IV SA/Wa 1936/05

IV SA/Wa 1936/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-03-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Alina Balicka /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Miron
Tomasz Wykowski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Miron,, Asesor WSA Anna Szymańska, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2006 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]sierpnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę
Uzasadnienie
IVSA/Wa 1936/05
UZASADNIENIE
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...]sierpnia 2002r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 42 ust. 1 pkt 2 i art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm. / uchyliło decyzję Burmistrza Gminy W. nr [...]z dnia [...] maja 2002r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowlanej polegającej na realizacji kompleksu szpitalnego wraz z kliniką, z przyłączami i elementami zagospodarowania terenu przewidzianego do realizacji w Gminie W. przy ul. [...] róg ul. [...] w obrębie [...] na działkach ewidencyjnych nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...] w części dotyczącej charakterystycznych parametrów inwestycji i dodało w punkcie 1 decyzji po podpunkcie g) następujący zapis:
Dla terenów zieleni przy usługach zdrowia oznaczonych na rysunku planu symbolem ZPUZ ustala się:
1. przeznaczenie terenu pod zieleń parkową w ramach działki zespołu szpitalnego,
2. zakaz realizacji obiektów budowlanych z wyjątkiem obiektów małej architektury związanej z funkcją parkową,
3. zakaz wprowadzania ruchu kołowego na teren ZPUZ,
- w pozostałej części utrzymało w mocy.
W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że wniosek inwestora C. Sp. z o.o. jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego terenu zawartego pomiędzy ulicami: [...],[...],[...]i [...]–[...]w Gminie W. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2002r. opublikowanej w Dz. U. Woj. [...]Nr [...]z dnia [...]kwietnia 2002r. poz. [...]. Zgodnie z ustaleniami planu teren inwestycji położony jest na terenie usług zdrowia oznaczonym na planie symbolem UZ. Mały fragment działki nr ew. [...] znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem ZPUZ tj. teren zieleni parkowej przy usługach zdrowia. O ustalenia wynikające z planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu została uzupełniona decyzja organu I instancji.
Organ odwoławczy podniósł również, że o obowiązku opracowania koncepcji zagospodarowania terenu wynikającym z § 15 ust. 6 planu zagospodarowania terenu inwestor został poinformowany.
Organ odwoławczy wyjaśnił również, że w aktach sprawy znajduje się załącznik graficzny sporządzony na mapie sytuacyjno-wysokościowej do celów projektowych sporządzony w skali 1:500, na którym teren inwestycji oznaczono literami ABCDEFGHA.
Z urzędu Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że decyzja organu I instancji w punkcie dotyczącym charakterystycznych parametrów inwestycji w zakresie powierzchni użytkowej – do [...] m², wysokości zespołu – 4 kondygnacje naziemne i 1 kondygnacja podziemna, szpital dzienny – około 120 łóżek, zawiera zbyt szczegółowe ustalenia, które będą wiązały organ wydający pozwolenie na budowę, bez możliwości jakichkolwiek odstępstw, bez zmiany decyzji o warunkach zabudowy. Z tych względów w ocenie organu należało w tym zakresie uchylić decyzję organu I instancji.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniósł J. N. W skardze wniósł o unieważnienie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję nr [...] Burmistrza Gminy W. z dnia [...] maja 2002r. Skarżący wskazał, iż jest współwłaścicielem działki [...] obręb [...] o pow. [...] m² graniczącej z planowaną inwestycją i położonej w obszarze oznaczonym symbolami UZ i ZPUZ na planie zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny, gdyż zapisy decyzji dotyczą również jego działki, która leży poza granicami inwestycji, dając możliwość zatwierdzenia szczegółowego planu jej zagospodarowania bez zgody współwłaścicieli / pkt 1.1. e oraz 1.1 f decyzji /, co narusza art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zaskarżona decyzja narusza także art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż faktycznie rodzi prawo do terenu nie należącego do inwestora bez konieczności wykupu tego terenu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1271 / sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na podstawie przepisów ustawy, prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Zadaniem sądu administracyjnego jest badanie legalności zaskarżonej decyzji tj. ocena czy decyzja ta nie narusza prawa materialnego oraz czy przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Oceniając zaskarżoną decyzję w takim właśnie zakresie Sąd stwierdził, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
W rozpatrywanej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), stosownie do treści art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W jego świetle do spraw wszczętych przed wejściem w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stosuje się przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Postępowanie zostało wszczęte wnioskiem z dnia 3 października 2001 r. a ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r.
W świetle generalnej normy art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla oceny legalności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu podstawowe znaczenie odgrywa więc kwestia zgodności przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z regulacjami szczególnymi.
W przedmiotowej sprawie dla terenu objętego inwestycją uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2002r. zatwierdzony został Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu zawartego pomiędzy ulicami: [...],[...],[...]i [...]–[...]w gminie W.
Obszar inwestycji zgodnie z planem znajduje się na terenie usług zdrowia / UZ / z przeznaczeniem terenu pod zespół szpitalny. Część obszaru inwestycji znajduje się na terenie zieleni przy usługach zdrowia / ZPUZ/.
Wobec powyższego należy uznać, że zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem inwestora jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu. Tym samym spełniona została norma art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w § 15 dotyczącym terenów usług zdrowia w punkcie 6 zawarty jest zapis, iż w przypadku zamierzenia inwestycyjnego dotyczącego fragmentu terenu na inwestora nakłada się obowiązek przedstawienia koncepcji dokumentującej możliwość prawidłowego zagospodarowania całego terenu pod funkcję zapisaną w planie, uwzględniając etapową realizację zespołu oraz udział terenów zieleni oznaczonych na rysunku planu symbolem ZPUZ w poszczególnych inwestycjach, a w punkcie 7 zawarty jest zapis nakładający na inwestora obowiązek uzyskania dla projektu koncepcyjnego zespołu szpitalnego akceptacji Głównego Architekta Gminy przed pozwoleniem na budowę.
Ponieważ planowana inwestycja obejmuje tylko część terenów usług zdrowia objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, inwestor zgodnie z zapisem planu został poinformowany o ciążących na nim w związku z tym obowiązkach w punkcie 1.1 e) i f) decyzji organu I instancji.
Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że zapisy zawarte w decyzji organu I instancji w punkcie 1.1 e) i f) dotyczą również jego działki, dając możliwość zatwierdzenia szczegółowego planu jej zagospodarowania bez jego zgody. Zapisy te mówią jedynie o obowiązku inwestora przedstawienia koncepcji dokumentującej możliwość prawidłowego zagospodarowania całego terenu pod funkcję zapisaną w planie. Skoro przedmiotowa inwestycja obejmuje tylko część terenu usług zdrowia, to inwestor musi udokumentować, że pozostała część tego terenu może być także wykorzystana zgodnie z funkcją zapisaną w planie. Nie ma to nic wspólnego z zatwierdzeniem planu szczegółowego zagospodarowania działki należącego do skarżącego.
Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Dlatego niezasadny jest zarzut skarżącego, że zaskarżona decyzja faktycznie rodzi prawo do terenu nie należącego do inwestora bez konieczności wykupu tego terenu.
Decyzja organu I instancji odzwierciedla w punkcie 1.1. c) i 5.2 ogólne założenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte w § 15 ust. 3 lit. b i c oraz w § 22 ust. 3 dotyczące ochrony przed hałasem. Szczegółowe rozstrzygnięcia tych zagadnień będą przedmiotem postępowania na etapie pozwolenia na budowę.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / orzekł jak w sentencji.