IV SA/WA 1953/05

IV SA/Wa 1953/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-11-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Łukasz Krzycki
Małgorzata Miron /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Wykowski
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Danuta Gorzelak-Maciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2006 r. sprawy ze skargi G. N. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) lipca 2005 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnienia lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę -
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia (...) lipca 2005 r. nr (...)Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia (...) kwietnia 2005 r. nr (...), który uzgodnił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na rozbudowie stacji bazowej (...) nr (...) "N." zamontowanej na kominie kotłowni (...) w N. przy ul. (...), działka nr (...).
Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy:
Na wniosek Spółki (...) Urząd Miasta N. wystąpił o uzgodnienie przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego p.n.: rozbudowa istniejącej i działającej stacji bazowej telefonii komórkowej (...) nr (...) "N." zamontowanej na kominie kotłowni (...) w N. Przy piśmie załączono wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz raport o oddziaływaniu stacji na środowisko, który przy takim przedsięwzięciu mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, jest wymagany.
Rozbudowa istniejącej stacji bazowej obejmuje demontaż 3 anten sektorowych i zamontowanie na ich miejsce 3 anten sektorowych pracujących w paśmie 900 MHz, 3 anten sektorowych pracujących w paśmie 1800 MHz. Wysokość zawieszenia anten nie ulega zmianie. Po rozbudowie w skład projektowanego przedsięwzięcia będzie wchodzić: 6 anten sektorowych zawieszonych na wysokości 24 m npt,. 1 antena radiolinii zawieszona na wysokości 15 m npt., urządzenia zasilające i nadawczo - odbiorcze umieszczone w kontenerze technicznym zainstalowanym u podstawy komina.
Organ I instancji stwierdził, iż z przedstawionego raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika, że planowana inwestycja nie będzie wpływać negatywnie na zdrowie ludzi i stan środowiska. Obszary pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez anteny stacji o wartościach gęstości mocy wyższych niż wartość dopuszczalna określona w rozporządzeniu Ministra środowiska z dnia 30 października 2003 r. (Dz.
IV SA/Wa 1953/05
U. Nr 192, poz. 1883) wystąpią powyżej 20, 50 m npt, a więc w przestrzeni niedostępnej dla ludzi.
Biorąc powyższe ustalenia Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. uzgodnił lokalizację w/w inwestycji celu publicznego pozytywnie.
Z tym rozstrzygnięciem nie zgodziła się G. N. i wniosła zażalenie do organu odwoławczego, który po jego rozpatrzeniu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.
Organ odwoławczy powtarzając argumentację organu I instancji podniósł również, że przedstawiony w niniejszej sprawie raport o oddziaływaniu na środowisko zawiera informacje, na podstawie których Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. mógł zająć stanowisko w sprawie. Przedmiotowy raport opracowany został zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i polskimi normami, a postępowanie organu I instancji także wyznaczają obowiązujące przepisy prawa. Ich rolą w procesie uzgadniania jest sprawdzanie, czy przedstawiona dokumentacja jest opracowana zgodnie z wymaganiami określonymi dla tego typu inwestycji w przepisach prawnych. Organy uzgadniają tylko te inwestycje, które na podstawie przedłożonych dokumentów respektujących obowiązujące przepisy prawa, nie stwarzają zagrożenia dla ludzi w dostępnych dla nich obszarach. Obowiązujące przepisy nie nakładają obowiązku sporządzania tego typu opinii przez osoby posiadające uprawnienia biegłych. Organ odwoławczy stwierdził, iż projektowana stacja bazowa będzie spełniała wymagania w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem dla ludzi i środowiska. Ponadto Główny Inspektor Sanitarny dodał, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej uzgadniają proponowaną lokalizację inwestycji, natomiast nie mają kompetencji do wskazywania innych możliwości usytuowania obiektu.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła G. N. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi podniosła, że ustawowy brak obowiązku sporządzania tego typu opinii jak raport o oddziaływaniu na środowisko, jaka była zasadniczym elementem wydania postanowienia w niniejszej sprawie, przez biegłych, nie oznacza, iż może ona zostać sporządzona na zlecenie jednej ze stron postępowania, zainteresowanej uzyskaniem korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, co z kolei może naruszać interesy pozostałych uczestników. Skarżąca wskazała, iż nie
IV SA/Wa 1953/05
kwestionowała faktu spełniania parametrów opisanych w opinii z obowiązującymi normami ale domagała się weryfikacji technicznych założeń planowanej inwestycji przez osobę niezależną, działającą na zlecenie organu administracji. Wniosek taki skarżąca motywowała faktem zachorowania na chorobę nowotworową młodej osoby, zamieszkującej w bezpośrednim sąsiedztwie stacji, a następnie jej śmierć. G. N. podniosła również, iż wykonanie pomiarów kontrolnych, które mają na celu potwierdzenie braku zagrożenia planowanej inwestycji może okazać się niemiarodajne i w rzeczywistości nie pozwolić na ocenę stopnia zagrożenia zdrowia i życia ludzi, a to przez celowe obniżanie przez inwestora mocy pracy stacji przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.).
Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Artykuł 3 pkt 2 a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 90, poz. 575 ze zm.) stanowi, że do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy m. in. uzgadnianie dokumentacji projektowanej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych dotyczących budowy, oraz zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych.
IV SA/Wa 1953/05
Takim obiektem jest niewątpliwie planowana inwestycja w postaci budowy (przebudowy) stacji bazowej telefonii komórkowej (...)w N.
Stosownie natomiast do treści art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (DZ. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie tegoż oddziaływania.
Takie postępowanie wymaga m. in. sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Żaden przepis ustawy - Prawo ochrony środowiska nie zawiera wymogów co do tego, kto w konkretnej sprawie powinien być autorem takiego raportu. Ustawodawca wskazuje jedynie, w art. 52 ustawy, na to co taki raport powinien zawierać.
Zgodnie z powołanym art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska, raport taki powinien m. in. zawierać opis analizowanych wariantów w tym wariantu polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Również określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów oraz uzasadnienie wybranego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko.
Raport dołączony do wniosku inwestora o uzgodnienie przedsięwzięcia przed wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, spełnia wskazane wymogi. W raporcie przedstawione zostały dwa warianty planowanego przedsięwzięcia. Inwestor wybrał ten, który znacznie ogranicza poziomy emitowanej energii z telefonów komórkowych abonentów. Operator uzyskał bowiem koncesję na świadczenie usług łączności ruchomej, co nakłada na niego obowiązek zapewnienia żądanego przez abonentów poziomu sygnału. Aby wypełnić optymalnie to zadanie w dbałości o ochronę środowiska operator wskazał na korzystniejszy wariant. W przypadku wariantu polegającego na rezygnacji z planowanej rozbudowy stacji bazowej operator zmuszony byłby do emitowania większych mocy z innych najbliżej położonych stacji bazowych, co pociągnęłoby za sobą również większe poziomy emitowanej energii. Planowana rozbudowa ma na celu ograniczenie właśnie tych poziomów.
IV SA/Wa 1953/05
Z powyższego wynika, że wybrany został wariant, który pozwoli na prowadzenie działalności przez inwestora przy zachowaniu wymagań ochrony środowiska.
W ocenie Sądu, raport o oddziaływaniu na środowisko przedstawiony w niniejszej sprawie odpowiada wymaganiom jakie stawia ustawa Prawo ochrony środowiska. Powołana ustawa przewiduje wydawanie postanowień przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej na podstawie raportu, jeżeli jest on wymagany z mocy przepisów lub obowiązek jego sporządzenia zostanie stwierdzony przez właściwy organ. Jeżeli raport nie budzi zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości, nieprawidłowości, nie ma podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności i przyjąć za podstawę ustaleń faktycznych. Raport taki może być sporządzony na zlecenie inwestora, bowiem taką możliwość przewidują przepisy powołanej ustawy. Nie oznacza to jednak, iż z tego powodu jest on obarczony wadliwością lub wprost stronniczością. Nie powołanie innej osoby na okoliczność ewentualnego oddziaływania pól elektromagnetycznych na zdrowie ludzkie nie może stanowić o uchybieniu przez organ przepisom postępowania.
Jedynym czynnikiem fizycznym pochodzącym od urządzeń nadawczych i anten stacji bazowej zlokalizowanych na kominie kotłowni (...), który stanowi uciążliwość z punktu widzenia ochrony środowiska jest pole elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość dopuszczalną określoną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. 192, poz. 1883). Pola te występują na wysokościach powyżej 14,8 m oraz w zasięgu maksymalnym do 27 m od anten na kierunku promieniowania. W związku z tym nie stwarzają one potencjalnego zagrożenia dla ludzi, bowiem nie występują w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania. Zainstalowane urządzenia nadawcze i anteny nie będą oddziaływać w sposób niekorzystny także na powietrze, powierzchnię ziemi, glebę, złoża kopalin, wody powierzchniowe i podziemne, klimat, krajobraz, dobra materialne oraz dziedzictwo kultury. Istnienie i funkcjonowanie stacji bazowej nie będzie też przyczyną powstania odpadów oraz innych uciążliwości.
Powyższe prowadzi do wniosku, że obawy skarżącej jakie wiąże z przyszłą realizacją inwestycji w postaci rozbudowy stacji bazowej (...) w N., są nieuzasadnione, tym bardziej, że bezpośrednio po pierwszym uruchomieniu stacji powinny być wykonane pomiary kontrolne, które należy
IV SA/Wa 1953/05
przeprowadzić także w razie zmiany warunków pracy obiektu, o ile mogłyby one mieć wpływ na zmianę poziomów elektromagnetycznych promieniowania jonizującego, którego źródłem jest obiekt.
Twierdzenia skarżącej G. N. jakoby dokonanie takich pomiarów kontrolnych w przyszłości miałoby być niemożliwe bądź znacznie utrudnione poprzez celowe obniżanie przez inwestora mocy pracy stacji, nie mogą być, w ocenie Sądu, przyczyną uwzględnienia skargi. Zadaniem Sądu jest bowiem badanie legalności zaskarżonego postanowienia. Ewentualne przyszłe działania inwestora nie mogą być przedmiotem oceny Sądu.
W tym miejscu należy również wspomnieć, iż przepisy ustawy o ochronie środowiska uległy zmianie między wydaniem postanowienia przez organ I instancji a wydaniem postanowienia przez Głównego Inspektora Sanitarnego. Zmiana nastąpiła na podstawie ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005.113.954). Oznacza to, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wydał postanowienie o uzgodnieniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie wspomnianej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie jego wydania. Główny Inspektor Sanitarny jako organ odwoławczy orzekał zaś na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydania postanowienia przez ten organ. Warto również dodać, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją (postanowieniem) organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczać się tylko do kontroli decyzji (postanowienia) organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę.
Na tle rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że zmiany w przepisach ustawy Prawo ochrony środowiska, które nastąpiły w toku postępowania administracyjnego, nie wywarły żadnego wpływu na proces decyzyjny organów administracji bowiem zmiany te nie dotyczyły przepisów, na podstawie których organy wydawały przedmiotowe postanowienia.
Sąd również ocenił zaskarżone postanowienie pod względem zgodności z prawem na podstawie przepisów obowiązujących w chwili wydawania tych postanowień przez organy administracji.
IV SA/Wa 1953/05
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd nie stwierdził również innych uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Powyższe skutkowało oddaleniem skargi.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.