IV SA/Wa 1920/08

IV SA/Wa 1920/08 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2009-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-11-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Alina Balicka
Małgorzata Małaszewska-Litwiniec
Tomasz Wykowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
art. 46, art. 51, art. 52
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2009 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę -
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zwane dalej "SKO" utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] W., zwanego dalej "Prezydentem", z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wskazało, że wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2007 r. P. Sp. z o.o. wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr ew.[...] Obr. [...] przy ul. [...] w W. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Prezydent umorzył wszczęte postępowanie na podstawie art.105§1 k.p.a.
Odwołania od powyższej decyzji złożyło Stowarzyszenie Z., zwane dalej "skarżącym" oraz Wspólnota Mieszkaniowa ul.[...]. Rozpatrzywszy odwołania, SKO utrzymało decyzję Prezydenta w mocy, podnosząc, co następuje.
Z przedstawionej dokumentacji wynika, że inwestycja zlokalizowana będzie na masztach posadowionych na dachu budynku, którego wysokość wynosi 25,5 m.n.p.t. W najbliższej okolicy znajduje się zabudowa mieszkaniowo-usługowa. Wysokość sąsiedniej zabudowy znajdująca się w zasięgu oddziaływania ponadnormatywnych pól elektromagnetycznych emitowanych przez urządzenia stacji nie przekracza 18,0 m.n.p.t. Z załączonego raportu oddziaływania na środowisko wynika, że minimalna wysokość występowania ponadnormatywnych obszarów rozkładu pól o poziomach wyższych od 0,1 W/m2 dla minimalnego ustawienia wynosi 22,2 m.n.p.t.; maksymalnego ustawienia wynosi 21,6 m.n.p.t., a zatem na obszarze dostępnym dla ludności stacja spełnia wymagania w zakresie ochrony ludzi i środowiska przed elektromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym, określone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Ponadto z dniem 31 sierpnia 2007 r. tj. w toku prowadzonego w sprawie postępowania, weszły w życie zmiany do
1
Sygn. akt IV SA/Wa 1920/08
rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z p.zm.), co skutkowało przeprowadzeniem postępowania uzupełniającego w sprawie. Wydane z mocy art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902, z późn. zm.), zwanej dalej "Poś", rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105), zmieniające w/w rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. w §1 stanowi, że w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. wprowadza się następujące zmiany: §3 w ust. 1 pkt 8 otrzymuje brzmienie: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają przedsięwzięcia wymienione w § 3 ust. 1 jeżeli ich realizacja spowoduje: wzrost emisji o nie mniej niż 20 % lub wzrost zużycia surowców (w tym wody), materiałów, paliw, energii, o nie mniej niż 20 %. Z przeprowadzonej analizy przedłożonych przez inwestora dokumentów wynika, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia w świetle obowiązujących od dnia 31 sierpnia 2007 r. przepisów prawa nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z tych względów wszczęte wnioskiem P. Sp. z o.o. postępowanie w tej sprawie, na podstawie art. 105§1 k.p.a. należy umorzyć jako bezprzedmiotowe.
Skargę na decyzję SKO z dnia [...] lipca 2008 r. wniósł skarżący, podnosząc, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek, o którym mowa w art.10§1 k.p.a. poprzez niepoinformowanie strony o przysługującym jej, w fazie bezpośrednio poprzedzającej wydanie decyzji, prawie do wypowiedzenia się co do zebranych ostatecznie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, które to uchybienie
Sygn. akt IV SA/Wa 1920/08
mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący podniósł również, że nie znajduje uzasadnienia w przepisach k.p.a. wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie, w której strony są zainteresowane wynikiem merytorycznym. Umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości, w sytuacji gdy istnieją podstawy do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, stanowi naruszenie art.105§1 k.p.a. oraz narusza interes skarżącego. Brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne nie czyni tego podstępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu art.105§1 k.p.a., lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony, które może być ocenione dopiero po przeprowadzeniu postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sąd rozpoznał skargę na decyzję SKO z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.").
Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja, podobnie jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, nie naruszają przepisów prawa procesowego, czy też materialnego, obowiązujących w dacie ich wydania.
Trafnie uznały organy, że postępowanie w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowej inwestycji stało się bezprzedmiotowe w następstwie zmiany stanu prawnego, która zaszła w toku tego postępowania. Bezprzedmiotowość ta obligowała organy do umorzenia postępowania na podstawie art.105§1 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, w celu wyjaśnienia wątpliwości podniesionych w skardze, że stwierdzenie przez organ prowadzący postępowanie administracyjne bezprzedmiotowości tego postępowania obliguje go do umorzenia tego postępowania, nie jest zatem tak, że kwestia ta
Sygn. akt IV SA/Wa 1920/08
pozostaje w sferze uznania organu. Bezprzedmiotowość musi prowadzić do umorzenia postępowania administracyjnego, a zatem do zakończenia tego postępowania orzeczeniem o charakterze procesowym, a nie merytorycznym, czyli rozpatrującym żądanie wnioskodawcy co do istoty (przyznającym uprawnienia alb odmawiającym ich przyznania), albowiem bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak sprawy administracyjnej, którą można rozstrzygnąć w trybie administracyjnym. Odnosząc się zatem do jednego z zarzutów skargi należy wskazać, że w sytuacji, w której ustawodawca wyłącza dane sprawy z zakresu kognicji organów administracji, tj. postanawia, że podjęcie pewnych działań nie wymaga zezwolenia udzielanego przez organ administracji w formie decyzji administracyjnej, to nawet w sytuacji, w której postępowanie takie wszczęto (albowiem w dacie wszczęcia postępowania uzyskanie takiego zezwolenia było wymagane), a niektóre strony tego postępowania byłyby żywotnie zainteresowane jego rozstrzygnięciem merytorycznym, obowiązkiem organu jest umorzenie postępowania administracyjnego.
Wszczęcie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie nastąpiło na wniosek inwestora z dnia [...] kwietnia 2007 r.
Zgodnie z art.46 ust.1 pkt 1 i 2 Poś w brzmieniu obowiązującym w tej dacie -uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach wymagała: 1) realizacja przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, 2) realizacja przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar.
Przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, określonym w art.51 ust.1 pkt 1 Poś jest przedsięwzięcie, dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest obowiązkowe. Przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art.51 ust.1 pkt 2 Poś jest przedsięwzięcie, dla którego obowiązek sporządzenia raportu może być stwierdzony na podstawie art.51 ust. 2 Poś.
Określenie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nastąpiło w
Sygn. akt IV SA/Wa 1920/08
rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (tekst pierwotny - Dz.U. nr 257, poz.2573), wydanym na podstawie art.51 ust.8 Poś.
Zgodnie z §2 ust.1 pkt 7 rozporządzenia w brzmieniu pierwotnym sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania izotropowo wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7.
Z przedłożonego w sprawie raportu wynika, iż stacja bazowa będąca przedmiotem inwestycji będzie emitowała pola elektromagnetyczne w paśmie częstotliwości 900 MHz, 1800MHz, 2100MHz i 38GHz, a ich moc równoważna będzie wyższa niż 100 W. Powyższe parametry przesądzają o tym, że w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w której to dacie obowiązywało rozporządzenie w wersji przed nowelizacją (tj. w wersji sprzed 31 sierpnia 2007 r.) inwestycja należała do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu jest obligatoryjne (§2 ust.1 pkt 7 rozporządzenia).
W dniu 31 sierpnia 2007 r. weszła w życie nowelizacja rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r., dokonana rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r.
Zgodnie z §2 ust.1 pkt 7 rozporządzenia w brzmieniu znowelizowanym sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:
Sygn. akt IV SA/Wa 1920/08
a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w
odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki
promieniowania tej anteny,
b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w
odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki
promieniowania tej anteny,
c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w
odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki
promieniowania tej anteny,
d) nie mniej niż 20.000 W.
Zgodnie z §3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia w brzmieniu po nowelizacji sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:
nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości
nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki
promieniowania tej anteny,
nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości
nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki
promieniowania tej anteny,
nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości
nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki
promieniowania tej anteny,
nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w
odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki
promieniowania tej anteny,
nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w
odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego,
wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
Sygn. akt IV SA/Wa 1920/08
f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w
odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego,
wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w
odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego,
wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.
Z powyższego wynika, iż kryteria, według których kwalifikuje się daną inwestycję jako wymagającą sporządzenia raportu obligatoryjnie, czy też fakultatywnie zmieniono. Kryterium tym nie jest już tylko wartość równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonego oraz częstotliwość i wartość emisji pola elektromagnetycznego, ale również odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Kryteria te uznać należy za zliberalizowane w stosunku do stanu wcześniejszego, albowiem o wymogu sporządzenia raportu nie przesądza sam fakt spełniania przez inwestycję określonych parametrów technicznych. Rozstrzygająca jest bowiem lokalizacja wokół terenu inwestycji miejsc dostępnych dla ludności. Wynika stąd, iż dwie inwestycje charakteryzujące się takimi samymi wartościami równoważnej mocy promieniowana izotropowo wyznaczonego oraz częstotliwości emisji pola elektromagnetycznego, niemniej inną odległością miejsc dostępnych dla ludności, mogą uzyskać różną kwalifikację z punktu widzenia tego, czy stanowią przedsięwzięcia, o których mowa w art.51 ust.1 pkt 1 i 2 Poś, czy też nie.
Nowelizacja rozporządzenia weszła w życie w dniu 31 sierpnia 2007 r., a zatem w toku trwania postępowania o uzgodnienie przez organy inspekcji sanitarnej warunków realizacji przedsięwzięcia. Rozporządzenie nowelizujące rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r., tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. (Dz.U. Nr 158, poz.1105) nie przewidziało przepisów intertemporalnych, stąd nowelizacja wywołuje skutki prawne również w odniesieniu do postępowań administracyjnych wszczętych przed jej wejściem w życie. Zasadnie uznały zatem organy orzekające w niniejszej sprawie, że są nowym stanem prawnym związane.
W związku z wejściem w życie nowelizacji rozporządzenia organ pierwszej instancji wezwał inwestora do przedłożenia uzupełniającej dokumentacji, pozwalającej na ocenę planowanej inwestycji pod kątem wymagań obowiązujących w aktualnym stanie prawnym. Przy piśmie datowanym na [...] listopada 2007 r., które wpłynęło do organu w dniu następnym, inwestor przedłożył stosowne opracowanie
Sygn. akt IV SA/Wa 1920/08
zawierające w szczególności wyniki obliczeń odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego każdej z anten wzdłuż głównej wiązki promieniowania. W opracowaniu tym stwierdza się, że "Na podstawie przeprowadzonej dla stacji bazowej [...] zlokalizowanej w W. przy ulicy [...] kwalifikacji można stwierdzić, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten w odległości do 70 metrów dla anten BSA od środka elektrycznego nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności.". Przy piśmie z dnia [...] lutego 2008 r. inwestor załączył kopię aktualnej mapy ewidencyjnej, z zaznaczeniem odległości do miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych, potwierdzających informacje wskazane w opracowaniu.
Powyższe dane upoważniały organy orzekające w niniejszej sprawie do przyjęcia, że planowana inwestycja nie spełnia nawet kryteriów z §3 ust.1 pkt 8 znowelizowanego rozporządzenia (paragraf ten wskazuje inwestycje dla których sporządzenie raportu jest fakultatywne). Oznacza to, że planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art.46 ust.1 pkt Poś., nie wymaga zatem przeprowadzenia postępowania środowiskowego.
Skarżący podniósł na rozprawie, że raport o oddziaływaniu na środowisko podaje nieprawdziwą informację, że w zasięgu oddziaływania inwestycji znajdują się wyłącznie budynki dużo niższe, których wysokość nie przekracza 18 metrów. W ocenie skarżącego raport pomija budynek Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] o wysokości 34 metry. Podkreślić w związku z powyższym należy dwie kwestie. Po pierwsze, analiza załącznika graficznego do raportu, zestawiona z wyjaśnieniami odnośnie dokładnej lokalizacji budynku Wspólnoty, złożonymi przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie potwierdza prawidłowość kwestionowanego przez skarżącego stwierdzenia zawartego w jego części tekstowej. Można zatem mówić jedynie o zbliżeniu granicy niekorzystnego oddziaływania do granic budynku, nie zaś o tym, że w budynek ten w strefie tej się znajduje. Powyższe rozważania mają jednakże sens wyłącznie w odniesieniu do stanu prawnego istniejącego przed dniem 31 sierpnia 2007 r., tj. przed dniem zliberalizowania wymogów dotyczących objęcia planowanych inwestycji obowiązkiem przeprowadzenia postępowania środowiskowego. W świetle nowego stanu prawnego rozstrzygające znaczenie ma to, że budynek Wspólnoty nie znajduje się na linii promieniowania wzdłuż osi głównej
8
Sygn. akt IV SA/Wa 1920/08
od środka anten, co wynika z przywołanej wcześniej mapy ewidencyjnej przedłożonej przez inwestora.
Nietrafny jest również zarzut naruszenia przez Prezydenta art.1O§1 k.p.a. Należy w związku z powyższym podkreślić, że: 1) zawiadomieniem z dnia [...] marca 2008 r. Prezydent poinformował, ze zgodnie z art.46a ust.5 Poś oraz art.49 k.p.a., że decyzją z dnia [...] marca 2008 r. umorzył postępowanie w sprawie oraz że strony mogą zapoznać się z jej dokumentacją w siedzibie organu, 2) zawiadomieniem z dnia [...] marca 2008 r. poinformował, zgodnie z art.32 ust.2 Poś, że w publicznie dostępnym wykazie zamieszczone zostały dane o decyzji z dnia [...] marca 2008 r. Zawiadomienia te doszły do wiadomości skarżącego, który w ustawowym terminie wniósł odwołanie od decyzji Prezydenta, w którym przedstawił swoje stanowisko w sprawie.
Skarga nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw.
Z powyższych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.