IV SA/WA 1923/23

IV SA/Wa 1923/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-11-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wąsikowska /sprawozdawca/
Aleksandra Westra /przewodniczący/
Michał Sułkowski
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aleksandra Westra Sędziowie: sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) asesor WSA Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 24 maja 2023 r. nr DOOŚ-WDŚZIL.420.1.2022.mk.9 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 24 maja 2023 r., DOOŚ-WDŚZIL.420.1.2022.mk.9 Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ) na podstawie art. 58 § 1 oraz art. 59 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm., dalej k.p.a.), w związku wnioskiem [...] z siedzibą w [...] (dalej: [...]) z 19 października 2022 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 24 lutego 2017 r., znak: DOOŚ-DŚII.4200.34.2016.aj.l, - odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania ww. sprawie.
GDOŚ rozpoznając wniosek wskazał, że:
decyzją z 29 lutego 2016 r., znak: WOOŚ-II.4200.8.2015.MW, RDOŚ w Warszawie określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...] - [...], według wariantu I przebiegu drogi z wariantem 2 przebudowy mostu przez [...]. W wyniku postępowania odwoławczego GDOŚ, decyzją z 24 lutego 2017 r., znak: DOOŚ- DŚII.4200.34.2016.aj.l, częściowo uchylił decyzję RDOŚ w Warszawie z 29 lutego 2016 r. i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy.
Pismem z 15 listopada 2021 r. [...] (nadanym 15 listopada 2021 r.), złożyła do RDOŚ wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego organu z 29 lutego 2016 r. wskazując na wystąpienie przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wniosek ten został przekazany zgodnie z właściwością do GDOŚ, pismem z 28 grudnia 2021 r., znak: WOOŚ-II.420.95.2021 .MC.
W wyniku przeprowadzonego przez GDOŚ postępowania wyjaśniającego ustalono, że o wydanej decyzji, jej przedmiocie i rozstrzygnięciu [...] wiedziała już 26 sierpnia 2021 r., tj. w dniu złożenia wniosku o udostępnienie kopii decyzji do RDOŚ. Z tym dniem rozpoczął swój bieg termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, a co za tym idzie złożenie podania o wznowienie postępowania 15 listopada 2021 r. nastąpiło z uchybieniem miesięcznego terminu, o jakim mowa w art. 148 § 2 k.p.a.
W związku z powyższym postanowieniem z 3 lutego 2022 r., znak: DOOŚ- WDŚZIL.420.1.2022.mk.2, GDOŚ odmówił wznowienia postępowania, bowiem podanie [...] z 15 listopada 2021 r. w zakresie obejmującym podstawę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zostało wniesione z uchybieniem miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a.
Na ww. postanowienie [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dalej WSA w Warszawie. Wskutek kontroli sądowej WSA w Warszawie, wyrokiem z 6 czerwca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 712/22, uchylił postanowienie GDOŚ z 3 lutego 2022 r. W wyroku Sąd stwierdził, że "W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, że skarżąca dowiedziała się o decyzji 26 sierpnia 2021 r., kiedy to złożyła wniosek o udostępnienie jej kserokopii. Z tym dniem rozpoczął bieg termin do wniesienia podania o wznowienie, a jego upływ nastąpił 26 września 2022 r. Z kolei podanie o wznowienie skarżąca wniosła 15 listopada 2021 r. Zatem zdecydowanie po upływie terminu jednego miesiąca liczonego od 26 sierpnia 2021 r. i wymaganego na zasadzie art. 148 § 2 k.p.a. Oznacza to, że doszło do uchybienia terminu". Postanowienie GDOS z 3 lutego 2022 r. zostało jednak uchylone, bowiem Sąd zauważył, że organ, rozpatrując wniosek [...], miał obowiązek zastosować art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, ze zm.), dalej ustawa o COVID-19, z uwagi na obowiązujący wówczas stan epidemii spowodowany COVID-19. Norma ta stanowi, że w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów zawitych z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. Zgodnie z art. 15zzzzzn2 ust. 3 ww. ustawy, w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Sąd zauważył, że skoro zastosowanie przedmiotowej regulacji zostało pominięte przez organ, to oznacza, że wydanie postanowienia o treści zaskarżonej było przedwczesne.
Wykonując ww. wyrok WSA w Warszawie z 6 czerwca 2022 r. i mając na uwadze art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19, GDOŚ, pismem z 20 września 2022 r., zawiadomił [...], że wniosek z 15 listopada 2021 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją GDOŚ z 24 lutego 2017 r., został złożony z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Jednocześnie wyznaczony został termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, który będzie liczony od dnia otrzymania zawiadomienia.
Spółka w terminie złożyła wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania oraz wniosek o wznowienie postępowania, czym dopełniła czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin (art. 58 § 2 k.p.a.).
W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu [...]wskazała, że strona działała "w oparciu o przeświadczenie graniczące z pewnością", że w tej sprawie dopiero otrzymanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wskazującej przebieg inwestycji powoduje, że strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania z art. 148 k.p.a. We wniosku o wznowienie z 19 października 2022 r. strona powtórzyła argumentację zawartą w piśmie z 15 listopada 2021 r., gdzie próbowała wykazać, że wniosek ten złożyła z zachowaniem terminu. Strona wskazała, że kopię decyzji RDOŚ w Warszawie z 29 lutego 2016 r. otrzymała 19 października 2021 r. Termin, w którym [...] otrzymała decyzję jest, w jej ocenie, terminem, w którym wnioskujący dowiedział się o planowanej na jego nieruchomości inwestycji.
Odnosząc się do powyższego GDOŚ wyjaśnił, że prawomocnym wyrokiem z 6 czerwca 2022 r. WSA w Warszawie stwierdził, że podanie o wznowienie wniesione zostało przez [...] z uchybieniem miesięcznego terminu wymaganego na zasadzie art. 148 § 2 k.p.a. Powołując się na art. 153 p.p.s.a. organ wskazał, że jest związany stanowiskiem ww. wyroku.
Odnosząc się do wniosku o przywrócenie terminu organ zwrócił uwagę, że okoliczność, że profesjonalny pełnomocnik skarżącej ustanowiony w postępowaniu administracyjnym, przy określaniu terminu do złożenia wniosku kierował się "przeświadczeniem graniczącym z pewnością", które nie znajduje oparcia w przepisach postępowania administracyjnego i orzecznictwie, nie stanowi okoliczności mieszczącej się w przesłance braku winy w uchybieniu terminowi. Wręcz przeciwnie, okoliczność ta świadczy o niedbalstwie pełnomocnika skarżącej, które wyklucza możliwość wydania rozstrzygnięcia przywracającego uchybiony termin do dokonania czynności procesowej. Co więcej, pomimo prawomocnego wyroku Sądu, w którym stwierdzono, że wniosek [...] został złożony z uchybieniem terminu, pełnomocnik skarżącej podtrzymuje stanowisko, że termin ten jednak został zachowany.
Organ stwierdził w okolicznościach sprawy, że jak wynika z przesłanek zawartych w art. 58 k.p.a. warunkujących przywrócenie terminu strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, co wyklucza możliwość wydania rozstrzygnięcia przywracającego uchybiony termin do dokonania czynności procesowej.
Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie zarzucając mu rażące naruszenie przepisów postępowania tj.:
- art. 58 § 1 k.p.a., poprzez bezzasadne przyjęcie, że strona winna udowodnić, że po jej stronie występuje brak winy, podczas gdy strona ma jedynie uprawdopodobnić brak winy w niniejszym postępowaniu;
- art. 7 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zgromadzony przez organ materiał dowodowy jest wystarczający do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wznowienia postępowania,
- art. 8 § 1 k.p.a., ponieważ prowadzenie niniejszego postępowania podważa to zaufanie do organów Państwa,
- art. 9 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie udzielenie informacji o okolicznościach faktycznych sprawy,
- art. 10 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie,
- art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak wskazania aktualnego publikatora tekstu jednolitego kodeksu postępowania administracyjnego, jak i
- art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. - poprzez brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co doprowadziło do niezasadnego uznania przez organ, że doszło do przekroczenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z winy strony, podczas gdy to organ ponosi winę za uchybienie terminu.
Wobec powyższego wniosła o uchylenie postanowienia GDOŚ i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu [...] podniosła, że gdyby przyjąć, że skarżąca uchybiła miesięcznemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, to wina leży po stronie organu, bowiem jak wynika z pisma skarżącej z 26 sierpnia 2021r., znak Z1/WR/40/2021 skierowanego do RDOŚ, [...] wnosiła o udostępnienie decyzji RDOŚ o środowiskowych uwarunkowaniach dla lokalizacji inwestycji pod nazwą "Projekt i budowa drogi ekspresowej S[...]na odcinku [...] [...]odcinek III od węzła [...] do węzła [...]. Decyzja znak WOOŚ-II.4200.8.2015.MW o środowiskowych uwarunkowaniach "dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...]-[...]według wariantu I przebiegu drogi z wariantem 2 przebudowy mostu przez [...] została udostępniona w dacie 19 października 2021 r. w wyniku złożenia prze z skarżącego skargi do WSA w Warszawie na bezczynność RDOŚ. Decyzje te nie są tożsame.
Zdaniem skarżącej powyższe fakty wskazują że strona o istniejącej decyzji dowiedziała się otrzymując ją w dniu 19 października 2021 r., a co za tym idzie w terminie złożyła wniosek o wznowienie postępowania. Ten fakt wskazuje, że skarżąca nie miała wiedzy jaka decyzja została wydana; skarżąca nie miała też informacji, że w niniejszej sprawie orzekał również GDOŚ. Ponieważ termin do wniesienia podania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, to w niniejszej sprawie należy zaznaczyć, że skarżąca w dniu 26 sierpnia 2021 r. miała wiedzę o zupełnie innej decyzji, niż ta co do której domaga się wznowienia postępowania. Wiedza o istnieniu decyzji, co do której skarżąca domaga się wznowienia wpłynęła wraz z decyzją w dniu 19 października 2021 r. Informacja o fakcie wydania orzeczenia w tej sprawie przez GDOŚ nie została przekazana skarżącemu w żadnej formie, aż do dnia 3 stycznia 2022r., kiedy RDOŚ pismem znak: WOOŚ-II.420.95.2021.MC.2 zawiadomił skarżącą o przekazaniu wniosku o wznowienie postępowania do GDOŚ, bowiem to GDOŚ wydał w tej sprawie decyzję w ostatniej instancji. Zatem skarżąca nie miała również wiedzy o organach, które orzekały, o decyzjach jakie te organy wydały; o tym jakie decyzje pozostają w obrocie prawnym.
W tej sytuacji – zdaniem [...]- organ powinien wyjaśnić, jakie były przyczyny nie przesłania przez RDOŚ w terminie, żądanej decyzji. A jeżeli uznać że strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia w dniu 26 sierpnia 2021 r., to wyłącznie działanie organu polegające na bezczynności przez dwa miesiące i nie udostępnieniu decyzji, a podjęcie działania dopiero w wyniku złożenia przez stronę skargi do WSA, doprowadziło do uchybienia terminu.
Sąd wyrokiem z dnia 2 lutego 2022r. stwierdził, że RDOŚ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku (Wyrok WSA sygn. akt. IV SAB/Wa1599/21).
W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o jej oddalenie.
Organ odnosząc się do związania wyrokiem WSA w Warszawie wskazał, że nieuprawnionym było ponowne rozpatrywanie przez GDOŚ kwestii zachowania terminu przy złożeniu wniosku o wznowienie postępowania przez [...], bowiem jego uchybienie zostało stwierdzone właśnie w tym wyroku WSA. GDOŚ był zobowiązany przez sąd do rozpatrzenia wniosku [...] biorąc pod uwagę przepisy ustawy o COVID-19. Postulaty skarżącej dotyczące powtórnej weryfikacji przez GDOŚ kwestii dochowania miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a., świadczą o tym, że strona kwestionuje prawomocny wyrok WSA w Warszawie w tym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano normy prawa materialnego.
Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sąd nie stwierdził naruszeń, które kwalifikowały się na naruszenia mające wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idącej kwestii, tj. wykonania przez organy wydanego w sprawie wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 712/22, Sąd stwierdza, że organ nie naruszył art. 153 p.p.s.a. i działał zgodnie z wytycznymi tego Sądu.
Należy przypomnieć, że zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Wskazać należy także, że pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" obejmuje on również uzasadnienie wyroku. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (wyrok NSA z 15 stycznia 1998 r., sygn. II SA 1560/97, niepubl.). Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w przypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną.
Zauważenia w związku z tym wymaga, że związanie sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (wyrok NSA z 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12, CBOSA). Oznacza to, że ilekroć sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez sąd oraz organ administracji publicznej, będą one obowiązane podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w uzasadnieniu poprzednio wydanego wyroku, jeżeli nie zostanie on uchylony, nie ulegnie istotnej zmianie stan faktyczny sprawy lub zmianie nie ulegną przepisy (wyrok NSA z 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1328/10, CBOSA).
W wydanym w tej sprawie wyroku z 6 czerwca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 712/22, Sąd przyjął, że skarżący o decyzji w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi krajowej nr[...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...]-[...], według wariantu I przebiegu drogi z wariantem 2 przebudowy mostu przez [...] – dowiedział się 6 sierpnia 2021 r., kiedy to złożył wniosek o udostępnienie jej kserokopii. W tym miejscu należy wyjaśnić, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę rozumie wątpliwości skarżącej odnoszące się do kwestii, że wnosiła o udostępnienie kserokopii decyzji RDOŚ, a nie GDOŚ. W okolicznościach sprawy i uwzględniając wyrok Sądu jest to bez znaczenia, bowiem Sąd przyjął, że nie jest istotne o jaką decyzję chodzi, tj. której instancji, tylko przyjął, że Strona w tym dniu dowiedziała się o wydaniu decyzji i od tego terminu liczył termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania.
Należy zauważyć, że [...], kwestionując przyjęte ustalenia przez Sąd nie złożyła skargi kasacyjnej od ww. wyroku WSA.
Poza tym w uzasadnieniu skargi złożonej ww. sprawie sama podniosła, że jeśli organ uzna, że złożyła wniosek z uchybieniem terminu, to należy uwzględniając przepisy covidowe poinformować S[...] o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Jak wynika z uzasadnienia wyroku z 6 czerwca 2022 r. Sąd powyższe przyjął i wskazał odpowiednie w tym zakresie wytyczne, a organ ponownie rozpoznając sprawę, do tych wytycznych się zastosował.
Odnosząc się do przedmiotu sprawy wskazać trzeba, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania [...] złożyła w terminie.
Sporną kwestią było natomiast uprawdopodobnienie przez skarżącą braku winy w uchybieniu terminu.
O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy wykazane zostanie, iż dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli wówczas, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu odpowiedniego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu usprawiedliwia więc zaistnienie obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez nią należytej (odpowiedniej) staranności w prowadzeniu własnych spraw – udaremniły dokonanie czynności w terminie.
Z kolei uprawdopodobnienie znaczy tyle, że wnoszący o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej ma jedynie stworzyć w świadomości organu orzekającego mniejszy lub większy stopień przekonania o prawdopodobieństwie jakiegoś faktu. Strona powinna zatem uprawdopodobnić, że mimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia.
Zatem oceniając brak winy, należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przy zastosowaniu tego miernika przywrócenie terminu nie byłoby dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
Zaznaczyć należy, że w toku postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem przez organ I instancji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...]-[...], według wariantu I przebiegu drogi z wariantem 2 przebudowy mostu przez [...], w pełni zasadnie organ tamten zastosował art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza dziesięć, stosuje się art. 49 kpa, z którego z kolei wynika, że jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej (§ 1). Natomiast dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej, zaś zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej (§ 2).
Skarżąca wskazała w toku postępowania, że działała "w przeświadczeniu graniczącym z pewnością, że w sprawie otrzymanie dopiero decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazującej przebieg inwestycji powoduje, że strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania z art. 148 k.p.a.".
Jak wynika z powyższych wywodów Skarżąca była w błędzie.
W okolicznościach sprawy Sąd uznał, że [...] reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w żaden sposób nie uprawdopodobniła zatem istnienia jakichkolwiek okoliczności, które stanowiłyby rzeczywistą przeszkodę w dokonaniu czynności procesowej, jaką było złożenie w terminie wniosku o wznowienie, przy czym przeszkody powodujące uchybienie terminu powinny mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego oraz powinny trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej lub co najmniej w ostatnim dniu tego terminu. Dlatego też, wobec nieuprawdopodobnienia przez skarżącą, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy – w sprawie nie doszło do naruszenia art. 58 k.p.a.
Ponadto Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń przepisów postępowania lub prawa materialnego, które powodowałyby konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia. Bezpodstawny jest bowiem zarzut naruszenia przez GDOŚ art. 10 k.p.a. Skarżąca nie wykazała bowiem, że jego naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Podobnie nie można uznać braku wskazania w postanowieniu GDOŚ aktualnego publikatora tekstu jednolitego k.p.a. za uchybienie mające wpływ na wynik sprawy. Słusznie zwrócił organ w odpowiedzi na skargę, że GDOŚ rozpatrując sprawę kierował się właściwym brzmieniem przepisów na dzień wydania orzeczenia.
Zważywszy na powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlega oddaleniu, o czym Sąd orzekł w sentencji.