaniu wskazała, że decyzja Nr [...] dotyczy tylko jednego z dwóch budynków gospodarczych posadowionych przy ulicy K. w K. tzw. komórki w której pierwotnie była obora dla zwierząt. Zarzucono, że Inwestor we wniosku w przedmiotowej sprawie nie odniósł się do drugiego budynku gospodarczego w przeszłości nazwanego przez właścicielkę "letnią kuchnią", w której obecnie mieszka sześcioro dzieci, a z dokumentów pozyskanych przez Odwołującą wynika, że Inwestorka już kilkanaście lat temu, również samowolnie, przekształciła ww. budynek gospodarczy na mieszkalny. Odwołująca wskazała, że na skutek dokonanego przez nią zawiadomienia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. w dniu [...] czerwca 2018 Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2018 sygnatura [...] zakazał używania komórki, która jest przedmiotem Decyzji Nr [...], do celów mieszkalnych. Następnie z niezrozumiałych dla Odwołującej okoliczności (likwidacja piętrowego łóżka) PINB w O. decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. umorzył wszczęte postępowanie administracyjne. Powołano, że Odwołująca zaskarżyła decyzję z dnia [...] lutego 2019 r.
W dniu [...] kwietnia 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję PINB nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r.
Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., sygn. akt [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem sprawy jest ustalenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego na pomieszczenie mieszkalne w budynku jednolitym i częścią mieszkalną na terenie dz. ew. nr [...] z obrębu [...] w K.. Organ odwoławczy stwierdził, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przewidują możliwość legalizacji samowoli budowlanej. Powołano, że zgodnie z art. 48 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy organ budowlany wydaje postanowienie, w którym ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego
Powołując orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazano, że wobec powyższego, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej jest możliwe wówczas, gdy decyzja ta jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej, wynikającej z przepisu art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, w ramach postępowania legalizacyjnego.
SKO ustaliło, że w niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów, umożliwiających legalizację samowoli budowlanej. Tym samym więc organ odwoławczy uznał, że nie ulega wątpliwości, że dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy w ramach postępowania legalizacyjnego przed organem budowlanym.
Kolegium powołało art. 59 ust. 1, 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) oraz przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). SKO wskazało, że jak wynika z akt sprawy organ I instancji dokonał niezbędnych uzgodnień, jak również prawidłowo wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził jego analizę. Powołano, że organ I instancji wyznaczył obszar minimalny, stanowiący trzykrotną szerokość frontu (we wszystkich kierunkach) działki, wskazanej jako teren inwestycji. W tak wyznaczonym obszarze dominującą funkcję obszaru stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wysokiej intensywności, a zatem planowana inwestycja jest zgodna z funkcją występującą w obszarze analizowanym. Kolegium zauważyło, że w niniejszej sprawie w wyniku uwzględnienia wniosku nie dojdzie do powstania nowej zabudowy, co oznacza brak konieczności wyznaczenia parametrów planowanej zabudowy, albowiem nie ulegają one zmianie.
W odniesieniu do zarzutów podnoszonych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest aktem prawa lokalnego. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na wniosek inwestora, który określa zakres planowanej inwestycji i jest zobowiązany do podania elementów dotyczących planowanej inwestycji, jakie wynikają z przepisów prawa. Powołano, że wykonując analizę organ przesądza o możliwości realizacji danej inwestycji lub też o odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Kolegium nadmieniło, że postanowieniem PINB nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. wprawdzie zakazano użytkowania obiektu, jednakże zobowiązano inwestora do uzyskania dokumentów umożliwiających zalegalizowanie samowoli budowlanej.
M. Z., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1) naruszenie przepisów postępowania tj.:
1. art. 7 k.p.a. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a szczególności:
a. pominięcie okoliczności, że D. B. wystąpiła w dniu 17 września 2018 r. do Burmistrza K. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a więc przed zobowiązaniem skierowanym do ww. z dnia [...] listopada 2018 r. sporządzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do przedstawienia stosownych dokumentów, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy miała na celu legalizację samowoli budowlanej i miało istotny skutek dla rozstrzygnięcia;
b. niepodjęcie przez organ czynności dowodowych zmierzających do ustalenia, na jakim etapie jest postępowanie administracyjne wszczęte w ramach nadzoru budowlanego i nieuwzględnienie okoliczności, że postępowanie toczące się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w ramach nadzoru budowalnego (sygn. akt [...]) zostało umorzone decyzją nr [...], co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy miała na celu legalizację samowoli budowlanej i miało istotny skutek dla rozstrzygnięcia;
c. nieustalenia stanu faktycznego i prawnego terenu objętego wydaną decyzją o warunkach zabudowy, a konkretnie pominięcie faktu istniejącego budynku gospodarczego, który został zaadaptowany jako budynek mieszkalny, w którym doszło do wymiany dachu, wybicia drzwi i wstawienia okien i który nie został przywrócony do stanu poprzedniego, co winno świadczyć o uznaniu że decyzja o warunkach zabudowy została wydana dla inwestycji częściowo zrealizowanej, co w konsekwencji skutkowało brakiem rozróżnienia zwykłego trybu wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu mającego powstać legalnie lub dla istniejącego, którego użytkowanie ma dopiero ulec zmianie, od trybu legalizacyjnego wszczynanego przez organ nadzoru budowlanego w stosunku do obiektu realizowanego w warunkach samowoli budowlanej
2. art. 136 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie zweryfikowanie prawdziwości twierdzeń podnoszonych przez skarżącą dotyczących umorzenia postępowania prowadzonego w trybie nadzoru budowlanego i samowolnych zmian dokonanych przez Inwestora D. B.
3. 107 § 3 k.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia decyzji, w sposób uniemożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a., która nie pozwala na sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia w szczególności poprzez niezrozumiałe przywołanie w części prawnej uzasadnienia przepisów art. 48 ust. 1, 2 i 3 prawa budowlanego, które nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie.
4. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która jest obarczona poważną wadą polegającą na wydaniu decyzji o warunkach zabudowy dla nowej zabudowy, podczas gdy przedmiotowa decyzja w okolicznościach niniejszej sprawy dotyczy w istocie budynku który został poddany adaptacji i w którym doszło do samowoli budowlanej, co powinno skutkować co najmniej uchyleniem przedmiotowej decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, a w konsekwencji w sprawie występuje również naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
1. art. 48 ust. 1, 2 i 3 ustawy prawo budowlane poprzez ich błędne zastosowanie w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie przedmiotem nie jest legalizacja samowoli budowlanej, bowiem inwestor D. B. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy z własnej inicjatywy, a ponadto postępowanie toczące się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w ramach nadzoru budowalnego zostało umorzone decyzją nr [...];
2. art. 53 ust 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie wyjaśnienie kwestii, czy przed złożeniem wniosku nie doszło do samowolnej zmiany użytkowania obiektu, co w sposób oczywisty ma wpływ na wynik postępowania;
3. art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędne zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwej decyzji o warunkach zabudowy;
4. § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez nie zbadanie, czy posadowienie budynku inwestora jest zgodne z zasadami dobrego sąsiedztwa, jak również zbadania, czy w niniejszej sprawie występował szczególnie uzasadniony przypadek, który umożliwił odstępstwo od reguł określonych ww. przepisami.
W uzasadnieniu skargi zarzucono, że organy nie dokonały ustaleń w zakresie toczącego się w dniu złożenia przez Inwestora D. B. wniosku o ustalenie warunków zabudowy, postępowania wszczętego w ramach nadzoru budowlanego. Wskazano, że organ odwoławczy w ramach kontroli całkowicie pominął okoliczność, że D. B. wystąpiła w dniu 17 września 2018 r. do Burmistrza K. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a więc przed zobowiązaniem skierowanym do ww. z dnia [...] listopada 2018 sporządzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do przedstawienia stosownych dokumentów.
Zarzucono, że organ II instancji nie podjął czynności dowodowych pozwalających na ustalenie, na jakim etapie jest postępowanie administracyjne wszczęte w ramach nadzoru budowlanego, w związku z wnioskiem M. Z. z dnia 25 czerwca 2018 r. i nie uwzględnił w swojej decyzji okoliczności, że postępowanie toczące się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego zostało umorzone jeszcze przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy przez Burmistrza K.. Wskazano, że organ nie ustalił stanu faktycznego i prawnego terenu objętego wydaną decyzją o warunkach zabudowy, a konkretnie pominął fakt istniejącego budynku gospodarczego, który został zaadaptowany jako budynek mieszkalny, w którym doszło do wymiany dachu, wybicia drzwi i wstawienia okien i który nie został przywrócony do stanu poprzedniego.
W ocenie Skarżącej powyższe uchybienia w ustaleniach dotyczących stanu faktycznego skutkowały brakiem rozróżnienia zwykłego trybu wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu mającego powstać legalnie lub dla istniejącego, którego użytkowanie ma dopiero ulec zmianie, od trybu legalizacyjnego wszczynanego przez organ nadzoru budowlanego w stosunku do obiektu realizowanego w warunkach samowoli budowlanej. Zarzucono, że organ II instancji nie dostrzegł, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana dla inwestycji częściowo zrealizowanej, a wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w celu legalizacji samowoli budowlanej. Wskazano, że decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a uchybienia przepisom w tym zakresie skutkowało dowolnym ustaleniem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, bez możliwości i próby skonfrontowania ich z prawidłowym stanem faktycznym i prawnym nieruchomości.
W ocenie Skarżącej organ Odwoławczy powinien stwierdzić, że część materiału dowodowego została zgromadzona z naruszeniem przepisów postępowania w sposób uniemożliwiający uznanie pewnych faktów za udowodnione i powinien z urzędu zweryfikować prawdziwość twierdzeń podnoszonych przez skarżącą dotyczących umorzenia postępowania prowadzonego w trybie nadzoru budowlanego i samowolnych zmian dokonanych przez Inwestora D. B..
W dalszej kolejności zarzucono, że sformułowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadnienia decyzji uniemożliwia realizację zasady przekonywania i nie pozwala na sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia w szczególności. Powołano, że część faktyczna uzasadnienia zawiera w istocie jedynie informację o wydaniu zaskarżonej decyzji Burmistrza K. i przytoczenie dosłowne części pisma skarżącej stanowiącego odwołanie od ww. decyzji. Wskazano również, że w żadnej mierze uzasadnienie nie zawiera informacji o tym dlaczego wszelkie podnoszone przez Skarżącą kwestie nie mają, w ocenie organu, znaczenia dla sprawy.
Strona oceniła, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego wygląda tak, jakby organ w ogóle nie zapoznał się z aktami sprawy organu I instancji. Powołano, że w uzasadnieniu prawnym organ II instancji w ogólne nie dostrzegł okoliczności, że postępowanie w nadzoru budowlanego zostało umorzone, co doprowadza do sytuacji w której uzasadnienie prawne zawiera zupełnie niezrozumiałe i niemające znaczenia dla sprawy przywołanie przepisów art. 48 ust. 1, 2 i 3 prawa budowlanego. Strona zauważyła, że odwołanie w dalszej części uzasadnienia do przepisów art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czyni decyzję niezrozumiałą poprzez oparcie podstawy rozstrzygnięcia na dwóch wykluczających się podstawach prawnych. Wskazano, że zaskarżona decyzja właściwie w ogóle nie posiada uzasadnienia faktycznego, a jednocześnie zawiera dwie podstawy prawne możliwe do wydania decyzji o warunkach zabudowy w dwóch wykluczających się stanach faktycznych, co powoduje, że nie sposób uznać, że sporządzone uzasadnienie czyni zadość wymogom przewidzianym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Powołano, że z akt sprawy oraz decyzji wydanych w obu instancjach nie wynika, aby wystąpienie inwestora o warunki zabudowy miało związek z postępowaniem legalizacyjnym, a tym bardziej aby wynikało to z zobowiązania nałożonego przez odpowiedni organ, a akta sprawy wskazują na coś zgoła odmiennego.
W dalszej kolejności Strona zarzuciła, że organ I instancji przeprowadził analizę urbanistyczną wskazującą na możliwość realizacji tego typu inwestycji natomiast zaniechał jednak wyjaśnienia dotychczasowego sposobu zagospodarowania, a przede wszystkim stanu faktycznego terenu na którym przewiduje się realizację inwestycji, co jest warunkiem koniecznym w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Powołano, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą m.in. określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz określenie charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, a organ zobowiązany jest też ustalić stan faktyczny i prawny na gruncie. Powyższe zaniechania w ocenie Strony uniemożliwiły weryfikację podnoszonych przez Skarżącą zarzutów co do wykonania samowoli budowlanej i próby jej legalizacji.
W ocenie skarżącej organ I instancji miał wiedzę o tym, że na nieruchomości objętej wnioskiem toczyły się jakieś roboty budowlane. Powołano, że Skarżąca wielokrotnie informowała o tym, jak również Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w O. pismem które wpłynęło do Urzędu w dniu 3 stycznia 2019 r., poinformował o wstrzymaniu użytkowania części gospodarczej budynku mieszkalnego na nieruchomości przy ul. K. w K. przeznaczonej na cele mieszkalne oraz o nałożeniu na właściciela nieruchomości obowiązku przedłożenia w PINB stosownych dokumentów w związku z dokonaniem samowolnej zmiany sposobu użytkowania części gospodarczej budynku mieszkalnego. Powołano, że w toku postępowania odwoławczego Skarżąca przedstawiła mapę z archiwum Sądu Rejonowego w O. z 1994 roku, gdzie pomieszczenia gospodarcze i mieszkalne - ich rozkład i wielkość - stanowiące obecnie nieruchomości D. B., prezentują się inaczej niż na mapie stanowiącej załącznik nr 1 (część graficzna) do decyzji o warunkach zabudowy nr [...]. W ocenie Strony powyższe okoliczności potwierdza zdjęcie z Google Maps, na którym widać, że część gospodarcza budynku - identyczna wielkością do tej widocznej na mapie z archiwum Sądu Rejonowego w O. z 1994 roku - charakteryzuje się starym dachem, który został samowolnie zmieniony.
Skarżąca zarzuciła, że podkreślała również wielokrotnie (w tym w odwołaniu do SKO), że inwestor dokonał trzech zmian bez złożenia stosownego zgłoszenia i/lub uzyskania stosownych decyzji. W odwołaniu do [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w W. (stanowiącego załącznik nr 6 do odwołania od decyzji Burmistrza K.) wskazała, że doszło do samowolnej przebudowy obiektu budowlanego polegającego na wymianie otworu drzwiowego na okno i wstawieniu w miejsce okien drzwi. W ocenie Strony, na skutek braku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego nieruchomości organ odwoławczy błędnie zastosował przepisy art. art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 upzp, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
W kontekście naruszenia § 12 Rozporządzenia Strona powołała, że organ administracji publicznej wydający decyzję o warunkach zabudowy może dopuścić możliwość lokalizacji inwestycji w granicy z nieruchomością sąsiadującą, o ile wynika to z przeprowadzonej analizy urbanistycznej, co z kolei wiąże organ architektoniczno – budowlany. Strona wskazała, że zasada ta odnosi się również do planowanej zmiany sposobu użytkowania dotychczasowego budynku gospodarczego na mieszkalny, w szczególności gdy związana ma być z rozbudową oraz przebudową np. związaną z nowym usytuowaniem otworów okiennych. Strona zarzuciła, że w okolicznościach niniejszej sprawy, w której występują strony o spornych interesach a jej przedmiot stanowi niewątpliwie wydanie decyzji o warunkach zabudowy wobec popełnionej przez inwestora samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, obowiązkiem organów było ustalenie i rozważenie tej okoliczności, przede wszystkim w ramach analizy istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, z uwzględnieniem także usytuowania budynków mieszkalnych w granicy z nieruchomością sąsiednią i ich parametrów, np. odległości od sąsiedniej zabudowy. Powołano, że Rozporządzenie z jednej strony udziela organowi kompetencji do dokonywania ustaleń we wskazanym przedmiocie, a z drugiej przesądza, że ustalenia dokonane w tym zakresie tj. ustalenie warunków zabudowy dla przyszłej inwestycji, której parametry dopuszczają jej zbliżenie na odległości mniejsze niż wynika to z zapisów zamieszczonych w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia jest wiążące dla organów administracji architektoniczno-budowlanej prowadzących postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazano, że z tych też powodów wszelkie odstępstwa od reguł wskazanych w ww. rozporządzeniu winny być dokonywane tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach, a ponadto pozostawać w zgodzie z interesem (w tym istniejącą zabudową i zagospodarowaniem terenu) właścicieli nieruchomości sąsiednich. W tym kontekście zarzucono, że organy administracji (I i II instancji), nie ustaliły w sposób wymagany przepisami prawa, również w tym zakresie stanu faktycznego sprawy stanowiącego podstawę do wydania zaskarżonych rozstrzygnięć. W obu decyzjach nie ma odniesienia się do ww. przepisów prawa.
Organ – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 r. nie narusza przepisów prawa w stopniu kwalifikującym do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, aczkolwiek Sąd podzielił część zarzutów sformułowanych w skardze.
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. 2020 r., poz. 293) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz.1588).
Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku planu miejscowego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: (1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; (2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Zgodnie natomiast z przepisem art. 59 ust. 1 ww. ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Z powyższego wynika, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się dla inwestycji nowych. Taki pogląd, że ustalenia warunków zabudowy dokonuje się dla przedsięwzięcia przyszłego (planowanego, zamierzonego), a nie już zrealizowanego, jest również ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wynika to przede wszystkim ze ścisłego funkcjonalnego związku pomiędzy unormowaniami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy Prawo budowlane, i wynikającą z nich regułą, że w procesie inwestycyjno-budowlanym decyzja o warunkach zabudowy, wydawana w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzedza uzyskanie pozwolenia na budowę (art. 32 ust. 4 pkt 1 pr.bud.), względnie skuteczne dokonanie zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych lub zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Z kolei bez uprzedniego uzyskania ww. pozwolenia na budowę albo skutecznego dokonania zgłoszenia, na gruncie przepisów Prawa budowlanego nie jest dopuszczalne rozpoczęcie robót budowlanych (por. art. 28, art. 30 pr.bud.) lub dokonanie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (por. art. 71 ust. 2 pr.bud.).
Wyjątkowo dopuszcza się możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do obiektu już istniejącego, ale ma to miejsce jedynie w wyjątkowych wypadkach prawem przewidzianych. I tak dopuszcza się wydanie takiej decyzji w sytuacji, gdy inwestor w trakcie realizacji zabudowy zmieni swój pierwotny zamiar inwestycyjny dotyczący konkretnego terenu, bądź w sytuacji, gdy po uostatecznieniu się decyzji o warunkach zabudowy, a następnie po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, dojdzie do wznowienia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy (Z. Leoński, M. Szewczyk. M. Kruś, Prawo zagospodarowania przestrzennego, Lex Wolters Kluwer business, Warszawa 2012 s. 205).
W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 grudnia 2007 r. o sygn. akt P 37/06 (OTK-A 2007/11/160), przesądzono, że w określonych przypadkach powinna istnieć możliwość ustalania warunków zabudowy dla inwestycji będących w trakcie realizacji albo zrealizowanych – w celu umożliwienia ich tzw. legalizacji. Wydana w takim trybie decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga, czy dany obiekt wybudowano zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także z przepisami szczególnymi. Następnie organy administracji architektoniczno-budowlanej oraz nadzoru budowlanego dokonują dalszej oceny, co do zgodności robót budowlanych z przepisami budowlanymi.
Możliwość taka, obecnie powszechnie akceptowana w orzecznictwie sądów administracyjnych, nadal jest traktowana jedynie jako wyjątek od zasady, wymagający oparcia w przepisie prawa przewidującym możliwość nałożenia na inwestora w toku postępowania "legalizacyjnego" obowiązku przedłożenia decyzji w.z. Przykładem takiego przepisu jest art. 48 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 48b ust. 1 i 2 pkt 1 pr.bud., w świetle którego w razie budowy obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia/ zgłoszenia, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem budowę i informuje o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu. W przypadku złożenia wniosku o legalizację obiektu organ nadzoru budowalnego nakłada w drodze postanowienia obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie m.in. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu.
W przedmiotowej sprawie, co wynika z akt sprawy, Inwestor D. B. w dniu 17 września 2018 r. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego na pomieszczenie mieszkalne w budynku jednolitym i częścią mieszkalną na terenie dz. ew. nr [...] z obrębu [...] w K., położonej przy ul. K.. Inwestorka w złożonym wniosku nie powoływała żadnych okoliczności dotyczących legalizacji istniejącej samowoli budowlanej, jak również żadnych obowiązków nałożonych przez Inspektora Nadzoru Budowlanego związanych z koniecznością uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. W oparciu o tak złożony wniosek organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie. Natomiast z akt sprawy wynika również, że z wniosku M. Z. z dnia 25 czerwca 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. prowadził postępowanie w przedmiocie zgłoszonej samowoli budowlanej i w dniu [...] listopada 2018 r. wydał Postanowienie Nr [...] znak: [...] o wstrzymaniu użytkowania części gospodarczego budynku mieszkalnego na nieruchomości przy ul. K. w K., przeznaczonej na cele mieszkalne oraz o nałożeniu na właściciela nieruchomości – D. B. - obowiązku przedłożenia w PINB stosownych dokumentów w związku z dokonaniem samowolnej zmiany sposobu użytkowania części gospodarczej budynku mieszkalnego, w tym m.in. zaświadczenia prezydenta o zgodności sposobu użytkowania części budynku z decyzją o warunkach zabudowy. Z materiałów zgormadzonych w aktach sprawy wynika również, że w dniu [...] lutego 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wydał Decyzję Nr [...] z [...] lutego 2019 r. znak: [...] o umorzeniu jako bezprzedmiotowe postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego, z uwagi na przywrócenie pomieszczeniu stanu pierwotnego. M. Z. wniosła odwołanie od ww. decyzji, a więc na dzień ustalenia warunków zabudowy przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie – tj. na dzień [...] kwietnia 2019 r., decyzja PINB w O. z dnia [...] lutego 2019 r. nie była ostateczna.
W aktach sprawy znajduje się również Decyzja [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r., którą to utrzymano w mocy decyzję PINB nr [...] o umorzeniu postępowania. Decyzja [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r. jest decyzją ostateczną, została wydana przed rozpoznaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odwołania wniesionego przez M. Z. od decyzji ustalającej warunki zabudowy. Decyzja ta wpłynęła do akt sprawy w dniu 30 kwietnia 2019 r. Tak więc na dzień wydawania przez SKO zaskarżonej decyzji, postępowanie prowadzone przez Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. co do samowoli budowlanej na terenie działki nr [...] w K. w zakresie zmiany sposobu użytkowania części gospodarczej budynku mieszkalnego, zostało zakończone i nie było już prowadzone. Nie istniało też w obrocie prawnym rozstrzygnięcie zobowiązujące D. B. do przedłożenia zaświadczenia prezydenta o zgodności sposobu użytkowania części budynku z decyzją o warunkach zabudowy.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że niezrozumiały jest fakt powoływania przez SKO w uzasadnieniu zaskarżonej tylko i wyłącznie Postanowienia Nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. wydanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. nakładającego na D. B. obowiązku przedłożenia w PINB stosownych dokumentów w związku z dokonaniem samowolnej zmiany sposobu użytkowania części gospodarczej budynku. W oparciu o powyższe ustalenie SKO sformułowało wywód o dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy w ramach postępowania legalizacyjnego przed organem budowlanym i dokonało rozważań prawnych na gruncie art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Analiza uzasadnienia organu odwoławczego prowadzi do wniosku, że SKO nie wzięło pod uwagę, że na datę orzekania przez organ II instancji, D. B. nie była już zobowiązana do przedłożenia jakichkolwiek dokumentów do PINB celem legalizacji samowoli budowalnej. Ostateczną decyzją [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego w dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania, wskazując w uzasadnieniu, że podczas kontroli stwierdzono, że sporne pomieszczenie nie jest użytkowanie na celem mieszkalne, a więc przedmiot sporu przestał istnieć, co powoduje konieczność umorzenia postępowania. Tak więc zarzuty skargi w zakresie naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a., a tym samym w konsekwencji błędnego powoływania art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane są uzasadnione. Nie budzi wątpliwości, że na datę orzekania przez organ odwoławczy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy na cele postępowania legalizacyjnego nie było dopuszczalne, albowiem takowe postępowanie zostało wcześniej przez właściwe organy umorzone. Nie mniej jednak, ponieważ Inwestorka D. B. skutecznie, wnioskiem z dnia 17 września 2018 r. zainicjowała postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, składając wniosek w tym przedmiocie przed wydaniem w dniu [...] listopada 2018 r. przez PINB w O. postanowienia nakładającego obowiązek złożenia stosownych dokumentów celem legalizacji dokonanej samowoli budowlanej, to w dalszym ciągu SKO władne było rozstrzygnąć o prawidłowości wydanej przez Burmistrza K. decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia [...] kwietnia 2019 r. W tym miejscu zauważyć należy, że fakt prowadzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. postępowania w sprawie przedmiotowej samowoli budowlanej był znany organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji wydanej przez Burmistrza K. powołano m.in., że decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. PINB umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe z uwagi na przywrócenie pomieszczeniu stanu pierwotnego. Z uwagi na powyższe SKO władne było rozpoznać przedmiotową sprawę w aspekcie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako wniosek dotyczący planowanej inwestycji. Fakt, że SKO powołało w uzasadnieniu art. 48 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane i rozpoznawało sprawę jako ustalenie warunków zabudowy celem legalizacji samowoli budowlanej, było błędne i mogło wywoływać niezrozumienie u strony, ale powyższe uchybienie nie miało w ocenie Sądu wpływu na treść rozstrzygnięcia, które jest prawidłowe. Zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego na pomieszczenie mieszkalne w budynku jednolitym i częścią mieszkalną. Tak więc postępowanie nie ma na celu ustalenia parametrów, cech i wskaźników dotyczących nowej zabudowy i zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Postępowanie dotyczy tylko zmiany sposobu użytkowania jednego pomieszczenia gospodarczego, znajdującego się w budynku, na cele mieszkalne. SKO prawidłowo powołało jako podstawę materialnoprawną wydanej decyzji art. 59 ust. 1, 60 ust. 1, 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) oraz przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).
Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
W ocenie Sądu zasadnie Kolegium uznało, że organ I instancji dokonał niezbędnych uzgodnień, jak również prawidłowo wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził jego analizę. Wskazano, że organ I instancji wyznaczył obszar minimalny, stanowiący trzykrotną szerokość frontu (we wszystkich kierunkach) działki, wskazanej jako teren inwestycji. Powołano, że w tak wyznaczonym obszarze dominującą funkcję obszaru stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wysokiej intensywności, a zatem planowana inwestycja jest zgodna z funkcją występującą w obszarze analizowanym. Kolegium również prawidłowo wskazało, że w wyniku uwzględnienia wniosku nie dojdzie do powstania nowej zabudowy, co oznacza brak konieczności wyznaczenia parametrów planowanej zabudowy, albowiem nie ulegają one zmianie.
W ocenie Sądu, z uwagi na fakt, że postępowanie prowadzone przez PINB w związku z samowolą budowlaną zostało umorzone ostateczną decyzją przed wydaniem zaskarżonej decyzji, nie mają dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenia zarzuty, że organy pominęły okoliczność, że D. B. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w dacie wcześniejszej niż wydane postanowienie z dnia [...] listopada 2018 r. Podkreślić należy, że to właściwe organy ustaliły stan faktyczny w zakresie dokonanej samowoli budowlanej, jak i przywrócenia stanu faktycznego, a organ planistyczny, wydający decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, nie ma kompetencji do kwestionowania ostatecznych decyzji organów nadzoru budowlanego. Z tych względów również niezasadne są zarzuty dotyczące nieustalenia stanu prawnego i faktycznego terenu objętego wydaną decyzją o warunkach zabudowy. Organ planistyczny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania i badania czy w przeszłości doszło do zmiany użytkowania innych części budynków i prowadzenia robót budowlanych związanych z wymianą dachu, wybiciem drzwi, wstawieniem okna. Powyższe kwestie należą do właściwości organów nadzoru budowlanego. Z pism Skarżącej wynika, że w przeszłości została również dokonana zmiana sposobu użytkowania innej części budynku z gospodarczego na mieszkalny. Natomiast przedmiotowa sprawa dotyczy tylko jednego pomieszczenia gospodarczego, a nie innych. Co do przedmiotowego pomieszczenia gospodarczego, to właściwe organu nadzoru budowlanego stwierdziły, że przywrócono jego poprzednią funkcję i pomieszczenie nie jest już wykorzystywane na cele mieszkalne. Decyzja wydana w tym przedmiocie jest ostateczna i pozostawała w obiegu prawnym na datę wydawania rozstrzygnięcia przez SKO. Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie postępowanie było prowadzone w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz na podstawie rozporządzenia wykonawczego z dnia 26 sierpnia 2003 r. W sprawie została przeprowadzona właściwa analiza urbanistyczna przez uprawnioną osobę, zgodnie z przepisami rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. i na jej podstawie ustalono, że planowana inwestycja zgodna jest w zakresie funkcji z funkcją zabudowy istniejąca na analizowanym terenie – bo stanowi kontynuację funkcji na zasadach "dobrego sąsiedztwa" i będzie spełniać kryterium ładu przestrzennego oraz warunki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p.
Stwierdzić należy, że wszelkie kwestie dotyczące samowoli budowlanych, Skarżąca winna kierować do właściwych organów nadzoru budowlanego, które są kompetentne w tego typu sprawach. Natomiast w sytuacji, gdy organ nadzoru budowlanego decyzją ostateczną stwierdził, że zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania wobec przywrócenia pierwotnej funkcji pomieszczenia, to nie ma żadnych przeszkód prawnych aby wniosek Inwestorki o ustalenie warunków zabudowy w celu zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia był procedowany i organ wydał decyzję w tym przedmiocie. Niezasadne są więc zarzuty Skarżącej, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 136 § 1 k.p.a., 138 § 1 k.p.a., 15 k.p.a., art. 53 ust. 3 pkt. 2 w zw. z art. 64 u.p.z.p., art. 59 ust. 1 w z. w. z art. 61 u.z.p.z.
Wskazać również należy, że w pkt 5 decyzji wskazano, że obiekty budowlane należy projektować zgodnie z przepisami w tym techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniający spełnienie wymagań dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji i użytkowania. W tym miejscu powołać należy, że kwestie dotyczące szczegółowych warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, pozostają w kompetencji organów architektoniczno-budowlanych i są procedowane na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Decyzje o warunkach zabudowy nie określają ani dokładnej lokalizacji budynków ani wymagań projektowych, kwestie te nie są przedmiotem prowadzonego postępowania i nie mogą mieć wpływu na wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Tym bardziej, że przedmiotowa sprawa dotyczy zmiany sposobu użytkowania istniejącego obiektu, a nie nowej zabudowy. Tak więc niezasadny jest zarzut naruszenia § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W ocenie Sądu, stwierdzone naruszenie przepisów postępowania oraz błędne powołanie art. 48 ust. 1 i 2 ustawy prawo budowlane, nie miały żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Z tych względów Sad uznał, że brak jest podstaw uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji i Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.