IV SA/Wa 1863/12

IV SA/Wa 1863/12 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2012-11-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-08-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Falkiewicz-Kluj /sprawozdawca/
Jakub Linkowski /przewodniczący/
Tomasz Wykowski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 129/13 - Postanowienie NSA z 2013-01-31
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art 156 par 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy - oddala skargę -
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpoznaniu wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej w M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy L. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla części działki nr [...] i nr [...] położonych w L. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z obiektami towarzyszącymi, budynku garażowego dwustanowiskowego, budynku gospodarczego w ramach tworzenia nowego siedliska w gospodarstwie rolnym, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Stan sprawy przedstawiał się następująco:
Prokurator Prokuratury Rejonowej w M. w sprzeciwie z dnia [...] lutego 2012 r. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy L. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla części działek nr [...] i [...], położonych w L., stanowiących własność Państwa L. i J. S. Uzasadniając sprzeciw Prokurator wskazał, że Wójt Gminy L. wydał kolejno po sobie dwie decyzje ostateczne, z których decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. jest tożsama przedmiotowo i podmiotowo z poprzedzającą ją decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla części działki nr [...] i [...] położonych w L. W takim przypadku, jego zdaniem, decyzja Wójta Gminy L. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., dotyczy sprawy, co do której zapadło wcześniej ostateczne rozstrzygnięcie, a zatem została wydana z naruszeniem art. 156 § pkt 3 k.p.a.
W związku z ww. sprzeciwem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., wszczęło z urzędu w dniu [...] marca 2012 r. postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Wójta Gminy L. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 roku, nr [...], SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji
Wójta Gminy L. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Organ stwierdził, że po przeanalizowaniu obowiązujących przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wydanych na jej podstawie rozporządzeń, nie można podzielić stanowiska Prokuratora Prokuratury Rejonowej w M. o tożsamości obu decyzji pod względem przedmiotowym. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., obydwa wnioski J. S. o wydanie warunków zabudowy, tj. wniosek z dnia [...] października 2009 r. jak i z dnia [...] kwietnia 2010 r. dotyczą tego samego obszaru i inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku garażowego dwustanowiskowego i budynku gospodarczego, jednakże parametry charakteryzujące te obiekty są różne, co oznacza, że w wyniku realizacji inwestycji nie powstaną takie same budynki. Różnica i to znaczna, dotyczy powierzchni zabudowy.
Prokurator Prokuratury Rejonowej w M. wnioskiem z dnia [...] maja 2012 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności wyżej wskazanej decyzji Wójta Gminy L. Zdaniem Prokuratora w rozpatrywanej sprawie nowa decyzja dotycząca tej samej inwestycji, miała na celu legalizację samowoli budowlanej. Stwierdził, że niedopuszczalne jest w takiej sytuacji wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już wybudowanej, albowiem straciła ona przymiot inwestycji planowanej. Decyzja taka może być wydana dla ustalenia lokalizacji inwestycji, która jest planowana.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. we wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. po przeanalizowaniu przepisów ustawy Prawo budowlane stwierdziło o niezasadności zarzutów Prokuratora, dotyczących tego, że nowa decyzja o warunkach zabudowy ma na celu legalizację samowoli budowlanej. Twierdzenie takie nie znajduje postaw w przepisach prawa. SKO nie jest organem odpowiedzialnym za zwalczanie samowoli budowlanej. Ponadto organ wskazał, że przepisy Prawa budowlanego pozwalają na uzyskanie nowej decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy inwestor zamierza dokonać istotnych odstępstw od warunków posiadanego pozwolenia na budowę.
SKO podtrzymało swoją ocenę, wyrażoną w decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r., że decyzje Wójta Gminy L. z dnia [...] stycznia 2010 r. i [...] sierpnia 2012 r. nie są tożsame przedmiotowo, bowiem inwestycje różnią się powierzchnią planowanej zabudowy. Z treści decyzji Wójta Gminy L. nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 roku wynika, że powierzchnia zabudowy wszystkich budynków wynosi - 1350,00 m2, (150,00 + 70,00 + 1150,00), a z decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. wynika, że powierzchnia zabudowy wszystkich budynków wynosi - 1520, 00 m2, (250,00 + 70,00 + 1200,00), co oznacza, że zmiana powierzchni przekracza 10%.
Organ wskazał, że inwestor zamierzający dokonać zmian w powierzchni zabudowy przekraczającej 10% jest niewątpliwie zobowiązany do uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, a co za tym idzie uzyskania, w myśl art. 35 ust 1 Prawa budowlanego nowej decyzji o warunkach zabudowy.
Ponadto organ podkreślił, że decyzja Wójta Gminy L. nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w punkcie 2.2. zawierającym Ustalenia możliwości realizacji zabudowy nie zezwala na odstępstwa od powierzchni zabudowy. SKO stwierdziło, że zmiana określonych w powyższej decyzji parametrów, poprzez ich wzrost wymaga niewątpliwie uzyskania nowej decyzji o warunkach zabudowy, albowiem nie jest możliwe przekroczenie powierzchni zabudowy w przypadku budynku garażu i budynku gospodarczego, jeśli zaś chodzi o budynek mieszkalny to w niewielkim stopniu a w niniejszym przypadku wzrost powierzchni będzie przekraczał 60%.
Zdaniem SKO ocena sprawy o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na płaszczyźnie stanu res iudicata w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, wymaga uwzględnienia swoistego charakteru spraw o wydanie warunków zabudowy na etapie ich rozpoznawania w postępowaniu administracyjnym. Organ podkreślił, że przy ocenie tożsamości sprawy istotne jest nie tylko stwierdzenie, że poprzednia sprawa została rozstrzygnięta decyzją, lecz ustalenie co było przedmiotem rozstrzygnięcia pierwszej decyzji na płaszczyźnie jej ujęcia materialnego.
Skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wniósł Prokurator Prokuratury Rejonowej w M. zarzucając, że SKO błędnie przyjęło, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w sytuacji, gdy dotyczyła ona sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną Wójta Gminy L. z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...]. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji. W uzasadnieniu skargi podtrzymał swoją ocenę wyrażoną w sprzeciwie oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że ww. decyzje Wójta Gminy L. są tożsame podmiotowo jak i przedmiotowo. Zdaniem Prokuratora w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z tą samą inwestycją, a wydanie w tej sytuacji nowej decyzji o warunkach zabudowy ma na celu legalizację samowoli budowlanej. Niedopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już wybudowanej, albowiem straciła ona już przymiot inwestycji planowanej. Prokurator nie zgodził się ze stanowiskiem Kolegium, że przedmiot decyzji jest odmienny z uwagi na różnicę w wielkości zabudowy, bowiem decyzja Wójta Gminy L. z dnia [...] sierpnia 2012 r. była dostosowana do parametrów wzniesionego już budynku.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej.
Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie narusza prawa.
Zarzuty skargi sprowadzają się do twierdzenia, że w jednej sprawie zostały wydane dwie decyzje administracyjne rozstrzygające o tym samym przedmiocie i podmiocie sprawy. Druga z nich, zdaniem skarżącego, nie powinna być wydana a jej wydanie stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a nieważność postępowania zachodzi gdy decyzja:
1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;
2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;
3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną;
4. została skierowana do osoby nie będącej stroną;
5. była niewykonalna w dniu jej wydania a jej niewykonalność ma charakter trwały;
6. w razie wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;
7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
Prokurator powołał się więc na przesłankę z pkt 3.
Oceniając merytoryczną treść rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ prawidłowo ustalił brak przedmiotowej tożsamości spraw i występowanie wyłącznie tożsamości podmiotowej - ten sam inwestor. Nie ma jednak podstaw do uznania iż istnieje tożsamość przedmiotowa. Analiza obu wniosków o wydanie decyzji wskazuje, że dotyczą one co prawda inwestycji usytuowanej na tych samych działkach, pochodzą od tego samego inwestora i dotyczących podobnych budynków (mieszkalny i gospodarczy) jednakże inne są parametry budynków, które mają być na niej posadowione. Pierwszy wniosek dotyczy budynku mieszkalnego o pow. zabudowy 150 m. kw. a drugi budynku mieszkalnego o powierzchni 250 m. kw.. Ponadto w projekcie tej drugiej decyzji nie ma mowy o nieprzekraczalnej linii zabudowy. Zgodnie z ustawą z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.Dz.U.2012.647 ) w odniesieniu do tego samego terenu może być wydanych kilka decyzji o warunkach zabudowy i nawet więcej niż jednemu wnioskodawcy. Wynika to z art. 63 ust.1 ustawy.
W tak ustalonym stanie faktycznym nie można przyjąć zatem, że organ wydał dwie tożsame decyzje. O tożsamości możemy mówić tylko wówczas gdy zarówno przedmiot jak i podmiot są jednakowe i jednocześnie istnieje tożsamość stanu prawnego i faktycznego (por. wyrok NSA z 9.06.2010 sygn akt II OSK 931/09 Lex nr 597967).
Nie zasadne są także twierdzenia skarżącego, że wydanie drugiej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy stanowi legalizację samowoli budowlanej. Obie decyzje zostały wydane w 2010 r. Kontrola budowlana została przeprowadzona w 2011 r. Tylko z uzasadnienia postanowienia nr [...] z [...] lipca 2011 r o wstrzymaniu wykonania robót budowalnych wynika treść oświadczenia inwestora o wybudowaniu budynków przed uzyskaniem warunków zabudowy. Twierdzenie to nie zostało poparte jakimkolwiek dowodem, choćby przesłuchaniem inwestora, i nie jest w przekonaniu Sądu wiarygodne i pozwalające na ustalenie, że budynki zostały wybudowane przed wydaniem obu decyzji o warunkach zabudowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał tym samym, że dowody i zaprezentowana przez organ ocena stanu faktycznego nie narusza ani przepisów prawa materialnego ani procesowego. Ustalenia jakie zostały poczynione przez organ są prawidłowe i Sąd przyjmuje je jak własne. Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń prawa które w świetle art. 156 § 1 k.p.a mogłoby skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji.
Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił.