IV SA/Wa 1979/06

IV SA/Wa 1979/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-12-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabella Janson /sprawozdawca/
Krystyna Napiórkowska /przewodniczący/
Małgorzata Miron
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Sygn. powiązane
II OSK 597/07 - Wyrok NSA z 2008-06-03
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Izabella Janson (spr.), sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2006 roku sprawy ze skargi Z. K. i T. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania - oddala skargę -
Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 marca 2006 r. Z. K. i T. P. wystąpili do Prezydenta miasta W. o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania P. K. z córką M. K. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w W.
W uzasadnieniu wniosku podnieśli, że P. K. wraz z córką nie zamieszkują w omawianym lokalu, ponadto zameldowanie oraz wymeldowanie małoletniej M. K. bez zgody ojca stanowi naruszenie art. 97 § 2 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.
Prezydent miasta W. decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] odmówił uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania P. K. z córką M. K. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w W.
W uzasadnieniu podał, iż w trakcie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że przedmiotowy lokal stanowi własność Z. K. i T. P. Prezydent miasta W. podkreślił, że art. 9a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi, że "za osobę nieposiadającą zdolności do czynności prawnych obowiązek meldunkowy wykonuje jej przedstawiciel ustawowy lub inna osoba sprawująca nad nią faktyczną opiekę w miejscu ich wspólnego pobytu". Ponadto z treści § 4 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24.12.2002 (Dz. U. Nr 236, poz. 1999 z późn. zm.) w sprawie zgłaszania i przyjmowania danych niezbędnych do zameldowania i wymeldowania wynika, że "zameldowanie osoby niepełnoletniej na pobyt stały dokonuje przedstawiciel ustawowy lub inna osoba sprawująca faktyczną opiekę nad osobą niepełnoletnią". Zatem wymeldowania dziecka z pobytu stałego i zameldowania go w nowym miejscu pobytu stałego może dokonać jedno z rodziców, to u którego ono faktycznie przebywa, nie jest więc konieczna obecność i zgoda drugiego z rodziców. Jednocześnie wskazał, że P. K. wraz z córką zamieszkiwały w przedmiotowym lokalu do [...] marca 2006 r. kiedy to doszło do awantury między małżonkami i P. K. w asyście policji w obawie o swoje zdrowie opuściła lokal. Jak ustalono w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, po zdarzeniu tym wymienione zostały zamki w drzwiach
Sygn. akt IV SA/Wa 1979/06
wejściowych, wobec czego P. K. nie miała dostępu do mieszkania, co potwierdzają lokatorzy budynku.
P. K. podjęła prawem przewidziane środki w celu ochrony swoich praw, tj. złożyła do Sądu Rejonowego dla W. pozew o przywrócenie naruszonego posiadania oraz dołączyła do akt administracyjnych kserokopię zawiadomienia z Komisariatu Policji W. o wszczęciu dochodzenia w sprawie znęcania się nad nią przez P. K.. Zgodnie z ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące uzależnione jest od spełnienia przesłanki zawartej w art. 10 ust 1 cytowanej ustawy tj. zamieszkiwania w lokalu w okolicznościach wskazujących na pobyt stały lub czasowy. Jak wykazało przeprowadzone postępowanie P. K. wraz z dzieckiem od listopada 2003 r. do dnia zameldowania na pobyt stały i przed zameldowaniem zamieszkiwały w omawianym lokalu zatem, brak jest postaw do uchylenia czynności materialno - technicznych zameldowania P. i M. K. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w W.
Od powyższej decyzji Prezydenta miasta W. odwołanie złożyli Z. K. oraz T. P.
W uzasadnieniu wskazali, że zgodnie z art. 97 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie, a w przypadku braku porozumienia rozstrzyga sąd opiekuńczy oraz, że artykuł ten stanowi lex specialis w stosunku do art. 9a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Podnieśli również, że P. K. wraz z córką zameldowana była na stałe w lokalu przy ul. [...] w W. do 8 lutego 2006 r., a nie jak wskazała, że od listopada 2003 r. mieszkała na ul. [...] w W.
Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta miasta W.
W uzasadnieniu Wojewoda [...] podał, że w trakcie postępowania o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania organ bada wyłącznie stan faktyczny istniejący w dniu dokonania powyższej czynności rejestracyjnej, tj. czy w dniu dokonania zameldowania osoba, której obowiązek meldunkowy dotyczy zamieszkiwała w lokalu, w którym została zameldowana. Podkreślił również,
Sygn. akt IV SA/Wa 1979/06
że główną funkcją ewidencji ludności jest wyłącznie rejestracja rzeczywistego miejsca pobytu osób, która wymaga zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a zapisem ewidencyjnym. Prowadzenie ewidencji ludności nie jest formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Dlatego też, w razie zaistnienia sporu o charakterze cywilnoprawnym, sprawę mogą rozstrzygnąć jedynie sądy powszechne. Skoro więc małoletnia w dacie zameldowania zamieszkiwała z rodzicami w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. została ona w nim zameldowana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto podkreślił, iż ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie zawiera wprost przepisów dotyczących zgody obojga rodziców w sprawie wymeldowania niepełnoletnich dzieci. Stosuje się więc w tej kwestii odpowiednio przepisy ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Natomiast, zgodnie z art. 97 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, każde z nich jest obowiązane i uprawnione do jej wykonywania. Ponadto każdy z rodziców w oparciu o art. 98 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego może działać samodzielnie jako przedstawiciel ustawowy dziecka. W związku z tym P. K. mogła zameldować córkę bez zgody męża.
Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli Z. K. oraz T. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi zarzucili Wojewodzie [...] naruszenia art. 97 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazali, że małoletnia M. K. oraz P. K. do dnia [...] lutego 2006 r. zameldowani byli na stałe w lokalu przy ul. [...] w W. oraz, podkreślili brak zgody ojca dziecka na zameldowanie w przedmiotowym lokalu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) do
Sygn. akt IV SA/Wa 1979/06
rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, iż podstawę materialnoprawną zameldowania stanowią przepisy ustawy z dnia z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 87 poz. 960 ze zm.) Zgodnie z art. 10 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 2a przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być umowa cywilno-prawna, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna, orzeczenie sądu lub inny dokument poświadczający tytuł prawny do lokalu. Za osobę nieposiadającą pełnej zdolności do czynności prawnych obowiązek meldunkowy wykonuje jej przedstawiciel ustawowy lub inna osoba sprawująca nad nią faktyczną opiekę w miejscu ich wspólnego pobytu (art. 9a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
W ocenie Sądu P. K., była uprawniona do dokonania czynności zameldowania siebie i córki w lokalu przy ul. [...] w W., ponieważ dokonując czynności zameldowania posiadała ważne pełnomocnictwo notarialnie poświadczone z dnia [...] września 2003 r. podpisane przez T. P. oraz Z. K. do dokonywania m. in. w sposób samodzielny wszelkich czynności meldunkowych w przedmiotowym lokalu. Należy
Sygn. akt IV SA/Wa 1979/06
podkreślić, że w chwili dokonania czynności zameldowania pełnomocnictwo to było ważne, a cofnięte zostało dopiero w dniu [...] marca 2006 r.
W trakcie przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono, że P. K. wraz córką M. K., w dacie zameldowania mieszkała w mieszkaniu przy ul. [...] w W.
Wskazują na zeznania P. K. oraz mieszkańców budynku przy ul. [...] w W..
Należy podkreślić, że w ocenie Sądu, zarówno Wojewoda [...] jak i Prezydent miasta W. słusznie uznali, że skoro ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie zawiera wprost przepisów dotyczących zgody obojga rodziców w sprawie wymeldowania niepełnoletnich dzieci, to w tej sytuacji zastosowanie odpowiednio będą miały przepisy ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm.). Zgodnie z art. 97 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, każde z nich jest obowiązane i uprawnione do jej wykonywania. Ponadto każdy z rodziców w oparciu o art. 98 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego może działać samodzielnie jako przedstawiciel ustawowy dziecka. Powyższe wynika również z treści § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 grudnia 2002 r. (Dz. U. Nr 236 , poz. 1999 ze zm.) w sprawie zgłaszania i przyjmowania danych niezbędnych do zameldowania i wymeldowania, który stanowi, że zameldowania osoby niepełnoletniej na pobyt stały dokonuje przedstawiciel ustawowy lub inna osoba sprawująca faktyczną opiekę nad osobą niepełnoletnią.
Wobec powyższego nie można zgodzić się z zarzutami skarżących naruszenia art. 97 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, który stanowi, że o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie. Oznacza to, że w braku porozumienia między rodzicami rozstrzyga sąd opiekuńczy ponieważ, gdy jeden z rodziców będzie miało zastrzeżenia co do wymeldowania dziecka z pobytu stałego i zameldowania go w nowym miejscu, może wystąpić do sądu o ustalenie miejsca pobytu dziecka. Tym samym, zarzut naruszenia art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowiącego zasadę prawdy obiektywnej należy uznać za bezpodstawny. Tym samym zarzut naruszenia przepisu art. 97 § 1 i 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego nie jest zasadny.
Sygn. akt IV SA/Wa 1979/06
Jednocześnie należy podkreślić, że zgodnie z art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu.
Skoro zatem Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.