II SA/GL 148/06

II SA/Gl 148/06 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-04-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6299 Inne o symbolu podstawowym 629
Sygn. powiązane
I OSK 935/06 - Postanowienie NSA z 2006-08-23
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Barbara Brandys - Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C.-N., Z. C.-D., B. C. i J. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, orzeczenia w sprawie przejęcia nieruchomości na własność Skarbu Państwa postanawia: odrzucić skargę
Uzasadnienie
W skardze wniesionej w dniu [...] r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący A. C.-N., Z. C.-D., B. C. i J. C. zakwestionowali decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, orzeczenia w sprawie przejęcia nieruchomości na własność Skarbu Państwa.
Wobec przesłania tejże skargi do organu odwoławczego, celem nadania jej dalszego biegu stosownie do art. 54 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, doręczenie skargi Wojewodzie [...] nastąpiło w dniu [...] r.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w art. 53 § 1 stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w świetle przepisu art. 54 Art. 54.
§ 1.
§ 1 powołanej ustawy skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Nadmienić należy, że do końca 2005 r. skarga wniesiona w terminie bezpośrednio do sądu administracyjnego była prawnie skuteczna. Sąd, do którego skarga wpłynęła, obowiązany był do nadania jej dalszego biegu przez przesłanie jej odpisu organowi administracji i wezwanie go do nadesłania akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę. Zgodnie bowiem z art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 ustawy sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem od 1 stycznia 2006r. wymagane jest wnoszenie skargi za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Wpływ natomiast skargi bezpośrednio do sądu skutkuje koniecznością przekazania jej organowi, zaś za datę jej złożenia uważa się dzień doręczenia tej skargi organowi.
Reasumując powyższe należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącym w dniu [...] r. zatem upływ terminu do wniesienia skargi następował w dniu [...] r. (poniedziałek). Skarga została przesłana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach poprzez nadanie jej w Urzędzie Pocztowym "[...]" w dniu [...] r. Natomiast do Wojewody [...] wpłynęła w dniu [...] r. a więc z uchybieniem terminu ustawowo określonego w art. 53 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co powoduje jej niedopuszczalność.
Nadmienić należy, ze termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, procesowym i prekluzyjnym. Jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd, gdyż możliwości takie odnoszą się tylko do terminów sądowych. Jest terminem prekluzyjnym w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2. Jest terminem procesowym, a więc w razie jego uchybienia dopuszczalne jest przywrócenie go skarżącemu jeśli uprawdopodobni że uchybienie nastąpiło nie z jego winy (art. 86-89). Zatem wobec uchybienia 30-dniowemu terminowi i nieuprawdopodobnienia, że nastąpiło to bez winy strony skarga podlega odrzuceniu.
Nadto wskazać także należy, że na mocy art. 220 § 1 powoływanej ustawy Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Natomiast art. 221 tej ustawy stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
W sprawie bowiem, w której przedmiotem sporu nie jest należność pieniężna, stosownie do przepisu art. 231 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy uiścić wpis stały. Niedopełnienie tego obowiązku przez adwokata lub radcę prawnego skutkuje, na podstawie art. 221, pozostawieniem pisma bez rozpoznania albo odrzuceniem bez wezwania o uiszczenie opłaty (vide: Postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. FSK 470/2004).
Wprawdzie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w § 5 ust. 1 stanowi, że przy uiszczaniu wpisu - zarówno gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego, jak i na rachunek bankowy tego sądu - należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany, oraz sygnaturę akt sądowych. Nadto wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie w sposób określony w ust. 1, po przekazaniu skargi sądowi /ust.2/.
Natomiast wobec sprzeczności przepisu cytowanego § 5 z w/w art. 221 rangi ustawowej Sąd uznał brak podstaw do wzywania o uiszczenie wpisu, tym bardziej że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu.
Reasumując zatem powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 2 i art. 221 powoływanej ustawy postanowić jak w sentencji.